Meningen

Het gebeurt me zelden. Eigenlijk nooit. Maar bij het kijken van Nochnoi Dozor heb ik toch een aantal keren serieus overwogen om de bioscoopzaal uit te lopen en de film gewoon niet uit te zitten. Uiteindelijk wel uitgekeken, maar dat was een hels karwei.

Wat een prul, zelden zulke oninteressante flauwekul gezien. In het begin had ik nog best wat hoop voor de film, want het zag er visueel nog best oké uit. De makers vonden dit blijkbaar ook, want de hele film blijven ze je vervolgens doodgooien met deze zogenaamd 'coole' visuele trucjes, zodat je er uiteindelijk doodmoe van wordt. Ik was er na een tien minuten in ieder geval al helemaal zat van en had het wel gezien.

Verder zelden een film gezien met een plot dat zó niet boeiend was. Het ging voor mijn gevoel echt he-le-maal nergens over en na een kwartier had ik ook helemaal geen zin meer om nog enigszins moeite voor de film te doen. En tja, dan zit je toch meer dan een uur naar de meest belachelijke dingen te kijken. Wie dat oninteressante script ooit heeft geschreven heeft er volgens mij geen moment aan gedacht dat er ook nog publiek naar zijn ding ging kijken.

Verbaas me er nog over dat ik 'm toch heb uitgekeken. Schouderklopje voor mezelf.

0,5 sterren.

Het moet toch een flinke afgang zijn om van harde, gevatte en uiterst populaire komiek naar het niveau van een film als Norbit te zijn gezakt. Eddie Murphy zet zichzelf (evenals de rest van de cast, overigens) compleet voor lul in een film met geen énkele geslaagde grap. Dat is en blijft toch een wonderbaarlijke prestatie voor een komedie. In Norbit komen de personages die het bloed onder je nagels vandaan halen echter in sneltreinvaart voorbij. En geen van hen is ook maar een beetje geestig.

Rick Baker en co. mogen dan prima werk afgeleverd hebben met de make-up effecten, de makers doen er vervolgens niets interessants mee. Een dikzak die niet in de auto past of kinderen op een luchtkussen lanceert. Goh, dat zagen we ook echt niet aankomen. Toen ik van de film hoorde, kreeg ik flashbacks naar Martin Lawrence, die zich ook eens in een pak hees als dik mens. Was ook niet bepaald een topper, maar sinds ik Norbit heb gezien is mijn waardering voor die Big Momma gestegen.

Nee, laat Murphy (die naast de drie hoofdrollen ook nog eens het 'verhaal' schreef) het voortaan maar mooi houden bij geanimeerde ezels van een stem voorzien (hoewel ik na Shrek 3 daar ook niet bepaald haast mee heb). Een product als Norbit is in ieder geval te gênant voor woorden en komt niet veel verder dan het niveau van een gemiddelde Seltzer en Friedberg productie. Maar goed, het boze vingertje mag niet alleen naar Murphy wijzen; de regisseur, producenten en andere scriptschrijvers mogen zich ook de ballen uit hun broek gaan schamen.

0,5 sterren.

De laatste jaren kun je als filmliefhebber niet meer om de found footage films heen. Deze manier resulteert soms in ijzersterke horrors ([Rec], Paranormal Activity) en ook de spectaculaire films maken soms gebruik van deze techniek (Troll Hunter, Cloverfield). En uiteraard wordt het ook wel eens erg slecht toegepast, zoals in George Romero's Diary of the Dead. In het geval van Noroi: The Curse gaat het om een volledig teruggevonden docu en deze is gemonteerd en al. Nieuwsbeelden, fragmenten van televisie en beelden van verschillende camera's zijn door elkaar geweven.

Noroi scoort vooral qua sfeer. Er wordt uitgebreid de tijd genomen om het verhaal te vertellen en elk segment heeft een behoorlijk lange aanloop. Er gebeurt eigenlijk vrij weinig, maar echt vervelen is er niet bij. Daarvoor is de sfeer en dat bijna altijd wel aanwezige kleine laagje spanning te sterk neergezet. Echt heel spannend wordt het overigens zelden, maar af en toe komt er wel een zeer memorabele scène voorbij, zeker tegen het einde. Wel jammer dat de film deze soms iets teveel benadrukt, zeker door bepaalde verschijningen vrij snel nogmaals in slowmotion te laten zien. Maar ook met bepaalde dialogen en de muziek lijkt de film soms teveel voor de kijker voor te kauwen. Gelukkig zit de film leuk in elkaar en het vermaakt ook prima, ook al is de speelduur te lang.

3,5 sterren.

Bepaalde stukken van de muziek leken trouwens verdacht veel op de theme van The Thing.

Aardige romantische film, maar helaas niet meer dan dat. Nu is er niets mis met zo nu en dan eens flink wegzwijmelen voor de televisie, maar The Notebook ging op bepaalde momenten net een paar stapjes te ver. Slowmotion shots van een jongedame die uitbundig lacht met een portie overdreven vioolmuziek eronder, het is mij allemaal net iets teveel. Sowieso was nagenoeg de hele score van Aaron Zigman te aanwezig, dat mocht allemaal wel iets subtieler.

En verder is er het script en de voorspelbaarheid hiervan. Alle standaard ingrediënten voor een romantische film zitten erin (met natuurlijk die rijke boze schoonouders). En als laatste viel het me op dat de film soms wel erg snel door bepaalde hoofdstukken heen gaat. Het gebeuren rond Marsden's personage, maar vooral zaken als de dood van Noah's beste vriend en Noah's pa worden er in een paar seconden door gejast. Zag het nut daar niet helemaal van.

Maar goed, zoals gezegd is The Notebook verder geen slecht filmpje. Inhoudelijk is het dan niet erg sterk, de beelden die worden geschoten zijn wel prachtig. De mooie dromerige en kleurrijke locaties geven de film een mooi warm gevoel. En dan zijn er nog McAdams en Gosling, tussen wie de chemie bijzonder voelbaar is. En daar gaat het toch vooral om. The Notebook is dan ook een liefdevolle en redelijk sfeervolle film met het hart op de juiste plaats. Als dat geen wegzwijmelen is ...

3 sterren.

Film die eigenlijk goed bij zijn titel past. Want er valt eigenlijk geen hol te vrezen. Nothing Left to Fear doet er werkelijk meer dan een uur over voor het een beetje op gang is gekomen, in dat uur gebeurt er - op twee aardige nachtmerries van de oudste dochter na - helemaal niets. We krijgen enkel een oersaai liefdesverhaaltje tussen twee even oersaaie karakters voor onze plaat. De laatste 30 minuten worden de kijkers die niet in slaap zijn gevallen beloond met iets meer sensatie, maar echt denderend is het ook niet. Hoop clichés, veel slecht getimede schrikmomenten en muziek die de spanning helemaal uit de film trekt. Dus ja, dan hou je maar bar weinig over.

2 sterren.

Prima Hitchcock met geweldige rollen van Grant en Bergman en een aantal briljante scènes. Met name het moment waarop Alicia ziek begint te worden en later flauwvalt bij de trap is erg mooi geschoten. Ook de laatste scène van de film is simpelweg briljant.

De film begon helaas wat moeizaam en dat maakte voor mij het eerste gedeelte een beetje moeilijk om goed in te komen. Maar in het tweede gedeelte werd dit allemaal ruimschoots goedgemaakt en werd het allemaal indrukwekkend en spannend. Desondanks zeker niet de beste van Hitchcock.

4 sterren.

Normaal gesproken niet echt mijn ding, maar heb me al met al best geamuseerd met deze romantische komedie. Grant speelt een leuke rol en ook een aantal bijrollen zijn best geestig (de nichterige collega, de gestoorde buurman). De film doet alles precies volgens het boekje en is behoorlijk voorspelbaar, maar het heeft op zich best zijn charme. Het viel me in ieder geval niets tegen, dit.

Voordeel van de twijfel, kleine 3,5 sterren.

Oei ...

Heb bewust geen recensies van de film gelezen, dus kon gelukkig zo neutraal mogelijk de film in gaan. Maar het werd bij de eerste paar scènes al zo ontzettend pijnlijk duidelijk dat dit niet best ging worden. Te beginnen bij het ontzettend magere spel, alle acteurs waren echt van bedroevend niveau. Nu had ik sowieso al niet veel verwachtingen van een meneer Lucky Letters (waarom hij gecast werd mag Joost weten), maar ook een Derek de Lint of Jan Decleir, toch niet de minste namen, waren opvallend matig bezig. Was Oerlemans te druk met de production design of de 3D- techniek om de acteurs een klein beetje aan te sturen?

Daarnaast waren de personages die werden vertolkt ook echt de saaiheid zelve. Allemachtig, wat een suf stel bij elkaar. Dat werd voor mij vooral duidelijk tijdens de eindtitels, toen alle 'belangrijke' personages nog even in beeld kwamen met het naam van hun karakter en ik bij de helft echt geen idee had wie het waren, ondanks dat ik er net anderhalf uur naar heb zitten kijken. Bepaalde karakters kregen wellicht iets nuttigs te doen, maar de meeste waren toch gewoon 'man met baard 1 t/m 7'. Tja, en dan komen al die 'emotionele' sterfscènes natuurlijk voor geen meter aan. Tegelijkertijd waren de karakters die wél iets te doen hadden behoorlijk belachelijk. Zo'n Kuilboer, die nog even voor een geforceerd en clichématig eindgevecht moet zorgen of de grote gespierde vent met z'n vogel. Er schijnen dus mensen geweest te zijn die dat een goed idee vonden.

En zo zit de film vol met momenten waar ik af en toe bijna plaatsvervangende schaamte voelde opkomen. Zeker tegen het einde, met scènes als Kroes die in slowmotion naar haar liefde komt rennen en het applaus tijdens hun kus, zakte de film naar ongekend niveau. En dan doen ze er nóg een schepje bovenop met de laatste scène als Kroes en De Hoog met hun kind op het strand lopen. Het boek "Filmclichés die al een hele lange tijd echt niet meer kunnen" werd volledig gebruikt. En dit alles werd natuurlijk voortdurend voorzien van een mopje Enya- muziek waar je u tegen zegt. Karakteropbouw is dan natuurlijk ook helemaal niet meer nodig als je elke scène gewoon emotie kan geven door er een droevig nummer onder te zetten. Als The Lord of the Rings het kan...

Eveneens heb ik vrij verbazingwekkend naar de nutteloosheid van het 3D zitten kijken. De film werd dan wel gepromoot als 'de eerste Nederlandse 3D film', maar nog nooit heb ik 't zo zinloos gebruikt zien worden als hier. Heb zelden zo gelachen toen er tijdens de film ineens random een shot van Doutzen op een schommel voorbij kwam zetten. Of het verliefde duo dat even de handen recht naar voren steken. Ja, dat is 3D op zijn spectaculairst. De film zal ongetwijfeld wel weer een succes worden (begreep dat de film de 100.000 bezoekers al heeft gehaald), maar ik hoop dat we dit toch redelijk snel weer kunnen vergeten.

1*

Best geinig. Inhoudelijk is het allemaal niet zo geweldig, maar als twee uur vermaak gaat deze Ocean's Eleven meets The Prestige er toch nog best prima in. Acteurs zetten redelijk amusante karakters neer, met name acteurs als Harrelson, Ruffalo en Freeman trekken met weinig moeite de aandacht naar zich toe. En daar heeft de film veel geluk mee. Iets anders dan Jesse Eisenberg (die is altijd Jesse Eisenberg en blijft altijd Jesse Eisenberg). En ook Mélanie Laurent boeit opvallend weinig.

Als vermaak in de categorie ploppend maïs is Now You See Me best leuk. Paar aardige visuals en geinige ideeën en een paar prima castleden. Echter, wanneer de film probeert om meer dan vermaak te zijn, gaat het mis. De talloze twists komen vrij geforceerd over, zeker die twist rondom Ruffalo aan het slot. Daar gaat de film toch wel de verkeerde kant op. Sowieso had de film die hele poging om realistisch over te komen moeten laten varen, als over-de-top film werkte het prima zat. Maar alle pogingen tot diepere lagen en emotie vallen helaas hartstikke dood neer.

3 sterren.

Een bizarre film, propvol idiote personages en gebeurtenissen en nergens een fatsoenlijk plot te bekennen. Hoewel de film geregeld flink belachelijk begint te worden, is de film voornamelijk gewoon lekkere onzin wat lang niet iedereen kan waarderen. Ik zag er gelukkig de lol nog wel van in.

De film zit vol leuke bijrollen van allerlei bekende acteurs (de leukste vond ik die van John Ritter als Tv-pastoor). Ook zitten er een aantal hilarische momenten in de film, zoals het steeds weer verschijnen van die grote hagedisof die alien aan het einde ("I'm outta here"). Maar goed, Nowhere blijft over het algemeen niets meer dan een amusant, bizar filmprojectje tussendoor. Leuk om eens gezien te hebben.

3 sterren.

It's An Inky Dinky Do Dah Morning!

Toch een bijzonder vermakelijke film, deze nudistenkolonie van de doden. Zeer zelden kom je zoiets flauws en idioots tegen als deze lowbudget horror-komedie-musical, waar naakte zombies, rappende kampleiders, vrolijk zingende tieners en afgehakte ledematen in een blender zijn gemikt. Resultaat is een combinatie van Return of the Living Dead, The Naked Gun en Jesus Christ Superstar, samengeperst in een film met de visuele kwaliteiten van een Fred Olen Ray of Charles Band productie.

Met andere woorden; Nudist Colony of the Dead is erg vermakelijke onderbroekenlol. De personages zijn compleet idioot, de kills zijn erg geestig en vooral heerlijk over the top en de catchy liedjes werken erg aanstekelijk. Ik loop waarschijnlijk de hele week nog Inky Dinky Do Dah Morning te neuriën. Hoewel ook de titelsong lekker klinkt, overigens. Soms slaat men qua humor iets teveel door (vooral met Mrs. Druple en die twee idioten), maar gelukkig slaan veel grappen wel aan. Toegegeven, je moet echt in de juiste bui zijn en de lol van dergelijke films kunnen inzien, maar dan heb je ook wat.

3 sterren.

Een soort ET kloon van de regisseur van Slugs The Movie. Dat kan natuurlijk alleen maar hoogstaande cinema zijn. De film begint al bijzonder door tijdens de opening credits beelden van The Galaxy Invader te laten zien. Vervolgens ontmoeten we talloze personages, maar wat ze allemaal met het plot te maken hebben lijkt niet belangrijk. De ene na de andere bizar slechte acteur komt voorbij, maar interessant wordt het er niet van. Lachwekkend wel. Even geestig is het uiteindelijke monster; een man in een berenpak met een soort plastic olifantenmaskertje op. Verder gebeurt er eigenlijk helemaal niéts. En als er wel iets aan de hand is, zie je dat amper, door die hele dikke mist die de filmcrew in elke buitenscène uit de machine laat komen.

1,5 sterren.

The Number 23 is zo’n inwisselbare thriller die iedereen na een paar maanden weer vergeten is. Het enige memorabele aan de film is het feit dat dit één van die projecten is waarin Jim Carrey een serieuze rol aangaat. En Carrey is sowieso niet het probleem van deze film, dat ligt vooral aan het script. De eerste drie kwartier van de film is eigenlijk best prima, een degelijke set-up met een paar sympathieke acteurs (Virginia Madsen is altijd goed). Maar hoe meer het script gaat uitleggen, hoe oninteressanter het wordt. Op een gegeven voel je al aankomen dat het slot bol zal staan van de twists en dat is ook zo. Terwijl een simpele, rechttoe rechtaan thriller waarschijnlijk beter was geweest. Een enorm memorabele thriller hadden we dan waarschijnlijk alsnog niet gehad, maar wel eentje die tegen het einde niet zo gaat slingeren.

2,5 sterren.

Toch wel geinig dat terwijl DC en Universal moeite hebben met hun cinematic universe een spookfilmpje uit 2013 vrij eenvoudig een eigen filmuniversum uit de grond stampt. Na die pop uit de eerste film is nu de non deel 2 aan de beurt. Daarvoor reist men naar een oud klooster in Roemenië. Nu is men in de Conjuring films dol op lange donkere gangen met krakende vloeren, dus de setting van dit oude klooster moet een natte droom voor de mensen achter de schermen zijn. En dat blijkt, want The Nun bestaat voor het grootste deel uit personages die tergend langzaam door duistere nauwe hallen waggelen. Serieus, dit soort films zouden maar een half uur duren als ieder personage eens op normale snelheid zou lopen. Men waggelt door het donker met een kaarsje of olielampje en na enige tijd van absolute stilte springt er een figuur uit een hoek.

Deze voorspelbare jumpscares zijn een kenmerk van de serie, maar The Nun leunt wel érg veel op die goedkope trucjes. Heel af en toe is de film even oprecht spannend, met name de non zelf blijft een angstaanjagende verschijning, vooral als ze niet teveel doet. Maar 90 procent van de scares zijn van het kaliber ‘Kijk eens achter je. Boe!’ En soms laat regisseur Hardy alle subtiliteit in z’n geheel vallen en krijgen we ineens CGI slangen en grommende zombie-nonnen. Die voelen, net als de sporadische grapjes van die Franse comic-relief, nogal misplaatst in een verder duistere film die zichzelf erg serieus neemt.

Wat The Nun had kunnen helpen was iets vernieuwends. Want sommige spanning is effectief, maar we krijgen niets voorgeschoteld wat we nog niet eerder gezien hebben. Er wordt een standaard recept afgewerkt en het resultaat smaakt nogal flauw. Ook de grote climax getuigt van weinig creativiteit van de scenaristen; ze hebben vooral heel goed gekeken naar Demon Knight, die film van de Tales from the Crypt serie uit 1995. Zelfs het einde is een letterlijke kopie met de sequentie waarin onze hoofdrolspeelster het bloed van Christus in haar mond bewaart en uitspuugt over de schurk. Dat kan geen toeval zijn.

Ik vind het initiatief om van The Conjuring een universum te maken sympathiek, maar dan mogen de films wel wat verrassender en eigenzinniger worden dan The Nun. Maar goed, naar verluidt is de tweede Annabelle ook aanzienlijk beter dan de eerste film, dus misschien verdient de non nog een kans. Ondertussen wachten we maar met smart tot de wasmachine, tuinkussens en broodrooster van Ed en Lorraine Warren ook hun eigen film hebben gekregen.

2 sterren.

Het eigenwijze jochie Toto, zijn vriendschap met Alfredo en zijn liefde voor film en de bioscoop. Dat deel van Cinema Paradiso is zonder meer sterk gedaan. Het is allemaal chaotisch - en je moet wel tegen een hoop schreeuwende en overacterende Italianen kunnen - maar de hoofdlijn tussen Toto en Alfredo is mooi. Maar dan verdwijnen bioscoop en Alfredo naar de achtergrond en maakt de film plaats voor een suf en voorspelbaar romantisch verhaaltje met een saaie Elena. Hoofdpersonage Toto is ook niet meer zijn eigenwijze zelf, maar vooral een onzekere stalker. Was ook blij om de versie van 124 minuten te hebben gezien, want had niet per se behoefte aan nog meer Elena. Vond het einde van de film op deze manier juist prima. Laatste scène is weer erg mooi. Dus vooral jammer van dat middenstuk.

3,5 sterren.

"What's your mother's middle name?"

Weinig verwachtingen over zo'n tweede deel en dát is net het moment waarop een film eigenlijk nog meevalt. Murphy doet het erg aardig als de hele familie Klump en draagt dan ook de hele film op zijn schouders. Het script zit vol met veel te flauwe en totaal niet-grappige humor, maar Murphy zorgt er met zijn enthousiasme gelukkig nog voor dat de film nergens echt gaat vervelen.

3 héle kleine sterren.