Meningen

Uitstekend vervolg en gelukkig niet een simpele herhalingsoefening. Bill & Ted’s Bogus Journey is absurder en krankzinniger dan zijn voorganger. Iets minder toegankelijk wellicht, maar daardoor wel nog interessanter. Scènes met een bezeten paashaas en nare oma blijven bij, maar de ster van de show is toch wel William Sadler als Magere Hein; een erg leuke toevoeging. Hoewel het echte hoogtepunt van de film voor mij de voortreffelijke Keanu Reeves-imitatie van Hal Landon Jr. is. Bill en Ted zelf zijn weliswaar verre van het meest komische duo aller tijden en erg scherp is het script ook weer niet, maar de creativiteit spat geregeld van het scherm. Veel interessanter wordt onderbroekenlol niet.

3,5 sterren.

Veel over gehoord, nooit gezien. Dus toen ik hoorde dat er een derde film kwam, ben ik me maar eens in het duo Bill en Ted gaan verdiepen. Hoogstwaarschijnlijk is dit nóg leuker als je opgroeit met die twee, maar alsnog is dit Excellent Adventure een vermakelijk avontuur. Ondanks dat de spotlights voortdurend op de twee hoofdpersonen zijn gericht, zijn vooral de bijrollen het leukst. Het moment dat vrij vroeg in de film Socrates en Billy the Kid met een bal gingen overgooien, dacht ik al dat de komst van al die typetjes wat leuke momenten zou opleveren. En dat klopt inderdaad, de film is op z’n sterkst als al die types uit de geschiedenis loslopen. Freud die een blauwtje loopt, bijvoorbeeld; erg geinig. Verder oogt de film misschien als een domme stoner-komedie, maar op het gebied van tijdreizen is Bill & Ted’s Excellent Adventure opvallend slim en creatief.

3,5 sterren.

De wereld heeft ons nodig. Of zoals Al Gore ons waarschuwde in The Inconvenient Truth; als we zo doorgaan met onze wereld, worden we in een mum van tijd aangevallen door een groepje boze, maar eigenlijk amper bewegende adelaars.

Hoewel, in een mum van tijd valt nog mee. Voordat deze vogels de mensheid namelijk aanvallen en voor grote chaos zorgen, krijgen we eerst drie kwartier de tijd om de fantastische karakters van Rod en Nathalie te leren kennen. Hij is een verkoper, die vooral graag lange ritjes maakt in zijn auto. Af en toe gaat hij tanken. Het bedrijf waar hij werkt is succesvol, grote kans dat alle medewerkers nog steeds aan het applaudisseren zijn. Nathalie is overigens minstens net zo succesvol. Ze werkt weliswaar als model bij zo'n 1 uur fotoservice- winkeltje, maar wordt ook covergirl voor Victoria's Secret. Zo uit het leven gegrepen.

Nathalie besluit met Rod uit te gaan. Want wie kan zo'n enge, charismaloze stalker nu weerstaan? Wie geen genoeg van dit prachtige stelletje kan krijgen heeft geluk! We gaan namelijk met ze naar het strand, maken een autoritje, gaan op de koffie bij de moeder van Nathalie, gaan naar de film (driemaal raden welke film), lopen over een pompoenenfestival en gaan swingen in een bruisend café. Ze beleven ondertussen de gekste avonturen. Zo zien ze een schilderij.

Na drie kwartier komen de dodelijke adelaars en moeten onze hoofdpersonages vechten voor hun leven met machinegeweren en kleerhangers. Maar gelukkig voor hen is er een kans om te overleven, de adelaars hangen namelijk vooral wat in de lucht. Dat neemt niet weg dat ze niet levensgevaarlijk zijn, want deze agressieve beesten kunnen zomaar een kras op je wang laten verschijnen. En dat overleeft natuurlijk niemand. Dus Rod en Nathalie slaan op de vlucht en ontmoeten tijdens hun reis allerlei interessante mensen. Van een oude man op een brug tot kinderen die de dood van hun ouders zijn vergeten zodra ze denken aan een Happy Meal.

Net als het laatste shot van de film vliegt de gehele film eigenlijk voorbij. Geen moment is overbodig, geen scène is te lang. Gelukkig heeft James Nguyen dan ook een vervolg gemaakt. Dát heeft de wereld nodig.

0,5*

Ik was regisseur Iñárritu een beetje uit het oog verloren, maar om Birdman kon je niet heen. Ik heb mijn uiterste best gedaan geen trailers te kijken of recensies te lezen, om er zo blanco mogelijk in te stappen. En dat is ook wel een aanrader, want dan weet deze bijzondere film je op veel fronten nog te verrassen.

Erg interessant is dat Birdman de hele tijd tussen een reguliere hap-slik-weg film voor het grote publiek en een zware, vage arthouse film in blijft zweven. Qua cinematografie is Birdman fantastisch met zijn one shot. En vooral fijn dat dit niet de hele tijd als een simpel trucje voelt. Verder is de cast - van Keaton tot Norton, van Galifianakis tot Watts - echt fenomenaal en goed op zijn/haar plek. Maar bovenal het uitgangspunt van mensen die bang zijn niemand te zijn of vergeten te worden, wordt erg sterk uitgewerkt.

4 sterren.

Tot nu toe de minste film die ik van meneer Hitchcock heb gezien.

The Birds is misschien nergens écht slecht, maar komt wat mij betreft ook nergens maar wat in de buurt van meesterwerken als bijvoorbeeld North by Northwest, Vertigo, Psycho of Rear Window, waarmee Hitchcock mij heeft weten te overtuigen een briljante filmmaker te zijn.

Het eerste uurtje van de film is meteen al een behoorlijk minpunt. Er komen hier en daar nogal wat onlogische of onnodige scènes voorbij, het is allemaal maar weinig boeiend en inleven in de oninteressante personages is er ook totaal niet bij. Het acteerwerk was over het algemeen gezien aardig in orde, maar kon op bepaalde momenten ook wel een stukje beter.

Gelukkig komt Hitchcock na een uur met een aantal voortreffelijke beelden en dat doet de film veel goed. Met name de shots met het volle klimrek bij de school of moeder Brenner, die het dode lichaam van de man ontdekt waren behoorlijk indrukwekkend om te zien. Ook het feit dat er geen gebruik werd gemaakt van muziek zorgt voor een ietwat naargeestig sfeertje en geeft deze scènes zo nog meer kracht. Ook over de keuze om een open einde te gebruiken waardeerde ik; het gaf de film voor mij nét dat beetje extra.

Verder was de film jammer genoeg erg afwisselend. Sommige scènes waren effectief en werkten uitstekend, anderen sloegen de plank finaal mis. Dit laatste gebeurde met name door de soms nogal knullige beeld- en geluidseffecten, die me af en toe een beetje uit de film wisten te halen.

Al met al kan ik niet anders concluderen dan dat dit mijn minst favoriete Hitchcock tot nu toe is en ik kom met mijn score dan ook niet hoger dan 'slechts' drie sterren. Op zich een amusante thriller met een aantal erg leuke momenten, maar helaas verre van een hoogvlieger.

3 sterren.

Dank voor de tip, Nicolage Rico!

Geweldig onderwerp voor een documentaire. Het onderwerp en de aanpak doet deels denken aan een lange Man Bijt Hond-reportage, alleen dan iets meer integer en een stuk artistieker. En waar dat programma vrij duidelijk zijn hoofdpersonen steevast lullig probeert neer te zetten, lijkt regisseur Monique Nolte - terecht voor een Gouden Kalf genomineerd voor deze film - dat een heel stuk minder te doen. Dat wil overigens niet zeggen dat de lulligheid er niet vanaf spat, maar dat heeft - naast een hoop montagekeuzes - vooral met de hoofdpersonen zelf te maken. Ik kon wel uren kijken naar dat Nederlandse stel dat speelgoedjes spaart, met een vrouw die dolenthousiast is en een man die - iets minder enthousiast - er een beetje bij loopt. De scènes waarin ze eieren gaan uitzoeken in Duitsland en dan dolgelukkig deze gaan uitpakken aan de keukentafel is puur goud!

Maar ook de andere types die Monique Nolte voor de camera krijgt zijn goed gekozen. Ook de titel is erg goed gekozen, want het woord ‘bitterzoet’ past goed bij de film; het is zowel hilarisch, maar ook ergens vrij treurig. We krijgen taferelen die soms lijken alsof het gaat om een gigantische drugshandel van de maffia; met een of andere geheimzinnige Willy Wonka fabriek, waarvan niemand weet wat er achter de deuren gebeurd. Mensen rijden als bezetenen naar talloze landen en spenderen duizenden euro’s. En ja, dit gaat allemaal nog steeds om de Kindersuprise. En dan niet de chocola, maar die lullige speelgoedjes. Verder ook props voor de visuele stijl. Cameravoering is degelijk, maar vooral in de montage worden leuke dingen gedaan om de boel levendig te houden. Maar eerlijk is eerlijk, een 60 minuten durende documentaire van dat Nederlandse stel en hun kruistocht naar de nieuwste speeltjes uit de Kindersuprise had ik ook prima gevonden.

3,5 sterren.

Had in eerste instantie verwacht dat de film vooral om de relatie tussen Thomas en Jackie zou draaien, maar dit bleek slechts een kleine zijlijn in het verhaal. De film gaat voornamelijk over hoe het is voor een tienerjongen om in een moeilijk gezin met een zwaar autistische broer te leven. Het resultaat is een alleraardigst werkje, met prima acteerprestaties en een sterke sfeer; de spanningen zijn soms te snijden. Sommige dingen lagen er jammer genoeg veel te dik op (die pesterijen van die medeleerlingen bijvoorbeeld waren echt té) en echt heel nieuw of speciaal is het nu ook niet. Zo'n moraaltje kennen we inmiddels wel. Desondanks is Black Balloon een uitstekende film, visueel dik in orde en het weet allemaal prima te boeien.

3,5 sterren.

Een film met een POV van een stalker, een jongen die een hockeymasker draagt en John Saxon als luitenant. Wat dat betreft is Black Christmas uit 1974 echt de moeder van de slashers. Het is vrij duidelijk waar John Carpenter een paar jaar later de inspiratie vandaan haalde voor zijn Halloween, een film die veelal wordt gezien als de eerste slasher, maar vooral de film was die het subgenre populair maakte. In mijn herinnering was Black Christmas vooral erg serieus qua toon, maar de luchtige momenten vielen ditmaal op. Huisbaas mevrouw Mac heeft een paar geestige scènes en ook de onderonsjes op het politiebureau - met luitenant Saxon, agent Nash en die lachende collega - zijn amusant.

Verder valt op dat Black Christmas veel tijd steekt in diens personages. Door de vele vervolgfilms van series als Halloween en Friday the 13th zijn we inmiddels gewend dat het slachtvee in slashers maar inwisselbare figuren zijn, maar hier zijn de slachtoffers daadwerkelijk personages die we leren kennen. Ze zijn niet allemaal even memorabel, maar we blijven daardoor wel geïnteresseerd. Dat moet ook wel, want om de moordpartijen hoeven we het niet te doen, het zijn er niet veel en ook veelal buiten beeld. Wat dat betreft weet regisseur Clark uitstekend wat je wel en niet moet laten zien, de film is sterk in zijn mysterie. Hij geeft ons leuke personages, goede spanning, een fijne duistere sfeer en een paar voortreffelijke shots. Halloween, Friday the 13th en A Nightmare on Elm Street mogen dan de bekendheid en vervolgen hebben gekregen, geen van hen zou waarschijnlijk hebben bestaan zonder deze zwarte kerst.

4 sterren.

Na titels als Hollywood Chainsaw Hookers of Ozone! Attack of the Redneck Mutants is het toch fijn om te weten dat er nog altijd films bestaan die mij met stomheid weten te slaan.

Regisseur Chester Novell Turner draaide Black Devil Doll from Hell met een VHS Camcorder met als resultaat dat zijn 'speefilm' het uiterlijk heeft van een standaard homevideo. Ik zat in ieder geval steeds te wachten op een lachband en het gezicht van Bob Saget. Werkelijk geen moment kun je je voorstellen dat volwassen mensen aan dit project hebben gewerkt; het lijkt eerder het werk van een groepje aangeschoten jongeren van 12 á 13 jaar zonder enige vorm van smaak of kijk op film. En de cameramannen kunnen qua cinematografie nog een hoop leren van een gemiddelde dronken oom op een bruiloftsfeestje.

Hetzelfde geldt voor de montage, het ziet er allemaal niet uit. Dieptepunt is de muziek; een serie uiterst irritante keyboard- pingeltjes en geluidjes die elkaar in hoog tempo opvolgen en je irritatiegrens behoorlijk op de proef stellen. Voor mensen die dachten dat het na die beruchte theme van Torgo uit Manos: The Hands of Fate niet erger kon, moeten dit product zeker eens gaan bekijken. Eén voordeel had de muziek wel; tijdens de editing werd deze soms zo hard gezet dat je de bizar kromme dialogen in ieder geval niet meer kon verstaan.

Maar van alle elementen die deze film zo legendarisch slecht maken, is het plot wel het meest bizar. Religieuze vrouw koopt zwarte pop met rastaharen en deze blijkt te leven. Vervolgens wordt de dame bruut verkracht door het kleine manneke, wat haar zo goed bevallen is dat seks met andere mannen haar niets meer doen. En dus wil ze de pop terug voor nog een beurt. Ik vond een soortgelijke scène in Dollman vs. Demonic Toys al bizar, maar hier worden er behoorlijk wat scheppen bovenop gedaan. Je moet het eigenlijk gewoon zien om te kunnen geloven.

De score lijkt me niet zo heel moeilijk. Tuurlijk bevat de film aardig wat momenten die zó slecht zijn dat ze weer leuk worden en ik verwacht ook niet dat iemand deze film kan kijken zonder te moeten lachen. Toch is dit product verder natuurlijk echt niet meer dan een flinke 0,5 waard. En dat krijgt ie dan ook.

Martin Lawrence laat zich ook in deze film weer van zijn meest irritante kant zien en is gewoonweg geen moment grappig. Dit geldt echter niet alleen voor Lawrence, de hele film bevat eigenlijk totaal geen grappige momenten. Had best wat kunnen zijn, maar de uitwerking is echt compleet waardeloos. Rommel.

Héle kleine 1,5 sterren.

Prima gemaakte, maar nergens echt uitzonderlijke film. De film is in de eerste plaats vooral een redding voor Depp, die de afgelopen jaren niet meer serieus te nemen was en nu eindelijk weer een andere kant laat zien. Geen schmink, gekke maniertjes en dansjes, maar een meedogenloze en uiterst kille gangster. Desondanks mag niet alle credits naar Depp gaan, ook zijn medespelers zijn stuk voor stuk sterk. Met name de iets kleinere namen als Peter Sarsgaard en Rory Cochrane spelen zeer overtuigend.

Het is jammer dat Black Mass verder niet tot grote hoogtes komt. Het verhaal wordt prima verteld en ook de cinematografie, de dialogen en de opbouw zijn erg degelijk. Maar meer wordt het niet, het blijft allemaal net iets teveel aan de oppervlakte zweven. Wat dat betreft een prima film, maar niets meer dan dat.

3,5 sterren.

Het ligt nogal voor de hand dat de namen Tarantino en Ritchie steeds worden aangehaald als het gaat om Black Out, want is het meer dan duidelijk waar men de inspiratie vandaan haalt voor deze misdaadkomedie. Je zou Black Out een prima hommage aan die films kunnen noemen, maar je kan net zo goed stellen dat Arne Toonen iets eigenzinniger en unieker mocht zijn qua stijl, het is nu wel een behoorlijke één op één kopie, iets minder Tarantino of Ritchie exact nadoen was sterker geweest. Alsnog is Black Out vermakelijk.

Vooral fijn dat men flink uitpakt qua kleurrijke bijpersonages en bijbehorende bijrolacteurs. De hoofdrollen zijn niet zo boeiend, de rol van de mompelende Thiry deed me niet zoveel en de rol van Kim van Kooten was al helemaal nietszeggend. Maar de slingers van dit feestje worden opgehangen door types als Van Warmerdam, Classen, De Hoog, Cohen en Keijzer. Katja en Birgit Schuurman zijn marketingtechnisch handig, maar onbekendere actrices waren beter geweest in die rol. Zo badass zijn de gezusters Schuurman niet. Verder is Black Out vooral leuk vermaak. Het duurt allemaal niet te lang, bepaalde dialogen en visuele trucjes werken prima en vooral de actie is verrassend goed gedaan.

3,5 sterren.

Black Panther deed me op veel vlakken denken aan Wonder Woman van vorig jaar. Naast inhoudelijk - superheldenfilm waarin mensen op een verborgen stukje land op Aarde wonen - ook qua de discussie eromheen. Wonder Woman was een belangrijke film voor vrouwen en meisjes, Black Panther belangrijk voor de zwarte gemeenschap. Mooie ontwikkeling, kan ik niet genoeg toejuichen. Maar net als Wonder Woman vind ik Black Panther ook een enorm matige film.

In Civil War vond ik Black Panther al een vrij saai figuur. Akkoord, de actie die hij veroorzaakte als hij achter Winter Soldier aanging was sterk, maar het personage deed me verder niet zoveel. En wat blijkt; een volle speelfilm maakt hem niet bepaald boeiender. Sterker nog, praktisch elk ander personage in deze film is interessanter dan het titelfiguur. Ik genoot enorm van Michael B. Jordan en Andy Serkis in deze film, maar die T’Challa wordt door iedereen weggespeeld, van Bilbo tot zijn energieke zusje. Dit wordt vooral duidelijk als ons hoofdpersonage zogenaamd emotionele herenigingen met zijn vader krijgt, terwijl die kleine hereniging van Michael B. Jordan en zijn vader tien keer sterker is. Maar niet alleen het personage, ook de ‘reis’ van meneer Black Panther is oninteressant. Het eerste uur van de film is alleen maar opbouw, maar het lijkt vooral opbouw naar niets. Terwijl er een onnodig en saai duel tijdens een langdurige ceremonie wordt ingestart voor wat actie, zat ik maar te wachten tot het echte verhaal eens zou beginnen.

Vervolgens ontpopt Black Panther zich tot een soort James Bond met Letitia Wright als Q en inclusief een casino-scène. De film leeft iets op door een paar vernuftige actiesequenties zoals een auto-achtervolging, maar alsnog lijkt dit allemaal nog pure opbouw en is het echte verhaal nog steeds niet begonnen. Als het verhaal dan eindelijk in werking wordt gezet stelt deze vervolgens behoorlijk teleur, zeker rondom de climax. Iedereen vecht met iedereen, maar zo’n veldslag laat mij enorm koud. Kreeg een beetje een The Hobbit 3 flashbacks. Dan zou je verwachten dat het hoofdgevecht tussen held en bad guy nog wat interessants oplevert, maar ook dat deed me niets. Sowieso was dat gevecht nogal underwhelming qua cinematografie en choreografie. Toch gek, gezien regisseur Coogler in Creed nog hele toffe actiesequenties liet zien, maar vond de hele climax nu niet bepaald spectaculair. Er gebeurde een hoop, maar het deed me allemaal niets.

Het is prettig dat Marvel inmiddels verschillende stijlen gebruikt, zodat hun MCU niet allemaal eenheidsworst is. Het is bijvoorbeeld lastig voor te stellen dat de vorige MCU-film, Thor: Ragnarok, in dezelfde serie zit. Black Panther lijkt meer op de eerste twee Thor-films: af en toe een klein geintje, maar ook veel serieus gebrabbel. Héél veel serieus gebrabbel. Wat dat betreft zie ik mijn fantasierijke comic book superheldenfilms het liefst als Thor: Ragnarok; niet al te serieus, maar vooral een hoop lol en actie met leuke personages. Black Panther is echter meer een politiek drama met enorm veel gepraat en soms echt vermoeiend zwaarmoedig geouwehoer. Black Panther is weliswaar niet zo slecht als een Batman v Superman of Justice League, maar kon hier ook geen goede superheldenfilm in zien, was allemaal enorm ‘meh’. Black Panther is wat dat betreft op een paar vlakken uniek, maar op veel vlakken ook juist totaal niet.

2,5 sterren.

Tja, wat kan er nu in hemelsnaam misgaan als je een script hebt waarin moordlustige schapen zich ongegeneerd uitleven? En ja, Black Sheep van Jonathan King doet gewoon wat ie moet doen; vermaken. Het plot is heerlijk idioot, alles wordt lekker absurd aangepakt en dankzij Weta Workshop ziet het er allemaal ook nog eens tot in de puntjes verzorgd uit. En ach, wat is nu geestiger dan het beeld van twee agressieve bolletjes wol die vechten om iemands ingewanden? Dat zie je in ieder geval niet elke dag.

En toch mag Black Sheep slechts voorzichtig plaatsnemen in de schaduw van de echt geniale horrorkomedies. Want hoewel erg geestig, er zit nogal weinig fut in de overige verhaallijnen van het script en wordt ingevuld met bordkartonnen en niet bepaald memorabele karakters. Op dat gebied had de film wel een stuk scherper en beter gemogen. Maar goed, erg lang kritisch zijn op Black Sheep is bijna onmogelijk, je gaat toch weer eventjes genieten als die wollen moordmachines weer in beeld komen rennen om flink wat herrie te schoppen.

3,5 sterren.

Net als bij de eerdere werken van Aronofsky laat hij de kijker weer heel dicht op de huid van de karakters plaatsnemen. Het maakt van zijn nieuwste werk, Black Swan, wederom een indrukwekkend en intrigerend stukje film. Visueel is de film zeker interessant, maar de grote poeha bleef gelukkig uit, alles werd in mijn ogen mooi en integer gebracht, zonder teveel poespas om de poespas. Black Swan is dan ook het perfecte toneel voor de hoofdrolspelers om te schitteren. En onder de regie van Aronofsky komt dat meestal helemaal in orde.

Zo ook hier. Natalie Portman speelt een onvoorstelbaar sterke rol. Het is een alles behalve makkelijke rol, maar vol overgave draagt Portman, ogenschijnlijk met zichtbaar gemak, de film op haar fragiele schouders. Haar tegenspeelster Kunis weet overigens ook wel enigszins te verrassen. Cassel vond ik daarentegen dan weer zo zo, niet echt bijzonder. Ditzelfde geldt een klein beetje voor de plot, het is nergens echt uitzonderlijk of verrassend. Was blij dat er geen uitleggerig slot kwam, waarin zou blijken hoe de vork in de steel zat, maar verder was het vrij rechttoe rechtaan qua vertelwijze. De ijzersterke vertolking(en) en het vakmanschap van Aronofsky en zijn hele crew maken Black Swan echter tot meer. Behoorlijk veel meer.

4 sterren.

Die Englund. Hij heeft de laatste tijd het al aan de stok gehad met een agressieve loodgieter, een wraaklustige Brian Cox en een reeks strippende zombies en nu krijgt hij een serie gemuteerde wespen achter zich aan. En hoewel ik van die laatste paar films erg genoten heb, Black Swarm is weer eens zo'n project waar Englund er alleen voor staat en (vooral) het script het flink laat afweten. Maar goed, we hebben het hier wel over de acteur die zich staande wist te houden in een film over een gigantische moordende CGI python.

Maar voor een simpele TV-film is Black Swarm wonder boven wonder niet eens zo heel slecht. De film weet soms best te vermaken en bevat voor een TV-film ook best nog wat aardige effecten. Niets spectaculair verder, maar toch verrassend als je helemaal niets verwacht. Daarentegen staat wel een ongelofelijk slecht script (vooral dat hele gezeik met die tweelingbroers was oervervelend) en een portie matig acteerwerk. Met name van dat irritante kleine meisje, je hoopte echt dat die wespen snel zouden opduiken. Maar op het acteervlak is Englund er gelukkig ook en hij weet, ondanks dat zijn rol op zich niet echt bijzonder is, de film toch naar een iets hoger niveau te tillen.

2 héle kleine sterren.

De grote finale in de vorm van Avengers: Infinity War en Endgame leek een goed moment voor Marvel om echt met iets nieuws te komen. Helaas bracht men slechts weken na Endgame al meteen een middelmatige Spider-Man uit en ze zouden ook niet stoppen; er werden vrij snel talloze nieuwe films en series aangekondigd. Dat corona voor een kleine stop zorgde was niet gepland, want ook een nieuwe Black Widow zou al snel volgen. Zo’n film voelt na een afsluitend hoofdstuk als Endgame als mosterd na de maaltijd en dat is het ook zeker geworden. Black Widow is zo’n inwisselbare superheldenfilm die met niets nieuws komt.

Black Widow is inhoudelijk en visueel totaal oninteressant en lijkt ook vooral gemaakt zodat Scarlett Johansson een stokje kan overdragen aan de volgende generatie. Zo’n film die eigenlijk de volgende films opzet, zoals we eerder zagen in films als Iron Man 2 of Avengers: Age of Ultron. Voor het script is de basis van een gemiddelde superheldenfilm gepakt en deze is ingekleurd met veelal flauwe humor, saaie personages en - nog het meest idioot - bespottelijk slechte gevechtsscènes. Wat zich prima had kunnen lenen voor een intieme, bijna arthouse-achtige film, is uiteindelijk een enorm slappe hap geworden, dat zo van de lopende band af is gekomen. Als dit niveau - en die van series als Falcon and the Winter Soldier - iets zegt over de kwaliteit van de komende reeks films van Marvel, dan kan dat een enorm oninteressante vierde fase worden.

2 sterren.

Ah, de blaxploitations gebaseerd op bekende horrorfilms. Na het succes van Blacula kon Frankenstein natuurlijk niet achterblijven. En later kwam er ook een Dr. Black and Mr. Hyde (hoewel ik Dr. Black and Mr. White een logischere naam had gevonden). Blackenstein - oftewel Black Frankenstein - valt misschien op door zijn titel en zijn geinige poster, maar de film an sich is eigenlijk helemaal niets. Vond ‘m in ieder geval niet door te komen. De film is knullig en kneuterig, maar niet zodanig dat het grappig wordt. Verder is de film traag als een slak op een teerton en zien we voornamelijk silhouetten heel langzaam door het beeld schuiven. Héél langzaam. De pogingen van de film om wat actie en spektakel te creëren slaan dan ook alle planken mis. Maar grote kans dat de meeste kijkers die scènes überhaupt niet te zien krijgen, want die liggen dan al in een hele diepe, diepe slaap.

1 ster.

Sterke documentaire met een duidelijk doel en een duidelijke boodschap, maar waar gelukkig nog vrij subtiel mee wordt omgegaan. Ondanks het gebrek aan wederhoor van mensen van SeaWorld (die niet geïnterviewd wilde worden), bevat Blackfish sterke sprekers en er worden goede en aangrijpende verhalen verteld. Ook sterk en knap dat de makers geen zijpaden bewandelen, maar anderhalf uur lang de volledige focus op het hoofdprobleem houden, zonder prekerig over te komen. Knap gedaan. Verder worden de verhalen afgewisseld met veel aangrijpend beeldmateriaal. Het fragment waarin een trainer steeds maar weer onder water wordt getrokken door een orka blijft nog wel even op je netvlies staan.

4 sterren.

Ook bij mijn tweede kijkbeurt moest ik me weer met vrij veel moeite door Blade Runner heen worstelen. De film staat weliswaar bekend als één van de beste science fictions films aller tijden, maar het verhaal en de personages wisten me wederom geen enkel moment te grijpen. Het is overduidelijk dat er enorm veel tijd en aandacht naar het visuele aspect is gegaan, mede daarom zit de film waarschijnlijk propvol met ellenlange shots van de sets, zeker aan het begin. En Scott kennende zal er wel uren werk hebben gezeten om één shot te maken. Mooie shots zijn er dan ook genoeg, maar inhoudelijk vond ik Blade Runner alles behalve interessant. De film is vooral zo traag als dikke stront in een trechter; wat niet erg is als de personages je iets doen, maar de figuren in Blade Runner laten me opvallend koud. De film neemt zichzelf enorm serieus, er had van mij wel iets minder geneuzel en iets meer lucht in gemogen, zo nu en dan. Een paar zeer aantrekkelijke shots en de soundtrack van Vangelis zijn zeker memorabel, maar de rest van Blade Runner ben ik echt opvallend snel weer vergeten.

3 sterren.

Geen fan van Blade Runner. Dus toen ik zag dat het vervolg maar liefst 160 minuten duurde, hield ik m'n hart vast. Anderzijds, Denis Villeneuve is een uitstekende filmmaker, dus daar had ik dan wel weer vertrouwen in. Nu is Blade Runner 2049 wat mij betreft geen groots meesterwerk, maar de visuele stijl van Villeneuve maakt het wel een práchtige film. Blade Runner 2049 heeft een enorm scala aan shots die je elk zo zou willen afdrukken en aan je muur wil hangen. De film mag gevoelsmatig dan een eeuwigheid duren, maar een eeuwigheid naar deze shots kijken is alsnog geen straf. Wegens het tijdverschil misschien wat lastig vergelijken, maar geef mij maar tien keer dit qua visueel spektakel dan het origineel.

Ook inhoudelijk vond ik 2049 boeiender dan zijn voorganger. De film duurt weliswaar lang, maar gevoelsmatig duurde het origineel langer. Villeneuve maakt scènes simpelweg net iets boeiender. Alsnog had dit geen 160 minuten hoeven duren, want zo boeiend is het geheel ook weer niet. Ryan Gosling is geen verkeerde keuze als hoofdrolspeler, maar zijn personage is nu niet echt interessant. Telkens als er een bijfiguur opdook werd het ook steeds net even wat leuker. Een Jared Leto had ik wel iets meer willen zien en zo'n openingsscène met Dave Bautista had van mij ook langer mogen duren. Uiteindelijk is het namelijk veelal Ryan Gosling op onderzoek en dat gaat toch wel vervelen. Zelfs de terugkerende Harrison Ford maakt het allemaal niet heel veel spannender. Maar goed, Ford loopt de laatste tijd alleen maar in films rond met zo'n kop van 'het moet maar'.

Waar ik me vooral over verbaasde is dat een film als dit aan het einde met één van de meest waardeloze gevechtsscènes als conclusie op de proppen komt. Door gedurende de film al dat visuele spektakel - en zelfs een paar best toffe actiescènes gaandeweg - had ik gedacht dat het einde wel een klapper zou worden, maar dan komt er ineens een vrij matig geschoten knokpartijtje tussen Hoeks en Gosling met een hoop water. That's it? Toegegeven, dan was het slot van de eerste Blade Runner toch meer memorabel. Maar verder zag ik in Blade Runner 2049 een prima science fiction met prima rollen en vooral prachtige cinematografie. Maar goed, Villeneuve heeft alsnog wel beter werk gemaakt.

3,5 sterren.

"What did the one lesbian vampire say to the other?

See you in 28 days."

Nooit echt fan geweest van de Blade films, maar slecht kan ik ze ook niet noemen. Zo ook Blade: Trinity, een film die qua special effects en actie prima in de serie past. Want net als in de vorige twee delen krijgen we weer veel sla, schop, vlieg, bijt, hak, sleep en trekwerk voor de kiezen. Maar verder is het veelal hetzelfde. Snipes gaat weer op de automatische piloot en alle ins en outs van het plot zijn alles behalve interessant om te volgen. En dan heb je nog het matige acteerwerk, zoals een Parker Posey die grotendeels gewoon irritant is. Dus dan maar gewoon kijken naar wat spetterende special effects, die echter niet zo oogstrelend zijn als Jessica Biel. Deze is dan, samen met Ryan Reynolds, het hoogtepunt van dit derde Blade avontuurtje. Verder is het allemaal alles behalve bijzonder. Laat Blade 4 wat mij betreft maar zitten.

Vooruit, 3 kleine sterren.

Bij Troma denk je altijd aan extreem domme films met extreem veel gore. Bij Blades klopt alleen dat eerste, want deze komedie is opvallend tam. De film is amper een horror te noemen, het is vooropgesteld een parodie op Jaws. Vervang alleen de oceaan met een golfterrein en de haai met een grasmaaier. Het uitgangspunt en de structuur zijn nagenoeg hetzelfde en de makers proberen ook steeds scènes na te spelen uit Jaws, zelfs als dat totaal onlogisch is. De film krijgt daardoor geregeld een Airplane! achtige vibe - alleen dan veel minder grappig. Gore is er bijna niet en de film is ook opvallend slow, alles voelt nogal gerekt. Een film als dit is vooral leuk als het 70 tot maximaal 80 minuten duurt, dus ruim anderhalf uur is veel te veel. Even is deze ongein prima en zeker rondom de climax zit genoeg bespottelijk materiaal om smakelijk om te kunnen lachen. Maar het had met betere timing en meer extreme gore een stuk leuker gekund, zeker als het 20 minuten korter was geweest. Wat dat betreft had men die scherpe grasmaaiermessen in de montagekamer wel kunnen gebruiken.

2 sterren.

The Blair Witch Project is geen makkelijke film om een vervolg op te maken. Dat zag men wel toen Blair Witch 2: Book of Shadows uitkwam. Anno 2016 was het wellicht iets makkelijker, want dan zat er genoeg tijd tussen om van je vervolg ook stiekem een soft-reboot te maken. Een beetje zoals The Thing in 2011 een prequel was, maar tegelijkertijd ook een beetje reboot-achtig aanvoelde. Het gevaar daarvan is dat het kan aanvoelen als een herhalingsoefening. En inderdaad, Blair Witch voelt zeker als een herhaling van The Blair Witch Project. Wederom gaan tieners met camera's het bos in, raken verdwaald en komen vreemde dingen tegen. Er zijn een paar kleine technische updates gedaan; zo draagt iedereen een kleine camera op zijn hoofd, heeft iemand een spiegelreflex en is er ook een drone. Maar los van de techniek doet Blair Witch hetzelfde als The Blair Witch Project 17 jaar eerder; found footage horror in een donker bos.

Vooropgesteld; Blair Witch is verre van het beste wat we kennen op het gebied van found footage films. Cannibal Holocaust was de eerste, The Blair Witch Project maakte het populair. Er verschenen vervolgens veel found footage films, vaak vrij beroerd, maar met soms enorme uitschieters als [REC] of Cloverfield. Zo goed is Blair Witch absoluut niet, maar de film is alsnog niet slecht gedaan. Want de film is alsnog effectiever in zijn scares dan een groot deel van de standaard horrorfilms die we de vandaag de dag krijgen. Een film als Slender Man - tot dusver de grootste mislukking van 2018 - had juist dít moeten zijn; een efficiënte, simpele horror met een lekker eng sfeertje. Zeker rondom het einde met de seqenties in het huis en de tunnel onder de grond wordt de film hier en daar oprecht spannend. Ik snap de kritieken dat de film meer een herhaling is van de vorige film en weinig nieuws brengt, maar qua uitvoering is Blair Witch echt zo slecht nog niet.

Voordeel van de twijfel, 3,5 sterren.

Los van puur de film is The Blair Witch Project van zichzelf al een fantastisch experiment. De film maakte als één van de eerste films gebruik van het internet als manier van promotie en dat werkte als een trein. Men deed er ook rondom de promotie alles aan om het oprecht te laten voelen, waardoor er lange tijd geluiden waren dat dit allemaal wel eens echt zou kunnen zijn. De film was een fenomeen, iedereen op de middelbare school eind jaren 90 had het erover. Iets dat je tegenwoordig niet zo snel meer voor elkaar krijgt, dat mensen massaal geloven dat zoiets echt is. Daarnaast is de manier waarop de filmmakers te werk zijn gegaan ook uniek; geen professionele crew, de acteurs filmden alles zelf en groot deel van de film - sowieso qua dialoog - is geïmproviseerd. Een gewaagd experiment dat op alle vlakken erg positief heeft uitgepakt.

Maar met alles eromheen blijft The Blair Witch Project ook puur als film staan als een huis. De film is hét bewijs dat met minimale middelen het maximale effect te bereiken is. Waar veel found footage films toch ergens gestuurd aanvoelen, daar voelt The Blair Witch Project oprecht, zowel in cameravoering als montage. Elementen als dat het geluid van de 16mm camera ontbreekt, dus geluid van de handycam wordt gebruikt, geven scènes net dat beetje extra. De drie acteurs zijn stuk voor stuk geloofwaardig en de film laat eigenlijk helemaal niets zien, maar is enorm effectief en geregeld oprecht doodeng. Het is pikdonker in de tent en we horen in de verte kinderen; geniaal in zijn eenvoud. The Blair Witch Project is geen film om even met een half oog te kijken of op de achtergrond aan te zetten, je moet er de juiste setting voor creëren. Maar in een donkere, stille ruimte komt deze film bijna twintig jaar na dato nog steeds erg goed tot zijn recht. Heel knap.

4,5 sterren.

Geinige knullige sciencefiction uit de jaren 50. Het openingsliedje tijdens de credits doet al vermoeden dat The Blob vooral een hoop lol gaat worden. En zo begint de film ook als we meteen een meteoriet naar beneden zien kletteren en een oude man vreemde smurrie op zijn hand krijgt. Je verwacht dat het verhaal is begonnen, maar de film neemt plotseling een pauze om Steve McQueen en wat andere gozers te laten racen, met een hele scène met een agent. En dat gebeurt wel vaker, sequenties die weinig met het verhaal te maken hebben, meestal gepaard met vrij beroerd acteerwerk en dialogen. Zo'n sequentie tussen het liefje van Steve McQueen en haar verschrikkelijk acterende broertje over een hondje, bijvoorbeeld. Sowieso moet de film het niet hebben van zijn acteurs; zie alleen al de figuranten die in paniek een bioscoop uit moeten rennen, waarbij de meeste zichtbaar hard aan het lachen zijn.

Als het slijmerige monster langzaam in beeld komt glijden wordt de film een stuk leuker. Erg veel komt hij niet in actie, maar de momenten met het buitenaards goedje zijn erg vermakelijk. Tegen het einde worden de special effects behoorlijk knullig, maar dit heeft ook iets charmants. Het einde is ook heerlijk afgeraffeld, erg geestig. Enkel jammer dat The Blob niet erg eestig of memorabel is als moordlustige Mona-toetje niet in beeld is. De personages zijn vrij saai, met name het vriendinnetje van Steve McQueen, die werkelijk waar anderhalf uur helemaal niets te doen heeft. Wat dat betreft hebben Frank Darabont en Chuck Russell voor hun versie dertig jaar laten de juiste dingen uit het origineel gehaald, maar ook de juiste elementen vervangen. Hun remake is dan ook één van die voorbeelden waarin de remake beter is dan het origineel. Desondanks is het verre van een straf om de originele Blob te zien.

3 sterren.

Meteen na A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors werkten Chuck Russell en Frank Darabont aan de remake van The Blob, een jaren 50 film met Steve McQueen. En met deze twee aan het roer betekent dat veel gore en vooral heel veel fun. Want dat is The Blob, een hele hoop lol. De film lijkt het beste uit de tijdperken van de jaren 50 en de jaren 80 te combineren met als resultaat een hilarische en soms foute horror, waar vervelen in ieder geval geen seconde bij is. Personages zijn niet bepaald boeiend, maar de cast is sympathiek. Het script is niet ijzersterk, maar er wordt gelukkig flink gespeeld met de clichés en regels van het genre, waardoor er nog voldoende verrassingen zijn voor de doorgewinterde horrorliefhebber. En ondertussen zijn de effecten nog steeds van behoorlijk hoog niveau. En zelfs als het iets te knullig of kneuterig wordt, wordt deze film daar eigenlijk alleen maar charmanter van.

4 sterren.

Een simpele ziel die graag een biertje lust wordt een grote volkszanger en komt terecht in een wereld van managers, deadlines en luxe, wat eigenlijk totaal niet bij hem past. Een interessant element als je het hebt over het leven van Hazes, maar de film Bloed, Zweet & Tranen lijkt daar niet al te veel op te willen focussen. Zijn gezondheidsproblemen en dan met name zijn drankprobleem, lijken hoofdonderwerp van de film. Soms lijkt het alsof je naar een anti-alcoholreclame kijkt van anderhalf uur. Met zijn drie hoofdstukken (kind, zijn succesjaren en zijn laatste jaar) lijkt het erop dat men het levensverhaal van Hazes wil vertellen, terwijl belangrijke momenten in een vluchtige montage zitten of geheel worden overgeslagen. Zijn gehoorproblemen en bierverslaving zijn schijnbaar interessanter. Bloed, Zweet & Tranen is een verzorgde film met gelukkig ook een paar sterke acteurs in bijrollen, met name Van Huêt is sterk.

3 sterren.

Blood Trails ben je eigenlijk weer vergeten voor de eindcredits op het beeld verschijnen. Zo'n filmpje dat het allemaal niet slecht bedoelt, maar op geen enkel vlak slaagt. Regisseur Klause haalt de gebruikelijke horrorclichés van stal en houdt het daar ook bij. Zijn film heeft eigenlijk maar bar weinig te vertellen, maar hij neemt daar wel uitgebreid de tijd voor. En dus zit je vooral te kijken naar een aaneenschakeling van welbekende horrortaferelen met een paar erg karige acteurs in de hoofdrol. Het enige waar de film nog een beetje mee scoort is op audiovisueel vlak, qua sfeer en kleurgebruik proberen de makers af en toe nog wel wat. Niet dat dat echt uitermate hoogstaand is, maar je moet de kleine dingen waarderen. Anders hou je helemaal niets over.

1,5 sterren.

Kon nog niet echt een mening vormen over de beruchte filmmaker Uwe Boll, aangezien ik enkel zijn wanproduct Alone in the Dark had gezien. En onder het motto 'iedereen heeft recht op een tweede kans' dus ook zijn BloodRayne maar eens bekeken. Niet echt een goede keuze om Boll meer te gaan waarderen, aangezien dit product nóg slechter is dan het afgrijselijke Alone in the Dark. Dat wil wat zeggen.

Want wat een ongelofelijk saai plot. Althans, het had vast leuk kunnen zijn (ken het spel overigens niet), maar dat is het niet. En om Boll maar niet overal de schuld van te geven maak ik daarom ook een hoofdschuddend gebaar richting mevrouw Guinevere Turner, die verantwoordelijk is voor het schrijfwerk. Deze heeft het voor elkaar gekregen een oninteressant verhaal, waardeloze personages, afgezaagde dialogen en foute one-liners op een papier te kotsen en het te laten verfilmen.

Nou ja, misschien dat de acteurs nog iets goed kunnen maken. Het antwoord: Nee. Het blijkt maar weer dat je zelfs met grote namen in dienst nog prima belabberd acteerwerk in je film kan krijgen. Madsen mompelt er maar wat op los, Zane lijkt niet te weten in wat voor soort film hij zit, Meat Loaf komt met een wel erg zielige rol, Kier is waardeloos en hoofdrolspeelster Loken is niet minder dan irritant. Maar het grootste dieptepunt van de castlist is toch Ben Kingsley, die zich niet zo lang geleden ook al liet zin in een soortgelijk gedrocht. En ook in deze film doet ie niets meer dan een beetje staren en wat zinnetjes oplezen. Wat een afgang! En wat een toupet!

Nu bestaan er genoeg films die een goed plot en goede acteurs missen, maar tóch nog enigszins wat amusant zijn. Zeker in dit genre kan een film met goede special effects en amusante gevechtsscènes nog best ver komen, ook al zal het nooit een Oscar in de wacht slepen. Maar ook op dit gebied faalt Boll.com ontzettend. Die lange en übersaaie zwaardgevechten in het donker, die voor het gevoel wel een uur door lijken te gaan, zijn zo langdradig dat je echt zin krijgt om ramen te gaan lappen. Zelden zulke matig uitgevoerde en slecht gefilmde gevechten in een film gezien. Sterker nog; zelden zo'n slechte film gezien. Dank je, Boll. Bedankt.

0,5 sterren.