Meningen

Charmant animatiefilmpje. Erg leuk voor de kleintjes, maar ook voor de wat oudere kijker nog best de moeite waard. Everyone's Hero is prima geanimeerd en een leuk nonsens verhaaltje. Uitgangspunt is voorspelbaar en, evenals de personages, weinig vernieuwend, maar het weet allemaal goed te vermaken. Vooral die sarcastische honkbal was leuk.

3 sterren.

Flauw, maar het heeft zijn momenten. De zeven sketches zijn van erg wisselend niveau, bepaalde fragmenten zijn erg geestig, anderen zijn weer erg matig. De eerste sketch, Do Aphrodisiacs Work, is behoorlijk flauw en eigenlijk zelden grappig. De tweede sketch, What is Sodomy, met Gene Wilder is een stuk beter. Ook erg flauw en een idioot uitgangspunt, maar mede door het spel van Wilder de moeite waard.

De Italiaanse sketch, de sketch over de travestiet en de game- show over perverse gewoontes, hebben heel af en toe hun momenten, maar zijn over het algemeen ook niet bepaald bijzonder. De ideeën zijn duidelijk, maar de uitwerking laat nogal te wensen over. De sketch met de gigantische tiet is ook erg flauw en begint maar matig, maar het idiote einde ('Don't worry, I know how to handle tits')is erg leuk. De leukste sketch komt als laatste, het fragment What Happens During Ejaculation is bijzonder geestig.

3 sterren.

Een pijnlijke film. Op de positieve manier.

Evil Dead is een remake die weer een beetje teruggrijpt naar het origineel. Vanaf Evil Dead 2 werd het allemaal een stuk komischer en met Army of Darkness en Ash vs Evil Dead werd het grotendeels enorme slapstick. Het enige dat álle films gemeen hebben is dat ze niet bang zijn om compleet over de top te gaan. Het is dan ook fijn dat regisseur Alvarez hierin meegaat. In het begin lijkt de film nog redelijk ingetogen te zijn, vergelijkbaar met de eerste film van Raimi - alleen dat iets minder knullig qua spel. Er worden wat serieuze relaties neergezet en een interessant verhaal over Mia, die met een drugsprobleem zit en in het blokhutje in het bos komt afkicken. Een best slimme zet, qua script en één van de grootste verschillen met het origineel, waar er vijf tieners gewoon naar het bos gingen voor een weekendje weg.

En dan, geheel in lijn met de vorige film, gaat het los. Alvarez gooit naast bloed en ledematen ook een heleboel knipogen richting de kijker. Hij pakt scènes uit de eerste film, maar geeft ze een kleine twist, zodat de film nergens aanvoelt als een suffe kopie. Daarnaast houdt Alvarez het voornamelijk bij practical effects en dat is ook fijn. Hier en daar zit wat lelijke CGI verstopt, met name als er vuur bij komt kijken. Maar al het bloederige is erg overtuigend, mede door de fantastische make-up effecten. En de personages krijgen enorm veel te verduren. Wie soms al medelijden had met Bruce Campbell in de vorige films, het personage van Lou Taylor Pucci is pas echt de lul. Heel erg boeiend zijn de vijf hoofdpersonages niet, maar Alvarez geeft ze ook allemaal niet teveel aandacht; hij weet dat we niet geïnteresseerd zijn in de hobbies van Olivia of de familieachtergrond van Natalie.

Het gebrek aan écht leuke hoofdpersonages ga je op een gegeven moment wel missen. Mia wordt van de hele club het meest uitgewerkt, maar een memorabel personage als Ash krijgen we nooit. De film blijft dan ook tamelijk ver uit de buurt van de toon van een Army of Darkness of Ash vs Evil Dead. De Evil Dead remake is ook veruit het meest serieuze deel in de serie. Maar compleet humorloos is het niet. Het moment dat Natalie haar beide armen kwijt is en dan probeert te doen alsof ze normaal is was hilarisch. Het is misschien geen overduidelijke Three Stooges slapstick, maar erg geestig was het wel. Sowieso werkt Evil Dead door zijn over de top gore af en toe zeker op de lachspieren. Als dit zijn remake van Evil Dead is, dan ben ik toch erg benieuwd wat Alvarez van een Evil Dead 2 zou maken. Van mij mag ie.

3,5 sterren.

Zeer zelden wordt een vervolgfilm gemaakt dat het origineel weet te overtreffen. Maar het lukt Sam Raimi met deze geweldige sequel op The Evil Dead. Hoewel de film geregeld onterecht wordt bestempeld als remake (zag hem zelfs eens voorbij komen in een toplijst voor beste remakes), gaat Evil Dead 2 na een kleine hervertelling van de eerste film gewoon verder waar die film is gebleven. Ash zit in zijn eentje in het blokhutje in de bossen en wordt flink geteisterd door de demonen. Dit levert een zee aan prachtige momenten op, met de lach-scène als hoogtepunt. En laten we eerlijk zijn, hoe vaak zie je nu een man met een shotgun achter zijn eigen hand jagen? Bruce Campbell wordt op alle mogelijke manieren gekweld en de waanzin waarin hij terecht komt is heerlijk om te zien. En geweldig in beeld gebracht.

En vervolgens komen er nieuwe personages in het blokhutje en groeit Ash uit tot die cultheld die we kennen, en waar we nog meer van kregen te zien in Army of Darkness. Kettingzaag aan zijn hand gemonteerd, shotgun met afgezaagde loop in de andere en een hoop geestige one-liners. Waar ik als klein jongetje de eerste film nog tamelijk griezelig en spannend vond, daar legt Evil Dead 2 de focus bijna volledig op de zwarte humor (Army of Darkness zou de focus helemaal verleggen). Desondanks wordt de gore niet vergeten, er stroomt genoeg nog steeds genoeg bloed en ook de demonen komen prima aan bod (hoewel geen van allen zo memorabel als Cheryl in de eerste film). Het is een overheerlijke achtbaanrit. Goed gemaakt, leuke personages en boven alles ontzettend vermakelijk. Vervelen is praktisch onmogelijk.

Simpelweg prachtig. Ruime 4,5 sterren.

Aaah, The Evil Dead. Het blijft bijzonder hoe deze film, net als de personages in de film zelf, twee uiteenlopende gezichten kent. Enerzijds is de film knullig en behoorlijk amateuristisch, maar tegelijkertijd is de film enorm knap gemaakt. Jonge Raimi komt hier met enorm knappe shots, hij gebruikt fantastisch camerawerk en haalt duidelijk alles van stal. In de actie is de film voortreffelijk en van bijzonder hoog niveau. In de dialoogscènes is het allemaal iets minder. Raimi blijft de camera bewegen en houdt er van om in dialoogscènes in één take langs alle personages te gaan. Leuke truc, maar het voelt wel erg geknutseld, als de acteurs zo omstebeurt een zinnetje mogen zeggen. Maar vooral in kleine tussenshotjes wordt het een beetje knullig. Neem het moment in de openingsscène waarin ons vijftal bijna een botsing krijgt; er wordt dan even gefocust op één van de dames, die met haar handen in de lucht tegen het raam schreeuwt. Die momenten zijn onbedoeld behoorlijk lachwekkend.

Maar tegelijkertijd is The Evil Dead ook geregeld bedoeld lachwekkend. In mijn herinnering was de tweede film vooral een horrorkomedie en deze eerste nogal humorloos. Het klopt dat Evil Dead 2 veel komischer is, maar ook Evil Dead bevat voldoende lekkere komische ongein. Je hebt weinig inbeeldingsvermogen nodig om je voor te stellen dat Raimi als een giechelend jochie achter de camera’s zijn acteurs staat onder te spuiten met nepbloed. Maar het is af en toe een tikkeltje lastig om te bepalen; is dit grappig bedoeld of is dit vooral een beetje kneuterig in de uitvoering? Gezien Raimi’s gevoel voor slapstick en zwarte humor - die hij na Evil Dead 2 nóg meer zou laten zien in Army of Darkness - gok ik dat veel van de komische momenten in The Evil Dead ook zo bedoeld zijn.

Waar The Evil Dead ook twee gezichten in heeft is in de pacing. Enerzijds is de film een achtbaanrit, met overal bloed, gore en een camera die nooit stilstaat. Anderzijds heeft de film ook wel wat pacing-problemen. De speelduur is maar kort, maar de film staat geregeld stil als er weer een personage langzaam door een donkere ruimte loopt. Als er actie is, dan is het genieten, maar als Scott zijn vriendin zoekt of Ash weer eens de donkere kelder moet inspecteren, schakelt Raimi soms net even een versnelling teveel terug. Hetzelfde overkomt hem overigens in Evil Dead 2, een film die zo bomvol zit met adrenalineverhogende actie, dat de momenten van rust voelen als stilstand. Daar tegenover staat dat als de film los gaat, de film ook echt lós gaat. Bloed - en melk, schijnbaar - spat van het scherm, je voelt je aan het einde van de film net zo vies als Bruce Campbell zich moet hebben gevoeld na talloze draaidagen in die smerige kleding te lopen.

Het blijft bijzonder hoe The Evil Dead die twee gezichten heeft. Enerzijds is de film knullig, goedkoop en bevat niet al te best acteerwerk en houtje-touwtje effecten. Maar aan de andere kant is het een meesterwerk, waar echt alles lijkt te kloppen. Hoe je het ook wendt of keert, The Evil Dead is een feest!

4,5 sterren.

Als tegengeluid op de strenge Zweedse censuur maakte Anders Jacobsson met wat gasten de satirische pulpfilm Evil Ed. Dat hij zijn inspiratie haalde bij de Evil Dead films schuift hij niet onder stoelen of banken; naast de titel zien we talloze posters van Evil Dead 2 hangen, heet de studiobaas Sam Campbell en kent de film bepaalde slapstick-gevechtsscènes met servies die duidelijk geïnspireerd zijn door Evil Dead 2. Evil Ed is lekker knullige pulp en voelt als een Zweedse Troma-film. De hilarisch slechte Engelse dubbing maakt het stiekem alleen maar leuker. Het verhaal rondom de doordraaiende Ed bevat eigenlijk weinig bloed en naakt, maar dat compenseren Jacobsson en vrienden door ook beelden te laten zien van de bewust slechte filmreeks Loose Limbs. Hier vliegen - zoals de titel al doet vermoeden - de ledematen in het rond. Hoe sullig de film ook is, de houtje-touwtje effecten zijn opvallend solide en de film is duidelijk met plezier gemaakt. En lekker dom kan vaak ook prima smaken.

3 sterren.

Geestige en gortdroge science-fiction parodie. Logica en subtiliteit komen niet in het woordenboek van Evolution voor, de film is er enkel voor het vermaak. Hoewel de effecten al behoorlijk verouderd zijn, de ideeën erachter zijn sterk en het spel van de hoofdrolspelers is uitstekend. Verwacht gewoon niet meer dan een amusant achtbaanritje, want dat is precies wat je krijgt. Leuk tussendoortje.

Voor nu even dik 3 sterren.

Interessante film, die met heel weinig middelen veel bereikt. Met slechts drie hoofdpersonages en één setting weet regisseur Alex Garland een sterke sfeer neer te zetten. De drie hoofdrolspelers zijn overtuigend, de film is mooi geschoten en de score en sound design voegt ook heel veel toe aan het geheel. De film opent sterk, waarna het in de tweede akte wel wat inzakt. Het duurt in ieder geval vrij lang voor je echt de spanning voelt die de derde akte weer erg sterk maakt. Wat dat betreft is Ex Machina - gezien diens tempo en het feit dat bijna de gehele film scènes zijn die om dialoog draaien - zeker niet voor iedereen. Mijn inziens had het soms nét een beetje meer mogen krijgen, zeker rond de tweede akte. Maar verder een fijne film. En dat voor een regiedebuut.

3,5 sterren.

Flinke tegenvaller, deze Cronenberg. Sommige creaties waren best leuk, bepaalde scènes wisten best te vermaken en Willem Dafoe maakt een heleboel goed met zijn rol. Maar verder deed de film me bijzonder weinig. Het kabbelde maar wat voort en het kon me op den duur helemaal niet meer boeien. Daarnaast was het acteerwerk ook bijzonder matig, vooral Law was echt een verschrikking om naar te kijken. De personages zijn gewoon leeg. Nee, dit deed me opvallend weinig.

2 sterren.

Het is sowieso al niet makkelijk om het vervolg te zijn van een groot succes, maar met alle goede wil in de wereld is het nut van Exorcist II nog niet in te zien. De film ziet er visueel goed uit, sommige shots zijn erg mooi. En soms lijkt de film zijn best te doen om op één lijn te gaan zitten met het origineel. Op andere momenten wordt alles echter overboord gegooid en is het te idioot voor woorden. Met een lachwekkend hypnose-apparaatje, James Earl Jones die schreeuwt als een poema en sprinkhanen, heel veel sprinkhanen.

Dat idiote is nog eens het ergste, het grootste zwaktepunt van de film is dat hij simpelweg oer- en oersaai is. Met zijn speelduur van bijna twee uur komt er werkelijk geen eind aan, de film is een aaneenschakeling van langdradige en oervervelende scènes met vooral een hoop geouwehoer om niets. Richard Burton oogt de hele film ook alsof hij elk moment in slaap kan donderen. Staat de eerste Exorcist nog bekend als één van de meest angstaanjagende films aller tijden, het vervolg mag de boeken in als één van de meest slaapverwekkende films aller tijden.

2 sterren.

Veel erger dan het sprinkhanenfestijn van The Heretic kon het derde deel in de Exorcist franchise niet worden. Toch is The Exorcist III alsnog een behoorlijk zooitje. De vertelling is rommelig en de toon is werkelijk all over the place. Enerzijds bevat Exoricst III een paar erg geslaagde momenten, waaronder één van de beste jumpscares uit de horrorgeschiedenis. Anderzijds is het allemaal vrij idioot. Fabio en Samuel L. Jackson duiken op in een droomsequentie, Larry King zit ergens te dineren en veel van de hoofdrolspelers schreeuwen er op los of kibbelen fanatiek over en weer met cynisch commentaar. Gekke types komen voorbij als een kettingrokende Scott Wilson en energieke rollen van Brad Dourif en Jason Miller. Exorcist III is een bende, maar gelukkig een best stijl- en sfeervolle bende, met een handjevol scènes die je nog wel even bijblijven. Als geheel alleen niet zo memorabel, helaas.

3 sterren.

The Exorcist staat overal bekend als één van de beste horrorfilms aller tijden. En bij bijna iedereen - horrorfan of niet - is er wel iets bekend van deze film. Van Tubular Bells van Mike Oldfield, bepaalde bekende one-liners, bepaalde iconische sequenties; er wordt op ontzettend veel plekken verwezen naar The Exorcist en elke horrorfan kan de befaamde scènes wel dromen. Voor mij gold hetzelfde, maar ik had nog maar weinig de gehele film ervaren. Want zoals dat gaat met films die je op jonge leeftijd ziet; de scènes die indruk maken blijven je altijd bij, maar de rest vervaagt gaandeweg. Dus ik was benieuwd wat ik vandaag de dag van The Exorcist als geheel zou vinden.

The Exorcist is één van die horrorfilms die grotendeels bestaat uit opbouw - net als een The Fly van David Cronenberg. De meeste bekende en memorabele sequenties zitten dan ook niet in het begin, waar we eerst Max von Sydow in Irak zien en later hoofdpersonages Ellen Burstyn en Linda Blair - en uiteindelijk Jason Miller - ontmoeten. De introducties werken prima, maar daarna gebeurd er lange tijd weinig interessants meer. We zien Burstyn op het werk en met collega's, we zien Jason Miller in meerdere sequenties met zijn moeder en we zijn veel thuis bij Burstyn en Blair. Veel elementen spelen gaandeweg wel een rol, maar we worden wel verzocht geduldig te wachten om te ontdekken welke sequenties wel en geen meerwaarde gaan hebben voor de climax. Daarnaast is de film vooral dat eerste uur nogal chaotisch. We vliegen van locatie naar locatie, soms met scènes die maar een paar seconden duren, waarna we weer verder springen naar een andere plek of naar een ander personage. In The Exorcist grijpen de lange sequenties je vast, maar dat constante heen en weer hoppen van scène naar scène en van locatie naar locatie doet de film weinig goeds.

We krijgen veel te zien in de eerste anderhalf uur: Max von Sydow in Irak, een filmregisseur die ruzie maakt met de Zwitserse butler omdat ie 'm een Nazi noemt, Jason Miller aan het sporten, ruzie aan de telefoon omdat de vader van Regan niet belt op haar verjaardag. Maar opvallend genoeg lijkt de film de momenten waarin Regan voor het eerst vreemde dingen ervaart of zich vreemd gaat gedragen grotendeels over te slaan. Voor mijn gevoel zat Regan na een half uur ineens met haar moeder bij de dokter voor onderzoeken - met een zuster met een muffinbakje op haar hoofd, maar dat terzijde. Vreemd dat men juist dat stuk overslaat. Vervolgens wordt het iets gestroomlijnder als blijkt dat er iets mis is met Regan. Alsnog neemt de film hier en daar een uitstapje voor een subplotje, maar de moeder die van het kastje naar de muur wordt gestuurd omdat de doktoren het allemaal ook niet weten is interessant. Interessanter dan alle sequenties met Father Dyer. En hoewel die Kinderman een sympathiek figuur is, hij krijgt mij ook iets teveel tijd.

Na zo'n anderhalf uur film komt Max von Sydow aanrijden voor het befaamde shot dat uiteindelijk dé poster van The Exorcist is geworden. Stijlvolle keuze als poster, sowieso. De climax is sterk; ongemakkelijk door het gebrek aan muziek en nog steeds met uiterst overtuigende special effects. Iedereen heeft het trouwens over de make-up effecten op het gezicht van Linda Blair, maar laten we ook even stilstaan bij hoe goed de make-up van Max von Sydow is. Je zou het bijna vergeten, maar de beste man is hier slechts 44 jaar, 10 jaar ouder dan Jason Miller. Betreft de ijzersterke sequenties van The Exorcist; alles rondom de priesters en Regan - ook de momenten met enkel Jason Miller en Regan iets eerder in de film - zijn voortreffelijk. Alleen om die sequenties al snap ik wel waarom dit wordt bestempeld als één van de beste horrorfilms aller tijden.

Zover wil ik echter niet gaan. Het is een iconische en belangrijke film, maar qua pacing en structuur vind ik de film geregeld matig. Daarnaast is de film wat mij betreft zelden eng. Er zijn een paar creepy scènes hier en daar, vooral rondom de moeder van Jason Miller. Maar alles rondom Regan is nu niet bepaald eng; die sequenties zijn wellicht vervreemdend, schokkend en soms zelfs grappig. Maar eng? Nee.

3,5 sterren.

Deze tweede A-Team verfilming van Sylvester Stallone is in ieder geval een stapje in de goede richting. Het werkt allemaal net iets beter. Kan ook komen omdat hij ditmaal eens besloot om niet zelf de regisseur uit te hangen, maar de taken aan Simon West gaf. Niet dat deze er vervolgens een instant-klassieker van kan maken, maar durf best te beweren dat het een goede zet is geweest. Kreeg ook wel even een flashback toen ik die gespierde karikaturen met overdreven accent in het vliegtuig zag zitten met op de achtergrond een muziekje van eind jaren 60. Alleen geen John Malkovich, M.C. Gainey, Ving Rhames of zelfs Steve Buscemi.

Nee, we krijgen weer de jaren 80 vergeten actiehelden. Wederom krijgen weer een paar actiehelden een hoop screentijd, worden er een paar naar de achtergrond geschoven en zijn er een paar zo lang in beeld als het budget toestaat. Uiteraard is het geinig dat Norris voorbij komt en de fans worden beloond met een hele reeks aan knipogen naar de jaren 80 en hun films. Maar het valt op dat dit echt onwijs slecht wordt gedaan. Teksten als "I'll be back" of "Yippee ki-yay" worden zonder enige poging tot subtiliteit gebracht. Het verbaasd me dat Willis en Schwarzenegger niet even in de camera naar het publiek knipoogden, alleen dat ontbrak er nog aan.

Maar sowieso is de aanpak gewoon wat jammer, net als bij de vorige film. Het wordt allemaal zo bespottelijk serieus gebracht en dat terwijl er volgens mij gewoon lol gemaakt moet worden. Blaas dingen op, schiet mensen hun kop er af en schotel de kijker lekker overdreven en dik aangezette typetjes en situaties voor. Wat kan ons zo'n romance of dood van een good guy (waarbij vanaf de eerste scène al "ik ben hier alleen maar om dood te gaan" op zijn voorhoofd stond) schelen?

Nu hebben we gezien dat de komische timing en humoristische dialogen niet al te best zijn hier. Stallone heeft een goed netwerk aan mensen, maar zelf schrijven kan ie beter niet doen. Wellicht is het handig om naast een actie- expert ook een komedie- expert in de hand te nemen, dan zou je ook daadwerkelijk iets kunnen beginnen met zo'n franchise als dit. The Expendables door Edgar Wright, dát zou de franchise volgens mij nu echt goed doen. Deze Expendables 2 is weliswaar een verbetering op de eerste film. Maar er had echt zoveel meer ingezeten.

2,5 sterren.

Je zou zeggen dat je weet wat je kan verwachten als Stallone en zijn actievrienden in een film als dit spelen. Explosies, vuurgevechten, vuistgevechten, spierballen en onverstaanbare dialogen. Voor fans van de hersenloze actiefilms uit de jaren 80 is dit natuurlijk perfect. Maar ik had toch gehoopt dat The Expendables een lekkere vette knipoog zou zijn, en geen simpele, saaie hervertelling van zo'n inwisselbare actiefilm. Want ondanks dat Stallone veel grote namen bij elkaar heeft gekregen, wordt er verder opvallend weinig met het idee gedaan.

Het is vooral storend dat Stallone pogingen doet om drama en karakter-diepgang in zijn film te stoppen. Serieuze scènes over de relatieperikelen tussen Statham en zijn vriendin of Stallone en zijn plotselinge band met het vrouwelijke personage, dat natuurlijk gered moet worden door een stoere man, zijn afschuwelijk. En waar er alle ruimte is voor een lekkere over de top kleurrijke bad guy, krijgen we een absurd slecht acterende Eric Roberts als oersaaie kwaadaardige man in pak. Is er dan niemand die bedacht dat een toffe bad guy misschien wel iets zou kunnen toevoegen?

En de weinige keren dat Stallone en consorten proberen wat humor in de film te stoppen, krijgen we een paar zeer geforceerde one-liners en flauwe knipogen. Terwijl het concept van gespierde bejaarden met machinegeweren toch voor veel meer lol zou moeten zorgen. En het helpt ook niet mee dat acteurs als Mickey Rourke, Bruce Willis en Arnold Schwarzenegger enkel even in beeld zijn zodat hun naam met het project in verband kon worden gebracht. Maar het zijn vooral inspiratieloze optredens. En eigenlijk krijgen acteurs als Lundgren en Li ook belachelijk weinig te doen, de film gaat voornamelijk om Stallone en Statham. En vond uiteindelijk enkel Terry Crews een geinig personage.

2 sterren.

Heb het origineel nog niet gezien, maar ken het principe nog van Body Bags. Vond deze variant in eerste instantie niet eens zo heel slecht, zeker het begin bevat een paar erg aardige en sfeervolle momenten. Helaas duurt dit niet erg lang, want op een gegeven moment wordt The Eye zo dertien-in-een-dozijn dat het bijna pijnlijk wordt. Vooral hoe die specialist (uiteraard aantrekkelijk, vrijgezel en van dezelfde leeftijd als de antagonist) zich er ineens mee gaat bemoeien en 'ze samen op zoek gaan naar antwoorden' komt me langzamerhand echt de keel uit.

Ook het einde vond ik nogal teleurstellend. Ik had in ieder geval een beetje een behoorlijk slot verwacht, maar dit deed me meer denken aan een simpele scène uit Final Destination. De onschuldige mensen zijn gered en iedereen leeft nog lang en gelukkig. Desondanks was The Eye in het begin nog best sfeervol en doeltreffend, alleen had de film dit wat langer mogen volhouden. En tja, met Ils hebben Moreau en Palud al bewezen dit een hele film te kunnen volhouden. Jammer.

Héle kleine 2,5 sterren. Voor het erg aardige begin.

Een advocaat, een cowboy, een hoogleraar, een pornoster, een tiener en een visser worden wakker in een grote ruimte. Dat klinkt als een mop. En het is niet het enige raakvalk dat deze film kent met een mop; want The Eyes is af en toe ook hilarisch. Onbedoeld, vooral. Dit komt vooral omdat regisseur Bryan en de personages de volslagen idiote dialogen bloedserieus nemen. Het principe kennen we inmiddels wel; een groep vreemden zit opgesloten en via een speaker vertelt een duistere stem dat ze één voor één zullen sterven. Het zestal begint meteen na te denken wie verantwoordelijk zou kunnen zijn. ‘Ik heb wel wat dubieuze zaken gedaan’, zegt cowboy Harry en richt zich tot zijn medegevangenen. ‘Heeft een van jullie ooit paarden verkocht?’

Terwijl de klok loopt - de personages hebben twee uur de tijd - gaan de gesprekken alle kanten op. De advocaat wil weten of de vriendin van Jeffrey aan zijn oren zuigt als ze seks hebben, er wordt gedebatteerd over iedereens vocabulair en de ‘grote poëet en filosoof Bob Dylan’ wordt besproken. Dat het acteerwerk van de zes figuren enorm bedroevend is, maakt het eigenlijk alleen maar leuker. Wie met deze opzet echter hoopt op afrekeningen in de stijl van een Cube of Saw komt wel bedrogen uit; eens in de zoveel tijd wordt een personage meegenomen en buiten beeld neergeschoten. Vervolgens gaan de overige personages doodleuk verder met kibbelen, koffie drinken en smikkelen van een bordje broccoli met biefstuk. Want je kunt veel zeggen over deze mysterieuze ontvoerder, maar qua catering zorgt hij goed voor zijn gasten. Wij als kijker krijgen ondertussen een soort 12 Angry Men van Tommy Wiseau geserveerd. Eet smakelijk.

1,5 sterren.