Meningen

Sfeervolle en visueel interessante thriller. Naboer start rustig, maar het duurt niet lang voor de film begint te veranderen in een behoorlijk akelige nachtmerrie. De acteurs zorgen voor een overtuigend spel en de film bevat een paar heerlijk sfeervolle en bizarre momenten. Ik had enkel af en toe het idee dat er net iets meer uit te halen viel. Maar verder een amusante en goed gemaakte thriller. Kort, maar krachtig.

Voorlopig een ruime 3,5 sterren.

Ken inmiddels aardig wat leuke films met Black, maar Nacho Libre was toch wel een misser van formaat. Het oninteressante verhaaltje gaat werkelijk helemaal nergens over en is per slot van rekening ook nog eens heel beroerd uitgewerkt. Verder bevat de film erg weinig (goede) grappen en is voor het grootste gedeelte gewoonweg oersaai, vervelend en erg moeilijk door te komen.

Verder een hoop flauwe personages (met name Black's sidekick was erg irritant met z'n gegil) en een matig en voorspelbaar einde. Slecht een paar aardige momenten gezien, met een klein onschuldig glimlachje als gevolg. En ook Black doet duidelijk wel zijn best, maar het lukt hem niet Nacho Libre te redden van de ondergang. Het enige wat hem wel lukt is een aantal momenten nog enigszins draagzaam te maken.

1,5 sterren.

Intrigerende film, een remake van een film met dezelfde naam uit 1963. Nackt unter Wölfen is gemaakt voor televisie, maar dat zie je er niet aan af; de film ziet er productioneel goed uit, met uitstekend oog voor cinematografie en sets. Het verhaal van het kleine Joodse jongetje uit de koffer is eigenlijk maar bijzaak en ook verre van het meest interessante aspect; de film gaat voornamelijk over hoe de spanningen in het kamp flink oplopen als de Amerikanen steeds dichterbij komen. Daar had van mij de focus zelfs nog wel meer op mogen liggen. De casting is verder sterk en de film heeft ook een sterke toon, slechts enkele keren gaat het voor iets te makkelijk en zoet sentiment. Maar over het algemeen blijft de film gelukkig hard en rauw, zoals je dit onderwerp mijn inziens moet benaderen.

3,5 sterren.

Erg vermakelijk vervolg, qua niveau verschilt het maar weinig met het origineel. De humor is nog steeds heerlijk flauw en de visuele woordgrappen en idiote scènes vliegen je om de oren. En tja, opnieuw die geweldige droogkloot van een Nielsen in de hoofdrol. Erg genoten van deze vermakelijke flauwekul.

3,5 sterren.

Voor mij het bewijs dat niet alle herhalingsoefeningen slecht zijn. De derde Naked Gun is opnieuw meer van hetzelfde, maar desondanks nog steeds bijzonder geestig. Droogkloot Nielsen in een film vol heerlijke flauwekul en gortdroge dialogen, dat bovenal geen moment weet te vervelen. Wat mij betreft komt er nog een deel.

3,5 sterren.

Eén van mijn favoriete komedies. Heerlijke humor en een geweldige droogkloot Nielsen in de hoofdrol. Die man heeft gewoon het perfecte hoofd voor een rol als dit. Verder is het gewoon heerlijke flauwe hilariteit ten top, de film weet geen moment te vervelen. En zo zie je ze niet vaak.

Cronenberg, mijn favoriete regisseur zal het wel nooit worden. De man heeft een aantal prima films gemaakt, maar dolenthousiast heeft hij mij met zijn werk nog niet gekregen. En net als eXistenZ kon ook Naked Lunch mij nauwelijks bekoren. Enerzijds had ik gedacht dat het hele surrealistische gebeuren me wel iets zou doen. En eerlijk is eerlijk, de film bevat een paar erg geestige creaties en treffende dialogen. Lekker vreemd en over-the-top. Maar op deze kleine momenten na deed het me allemaal bijzonder weinig. Kleurloze karakters, een plot dat op geen moment ook maar een beetje wilde boeien (en me tegen het einde helemaal koud liet) en visueel ook niet bepaald memorabel. Die paar leuke momenten brachten de boel wat mij betreft zeker niet in evenwicht, het maakte de film enkel iets makkelijker uit te zitten.

1,5 sterren.

Voortreffelijke openingsscène, dat staat vast. Visueel erg interessant en je zit meteen midden in de film én op het puntje van je stoel. Wat volgt na deze introductie is overigens ook prima, maar echt speciaal wil ik Narc toch niet noemen. Het uitgangspunt (een geschorste agent moet samenwerken met een ouwe, ietwat excentrieke rot om een moord op te lossen) is de eenvoud zelve en ook het script wordt nergens echt bijzonder. Nee, wat dat betreft moet Narc het vooral hebben van het sterke acteerwerk van de twee hoofdrolspelers (met name Patric is voortreffelijk) en de interessante visuele stijl van regisseur Carnahan. Wat dat betreft is Narc een uitstekende en vooral goed verzorgde misdaadthriller, die zeker niet weet te vervelen. Maar niet eentje die erg lang in het geheugen blijft ronddwalen.

Kleine 3,5 sterren.

Geinig, vermakelijk filmpje. Je verwacht een stukje popcornvermaak en je krijgt het. Plot weet prima te boeien, de score klinkt prima en de regisseur weet het allemaal goed in beeld te brengen. De cast en de scenarioschrijver leveren dan wel lopende band werk af, amusant en goed verzorgd is National Treasure wel.

De eerste was best aardig popcornvermaak, maar een vervolg was, zoals wel vaker, nu niet bepaald nodig. Book of Secrets is dan ook niets meer dan een simpele en matig uitgevoerde herhalingsoefening. Het eerste uur is bijzonder oninteressant, met name door het oeverloze gekibbel tussen de dodelijk saaie karakters. De humor slaat niet aan, het plot springt van de hak op de tak en het script zit vol met clichés en toevalligheden. Met dat gedoe in de Oval Office als dieptepunt.

In het tweede gedeelte van de film krijgt Book of Secrets gelukkig wat peper in de reet en er komen wat vermakelijke actiescènes voorbij. Het redt de film misschien niet, maar maakt het nog enigszins amusant. Want verder is National Treasure 2 een zwak dertien-in-een-dozijn avonturenfilmpje, die je na een paar dagen al compleet vergeten bent. Laat National Treasure 3 maar zitten.

2 sterren.

Heerlijke horror-roadmovie met uitstekend sfeertje en prima make-up effecten. Vooral de acteurs, die er zichtbaar erg veel lol in hebben, komen goed tot hun recht en maken de film tot wat hij is. Henriksen doet waar hij goed in is en Paxton speelt zonder meer één van de leukste rollen uit zijn carrière. De uitwerking van het verhaal, met name rond de genezing van Caleb, is behoorlijk karig en de plot wil nog wel eens van de hak op de tak springen. Gelukkig staan daar een paar prachtige scènes tegenover. De scène in de bar en de scène aan het einde met Paxton en de truck zijn voortreffelijk.

Dik 3,5 sterren.

Mwah, vond het over het algemeen nog best aardig geprobeerd, dit kleine horrorfilmpje van Nederlandse bodem. Zoals hier al eerder gemeld, de special effects zien er prima uit. Helaas is dit echter wel één van de weinige positieve elementen van Necrophobia, op andere vlakken valt het nogal tegen.

Het acteerwerk is erg matig en de film is, ondanks zijn speelduur van maar een uurtje, soms te langdradig en veel te saai. Script was in ieder geval te mager om er echt een goede film in te zien. Verder wel leuk geprobeerd enzo, maar over het algemeen was Necrophobia maar matig. Wacht met smart op de eerste écht sterke Nederlandse horror.

Needful Things, zo'n film waar eigenlijk geen genre op te plakken is. De film is niet spannend, laat staan eng en is eveneens niet grappig of gevuld met actie. En toch werkt het allemaal wel.

Needful Things lijkt te willen vertellen dat de duivel het slechtste in mensen naar boven kan halen en ze dingen laat doen die ze anders nooit hadden gedaan. Desondanks zit het plaatsje in Needful Things zo vol met idiote stereotypes en maffe figuren, dat zonder de komst van Max van Sydow de pleuris ook wel was uitgebroken. Van overdreven pissige rednecks tot de gierige ondernemers met een kort lontje (een geinige over de top rol van JT Walsh). Ed Harris is de 'normale man' in dit gekkenhuis en alles wordt alleen maar erger als de uiterst charismatische Max von Sydow zijn gezicht laat zien. Von Sydow als Leland Gaunt is trouwens fantastisch, een heerlijke rol als de antiquair uit de hel. Needful Things is lekker lawaaierig en werkt prima als hap-slik-weg vermaak, maar verwacht geen hoogstaande cinema met diepgaande personages of dialogen. Gewoon een charmante Max Von Sydow die een typisch Stephen King- dorpje vol idiote dorpsgekken nog iets meer op z'n kop zet.

3 sterren.

Erg aardige tussendoortje. Hoewel erg amusant, The Negotiator weet op weinig vlakken echt uit te blinken. Eigenlijk is enkel het sterke acteerwerk het grote pluspunt van de film. Jackson en Spacey leveren goed werk af en de film kent een paar amusante bijrollen, waaronder voor Paul Giamatti en de altijd briljante J.T. Walsh. Het script is niet echt noemenswaardig en visueel is de film ook niet bepaald bovengemiddeld, maar regisseur Gray heeft er een prima en vermakelijk popcornfilmpje van gemaakt.

Kleine 3,5 sterren.

Opvallend expliciet en ranzig, deze Nekromantik. Maar dat is ook werkelijk de enige reden waarom de film zo'n cultstatus heeft bereikt en niet compleet in de vergetelheid is geraakt. Want naast deze ranzigheid is het toch vooral amateuristische zooi.

Buttgereit wil shockeren en niets meer. Logischerwijs opent zijn film dan ook met een shot van een pissende vrouw. En daarna volgt een dik uurtje met dierenleed, bloed, ingewanden en seks. De zeer amateuristische aanpak helpt soms bij het neerzetten van het grimmige, smerige sfeertje. Soms zet Buttgereit uit het niets ineens een best mooie, dromerige en hilarische sequentie neer, voorzien van mooie pianomuziek. Maar op deze schaarse momenten na is het vooral enkel knullig. Het amateurisme spat er van af. Alleen al die scène met die twee buurmannen is echt hilarisch, zo kneuterig uitgevoerd. En wat opvalt is dat Buttgereit al zijn scènes ontzettend lang rekt. Alsof de film maar 40 minuten dreigde te worden, dus moesten alle shots langer en langer. Werkt niet echt bevorderlijk.

2 sterren.

Aardig, maar niet meer dan dat. Foster doet haar best en speelt een bijzondere rol. Sloeg vast goed aan bij de Oscars. Verder een nogal vergezocht verhaaltje en het is alles behalve bijzonder, maar het weet wel te vermaken. Met name de rol van Foster en een paar aardige drama-scènes weten de boel te redden. Duurde me allemaal wel iets te lang, zeker tegen het einde.

Nipt 3 sterren, vooral voor Foster.

Nine, ten...

Even was ik weer dat kleine, enthousiaste jongetje toen ik de dvd van Never Sleep Again op de mat aantrof en me kon voorbereiden op vier heerlijke uren. Want Never Sleep Again is de ultieme droom van een die-hard fan van de Nightmare on Elm Street reeks. En het wordt al vrij snel duidelijk dat de documentaire niet alleen voor, maar ook dóór fans is gemaakt; werkelijk alles wordt uit de kast gehaald om een zo compleet mogelijk document neer te zetten. Geweldig hoe de makers zoveel medewerkers van de serie hebben weten te vinden en niet alleen producenten, regisseurs en hoofdrolspelers aan het woord hebben gelaten. Ook de bijrolacteurs, cameramannen, componisten en andere crewleden krijgen tijd om iets te vertellen over hun ervaringen. En daarnaast is het al leuk (en soms schrikbarend) om te zien hoe ze er nu uitzien.

De belangrijkste grote vraag voor mij was in hoeverre inhoudelijk deze documentaire nog iets zou toevoegen aan al het bestaande bonusmateriaal. En dat schijnt best veel te zijn. Kort maar krachtig worden bekende verhaallijnen over de films aangestipt, maar Never Sleep Again gaat (gelukkig) vooral veel over die kleine weetjes en leuke trivia. Zelfs voor de doorgewinterde fan wordt er nog genoeg nieuws verteld. Verhalen over special effects die de mist in gaan, experimenten met make-up en de strijd tussen producent Bob Shaye en de regisseurs; allemaal ook zoveel leuker dan de standaard vraaggesprekken van het 'hoe was het om met hem of haar te werken?' niveau. Sowieso viel me op dat men af en toe heerlijk kritisch en sarcastisch is tegenover de films en op bepaalde momenten geeft men ook toe fouten te hebben gemaakt. Iedereen lijkt oprecht en eerlijk en het aantal veren dat in achterwerken wordt gestoken is godzijdank minimaal.

Een ander pluspunt van de documentaire is dat het niet enkel over de eerste film gaat. Geen sequel blijft onderbelicht en zelfs de serie Freddy's Nightmares krijgt aandacht. Van het lowbudget origineel, het homo-erotische vervolg, het succes en zogenaamde einde van Freddy, de afsluiter van Craven tot de knokpartij tegen het uit de kluiten gewassen moederskindje met hockeymasker, alles passeert de revue. De documentaire bevat verder een goed portie humor (vooral Clu Gulager is hilarisch), geweldige en zeer sfeervolle stukjes animatie tussen de hoofdstukken door en het alles zit lekker vlot in elkaar. Ben ook blij dat men, in tegenstelling tot His Name Was Jason, alleen mensen die aan de reeks gewerkt hebben aan het woord laten. Al met al is Never Sleep Again een schitterend document, perfect voor de fans. Kan niet wachten om straks de bonusdisc in de speler te schuiven. Om nog heel even een paar uur terug te gaan naar dat kleine enthousiaste jongetje in Freddy pyjama.

4,5 sterren.

Toch net iets leuker dan zijn voorganger. Het zombie-plot uit Friesland was een geinige insteek, maar daar wordt wel opvallend weinig mee gedaan. Je verwacht een hele film Brabantse aso's tegen Friese zombies, maar dat valt vies tegen. Er ligt veel meer focus op het hele Maaskantje vs Schijndel gebeuren, terwijl dat toch juist het minst grappig is. Leuk voor een korte sketch, maar na een paar minuten ben je 't wel zat. De zombies uit Friesland worden er voor de derde akte een beetje bijgesleept met een vrij teleurstellende en bijna afgeraffelde climax als gevolg. Verder bevat Nitro alle ingrediënten van de serie en de vorige film; weer een hele zwerm aan aanrijdingen, seksgrappen, geweld, ontploffingen en een soundtrack met Paul Elstak en 2 Brothers on the 4th Floor. Muziek die trouwens vaak zo hard wordt gezet dat je de schreeuwerige dialogen amper verstaat. Maar niet dat dat heel veel uitmaakt. Hoe dan ook, koek is wel duidelijk op, nu. Hoogtepunt van de film, en wellicht ook de serie, is trouwens die agent.

2,5 sterren.

Hard, flauw, bruut, ranzig, idioot. Het plot van New Kids Turbo is een simpele kringloop-kapstok, waar zoveel mogelijk ongein aan wordt opgehangen. Bloed, kogels en talloze aanrijdingen, Ernst Bobbie en de rest-taferelen, een soundtrack vol überfoute DJ Paul Elstak, belabberd acteerwerk en een waslijst plotholes waar je heel Moviemistakes.com mee zou kunnen vullen. En het bijzondere is; New Kids lijkt er mee weg te komen. Filmsnobs zullen walgen, het grote publiek zal hoogstwaarschijnlijk genieten. Je kunt je er overigens wel aan gaan storen. Maar het heeft verrekte weinig zin.

Maakt dit New Kids Turbo tot een sterke komedie? Niet echt. Het is af en toe zeker vermakelijk en vooral als alle vormen van subtiliteit aan de kant worden geschoven, ligt de amusementswaarde hoog. Maar zoals al vaker is gezegd, de film heeft moeite anderhalf uur op één niveau te blijven zitten. Het eerste deel van de film is dan ook vooral een aaneenschakeling van korte sketches, zoals we ze kennen van de serie. Sketches van wisselend niveau met af en toe een geestige vondst. Neem het plakje vlees als tientje, die brandblusser of de gehandicapte automonteur. Kort, maar imo juist daarom effectief.

Wat vooral opvalt is de matige timing van veel grappen. De slapstick, absurde humor en tekenfilm-achtige taferelen werken meestal nog prima, maar zodra er wordt gesproken, is het vrijwel gedaan met de humor. Dan is zelfs die zoveelste aanrijding nog leuker (en die gingen al snel vervelen). Ook tussen de vijf hoofdpersonages zat imo verschil. Vond die Gerrie en Barrie veruit de vermakelijkste karakters, maar de rest was vooral vrij matig en zelden grappig. Wat dat betreft is New Kids Turbo precies wat je er van kunt verwachten; een hoop gekut, maar een sterke komedie levert het niet op. Enkel een geinige hedendaagse variant van Flodder. Dus over een paar jaar New Kids in Amerika?

2,5 sterren.

Terwijl Wolverine vredig onder de grond ligt en Simon Kinberg met Dark Phoenix de gehele X-Men-filmserie lijkt te hebben begraven, is The New Mutants een soort laatste adem van de X-Men reeks. Of in ieder geval de film met de langste adem, want de film zou oorspronkelijk al in april 2018 uitkomen. Het idee was oorspronkelijk om een soort horrorfilm-variant van X-Men te maken. Geen slecht idee, hoewel we met Doctor Sleep (de sequel op Stanley Kubrick’s The Shining) wat mij betreft al een perfecte duistere X-Men film kregen. En ook een Brightburn was recentelijk al een film die liet zien dat horror en superheldenfilms prima gemixt kunnen worden. Met het idee van Josh Boone is op zich dus niets mis, zeker niet als blijkt dat hij vooral A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors als inspiratiebron gebruikt.

Net als in Dream Warrios zit in The New Mutants ook een groepje tieners opgesloten in een inrichting en worden ze geteisterd door nachtmerries, waarin ze worden achtervolgd door datgene waar ze het meest bang voor zijn. Met zo’n plot verwacht je elk moment dat Heather Langenkamp binnenstapt om de tieners te helpen met hun droomkrachten. Maar in plaats van Langenkamp komt ene dokter Reyes helpen. De film doet daarin ook sterk denken aan Glass van Shyamalan. Reyes - naar het schijnt de énige medewerker in het hele complex - probeert de kids (met acteurs uit hitseries als Stranger Things en Game of Thrones) te helpen. Het is mij onduidelijk of Boone echt wil dat we Rey volledig vertrouwen, want een beetje ervaren filmkijker trekt waarschijnlijk al vanaf de eerste scène het sympathieke voorkomen van deze mutante Bep in twijfel.

De personages zijn allemaal maar zo-zo, met name het hoofdpersonage is maar een saaie dame. De hoop is dus vooral gevestigd op de horror-elementen, maar daarin stelt de film teleur. Eng wordt The New Mutants nooit, het is allemaal behoorlijk braaf en wel erg kindvriendelijk. Boone maakt er geen geheim van dat hij zich liet inspireren door Buffy: The Vampire Slayer - de film komt twee keer met hele duidelijke verwijzingen naar deze serie. En de toon is er ook wel een beetje naar; het is voor de allerjongste kijker misschien redelijk spannend, maar verwacht absoluut geen horrorfilm. Vooral in de climax krijgen we niet meer dan het gebruikelijke CGI-superheldengedoe voorgeschoteld.

Desondanks is The New Mutants verre van de slechtste film in de serie. Het voelt niet als een sterke afsluiting van de gehele X-Men serie - die nu bij Marvel ligt om opnieuw gestart te worden in het MCU - maar het is een betere film dan een X-Men: Apocalypse of X-Men: Dark Phoenix, om maar wat te noemen. Uiteindelijk had men deze dertien-films-tellende superheldenreeks gewoon moeten afsluiten met een knaller als Logan, wat veruit de beste film in die hele serie is.

3 kleine sterren.

Het idee is zeker origineel en daarnaast vind ik het ook een mooie gedachte dat Wes Craven hoogstpersoonlijk een einde maakt aan de door hem ooit begonnen Nightmare reeks. Ondanks dat de film niet echt een sequel te noemen is en meer op zichzelf staat, is het toch een leuke en originele afsluiting van een geslaagde horrorreeks.

Veel geweldige cameo's en bijrollen, leuke knipgen naar de andere delen uit de reeks, een heerlijke dubbelrol van Englund en veel schitterende momenten. Met als hoogtepunt de moord op Dylan's oppas Julie á la de moord op Tina Grey uit de eerste film en natuurlijk Freddy's verschijning in de Amerikaanse talkshow met Heather Langenkamp.

4,5 sterren.

Hoofdpersonage Chris kan in deze film op voorhand alle gebeurtenissen voorspellen. De kijker van deze clichématige dertien in een dozijn productie ook. Next opent nog best aardig met een achtervolgingsscène, maar zakt niet snel daarna in het niveau van een flauwe romantische komedie met fut- en diepgangloze karakters en humor dat maar niet wil aanslaan. Regisseur Tamahori lijkt vervolgens alles recht te willen trekken door al zijn actie-expertise uit de kast te trekken, maar ook hier faalt de film.

De actie is alles behalve spectaculair (en de special effects zijn vaak lachwekkend slecht) en ook als thriller wil de film niet overtuigen, omdat het simpelweg geen moment spannend is. Het kabbelt allemaal maar wat voort en zoutzak Nicholas Cage met die altijd moeilijke blik op zijn gezicht werkt hier ook niet echt mee. Wat overblijft zijn een handjevol aardige momenten, maar ook die weten niet te verbergen dat Next een behoorlijk matig werkje is.

Met moeite 2 kleine sterren.

Tijdens de hoogtijdagen van de Australische genrefilm kreeg Tony Williams het script voor een zwarte komedie in handen. Na flink wat sleutelwerk veranderde hij het komische script echter in een ijzingwekkende psychologische thriller. Williams wilde ver wegblijven van de typische exploitatiefilms die in de jaren 70 en 80 bij bosjes werden geproduceerd in Australië, zoals het werk van Brian Trenchard Smith. Hij wilde iets artistieks maken en liet zich juist inspireren door Europese films als Blood and Roses (1960) en Last Tango in Paris (1972). Zijn film Next of Kin kreeg niet heel veel bekendheid, maar het feit dat Tarantino liet weten dat dit zijn favoriete Australische genrefilm is, deed de film wel goed. Tarantino vergelijkt de film met The Shining en dat is niet vreemd, want daar is de film qua sfeer wellicht nog het beste mee te vergelijken. Niet in de laatste plaats vanwege het naargeestige beeld van een dode bejaarde in een badkuip.

Ik durf zelfs te beweren dat regisseur Williams hier samen met cameraman Gary Hansen shots neerzet die nog angstaanjagender werken dan die in Kubrick’s The Shining. Scènes zijn vooral effectief omdat er totale stilte is. We zien Linda een donkere kamer in lopen en kijkt ineens recht in de ogen van een lijk. Linda zelf schrikt er niet van, maar als kijker hang je in de kroonluchter. Williams gebruikt geen harde knal of cue om je te laten schrikken, zijn film is op de engste momenten juist doodstil. Desondanks is de film ook aangenaam als er wél geluid is; die is afkomstig van Klaus Schulze, voormalig drummer van Tangerine Dream. De cinematografie in combinatie met de muziek geven Next of Kin een sfeer van jewelste. Dat het script niet beresterk is of de personages niet al te interessant, maakt daarom een stuk minder uit. De ster van de show is cameraman Hansen, die fantastische shots creëert. De film wordt naast The Shining ook wel vergeleken met films als Don’t Look Now, Rosemary’s Baby en het werk van Argento - de film heeft ‘Suspiria down under’ als koosnaam. En kwalitatief gezien mag Next of Kin met opgeheven hoofd tussen die titels staan.

3,5 sterren.

Erg smakelijke film, deze Nice Guys. Het duo Crowe en Gosling hebben een uitstekende chemie en het is vooral fantastisch om Gosling in zo'n bijna cartooneske rol van stuntelende detective te zien. Lompe actie, scherpe dialogen en geestige slapstick worden steeds afgewisseld en Shane Black zorgt dat het steeds werkt. Heel soms gaat de film een beetje slepen door de lange speelduur, maar over het algemeen weet Black genoeg tempo en een hoge grapdichtheid in deze vlotte actiekomedie te houden. The Nice Guys bevat een lekkere soundtrack, is visueel erg aantrekkelijk en bevat een mooie collectie aan amusante personages, waarvan Gosling zonder twijfel het krankzinnige hoogtepunt is.

4 sterren.

Erg vermakelijke Italiaanse horror. De pacing is niet al te sterk; de film is geregeld ietwat aan de trage kant, maar op de momenten dat de film op stoom is, gaat het ook echt los. Het verhaal stelt niet zoveel voor, het is het herkenbare verhaaltje van iemand die op onderzoek gaat en op bijzondere geheimen stuit. Beetje de Italiaanse The Wicker Man. Maar in Il Nido del Ragno van de tamelijk onbekende regisseur Gianfranco Giagni komen een paar zeer memorabele sequenties voorbij. Zo is elke scène waar de demonische dame in komt springen tof gedaan en is er uiteraard die fantastische en zeer memorabele scène tijdens de climax met de baby die transformeert in een spin. Zulke gekkigheid blijft je wel even bij.

3,5 sterren.

Na Duck Soup mijn tweede ervaring met de broers Marx. En deze beviel me een heel stuk beter. Vooral het feit dat er hier meer sprake is van een plot en niet enkel een serie sketches, waarbij het verhaal er niet toe doet. Maar ook de humor was in mijn ogen hier een stuk scherper, ik stoorde me minder aan de slapstick van Harpo en Groucho is weer geweldig op dreef met zijn sarcasme. Heerlijk personage, een man naar mijn hart. Dingen als die muzikale tussendoortjes, waaronder ook Chico en Harpo tussen die kinderen, deed me dan weer niks. Vond het zelfs vrij vervelend. Maar scènes als de kleine hotelkamer van Groucho of de eindscène maken veel goed. Op naar de volgende Marx.

3,5 sterren.

Geen hoogvlieger, deze wat latere productie van Lumet.

De castlist is eigenlijk het enige indrukwekkende van de film te noemen. Op de afdeling hoofdrollen weten Garcia en Holm prima te overtuigen, maar het is toch Dreyfuss die de show weet te stelen. Verder zitten er een aantal erg amusante bijrollen in Night Falls on Manhattan, van onder andere James Gandolfini, Colm Feore en een hier erg sterke (en behoorlijk onderschatte) Ron Leibman.

Verder stelt de film helaas bijzonder weinig voor. De film begint als een behoorlijk standaard politiefilmpje, begint later (met name tijdens de rechtszaak) steeds wat beter te worden, om vervolgens aan het einde weer flink in te zakken. Zeker tegen het einde zit er maar bar weinig fut meer in en kabbelt de film maar een beetje voort. Ook de rol van Lena Olin vond ik behoorlijk nietszeggen en nutteloos.

Een matige en ietwat rommelige film, die door het uitstekende acteerwerk van een groot deel van de acteurs en het van tijd tot tijd best amusante verhaaltje toch nog best te kijken is.

3 sterren.

Degelijke horror. Miguel Ferrer is één van die acteurs die een rasechte klootzak kan spelen, maar waar we toch om geven. Of die we in ieder geval goed genoeg vinden om te volgen, want meestal zie je types als Ferrer in een bijrol. Hij draagt de film goed, maar dat hij de beste acteur in The Night Flier is zegt nog niet zo heel veel, de rest van de acteurs zijn behoorlijk karig. Film ziet er uit als een TV-film, maar de gore van KNB is niet onaardig. Verwacht echter geen lomp horrorfeest, de film neemt flink de tijd om op te bouwen en is meer gefocust op spanning en mysterie. Wat dat betreft vond ik het vreemd dat overal in de promotie het woord vampier steeds wordt genoemd, want de film behandelt het als een geheim, waar langzaamaan naar toe gewerkt wordt. Helemaal vreemd dat op de poster die hier staat de kop van The Night Flier in geuren en kleuren wordt getoond, terwijl de film daar al helemaal mysterieus over doet. The Night Flier is een typische middenmoot, zowel betreft vampierfilms als op de lijst van verfilmingen van Stephen King. Geestig genoeg stelt de derde akte bij King vaak teleur, terwijl hier de climax juist het hoogtepunt is.

3 sterren.

Ondanks dat de films van de Marx broers erg op elkaar lijken, het blijft leuk om te zien. A Night in Casablanca introduceert de drie broers en komt vervolgens met de nodige berg chaos, slapstick en (soms heerlijk foute) one-liners in sneltreinvaart. Zeker niet alles is leuk en op bepaalde vlakken is het allemaal wel erg gedateerd, maar gelukkig werkt de film ook geregeld wel. Scènes als die met de koffers of Groucho's beledigingen tegen hoge heren blijven op de één of andere manier altijd leuk. Al met al niet zo sterk als A Night at the Opera, maar het komische drietal blijft wel goed vermaken.

3 sterren.

Aardig idee, matige uitvoering. Er wordt erg uitgebreid de tijd genomen om het verhaal te vertellen en de puzzelstukjes op zijn plaats te laten vallen en daardoor kabbelt de film op veel momenten maar wat voort, zonder de kijker echt vast te grijpen. Je verliest als kijker dan ook geregeld wel eens de aandacht, terwijl je bij een film als dit toch meer op het puntje van je stoel zou moeten zitten. Maar vooral jammer is dat je als kijker zo veel te veel tijd krijgt om de al niet zo ingewikkelde climax makkelijk te voorspellen. Deze conclusie laat je dan ook snel met een nogal ontevreden gevoel achter. Gelukkig zijn er ook positieve kanten te belichten, want de cast is prima. Vooral Toni Colette speelt een erg sterke rol, terwijl een Joe Morton, Sandra Oh en Rory Culking ook prima vertolkingen afleveren. Ook Williams is prima, maar dit mag ook wel, de man is praktisch in elk shot aanwezig. Als laatste zijn de sfeerschepping en muziek van Peter Nashel niet verkeerd en doen hun ding. Jammer genoeg is deze thriller verder niet al te bevredigend, er had mijn inziens wel iets meer in gezeten.

2,5 sterren.