Meningen

Van Dormael doet het weer.

Na Mr. Nobody kreeg ik dan ook gelijk hoge verwachtingen van deze film. En Van Dormael stelt me wederom weer niet teleur, ik denk zelfs dat ik deze uiteindelijk over Mr Nobody kies, alhoewel Mr Nobody een aantal sterkere stukken had, maar ook saaiere had. Deze is eigenlijk de gehele film hetzelfde.

Ik was vooral verrast van de rol van Poelvoorde. Ik heb hem slechts 1 keer eerder gezien, en die film was gelijk in mijn persoonlijke top 100 gekomen. Echter is hij helaas niet helemaal passend in deze film. Vooral omdat de film om Poelvoorde zeel subtiel blijft, maar Poelvoorde zelf schreeuwt vooral de boel bij elkaar dat op een gegeven moment te veel herhaalt.

Sowieso is de rol van "God" ook mijn enige kritiekpunt. Een beetje foute humor kan ik wel, maar dit was iets te. En wederom opnieuw omdat de andere rollen veel minder flauw en veel subtieler waren. Maarja. Wat doe je er voor de rest aan.

De film ziet er visueel weer helemaal verzorgt uit. Het is wel duidelijk dat de film minder budget had dan Mr Nobody, maar daar merk je eigenlijk alleen maar wat van als Van Dormael de film iets epischer wil neerzetten hier en daar.

Maar Van Dormael heeft wel iets wat de meeste andere regisseurs niet hebben, en dat is dat hij een goed verhaal kan vertellen terwijl hij het verhaal ook zeer mooi kan brengen. De film verveelt nergens, is soms meeslepend en ziet er lief uit.

Veel detail, en een aantal geinige momentjes. Het is 1 van de meest bizarre verhalen die ik ben tegengekomen laatste tijd, maar door de vertelstijl kan je je er helemaal in meegaan. Richting het einde wordt het zelfs eventjes nagelbijten.

Goede film, weer 1 van de leukere recente filmpjes die ik heb gezien.

Tubi dus.

Een service waarbij Nederlanders niet eens kunnen komen, maar ik had niet het idee dat dit platform groot genoeg was om ook hun eigen toevoegingen te doen aan de filmwereld. Die komt dus toch in de vorm van Tow. En zelfs met enkele gezichten die voor de verandering eens niet voor het eerst ooit tegenover de cameralens staan.

Deze film is eigenlijk niet eens wat je er vooraf van zou denken, want dit beestje is veel psychologischer van aard. Een film als Tow aankaarten als ordinaire slasher is moeilijk, want de meeste moorden spelen zich vooral af in het hoofd van Gerard. Wat daar jammer aan is, is dat het daarmee ook vooral een excuus is om een herkauwde film op iets originelere wijze compleet uit te melken.

Acteerwerk is matig alhoewel Gerard doet wat ze kan. De regie is soms agressief op de juiste momenten waardoor de gore net wat harder aankomt, maar het problematische is dat er niet zoveel van is. De film schiet ook op andere vlakken regelmatig tekort zoals een echt goede flow evenals scenes die de rust nemen om ook op je netvlies te blijven.

In bijna elk opzicht is Tow een film die je simpelweg te makkelijk vergeten bent, en dan houdt de pret voor een horrorfilm snel weer op. Ik kan bepaalde aspecten best waarderen, maar uiteindelijk is het een wat flauw en iets te makkelijk gebeuren die absoluut wat liefde voor het genre herkent maar dat niet echt goed kan laten zien. Jammer, maar matig dus.

Vermakelijke misdaadkomedie met een grote verzameling aan verdienstelijke namen, waartussen vooral de ingetogen prestaties van Ben Stiller en Casey Affleck opvallen. Regisseur Brett Ratner levert goed werk af met Tower Heist, mogelijk zelfs zijn beste werk tot nu toe. Het spijtige is dat een ruim aantal aan bekende namen een zeer beperkte acteerruimte toebedeeld krijgen en pas richting de finale enige vorm van spanning aan te pas komt, maar de aanloop is in ieder geval onderhoudend. Natuurlijk flinterdun qua inhoud en iets te sterk leunend op toevalligheden, maar gelukkig gevoelsmatig zo weer afgelopen.

Matig.

Heb de attractie vroeger ooit weleens op afstand gezien, maar ik durfde er nooit in. Ik vroeg me al die jaren wel af waar het precies was ontstaan. Of het deze film was die de iconische attractie deed laten ontstaan, ik weet het oprecht niet. Maar ik hoop stiekem van niet, want erg onderhoudend is deze simpele Disneyfilm niet echt.

De pluspunten? Duidelijk het decor en het interieur van het hotel zelf die helaas pas wat dichterbij lijkt te komen eenmaal we richting de tweede helft trekken. Alles daarvoor staat toch eerder in het kader van een aantal schmierende acteurs en actrices die hopeloos wat kleur proberen te geven aan hun personages maar hier geen moment echt in kunnen slagen.

Verder wordt er een zekere legende opgebouwd die best interessant had kunnen zijn, maar uiteindelijk blijft het toch wel erg duidelijk Disney dat de boel in elkaar zet. Dat betekent dus dat alle stukjes die wat enger kunnen zijn niettemin terug worden gedrongen naar een kindvriendelijk gebeuren. Ik vond het wel jammer, aan de andere kant is het allemaal zo cheesy dat het als kinderspookhuisfilm sowieso niet goed had kunnen werken.

Het blijft redelijk beperkt vermaak, deze film. Ik had eigenlijk gehoopt dat Disney zou komen met een soort Halloween-film die echt ondergedompeld kan worden in een spookachtige sfeer zonder dat deze in een daadwerkelijke horrorfilm wordt verandert. Zeker rondom die tijd had dit echt wel wat sterker ingezet mogen worden, maar de geldproblemen zouden daar vast een stokje voor hebben gestoken helaas.

Regisseur Joel Schumacher profiteert van goed acteerwerk en een gefocust verhaal, want Blood Creek wil vooral een genrefilm blijven en vormt dus niet veel meer dan een lange showdown tussen de protagonisten en een ondode bedreiging. Michael Fassbender is goed gekozen als antagonist, maar de vormgeving van zijn figuur komt nogal bedenkelijk voor de dag en jaagt weinig angst aan. Op het vlak van horror faalt de film dus behoorlijk, maar Schumacher brengt een hoop tempo en lawaai om eventuele verveling herhaaldelijk weg te jagen. Dominic Purcell en Henry Cavill vormen daarnaast een fijn duo en het verhaal is niet bang om de vergezochte hoeken te verkennen, waardoor het gebeuren geregeld onvoorspelbaar voor de dag komt. Blood Creek is geen film die veel emotie bij de kijker teweeg zal brengen, maar het ziet er allemaal verzorgd en vermakelijk uit.

Aardig.

Gomez-Rejon regisseerde enkel een jaar hierna één van mijn favoriete films. Het feit dat zijn eerdere film een horror betreft maakte me dus meteen nieuwsgierig naar meer films uit zijn carrière. Ondanks dat deze film moeilijk met zijn tieneromgeving te vergelijken valt, blijft het nog steeds een onderhoudende en kwalitatieve film.

Echt briljant is het alleen niet, want de balans die Gomez-Rejon een jaar later wel wist te gebruiken komt hier niet terug. Sterker nog, de dramakant van het verhaal wordt maar matig met de rest verbonden, zeker met de horror. Het feit dat het niet vervelend wordt is dan ook vooral te danken aan het argument dat de kills lekker bloederig en gemeen zijn. Best grafisch, ik had het niet meteen verwacht.

Qua stilering is het een nette film en komt het toch allemaal wat beter over dan de gemiddelde horrorfilm. Best degelijk camerawerk, wat aardige flares en een aardig moderne look. Vergelijken met de jaren '70 film kan ik niet, maar ik neem aan dat dit een modernere bewerking moet vormen. Het verhaal kent wat rommeligheden en de finale is niet bepaald sterk, maar verder weet het best aardig naar voren te werken.

Aardig voor het vermaak dus. Het probeert iets intelligenter over te komen dan de gemiddelde horrorfilm en speelt zich ook af over een veel grotere schaal, maar dat maakt niet veel indruk. Verder wel degelijk in beeld gebracht en het kijkt aardig weg. Als je het dan ook nog eens lekker vlot en snel kan afsluiten is het feest best compleet. Niet sterk, maar zeker niet slecht.

Goedkope Halloweenfilm die nogal moeizaam op gang komt in het eerste halfuur, waarbij de goedkope uitstraling en de zeer eenvoudige make-up roet in het eten gooien. Regisseur Jacob Ennis probeert een jeugdige horrorfilm neer te zetten en gebruikt daarbij de benodigde humor en maffe ideeën, maar de wezentjes en algemene vormgeving maken een veel te makkelijke indruk. Na de inleiding kent The Town without Halloween echter een boost, met veel meer overgave naar de sfeerzetting en een sympathieke cast. Ondanks dat het geld mist om meer uit dit geheel te halen, ondernemen de makers genoeg om een leuke omgeving neer te zetten waarbij de humor aanzienlijk beter werkt en er toch een fijne dedicatie wordt getoond naar praktische effecten. Je moet bij vlagen vergevingsgezind zijn om dit te kunnen waarderen, maar ik moet bekennen dat ik er best van heb kunnen genieten.

Tweede Affleck.

Het ontgaat me een beetje waarom Affleck als regisseur redelijk hoge scores weet te krijgen voor zijn films. Net als bij Argo vind ik dat The Town leunt op een leuk concept, maar qua uitwerking weinig speciaals betreft. Wat mij betreft kan Affleck beter blijven acteren.

Film mist op een hoop stukken wel wat regiekracht. De bankovervallen zijn niet intens genoeg, de autoachtervolgingen niet kundig en spannend genoeg en de film zelf niet rauw genoeg. Het mist eigenlijk op elk stuk wat regiekracht, en dat zit The Town behoorlijk in de weg.

Argo was destijds voornamelijk wat minder omdat die film er niet in slaagt goede karakters neer te zetten. The Town kan dit ook niet. Affleck slaagt er nooit in om van Doug een boeiend karakter te maken. Renner komt waarschijnlijk nog het meest in de buurt van een boeiend karakter. Hall wint echter van iedereen op het gebied van acteren.

Voor de rest is het verhaal relatief voorspelbaar en bewandeld enkele irritante paden. Vooral de romance tussen Affleck de bankovervaller en Hall het onwetende slachtoffer is eigenlijk te vaak gedaan. En rara, waar zal het toch heen gaan? Affleck heeft waarschijnlijk te veel van dit soort verhalen gezien en is gaan denken als een wandelende cliché.

Ik zie eigenlijk geen enkel echt memorabel of intrigerend karakter. Iedereen speelt een type, en bij iedereen kan je raden hoe het afloopt, wat ook nog gebeurd. Renner & Hall weten zich nog te redden, maar Affleck (in zijn eigen hoofdrol), Hamm & Lively slagen er allemaal niet in om memorabel uit de hoek te komen.

Wel heeft de film goed gekeken naar de legendarische shoot-out van Heat en kent daarom wel een heerlijk actievol laatste half uur. Wat mij betreft de redding van de film. Voor de rest wel redelijk boeiend vormgegeven, niet rauw genoeg echter. Affleck wijkt bijna nooit af van standaard paden en zet daarom een voorspelbaar misdaad/drama neer met goed acteerwerk en een paar gave shoot-outs, maar het ontbreken van een hoop regiekracht en memorabele karakters doen de film de das om.

Iets minder vermoeiend dan het voorgaande deel, vooral omdat regisseursduo Michael Herz en Lloyd Kaufman het verhaal iets gefocuster houden op de satire, alhoewel nog altijd met bijzonder flauwe humor. Het acteerwerk is werkelijk zo ellendig slecht dat het niet te omschrijven is, aangezien deze castleden tegen het niveau aanzitten waar ze hun dialogen nauwelijks naar buiten kunnen krijgen. Enkel Phoebe Legere lijkt zich enigszins bewust van de volstrekte onzin waartussen ze is beland, de rest lijkt er niet eens moeite voor te doen. Gelukkig wordt er op vermakelijke wijze uitgehaald met praktische effecten en stunts. De volledige finale (die overigens 30 minuten duurt) kijkt best lekker weg en daardoor is de speelduur wat beter te behappen. Het blijft echter nog altijd brol van de bovenste plank, maar aanzienlijk zelfbewuster ingevuld.

Vervelende en lang uitgesponnen vuilnisfilm vanuit de gedachtegang van regisseursduo Michael Herz en Lloyd Kaufman, waarvan de tweede natuurlijk al lang bekend is vanwege zijn Troma-achtergrond. Aangezien het eerste deel een redelijk succes wist te behalen was het natuurlijk afwachten voordat het vervolg op de stoep stond en het feit dat dit geheel eigenlijk al onderdeel was van de derde film zegt wellicht wat over de ambitie van de makers. Helaas komt die ambitie hier niet veel verder dan barslecht acteerwerk, een erg lelijke opmaak en uiterst kinderachtige grapjes. Een aanzienlijk gedeelte wordt besteed aan de zoektocht naar de vader Ron Fazio, een nogal lang middenstuk dat eindeloos lijkt te duren. Het is dan ook beslist niet gemakkelijk om deze film vlot uit te zitten, maar de praktische effecten zorgen nog voor wat bonuspunten.

Dit is dus Troma.

Moet wel zeggen dat ik me er kostelijk mee vermaakt heb. Dit is op en top trash, maar trash die zichzelf niet serieus neemt en de focus zoveel op humor legt dat het allemaal erg hapbaar is. Wel neemt de film soms een aantal onnodige zijsporen maar het valt niet te veel op gelukkig.

Welkom in Tromaville. Een stadje waar iedereen idioot als beroep is. En dat werkt eigenlijk nog best redelijk. Er zaten weinig absoluut hilarische stukken in maar ik heb weleens echt kunnen lachen. Maar vooral in de komedie met horror erbij.

Deze film is eigenlijk 1 van de allerfoutste films die ik heb gezien. Samen met The Wizard of Gore in ieder geval de foutste trashfilms die ik heb gezien. Zo'n moment als het aanrijden van dat kereltje op de fiets is een moment die films tegenwoordig echt nooit aan zullen durven.

De film is lomp en op filmisch gebied echt een gedrocht. De sound editing is barslecht, de one-liners van laag niveau en het camerawerk schiet ook behoorlijk tekort. Maar toch haalt de film zijn charme uit het verhaal, make-up en gore. Want die zijn vaak behoorlijk grappig.

Film duurt niet lang en weet best vaak grappig te zijn. Aantal grappige stunts en over-the-top kills die het allemaal behoorlijk hapbaar. Een soort parodievoorganger van de Marvel-films. The Toxic Avenger is een film waar ik graag een remake van zie, maar dan wel met een beter filmisch niveau. Maar die nog steeds zijn foutheid blijft behouden.

Onderhoudende herbewerking van de Tromaklassieker die uiteindelijk toch wat moet op zien te boksen tegen zijn eigen speelduur. Peter Dinklage is leuk in de hoofdrol en Kevin Bacon biedt goed tegenspel als aartsrivaal, maar regisseur Macon Blair maakt een merkwaardige keuze door de uiterst serieuze bijrol van Jacob Tremblay toe te voegen. Uiteraard is dit gedaan om het een en ander te verklaren qua gedrag, maar het tempo wordt er nogal wisselvallig mee en de echt bloederige momenten zijn simpelweg niet frequent genoeg. Daar komt bij kijken dat The Toxic Avenger op visueel vlak niet al te sterk voor de dag komt, met nogal kaal ingerichte locatiekeuzes en ondermaatse wereldschepping. Het voelt toch vooral alledaags aan met soms een felgroene filter eroverheen gemikt, waardoor het daadwerkelijke plezier gemengd voor de dag komt. Toch werkt de humor uiteindelijk best aanstekelijk, wordt er naar behoren geacteerd en voegen de makers genoeg smurrie en maffe figuurtjes toe.

Leuk.

Vroeger was dit mijn favoriete animatie, nu zie je toch wel dat het oud is geworden. De animatie is vrij houterig geworden en niet echt beter geworden. Waarschijnlijk als dit in de remake gaat zal het er veel beter uitzien.

Het verhaal zelf is erg leuk bedacht en ook leuk uitgevoerd. De scenes zijn uiterst vermakelijk en leuk in beeld gebracht. De personages zelf zijn ook vrij lollig, als is die Woody natuurlijk wel wat standaard. Simpel maar oh zo leuk.

Kinderen zullen dit gemakkelijk slikken, volwassenen kunnen er makkelijk naar kijken maar de film is meer naar de eerder genoemde doelgroep gericht.

Minder.

De magie is er in deel 2 weer wat af. De animatie is misschien wel wat vooruit gegaan, het verhaal zelf is simpelweg wat minder leuk om te volgen. Al worden er weer een aantal karakters op vrij leuke wijze geïntroduceerd.

Inderdaad zoals sommige al aangeven, deze films zijn het leukst als je nog kind bent. Als je ouder bent is de magie er wel af, maar heb je nog steeds een best redelijk resultaat. Zo bewijst Deel 2 van de reeks ook nog prima in staat te zijn om te blijven vermaken.

Wat minder dan deel 1, maar ja, zo gaat dat meestal he.

Zo!

Aan deel 2 was het thema al aan het doorbreken, maar dit is toch wel een heel andere ode in vergelijking met deel 1 en 2. De film is wat donkerder en angstaanjagender, zelfs volwassenen kunnen hier nog vrij aardig van opkijken.

Coming Of Age vermengt met Toy Story, een goede menging als je het mij betreft. Wat vooral opviel is dat de film soms inderdaad door het lint gaat en misschien vrij angstaanjagend voor kinderen kan zijn. Het huis Sunshine begint onschuldig maar gaat op een gegeven moment een hele andere kant op.

Geslaagd laatste deel, keek hier toch aardig van op. Ook de animatie is sterk verbeterd en zitten er een hoop originele momenten in. Jammer dat er een deel 4 komt, dit was wel een deel waar je niet meer verder op moet gaan.

P.S., ik was deze film samen met een paar jongere kinderen aan het kijken, en die hebben toch wel een emotionele optater van deze film gehad. Zelfs ik stond er soms even van te kijken, dus oppassen met de te jongste, al werkt de film toch wel voor kinderen vanaf 7 jaar zou ik zeggen.

Stapje terug.

Vond Toy Story vroeger echt geweldig. Gaandeweg zijn de technieken geëvalueerd en dat valt te merken aan de films die het eerste deel uit de jaren 90 op hebben gevolgd. Ondertussen zijn we bij deel 4 aangekomen, een deel dat veel minder oprecht aanvoelt in vergelijking met het uitstekende slot dat in het derde deel werd gemaakt.

Je voelt het zweet over de voorhoofden van de makers van de film druipen voor de omzetcijfers, want ik denk niet dat ze nog met een missie aan deze film zijn begonnen. Vroeger moest een vervolgdeel altijd over het eerste deel heen, maar Toy Story 4 zet daar juist een stap terug en keert zich tot moralen die eigenlijk al vertelt zijn in de voorgaande delen. Het gevoel dat deze film een spin-off is heerst dan ook sterker dan dat het een vierde deel is.

Animatie is een stuk sterker teruggekomen, dat wel. Mooie kleuren, genoeg flow en een fraai ontwerp van de speelgoedpoppen. Jammer is wel dat de meeste hoofdpersonages al ontworpen zijn in het eerste deel, waardoor nieuwe personages niet veel tijd krijgen en er ook niet bijzonder onderscheidend uitzien. De enige die opvielen waren de dummy's, die opvallend eng waren voor een film als deze.

Voice-acting is niet top. Het is voor het eerst dat de stemmencast een negatieve indruk op me heeft gemaakt, maar ik denk dat het allemaal gewoon een stuk minder oprecht is. Even je stem lenen, wat geld ophalen en weer naar huis gaan voor het avondeten. Dat gevoel heerst bij elke stem van de poppetjes hier. Te monotoon en regelmatig zonder enkele emotie. Alleen Key & Peele leken er echt zin in te hebben.

Genoeg avontuur en een aardig verloop, maar verder een deel dat niet de ambitie heeft die de vorige delen wel hadden. Ik weet dat elk deel op zichzelf beoordeelt dient te worden, maar de intentie van deze film vond ik eigenlijk gewoon lui. Het betrok me ook nergens meer in het verhaal en de finale stelt al helemaal teleur. Technisch nog wel indrukwekkend, zonder twijfel, maar daar houden de complimenten weer zo'n beetje op voor mij.

Mwa.

Tracers is zo'n cash-in film voor Lautner, maar zo te zien krijgt de beste jongen niet veel rollen meer aangeboden in Hollywoodland. Ook niet zo gek want heel veel acteertalent had hij niet, hij zag er vooral goed en afgetraind uit. Helaas voor hem zijn de Twilight-tijden een beetje over.

Lautner doet het hier dan wel weer aardig, maar speelt erg veilig. Dit is precies een rol in zijn rijtje, maar zowel Lautner als Benmayor doen er verder weinig mee. Alle personages zijn nogal standaard en bekend, dus de helden, de love-interests en de schurken zijn terug. Ze komen allemaal voorbij en allemaal doen ze niets vernieuwends.

Tracers voelt aan als een soort tieneractiefilm, maar is toch wat te rauw gefilmd om dat echt volledig te kunnen zijn. Een beetje in het rijtje van Step Up dus, maar dan net iets meer adult en een ander genre. Die rauwheid werkt trouwens wel, want de actiescenes voelen zo best realistisch aan die samen met een staaltje knap camerawerk een goed duo vormen.

Jammer dat het verhaaltje zelf erg rommelig wordt verteld. Lautner is bijvoorbeeld al binnen 5 minuten al bijna een pro in parkour en voelt het allemaal maar haastig en afgeraffeld aan. Dat is knap met zo'n nutteloos verhaaltje, want heel moeilijk lijkt me dit niet te vertellen of uit te werken. In ieder geval leek de crew er zelf weinig plezier van te krijgen.

De film duurt niet lang maar toch voelt het allemaal lang aan. Het eerste deel wil namelijk buiten een aantal leuke actiescenes niet heel erg boeien en zit er nergens echt een goed tempo in. Dat het allemaal verder zeer voorspelbaar is maakt het ook niet beter, en zo voegt Tracers eigenlijk niets toe aan de filmwereld. Extra punten voor de actiescenes die best knap geschoten zijn. De rest werkt niet echt mee.

Soderbergh.

Het is altijd een wat halve regisseur voor me geweest. Zijn wat minder gewaardeerde projecten blijven me altijd meer bij dan de films die zijn carrière echt tekenen. Traffic werd me aangeraden door een kennis. Klaarblijkelijk een sterke film vanuit Soderbergh, maar ik kreeg eerder het gevoel dat hij Iñárritu na wilde bootsen.

Traffic kent een vol verhaal dat springt van personage naar personage. Zoals wel vaker met dat soort films worden er risico's meegedragen die ook hier aan de orde komen. Die risico's zijn dat enkele personages uitstekend weten te boeien terwijl andere personages dat totaal niet kunnen. Deze film heeft daar ook regelmatig last van, en hier zijn het zelfs de wat meer aanwezige rollen die zich samen tot de mindere personages vormen.

Verder een wat verwarrende stilering. Ik zie een hoop geprijs voor de regie, maar ik zette vooral vraagtekens bij het gebruik van de extreem felle filters. De kleur blauw ziet er echt belachelijk uit over deze film, het komt vooral over als een kapot televisiescherm. Andere filters, zoals de felle weerkaatsingen die een hete atmosfeer mogelijk maken, werken gelukkig wat beter.

Uiteindelijk steekt de film redelijk in elkaar, maar Soderbergh is op experimenteren uitgegaan. Opzicht geen probleem uiteraard als regisseur. Ik zie het zelfs liever dan het veilige pad bewandelen, maar de hoeveelheid aan stileringen binnen deze film is redelijk druk. De stijlen worden constant omgegooid van erg op visuele pracht gericht naar heel rauw en direct. Waarschijnlijk om van stijl te wisselen zodra de film van personages wisselt, maar ik vond het onnodig, vervelend en vooral ontzettend lelijk met enige regelmaat.

Nee, dit is niet zijn beste film wat mij betreft, maar hij heeft ze ook nog minder afgeleverd. Dit is geen film die ik direct van Soderbergh had verwacht, maar iedere regisseur wil weleens wat anders en die keuze kan ik best respecteren. Het wordt echter problematisch wanneer het zoals deze film uitpakt, al klink ik erg negatief. Het verhaal zit goed in elkaar, het acteerwerk is naar behoren en de film kent zeker wat hoogtepunten. Omdat het inhoudelijk als een huis staat zal ik het geen al te laag cijfer toekennen.

Erg matig.

Trafficked is nog zo'n film met een sterk concept die ten onder gaat via de aanpak van de film, die erg matig is. Al in de eerste 15 minuten lijkt Trafficked richting een TV-film te gaan en zoals wel vaker hebben die TV-films niet echt de meeste voeling met de kijker. Ook Trafficked heeft dit niet.

Het begin belicht twee personages, waarvan de 1 iets interessanter is dan de ander. Banker acteer slecht, maar haar achtergrond is best interessant te noemen omdat je het niet zo veel vaak ziet in Amerikaanse films. De achtergrond van Washington wordt dan weer zo sentimenteel aangezet dat het niet weet te raken of meeslepend weet te zijn.

Niettemin weet de eerste helft van de film nog een beetje te boeien. Er worden veel harde beelden geïmpliceerd maar ze komen niet vaak aan. Sowieso voelt deze film afstandelijk aan waardoor de toon nooit overkomt van zo'n onderwerp. Maar boeiend is het wel en het is interessant genoeg om te volgen, of het verder accuraat is weet ik niet.

De toon van de film, zoals ik al eerder zei, wil nooit echt overkomen. Tevens leef je door het slechte acteerwerk nooit mee met de personages. Er zijn maar weinig karakters die goed acteren, Flanery is een kleine uitzondering. Het is wel jammer omdat je met de juiste aanpak veel kan bereiken.

Na een tijdje wordt de film saai en de vriendschap die wordt opgebouwd tussen de 3 dames wil nooit realistisch aanvoelen. Deze film begint steeds meer aan te voelen als een film in plaats van een omgeving waar dergelijke praktijken echt gebeuren. Spannend is het tevens nergens en omdat de film vaak de veilige paden bewandelt choqueert het ook zelden. Niet dat een film alles zo expliciet mogelijk moet laten zien, maar zoals het er nu uitziet komt er niks over.

De regie is afstandelijk en klassiek. Het camerawerk is saai te noemen en er was blijkbaar geen geld voor details om de setting een beetje mee te versieren. Verder kent de film (serieus) oneliners die extreem misplaatst aanvoelen en wordt de film eigenlijk ongeloofwaardiger per scene. Hierdoor zakt de film uiteindelijk steeds verder af naar een ontzettend matig geheel.

De voeling komt gewoon nooit over. De finale mist spanning, de beelden missen impact en je leeft nergens maar een beetje mee met de personages. Zeker de slotfase, die erg spannend had kunnen zijn, heeft nergens voeling en komt nergens over. Je leeft gewoon niet mee met de film, en dat zou makkelijk moeten zijn met zo'n onderwerp.

Nee, dit was hem niet. Film die weinig uithaalt en uiteindelijk niet meer interessant is. Natuurlijk is een film vanuit Amerika altijd een beetje sterk aangezet, maar Trafficked gaat toch echt een streep over uiteindelijk. Doodzonde dat alles te sentimenteel, te ongeloofwaardig is of te veilig in beeld wordt gebracht. Dit had een sterke film kunnen zijn, maar is dit gewoon totaal niet.

Terughoudend.

Traffik is nog een film geregisseerd door Deon Taylor, die bij mij eigenlijk nog nooit hoge ogen gegooid heeft. Ik meen dat geen enkele film door hem een hoger cijfer dan een 2,0* bij me heeft gekregen. Ook Traffik brengt geen verschil in die reeks, en voegt zich netjes bij de andere films die ik ook al matig vond.

Om te beginnen is er voor deze zogenaamde thrillerfilm maar weinig thriller te bekennen. Ongetwijfeld is het allemaal wel spannend bedoeld, maar Taylor slaagt er nooit in om ergens wat spanning in te wrijven. De scenes vliegen voorbij, maar geen enkele weet echt indruk te maken. Er zitten veel elementen in vermengd om de film spannender te maken, maar het wil in Traffik nooit lukken.

Het concept is nog wel aardig te noemen en heeft al vaker met dit soort films gewerkt. Zo'n dergelijke motorbende erbij halen om als schurken neer te zetten in je film biedt een kans om lekker eigenzinnige bad guys in het geheel te betrekken. Dat lijkt met Goss erbij ook kort even te gebeuren, maar al snel kom je erachter dat de bende maar weinig dreiging bevat.

Visueel verder nog wel redelijk gladjes, de nachtelijke beelden van het bos of mistige scenes van mensen die in de verte staan zien er goed uit. Het is best een verzorgde en degelijk gedecoreerde film die niet snel verveelt, en ondanks dat de soundtrack regelmatig slecht gekozen is kent de film genoeg aardige scenes die best een streling zijn voor het oog. Het hoogtepunt op het visuele vlak is waarschijnlijk de scene in het zwembad.

Acteerwerk is nog wel aardig en de film nadert een sterk gegeven, maar verder mist het gewoon de attributen om het als geheel naar een geslaagd resultaat te leiden. Totaal geen spanning en onzichtbare schurken. Het duurt allemaal gewoon wat te lang en het tempo kent wat problemen, in zijn geheel is Traffik een professionele, maar teleurstellende film. Jammer.

Tegenvaller.

Tragedy Girls behoort tot 1 van de meest foute films die ik recentelijk heb gezien. Je ziet eigenlijk weinig films meer met zo'n dwaas moraal, maar dat maakt deze film soms ook wel leuk. Het is alleen jammer dat de uitwerking en vooral de derde act hier niet naar op weten te leven. Toch was de film even goed op weg.

Verhaaltje is niet echt mijn ding maar het leek wel even de leuke route op te gaan. Tragedy Girls kent namelijk een best vermakelijke eerste helft. Een film die een beetje een aanklacht probeert te zijn op social media en de wereld zelf, maar dit schijnt niet altijd even goed door. Daarvoor zit de film zichzelf namelijk te vaak en te veel in de weg, zeker tijdens de tweede helft.

De regie is scherp en de gore mag er soms zeker zijn, maar toch laat MacIntyre het nooit lijken op een film met jongeren in de hoofdrol. Het gedrag en de motieven voelen nogal ouderwets aan. Enkel Twitter vernoemen en telefoontjes tevoorschijn halen maken van de film nog geen resultaat die zich 1 voelt met deze doelgroep. Het wordt iets te makkelijk afgehandeld en had ook zeker een stuk luchtiger gekund.

Niettemin is de film voor een tijdje aardig op weg, vooral omdat de kills toch best bruut weten te zijn en enkele scenes tussendoor oprecht grappig zijn. Het hoogtepunt is waarschijnlijk Robinson die even op mag duiken. Eenmaal de grappen gemaakt zijn kiest de film ervoor om het serieuzere en veiligere pad te bewandelen, die de eerste helft behoorlijk in de weg zit.

Niet alleen voelt het zo aan als een slechte mix, maar is de finale ook niet echt meer serieus te nemen. De toon verandert eigenlijk vrij plots, en dat zit een goed einde in de weg. Een onbegrijpelijke keuze als je het mij vraagt. Het concept dat de film eerst hanteerde begon wel op den duur te vervelen dus een andere richting kiezen halverwege was geen slechte keuze, maar nu wordt vooral de verkeerde keuze gemaakt.

Zo weet deze film niet echt bevredigend te eindigen, maar dat neemt niet weg dat het wel aardig begon en redelijk wegkijkt. Tussendoor wat bloederige beelden, maar een switch van toon die de film behoorlijk in de weg zit. Verder wel aardig, geen rampzalig resultaat. Binnen het genre zijn er matigere films, maar Tragedy Girls had serieus potentie, die het niet echt volop weet te benutten.

Goed.

Ken Fuqua zijn stijl nog niet helemaal, dit is pas film 4 en allen delen ze niet bepaald veel kenmerken met elkaar. Deze film is bijvoorbeeld veel ruwer, rauwer en wellicht stijlvoller dan de andere projecten van Fuqua. Of het de beste is weet ik nog niet, maar het doet inderdaad een erg aardige poging.

Het valt ook direct op dat dit weer zo'n film wordt die steunt op de goede rollen en puike acteerprestaties. Een rol die Washington ook op het lijf geschreven staat. Kan me in ieder geval niet snel een andere acteur inbeelden die deze rol zoals hem kan vertolken.

Washington doet het dan ook met verve. Zijn rol is mysterieus en interessant. Ideaal voer om 122 minuten mee te vullen. Hawke zijn rol is wat eentoniger, iets meer standaard, maar daardoor niet minder. Hij voert hem ook in ieder geval verdienstelijk uit.

Bij vlagen erg stijlvol. Soms knap camerawerk en het kent enkele goede intense scenes. Het mist echter vaak wel wat opbouw die de kers op de taart kan zijn. De film heeft soms de neiging iets te ruw te zijn en subtiele spanningsopbouw achterwege te laten, maar soms heeft deze film dat juist nodig.

Het eerste uur kent de film nog wel een redelijke eigen smoel. Deze begint naar de slotfase toe langzaam wel te vervagen en dat levert mijn voornaamste kritiekpunt op, daar begint het namelijk te veel binnen de lijntjes te kleuren. Maar Fuqua trapt gelukkig nog voldoende op de rem om het nog een redelijke eigen draai eraan te geven.

Qua verhaal helemaal niet zo moeilijk of vernieuwend, wel nog met een eigen smoel en daarom nog wel redelijk. Het is een degelijke film geworden die dankzij de rollen erin goed wegkijkt.

Snel een herziening aangegooid toen deze klassieke dramakomedie op televisie kwam, maar de score blijft vooralsnog staan. Regisseur Danny Boyle brengt een kleurrijke, experimentele wereld tot leven waarin komedie en drama naadloos in elkaar overgaan, maar de invulling van de personages laat me volkomen koud. Het verloop springt verder van absurde gebeurtenis naar nog absurdere gebeurtenis, maar daartussen mis ik toch een bepaalde vorm van stress en/of conflict. Met het acteerwerk is verder weinig mis en de vertelling is vlot, maar het lukt me niet om hier doorlopend geboeid naar te kijken. Dat neemt niet weg dat een ruime voldoende nog altijd op z'n plaats is voor dit unieke schouwspel.

Regisseur James Ross toont een interessant verhaal in deze beknopte docu, die zich uiteindelijk te veel bekommert om het tonen van allerlei nutteloze perspectieven van onsympathieke mensen. Als Poop Cruise namelijk iets goed neer weet te zetten, is het de overtuigende zinloosheid die mensen zichzelf kunnen aandoen wanneer een situatie niet op hun manier uitpakt. De documentaire zit overigens vermakelijk in elkaar en kent moderne editingtechnieken, maar is verder vooral volstrekt inhoudsloos en vergeet dat het ergens mee moet overtuigen. Hierdoor is deze episode van Trainwreck niet veel meer dan een beknopte Wikipedia-pagina die lezers binnen een kwartier volledig hebben doorgebladerd.

Regisseursduo Yemi Bamiro en Hannah Poulter brengt in deze schijnende documentaire een goed verhaal naar voren van deze verschrikkelijke gebeurtenis. Het is als kijker soms ongelooflijk om te zien hoe dit door wanbeleid zo uit de hand heeft kunnen lopen. Ondanks dat blijft Trainwreck spijtig genoeg trouw aan zijn eigen merk en dat betekent dat alles zo sensationeel mogelijk en geforceerd spannend gebracht moet worden. Het getuigt soms eerder van je eigen voordeel halen uit de zware geschiedenis, maar daarvoor blijft de basis toch te belangrijk. Jammerlijk is de soms eenzijdige benadering, al is dat volstrekt logisch om de woede te benadrukken die deze mensen hebben gevoeld. Ik ben het overigens met mijn medegebruiker eens dat er nogal lang wordt stilgestaan bij de muziek van Travis Scott.

Schrijnende documentatie van simpele, onoprechte mensen die gigantisch naïeve (en zelfs criminele) handelingen verrichten en daartegenover een "Het zal me wat"-houding vertonen. Regisseur Alex Wood is er vooral in geslaagd om een verzameling mensen bij elkaar te sprokkelen die slap in het rond lullen en geen enkel besef lijken te hebben van de schade die ze hebben aangericht. In de stijl van Trainwreck is het allemaal ook met de nodige sensatie en overdrijving gebracht, waardoor de makers zelf geregeld lijken te vergeten welk verhaal ze precies moeten vertellen. Ik werd echt gestoord van alle personen die hun vingertjes naar anderen wijzen en geen enkele verantwoordelijkheid lijken te nemen voor hun eigen falen, een indruk die niet bepaald gewekt leek te moeten worden door deze documentaire. Ons land staat er niet goed op zo. Pff.

Op het gebied van plot en acteerwerk kom je als kijker met Traitor aan niets te kort, maar om eerlijk te zijn vond ik het toch een erg lange zit. Regisseur Jeffrey Nachmanoff onderneemt namelijk weinig om de presentatie wat vlotter te laten verlopen en na een halfuur verloor het verhaal me volledig. Alles wordt niettemin goed uitgewerkt, maar toch voelt het niet aan alsof de afloop met iets origineels of baanbrekends komt en de weg ernaartoe is gevoelsmatig veel te lang. Hierdoor verzandt Traitor in een film die je eigenlijk snel weer vergeten bent, terwijl dat duidelijk niet de intentie van Nachmanoff is.

Halfje verhoogd na herziening. Regisseur Danny Boyle heeft hier bijna de perfect vertelde film te pakken. Het uitmuntende acteerwerk van James McAvoy, Rosario Dawson en Vincent Cassel is daartussen enkel het begin van de complimenten. Trance kent een goed verhaal en zit complex genoeg in elkaar voor de kijker om herhaaldelijk mee te blijven puzzelen en daarnaast maakt Boyle uitstekend gebruik van zijn muziek om de algemene intensiteit te verhogen, daarbij geholpen door een strakke visuele vormgeving om te laten zien dat Trance een op-en-top moderne film is. Geweldig hoe elke scene een eigen druk kent die kundig wordt verhoogd door de makers, er zit geen moment tussen die de kijker überhaupt de kans geeft om verveeld te raken. Wat mij betreft het beste waar Boyle mee aan is komen zetten en binnen zo'n indrukwekkende loopbaan is dat een serieuze prestatie.

Misser.

Transcendence is een typisch schoolvoorbeeld van cinema die niet goed is met veel budget, zelfs niet met een cast waarvan je elke naam meteen kan opnoemen. Pfister mag een indrukwekkende carrière hebben achter de cinematografie, regisseren is misschien nog een maatje te groot voor hem.

Deze film is vooral intens oninteressant en weet met een aardig concept helemaal niets te bereiken. Eeuwig zonde is dat uiteraard gezien de potentie er wel was. Je hebt een regisseur die weet wat visuele kwaliteit kan toevoegen en een geweldige cast, maar beide elementen falen genadeloos en zijn zelfs saai te noemen.

Voor Depp is deze film een slipper, hij speelt een oninteressante rol en weet hem ook op geen enkele manier interessant uit te voeren. Hall is vooral verloren in deze film. Normaal een goed actrice, hier weet ze niet wat ze met haar beperkte rol aanmoet en weet daardoor ook geen moment indruk te maken. Freeman en Murphy lopen er ook maar bij, waarschijnlijk voor het geld.

De effecten zijn niet best en buiten wat aardige plaatjes is deze film op het visuele vlak best tegenvallend. Zeker het gebrek aan decoratie en detail is moordend voor de film. Het verhaal zelf kent geen hoogtepunten en staat er vooral leuk bij op papier. Zowel de durf als de kwaliteit ontbreken volledig bij deze film. Geen uitdaging, geen spanning, een nogal vlak resultaat zonder passie dus.

Vooraf had ik er al geen hoge verwachtingen van, maar het uiteindelijke resultaat bleek eigenlijk nog een stukje matiger te zijn dan ik vooraf had verwacht. Saaie film waar ik met veel moeite doorheen kwam. Zelfs de actievolle en soms spectaculaire finale weet nauwelijks verschil in het resultaat te brengen. Jammer. Wel is de look ervan nog geslaagd en raakt het interessante onderwerpen aan. De speelduur is nodig, maar met meer tempo is het uiteraard makkelijker.

Ok.

Typisch Bay. Over the top high-budget spektakel. Ook in Transformers dus. Nooit geïnteresseerd geweest in deze franchise geweest, maar wel in Bay als regisseur, en dit is toch wel een van zijn "hoogtepunten". Dat laat hij zien met mooie special effects en bombastische actiesscenes.

De robots zijn natuurlijk erg fraai gedaan, maar dat maakt de film niet meteen een meesterwerk. Bay had ook beter niet kunnen kiezen voor die cliche karakters. Die slimme vrouwelijke persoon, daarvan zie je GELIJK dat dit weer zo'n betweter zal worden die in het begin weggeworpen wordt en later toch maar in overweging wordt genomen.

Ook andere karakters hebben weinig verdieping en is alles wat je eigenlijk over hebt grootste actiescenes, die eigenlijk ook vrij saai zijn tot het laatste uur waar de film veel beter wordt en mooie actiescenes worden neergezet. Vanwege het visuele niveau kan ik het onmogelijk een onvoldoende geven en krijgt het een zesje.