Meningen

Zo'n awkward tragikomedie is natuurlijk niets nieuws. Sterker nog, begin van het millennium werden we redelijk doodgegooid met verlegen muurbloempjes, disfunctionele familieleden en indy poprock op de soundtrack. Eagle vs Shark is verre van de bekendste uit het genre, maar wel één van de leukste.

Het is vooral fijn dat Taika Waititi het allemaal niet te zwaar maakt. Er is drama, maar het blijft allemaal redelijk luchtig. Veel van zijn personages zijn sympathiek en zelfs aandoenlijk (de relatie tussen Lily en haar broer was fantastisch, daar had ik graag meer van gezien), terwijl hoofdrolspeler Jarrod een klootzak is. Maar een sympathieke klootzak, dat wel. Waititi weet wel raad met al deze kleurrijke typetjes. Het valt ook op dat hij speelt met verschillende soorten humor; soms is het flink over de top en heerlijk flauw, andere keren is het juist weer subtiel en stil; ook een mix die uitstekend werkt. En die mix is Eagle vs Shark in een notendop; voornamelijk erg geestig, erg stijlvol en soms erg mooi en ontroerend.

4 sterren.

Je hebt van die mensen die alleen bij het zien van kleine, lieve, schattige, aaibare beestjes al smelten. Van die idiote mensen die gaan meeleven met die kleine snoezige diertjes, die ergens in de middle of nowhere rondlopen. Mensen als ik, zo blijkt. Heb bijzonder genoten van deze vooral visueel perfecte documentaire. We zien in Earth de natuur op haar mooist, er komen een paar prachtige diersoorten en bijbehorende mooie momenten voorbij. Mooiste moment? Dat kleine stukje waarin het piepkleine tijdelijk blind geworden olifantje achter moeder loopt en tegen een boom botst, waarop moeders terugkeert om te helpen. Maar goed, zo kent de film talloze momenten die iets bijzonders hebben.

Ik zie eigenlijk maar bar weinig natuurdocumentaires, dus des te bijzonder is het om dit portret van onze planeet te zien. Wat vooral opvalt zijn de werkelijk adembenemende beelden, waarvan ik me echt continu afvroeg of het niet gewoon in een studio was opgenomen of met de computer is bewerkt. Zo dichtbij en vaak zo perfect getimed, de beesten leken wel geregisseerd. Verder blijft Stewart een perfecte stem hebben voor zoiets, alleen jammer dat zijn tekst niet overal even sterk was. En ook de bombastische muziek ging er soms iets over. Soms was enkel het geluid van de natuur mooi genoeg.

4 sterren.

Ben geen groot fan van Cronenberg of het maffiagenre, maar ben toch redelijk aangenaam verrast door Eastern Promises. Vond het nergens een groot meesterwerk, maar amusant en goed gemaakt was het zeker wel. Prima actie, aardig acteerwerk (hoewel Cassel af en toe wel wat gas mocht terugnemen) en visueel uitstekend verzorgd. Genoeg clichés gezien en bepaalde zaken waren ietwat onbevredigend uitgewerkt, maar al met al heb ik prima genoten.

3,5 sterren.

Kannibalenhorror kennen we nu wel, maar iemand die zichzelf oppeuzelt komt niet zo vaak voor. Het uitgangspunt klinkt lekker idioot, maar verwacht geen hilarische uitvoering, dat valt vies tegen. Ook voor mensen die een lekker stevig portie gore verwachten moeten zich wel door eindeloze en belabberd uitgevoerde plotjes over liefde, vriendschap en succes en belabberd acteerwerk van porno-niveau worstelen. Daarnaast gebruikt de regisseur oersaaie dialogen en slowmotion om de tijd te rekken en er een film van anderhalf uur van te maken. Desondanks zijn de momenten dat onze zelfkluiver aan zichzelf begint te knabbelen gruwelijk en geestig tegelijkertijd. Hoeveel je als horrorfan ook gewend bent, iemand haar eigen teennagel volledig zien afbijten is en blijft gewoon naar.

2 sterren.

Er wordt vaak gediscussieerd waar het slashergenre zoals wij het kennen nu echt begon. Sommige mensen wijzen naar de jaren 60 met Psycho en Peeping Tom, anderen wijzen eerder richting eind jaren 70 met Halloween. Feit blijft dat in die discussies deze film van Mario Bava vaak wordt vergeten. Want negen jaar voor Friday the 13th was er Twitch of the Death Nerve. Of Bay of Blood zoals op mijn DVD stond. Of Reazione a Catena. Of één van de andere duizend titels die deze film heeft, kies maar eentje. Dat de makers van vooral de Friday the 13th reeks geïnspireerd zijn geweest door dit werkje van Bava is vrij duidelijk; één scène uit deze film wordt zelfs letterlijk gekopieerd in Friday the 13th Part 2. En net als die franchise draait het bij Bay of Blood ook om een hoop moordpartijen op één kleine locatie.

Waar Bay of Blood onder fans vandaag de dag wordt geprezen om bijvoorbeeld zijn prachtige cinematografie, werd het destijds door veel critici met de grond gelijk gemaakt vanwege zijn groteske moordpartijen. Qua enthousiasme hang ik in het midden. Ik bedoel, de film is (zeker voor het budget) prima gemaakt, maar de hemel in prijzen gaat me ook weer een paar stappen te ver. Bay of Blood is in principe niet veel meer dan een Friday the 13th-film; het doet wat het moet doen, maar veel meer dan dat is het niet. De film is relatief kort en zit vol met moordpartijen, maar heeft desondanks pacing-problemen en voelt hier en daar nogal gerekt. De personages zijn ook maar vrij eendimensionale en vrij saaie figuren en het script heeft maar weinig om het lijf; iedereen wil iedereen dood hebben om een stukje grondgebied en uiteindelijk gaan er ook veel mensen dood. Dat laatste is - voor de liefhebber - overigens alles behalve een teleurstelling, de kills en bijbehorende gore zorgen voor een paar uitstekende sequenties. Dat maakt van Bay of Blood niets meer en niets minder dan een prima - en hele vroege - slasher.

3 sterren.

Slechte verfilming van een interessant verhaal. Ed Gein: The Butcher of Plainfield probeert het oorspronkelijke verhaal te combineren met het op Ed Gein gebaseerde The Texas Chainsaw Massacre, maar dat werkt voor geen meter. Het originele verhaal komt totaal niet uit de verf, de personages zijn compleet idioot (die deputy en zijn blonde vriendin zijn misschien wel de belachelijkste karakters in een film ooit) en spannend is de film al helemaal niet.

Dan is er enkel nog Ed Gein zelf, maar ook daar blijft niets van over. Kane Hodder is misschien een prima stuntman en goed geschikt als Jason Voorhees, maar acteren kan ie echt niet. Maar dit laatste geldt overigens voor alle acteurs in de film. Ed Gein is hier een gespierde gek zonder enige vorm van charisma, terwijl Railsback in In the Light of the Moon (aka Ed Gein) hem nog voortreffelijk speelde. En niet dat die film zo briljant was, maar alsnog pakken beter dan deze Butcher of Plainfield. Met name het einde is te triest voor woorden.

Slechts een paar aardige momenten gezien. Daarvoor toch nog 1,5 kleine sterren.

Ed Wood staat in de top 3 van de beste films van Tim Burton, wellicht is het zelfs zijn allerbeste film. Hij maakt een biopic van de man die nog steeds bekend staat als 's werelds slechtste filmmaker. Maar in plaats van Ed Wood volledig in de zeik te zetten, is Ed Wood juist een schitterende ode aan de man. Natuurlijk zien we dat Ed Wood een enorme naïeve idioot is en verre van een goede filmmaker, maar de passie straalt van hem af. Hij wil heel graag en zet ook alles op alles om dat te bereiken; en dat levert hilarische momenten op. Maar naast hilariteit is het drama ook ijzersterk met Martin Landau in een fenomenale rol als Bela Lugosi. Landau is veruit de ster van de show en won geheel terecht een Oscar voor de rol van de aan lager wal geraakte Dracula.

Verder heeft Burton een paar voortreffelijke keuzes gemaakt. Uiteraard de fantastische casting, maar ook het feit dat de film zwart-wit is (waar de studio het niet echt mee eens was). En fijn dat men voor deze biopic niet netjes alle gebeurtenissen uit Woods leven netjes aftikken, maar er een interessant geheel van maken. Dat betekent uiteraard dat Ed Wood niet 100% waarheidsgetrouw is en gelukkig maar. De scène waarin Bela Lugosi voor opnames van Bride of the Monster moet vechten met de octopus is bijvoorbeeld één van de beste scènes uit de hele film, maar scheen in het echt door een stuntman te zijn gedaan. En ook zijn Orson Welles en Wood elkaar nooit tegengekomen. Maar in Ed Wood zijn het stuk voor stuk belangrijke en sterke scènes. Sterke keuzes in tegenstelling tot biopics waar men elk detail van de echte wereld correct wil hebben. Of zoals Ed Wood in deze film zegt:"Filmmaking is not about the tiny details. It's about the big picture." Geen idee of hij dat ooit in het echt heeft gezegd, maar deze 'big picture' is prachtig!

4,5 sterren.

Geen luchtige feelgood dit, zover is duidelijk. Eden Lake bevat een ijzersterke, kille sfeer en Watkins neemt de toeschouwer niet bepaald in bescherming en schotelt de kijker een naargeestige en grimmige ervaring voor. Het acteerwerk is sterk, de personages worden realistisch neergezet. En dat is best frustrerend, want je zou dergelijke etters toch het liefst diep in de grond stoppen. Maar goed, dat is hoogstwaarschijnlijk precies wat Watkins wil; je leeft toch veelal mee met de hoofdpersonages en zit grotendeels van de tijd toch op het puntje van je stoel.

Maar niet op alle punten slaat Eden Lake de spijker treffend op de kop, want af en toe worden er ook wat minder sterke beslissingen genomen. Het hele gedoe rond het huwelijksaanzoek en de trouwring ging gewoon te ver met sentimenteel drama. Overigens is de muziek hierin de hele film een grote boosdoener, heel veel scènes werden veel te dik aangezet. Geen (of in ieder geval veel subtielere) muziek had waarschijnlijk een sterker effect als resultaat gehad. En als laatste was de geloofwaardigheid een sterk element in het eerste deel van de film, wat voor redelijk wat intense momenten wist te zorgen. Hoe meer de geloofwaardigheid wegzakte tegen het einde, hoe meer de film aan kracht moest inleveren. En dat is best jammer, had gehoopt dat de film het niveau van het begin kon vasthouden.

3,5 sterren.

Mel Gibson had een slechtere comeback kunnen hebben. Niet dat Edge of Darkness een fenomenale film is, maar de film kent oprecht een paar zeer effectieve scènes, zowel qua drama als qua actie. Het verhaal en de karakters zijn alles behalve bijzonder, maar de momenten dat Edge of Darkness werkt, werkt het ook goed. Alleen het laatste shot van de film hadden ze echt achterwege moeten laten.

3 sterren.

Misschien komt het omdat ik net drie Transfomers- films achter elkaar heb gezien (over het gevoel alles steeds opnieuw mee te maken gesproken), maar deze Edge of Tomorrow was een verademing.

Fijne science-fiction met een goede combinatie van een flinke dosis humor en een sterke reeks actiescènes. Ook eens een prettige rol van Cruise, die niet vanaf het beginpunt als held wordt neergezet, maar ook prima een doetje kan vertolken. En ook grote kudos aan de filmmakers om eens een goede vrouwelijke rol in een actiefilm als dit te schrijven, die kom je maar heel zelden tegen. Qua plot doet men gelukkig niet al te moeilijk en men blijft genoeg facetten introduceren om het geheel interessant te houden. Had in eerste instantie maar bar weinig verwachtingen van een Tom Cruise actie- spektakel - met ook nog eens een inwisselbare, nietszeggende titel - maar dit was de moeite gelukkig meer dan waard.

4 sterren.

Tragikomedie, thriller, drama en gitzwarte humor. Edmond is een erg aardige mengelmoes van een aantal verschillende genres. Film weet met zijn korte speelduur prima te boeien, komt af en toe erg scherp uit de hoek en het hier veelgenoemde einde is inderdaad erg geestig. Toch vond ik de film nergens écht scherp, écht hilarisch of écht goed worden. Vond het op bepaalde momenten zelfs wat flauw. Macy speelt voor de zoveelste keer hetzelfde voorspelbare typetje. Desondanks deed ie 't prima.

3 sterren.

In de zoektocht naar een geschikte kerstfilm bedacht ik me ineens dat Edward Scissorhands ook wel in die categorie kon vallen. Ondanks dat de film zich maar een klein deel afspeelt tijdens de kerstdagen, want voor een groot deel is het zelfs zomer in de film. Maar de sfeer is er wel. Sowieso is dat een van de hoogtepunten van Edward Scissorhands; de sfeer. Danny Elfman levert een van zijn meest memorabele muziekstukken af en Tim Burton is hier ook nog op zijn best. Met name de art-direction is perfect; terwijl hoofdpersoon Edward en zijn huis op-en-top gothic is, is het plaatsje het tegenovergestelde; alle huizen, auto’s en outfits zijn felgekleurd en hetzelfde geldt voor de personages zelf. Burton zet alles op alles voor een groot contrast; de zwart-witte en vaak zwijgende Edward tegenover die praatgrage dames in alle kleuren van de regenboog.

Los van het fantastische audiovisuele aspect is Edward Scissorhands gewoon een mooie film. Het script is niet bijster bijzonder en de humor is zelfs redelijk voorspelbaar. Het is even leuk om Edward als een vis uit het water te zien rondbewegen in het dorpje, maar echt veel gebeurd er eigenlijk niet. Edward wordt geaccepteerd en blijkt goed in het snoeien van heggen en knippen van honden en dames. Maar natuurlijk gaat het ergens mis. Depp - die jaren later vooral bekend werd om zijn over de top gekdoenerij - speelt hier opvallend ingetogen en moet veel spelen met puur mimiek; een mimiek die hij ook nog eens subtiel moet houden. Het gaat hem goed af. Ook de overige cast (Alan Arkin, Kathy Baker) doen het leuk. En hoewel Winona Ryder veelal wordt aangehaald als de tweede hoofdrol na Depp wordt de show toch wel gestolen door een erg sympathieke Dianne Wiest. Maar niets is zo fijn als de helaas korte, maar ideale laatste filmrol van Vincent Price.

4 sterren.

Had op basis van de poster toch een flauwe kinderlijke komedie (als een Snow Dogs) verwacht, dus dat was toch thuiskomen van een vrij warme kermis. Hoofdoorzaak zijn de acht harige hoofdrolspelers, zeker als je net als ik toch wel een zwak hebt voor die prachtige beesten. Die beesten zien 'acteren' is fascinerend, er wordt ook goed gebruik van gemaakt, zonder teveel te overdrijven. Verder moet ik zeggen dat Paul Walker me aangenaam wist te verrassen met zijn rol en ook Bruce Greenwood speelt goed. Ook in hun spel bleef het allemaal sterk binnen de perken, het viel nergens uit de toon.

Dat lukt de makers echter niet overal. Zeker de volumeknop van de sentimentele muziek had men veel vaker flink mogen terugdraaien. De beelden zeiden meestal meer dan genoeg. En dan werkt deze overdramatische muziek alleen maar averechts. Was er maar vaker voor effectieve stilte gekozen. En verder gaat veel ergernis naar meneer Jason Biggs. En de schrijver, die zijn karakter in het script heeft geschreven. Een jammerlijk voorbeeld van een comic relief die totaal niet werkt. En het is treurig dat Eight Below die planken zo hard misslaat, want in andere opzichten had de film juist weer een hele sterke toon te pakken. Film is me dan ook heel erg meegevallen.

3,5 sterren.

Na 5 ruime sterren voor Schmidt en Sideways zijn de verwachtingen voor een film van Payne behoorlijk hoog. Iets te hoog, zo lijkt het, want Election deed me over het algemeen maar weinig. Ik miste de écht scherpe zwarte humor en de écht leuke personages, waar Payne en Taylor bij hun volgende twee projecten wel ruimschoots slagen. Hier was het allemaal maar zo-zo.

Ook het acteerwerk werkte niet overal even goed mee, de acteurs spelen redelijk voorspelbare rollen. Sowieso was Taylor's ietwat rommelige script verre van verrassend, de beste man kleurt jammer genoeg vooral binnen de lijntjes. Desondanks moet gezegd worden dat Election prima wegkijkt en hier en daar nog best charmant is. Vermakelijk, maar zeker niet uitzonderlijk of het beste in zijn genre.

3 sterren.

Op audiovisueel gebied een erg hoogstaande film. Sterk is vooral het subtiele en strakke camerawerk met de lange volgscènes en hoe er met sounddesign is gespeeld. De film oogt en voelt erg realistisch aan, dankzij deze aankleding, maar ook door zaken als het spel en de dialogen. Mede daardoor komt het gedeelte waarop een normale schooldag in een gruwelijk drama weet te veranderen, snoeihard aan. Van Sant speelt op uitstekende wijze met het gegeven van de suggestie, wat je niet ziet is vaak des te effectiever. Het laatste kwartier is dan ook van bijzonder hoog niveau.

Het is jammer dat de film het eerste gedeelte echter niet echt van de grond wil komen. De personages worden realistisch en geloofwaardig neergezet, maar echt interessant om zo'n lange tijd te volgen zijn we niet. Overigens volg je aardig wat karakters, waardoor ze allemaal vrij vlak blijven. Elk segment had wel wat sterke elementen, maar ik werd de eerste helft van de film zelden door het totaalpakket gegrepen. Dit in tegenstelling tot de perfecte audiovisuele aanpak en het ijzersterke einde.

Voorlopig 3,5 sterren.

Aangrijpende film. Er wordt een uitstekende sfeer neergezet en het acteerwerk van onder andere Hurt en Hopkins is voortreffelijk. Ook is alles bijzonder in beeld gebracht, kon het sfeertje erg waarderen. Ook nog vrij toegankelijk voor Lynch zijn doen, als ik de verhalen van zijn andere werk mag geloven. Had in ieder geval geen problemen om met de karakters mee te leven. Enkel na ruim een uur zaten er een paar momenten dat de film wat begon in te zakken en een beetje aan kracht moet inboeten. Desondanks een sterke en indrukwekkende film.

3,5 sterren.

Kan niet veel meer doen dan me bij de mening van starbright boy aan te sluiten. De film is nogal standaard en na 10 minuten weet je dus eigenlijk al hoe de film zal vorderen / zal gaan eindigen.

Toch weet de film (vooral in het begin) toch goed te vermaken. Er zaten een paar grappige scenes in en ook het acteerwerk was (op die verschrikkelijk irritante buurvrouw na) wel redelijk in orde, zo deed voornamelijk Linda de Mol het naar mijn mening helemaal niet verkeerd.

Maar helaas houdt de film dit niveau niet erg lang vol en wordt alles stukken minder grappig. Alles begint een beetje voorspelbaar te worden en zo liet de film mij een beetje met een ontevreden gevoel zitten. Ook de muziek (die verder niet slecht was of zo) was soms iets te dominant aanwezig ...

Maar verder ook weer geen erg slechte film, het was al met al allemaal best redelijk bekijkbaar. 2,5 sterren voor Ellis in Glamourland ...

Ontzettend leuke animatiefilm met een overheerlijke pot flauwe humor. De personages zijn heerlijk (die Kronk ), de humor is lekker melig en kurkdroog en het wordt allemaal ontzettend leuk gebracht. Zag trouwens de Nederlandse versie (onder de noemer Keizer Kuzco) en daarbij viel me op hoe sterk de vertaling is. Wil de originele Engelse versie nog wel eens zien, maar moet zeggen dat ik hier ontzettend heb genoten van de Nederlandse stemmen. Hoe dan ook een erg memorabel en dolkomisch filmpje.

4 sterren.

De uitdrukking '13-in-een-dozijn' is ongetwijfeld uitgevonden voor een standaard thriller als Engaged to Kill. Creativiteit is in ieder geval ver te zoeken. Maar naast een gebrek aan originaliteit ook een gebrek aan tempo. De film opent nog best ok met een enigszins spannende achtervolging, maar zakt daarna langzaam als een gelatine pudding in elkaar. Om vervolgens heel moeizaam weer op te krabbelen voor een de laatste paar minuten. Verder een matige cast en visueel ook niet echt aantrekkelijk. Niet iets wat je erg snel nog maar een keer opzet.

Een nieuwe film van Friedberg en Seltzer. Wellicht dat enkel de optimisten onder ons hoop hebben dat de mannen hebben geleerd van Date Movie. Het antwoord is simpel: Nee.

Anderhalf uur lang wordt er gepoept, gepist, gekotst en worden mannen in de ballen getrapt. Friedberg en Seltzer worden daarnaast erg opgewonden van referenties en knipogen, want hun hele film zit er vol mee. Sterker nog, er is geen script of verhaal; de film is een aaneenschakeling van referenties naar andere films. En deze films hebben ook nog eens geen zak met elkaar te maken, ze springen van Willy Wonka naar Scarface naar Pirates of the Caribbean naar X-Men. En dan zijn het vooral komedies die ze belachelijk willen maken. Dan heb je het toch niet helemaal begrepen, volgens mij. Over bepaalde sets kan worden gezegd dat ze nog best treffend zijn en de film kent - met moeite - één á twee geslaagde grappen. Verder is dit niets meer dan een gênante en oervervelende vertoning.

Nu snel The Naked Gun in de DVD-speler schuiven om de vieze smaak weg te spoelen.

1*

Je verwacht bij een film als Eraser niets meer dan een standaard actiefilmpje. En tja, dat krijg je ook. Het plot is niet bepaald denderend, de special effects zien er af en toe niet uit en de vele clichés volgen elkaar in rap tempo op. Ook het acteerwerk is maar erg matig. Wat dat betreft is Eraser een actiefilm zoals zovelen. Gelukkig weet Russell er nog aardig wat vermaak uit te halen; de film verveelt niet echt en blijft, op een bepaald niveau, nog best amusant. Maar daar is het ook wel mee gezegd.

Ben in een goede bui. 2,5 sterren voor Eraser.

Bijzondere en één van de minst toegankelijke Lynchfilms. Stond al heel lang op het lijstje van films die ik dolgraag wilde zien. In tegenstelling tot de latere producties van Lynch is Eraserhead grauw, smerig en is er zelden een touw aan vast te knopen. Een probleem? Absoluut niet, want Lynch zorgt voor zoveel uitzonderlijke momenten en bizarre experimenten, dat je de hele film wel iets geweldigs hebt om naar te kijken.

Naast die leuke vondsten en de typische Lynch- humor is Eraserhead ook goed verzorgd op audio-visueel gebied, met name de settings en de voortreffelijke soundtrack. Maar Lynch is niet de enige die goed werk aflevert, ook Jack ("She's dead. Wrapped in plastic.") Nance mag niet uitgevlakt worden; zijn gezichtsuitdrukkingen als de zenuwachtige en verlegen Henry zijn fenomenaal.

Voorlopig 4 dikke sterren.

Kinderfilm van een bijzonder laag niveau, waar waarschijnlijk alleen de allerkleinsten wat mee kunnen. Er wordt erg slecht geacteerd en de uitvoering is tevens verschrikkelijk. Goed, bepaalde kinderen zullen zich er waarschijnlijk wel mee vermaken, maar ik heb zelden een kinderprogramma of -film gezien dat zó slecht geschreven is als dit. Eén ster voor nog een paar geinige cameo's en een niet meer dan aardige rol van Maas. Geef mij die clown en acrobaat maar.

1 ster.

Van fans van het origineel tot Kurt Russell; iedereen behalve Carpenter zag een Escape sequel wel zitten. Vijftien jaar na Escape from New York ging Carpenter overstag, de enige keer dat hij een vervolg regisseerde. Escape from LA is waarschijnlijk zijn laatste goede film. Dat riep men destijds niet, de film was kritisch en financieel een grote teleurstelling. Maar ach, dat riep men destijds ook van The Thing en die staat nu ook bekend als (één van) de beste horrorfilms aller tijden. Een Carpenter wordt schijnbaar alleen maar beter met de jaren.

Het enige grote verschil met The Thing qua houdbaarheid zijn de effecten. Waar The Thing nog steeds overeind staat met geweldige special effects, daar zit Escape from L.A. vol met jaren 90 CGI. Erg lelijke CGI, je vraagt je af of men überhaupt wel klaar was met de effecten. En toch passen deze crappy effects wel bij de film, zeker door de satirische toon die Carpenter gebruikt. De film oogt bijna als een spoof op de eerste film en de kritiek op onder andere de glitter en glamour van Hollywood ligt er enorm dik bovenop. Het is allemaal niet zo scherp en geestig als They Live en qua actie is het allemaal duidelijk minder dan een Escape from New York, maar Carpenter zet wel een enorm vermakelijke film neer. Snake Plissken is een fijne protagonist en de film zit vol lekkere bijrollen van onder andere Stacy Keach, Steve Buscemi en Pam Grier. Het hoogtepunt is plastische chirurg Bruce Campbell.

3,5 sterren.

De film met de coolste theme ooit. Maar goed, eigenlijk is alles aan Escape from New York cool. Kurt Russell als Snake Plissken is de belichaming van de term 'badass' met z'n schorre stem, ooglapje en houding dat 't hem allemaal geen ene reet kan schelen. Maar Russell heeft het niet makkelijk om de stoerste gozer te zijn, want hij wordt omringt door Lee van Cleef en Isaac Hayes. Sowieso weet John Carpenter als een ander hoe je een film moet casten, want elke bijrol in Escape from New York is spot-on; van Ernest Borgnine en Harry Dean Stanton tot vaste Carpenter medewerkers als Donald Pleasence, Adrienne Barbeau en Tom Atkins. Wie overigens een film boordevol actie verwacht komt bedrogen uit, Escape from New York draait veelal om sfeer en dialogen. De actie die we krijgen is vrij traag en soms zelfs een tikkeltje knullig. Maar hoe knullig ook, Escape from New York is in alles eigenlijk charmant. Charmant en cool!

4,5 sterren.

Dit viel me alles mee. Gelukkig was ik vandaag niet op zoek naar iets origineels, want dan kom je bij Escape Room - uiteraard - niet echt ver. Het fenomeen is een prima gegeven voor een simpele horrorfilm in de stijl van een Cube of Saw. En het fenomeen wordt flink uitgebuit, alleen al als ik hier op MovieMeter 'Escape Room' intyp, komen opties van horrorfilms en thrillers langs van één of twee jaar oud. Deze Escape Room volgt ook netjes het principe van Cube of een deel uit de Saw reeks: Een groep vreemden bij elkaar die onder hoge druk puzzels moeten oplossen om uit een ruimte te ontsnappen. Mijn verwachtingen waren vrij laag, maar ik heb me deels opvallend goed vermaakt bij Escape Room.

Hoofdoorzaak zijn de personages. De zes figuren zijn - zeker voor dit type film - opvallend interessant, sympathiek en goed neergezet. Ook de goede casting helpt daarbij; een Tyler Labine stelt nooit teleur en de rest van de cast acteert prima, vooral de mij onbekende Taylor Russell speelt een leuke hoofdrol. Het feit dat ze allemaal ergens sympathiek zijn zorgt dat je in ieder geval graag meeleeft; in veel van dit soort films kun je bij de helft van de personages niet wachten tot ze het loodje leggen. Aan het begin van Escape Room dacht ik zelfs dat geen van hen wellicht zou sterven en dat ze allemaal er veilig uit zouden komen, maar dat was niet het geval. Op zich niet erg, alleen vind ik de keuze dat het personage van Jay Ellis toch een soort bad guy bleek geen sterke toevoeging. Maar goed, de film heeft sowieso veel problemen op het einde; het einde is zelfs regelrecht kut. Ik bedoel, altijd leuk om Yorick van Wageningen even te zien, maar vanaf dat moment ontspoort de film volledig. Inclusief een onnodig opzetje naar een vervolg. Spijtig.

Het einde zorgt voor flink wat punten aftrek, maar het eerste uur van Escape Room is erg vermakelijk, met name de scène in de kroeg ondersteboven was sterk en spannend uitgevoerd. Toch jammer dat eindes een film zo behoorlijk onderuit kunnen trappen. Alsnog klaag ik niet, ik kreeg alsnog een leukere film dan ik in eerste instantie had verwacht.

3 sterren.

Geinig vermaak, niets meer en niets minder. Het uitgangspunt is amusant en hoewel het script behoorlijk wat gaten bevat, het weet allemaal desondanks prima te boeien. The Escapist is dan wel voorspelbaar en bijzonder is het al helemaal nergens, maar het plotje en de redelijke vertolkingen maken het een nog best amusant werkje.

3 sterren.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind; een verrassende, boeiende en sfeervolle film. De film zit erg goed in elkaar, de visuele effecten zien er prima mooi uit en het verhaal is leuk uitgewerkt. Ook het acteerwerk is van redelijk hoog niveau, met name Carrey doet het uitstekend. Verwachtingen waren misschien ietsjes te hoog, want héél bijzonder vond ik de film nu ook niet, maar desondanks erg van genoten.

4 sterren.

Drie kinderen zijn zeer teleurgesteld als hun vader thuiskomt met een lading papierwerk en ze hun weekendje weg zo in het water zien vallen. Ik ben dit soort clichés en onvermijdelijke mierzoete levenslessen die daarop volgen volkomen zat. Helaas zit Evan Almighty vol met dit soort ongein. Het origineel was hier en daar al vrij zoet en moralistisch, maar bij het vervolg dachten de makers dat er nog wel wat scheppen bovenop konden. De mensheid helpt de natuur naar de maan. Het gezinsleven gaat voor álles. En iedereen kan een wonder verrichten, als je maar echt wil. Allemaal leuk en aardig voor een EO kinderprogramma, maar in een komedie werkt het enkel averechts.

Dan zou je hopen dat Evan Almighty wel zijn best doet als het echt grappig moet zijn. Maar helaas, we moeten het vooral doen met mensen die op hun vingers slaan tijdens het timmeren of hun hoofd stoten. Hilarisch . En als klap op de vuurpijl krijgen we Wanda Sykes, de koningin van de irritante en pijnlijk onleuke momenten. Dan ben je blij dat een Steve Carrell en Morgan Freeman nog enigszins talent in de donder hebben en dus bepaalde scènes nog net van de ondergang weten te redden. En ook het spektakel is af en toe prima, de effecten zijn alleraardigst. Maar wat wil je ook met een budget van 175 miljoen dollar. Had een deel van dat geld gebruikt om scriptschrijvers te vinden die wél komedie kunnen schrijven en je had waarschijnlijk een best leuk vervolg op Bruce Almighty gehad.

2 sterren.

Van Paul W.S. Anderson hoef je geen meesterwerken te verwachten. Maar dom, leeg entertainment aanleveren kan hij prima. Zoals in deze typisch jaren 90 science fiction, die gelukkig ook nog wat aardige horror te bieden had. Film deed soms wat denken aan een gestructureerde versie van Hellraiser: Bloodline. Hier en daar zitten ook verwijzingen naar 2001: A Space Odyssey, Solaris en Alien, maar Anderson kan het toch beter bij Hellraiser in Space houden. Want over Event Horizon moet je vooral niet teveel nadenken. Maar hoe dom het ook is, veel elementen in deze film zijn niets minder dan prima; van de hoofdrolspelers tot de practical (make-up) effects. Daar kun je dan weer niets van zeggen.

3 sterren.