Meningen

Gematigd Uruguayaans misdaaddrama met een uitstekend spelende Diego Alonso. Als acteur heeft hij zich tot nu toe enkel en alleen beperkt tot Zuid-Amerikaanse films, dus mocht je hem (net als ik) tot nu toe gemist hebben is het je meer dan vergeven. In Togo vormt hij een interessante hoofdrol die door regisseur Israel Adrián Caetano versterkt wordt dankzij de intrigerende band die hij schept met tegenspeelster Catalina Arrillaga. Bijster origineel wordt de band nergens uitgewerkt, maar persoonlijk vond ik het erg interessant hoe de film/band ontpopte rondom een cultuur die vreemd is met die van ons. Dat bepaalde personen bijvoorbeeld "eigenaar" zijn van een bepaald gebied/blok vormt de sleutel tot de misdaadaspecten in deze film, maar het is nergens vergelijkbaar met onze Westerse wereld (tot zover ik weet). Het eerste uur is met name daardoor een interessant stukje film, maar Caetano wordt iets te overmoedig gedurende de finale waarin Alonso in zijn eentje, kreupel, zowat een volledige misdaadorganisatie uitroeit. Gelukkig staat het een goed anderhalf uur aan vermaak niet teveel in de weg en kan ik makkelijk een voldoende toekennen aan Togo.

Heel degelijk.

Verwachtte van tevoren eigenlijk vrij weinig van maar mijn verwachtingen zijn overstegen. Het is niet Cage die deze overstijgt, maar ik vond vooral de regie best sterk. Het is ook zeker niet de eerste keer dat laag beoordeelde films het zo goed bij mij doen.

Cage is best prima. Het is dat hij een beetje een grap is in de filmwereld en vaak een beetje te dramatische rollen kiest, maar voor de rest is het best een degelijk acteur. Af en toe is het net iets te veel drama, maar in het algemeen heel degelijk.

Vooral de actie was best goed in beeld gebracht. Knap geschoten, intense actie die best lekker gefilmd was door een nerveuze camera. Des te intenser natuurlijk, maar het leukste is dat elke actiescène er eigenlijk anders uitziet.

Dan krijg je lekker verschillende stijltjes die allemaal best werken. Het is wel met een lange inleiding, zo valt het eerste half uur echt in het dramagenre. Maar daarna is er eigenlijk veel actie en thriller en dat maakt het dan weer leuker.

Lekker pakkende actie, in een verhaaltje met een lekker harde toon. Het is dan wel jammer dat het geweld niet passend hard is, maar wel met een pakkend stijltje. Niks mis mee op z'n tijd. Alleen de actie had wat bloederiger en harder gemogen.

Uitgekauwde horrorthriller met een aantal sfeervolle beelden en een uniek schepsel dat de boel flink op stelten zet. De uitwerking van regisseur Jerome Pikwane is niet bijster origineel en zeker de scènes waarin het jonge kind de kar moet trekken getuigen van weinig indrukwekkend beeldmateriaal (dat stemmetje kan echt niet), maar de donkere hoekjes en verlaten gangen zijn best efficiënt voor een competente sfeerzetting. Het acteerwerk is daarentegen niet geweldig, maar de finale komt met uitstekende beeldvoering en de cinematografie ziet er ondanks budgettaire beperkingen goed uit.

Tja.

Anime, het zal nooit volledig mijn ding worden. Maar als filmfan dien je gewoon af en toe buiten je comfortzone te treden en zo dus ook met dit genre. Ik kan niet zeggen dat er vaak meesterwerken tussen zitten voor mij, maar Tokyo Godfathers was opzicht nog wel te doen.

Maar ik was alvast geen fan van de personages. Irritant ingesproken en neergezet. Drie onnozele personages die de 92 minuten eigenlijk opvullen. Erg leuk is het niet om naar te kijken en de humor is tevens mijn ding niet. Hyper geanimeerd en veel geschreeuw voor komedie, maar ik kan niet zeggen dat mijn mondhoeken er maar een beetje van gingen krullen.

Verder is het verhaal ook niet bepaald bijzonder. Ik lees veel vergelijkingen met de andere films van regisseur Kon maar aangezien ik die niet heb gezien is het moeilijk voor me om het daarmee te vergelijken. In principe komt het neer op een iets diepere versie van een straatavontuur maar vaak niet al te leuk gebracht.

Animatie is verder wel mooi, daar kan je moeilijk omheen. Mooi tot leven gebracht hier en daar, al vond ik de designs van de personages wat minder geslaagd. Specifiek de hoofdpersonages dan, want de bijpersonages vond ik wat geslaagder. De mooiste beelden zijn afkomstig van het geanimeerde Tokyo en die grepen de meeste aandacht die ik had.

Duurt gelukkig niet al te lang, want ik ben niet zo'n fan van dit genre en deze film brengt er weinig verandering in. Ik vond de finale verder een redelijke domper. Iets te sentimenteel opgezet terwijl de rest van de film stukken meliger is. Ik vind die mix (hyperkomedie en zwaar sentiment) vaker niet werken, en zo ook hier niet. Ik kan er niet meer aan geven dan een 2,0* voor de spetterende animatie. Misschien dat ik ooit nog een geanimeerd meesterwerk tegenkom, maar deze is dat in ieder geval niet.

Apart.

Ik keek hem eigenlijk alleen maar vanwege zijn bizarre splatter-status. Braindead vond ik destijds ook al geweldig, en dus dacht ik dat deze mij ook wel een beetje zou bevallen. Maar het blijft wel weer net iets te weird voor mijn doen hier en daar.

De film opent eigenlijk heel geinig maar ook belabberd. Zo krijgen we al vroeg liters bloed tegen de camera aan gegoten. Maar het acteerwerk ziet er vroeg al vreselijk uit, en Shiina doet het dan ook echt heel waardeloos. Bovendien krijgen we ook al een regen van belabberde soundtracks en lompe, klunzige gevechten. Maar het kent ook enkele geinige vondsten.

Wat we daarna krijgen gaat mijn petje te boven. De film lijkt zichzelf totaal niet serieus te nemen, en dat krijgen we toch weer zo'n irritant dramaplotje over de vader van Shiina. Terwijl er ook enkele, lollige satire reclamespotjes tussendoor spelen en de toon dus weer snel omgooien.

Bovendien komt er geregeld een bloedfonteintje voorbij maar vrijwel altijd op dezelfde manier. Een ingezoomd gezicht met een pijnlijke uitdrukking terwijl een grote hoeveelheid bloed omhoog spuit. Het begint al na 30 minuten te vervelen.

Bovendien is de film hier en daar weer echt te weird voor mij. De gehele scene in die rare club was voor mij compleet nutteloos. Na 45 minuten vond ik het dan wel weer mooi geweest, maar keek hem toch door om een eerlijke stem te plaatsen.

Film kent wel enkele geinige mutanten hier en daar en als er richting het einde een inval van agenten komt gevolgd door iemand die vuisten schiet en iemand die zichzelf laat vliegen door middel van een bloedstraal, kon ik er toch wel weer een beetje van genieten. Bovendien zijn die satirereclames tussendoor echt hilarisch.

Maar voor de rest was het een vermoeiende film met een vreselijke Shiina en een rare loop van het verhaal. Ook hadden de bloedfonteintjes soms iets prominenter in beeld mogen komen, zeker in het eerste uur, als ze de gehele tijd zowat hetzelfde in beeld lijken te komen. Bovendien is nog 1 van de grootste mysteries dat dit 110 minuten moest duren.

Leuke opzet, matige uitwerking.

The Toll is zeker voor een hoop andere thrillerfilms voorbeeldig, want het slaat overbodige introductie of achtergrond compleet over. Hier gewoon een ongemakkelijke vent en een paranoïde vrouw. Zo'n simpele opzet is alles wat een dunne thriller nodig heeft. De uitwerking mag dan wel te wensen overlaten, maar het zorgt al bij al voor een niet onaardige kijkervaring.

Wat de film vooral mist is wat extra moeite, want qua decoratie doet regisseur Nader erg weinig. Zo'n "pad naar de omweg" had natuurlijk geweldig spannend kunnen uitpakken, maar hier is het gewoon een letterlijk bospad. Nader neemt ook weinig de tijd om spanningsbogen op te bouwen. Er zitten wat flauwe schrikmomentjes tussendoor en dat is dan ook meteen alle moeite die wordt gedaan om spanning op te bouwen.

Het acteerwerk is niet onaardig. Ik vond Topplin wat sterker dan Hayes, maar ze voldoen precies aan de verwachtingen die een simpele genrefilm als deze kent. Het verhaal loopt ook best aardig en het geheel is mysterieus genoeg. Een donker bos in het holst van de nacht is natuurlijk ook ideaal gekozen voor een film als deze. Ik kon het einde best waarderen, al is dat natuurlijk aan de kijker zelf.

Het ontbreekt de film aan wat extra's, zoals ik eerder aangaf. Hierdoor kan de film zichzelf eigenlijk nooit ontstijgen, want het is gewoon niet spannend of interessant genoeg om de hele duur sfeervol te blijven. Misschien zijn dat budgettaire beperkingen, maar juist dan kan (en moet) je als regisseur creatief improviseren. Die creativiteit is iets wat The Toll erg nodig heeft, maar niet over beschikt.

Filmkijkers die bekend zijn met het regiewerk van Stefano Sollima zullen wellicht al weten dat ze geen volbloed actiethriller krijgen, anders zul je garant staan voor een mogelijk lange zit. Michael B. Jordan vertolkt een zeer degelijke hoofdrol als John Kelly, ook al is zijn inhoudelijke vormgeving allesbehalve origineel. Het jammere aan het verhaal is dat het erg zwaar gebruik maakt van uitgekauwde clichés waardoor de eerste helft een weinig innemende zit is, maar de tweede helft sleept de film uiteindelijk naar een voldoende. De lang uitgesponnen actiesequentie in het Russische Moermansk wordt geweldig ingericht en houdt de spanning goed vast en het is bovendien een stuk waar de visuele hand van Sollima echt hoogtij viert en de film voorziet van een eigen stempel. Vanwege een gebrek aan vernieuwende inhoud is het naar mijn persoonlijke opinie niet handig om de film te promoten als de opening voor een reeks, maar als strak vormgegeven misdaadthriller doet de film aardig z'n werk.

Vermakelijk.

Ik heb nog niet de originele Croft films gezien, moet ik maar eens tijd voor gaan maken. Geen idee of dit er zo uitziet, maar dit is wel een erg vermakelijk filmpje. Deed me aan het einde ook erg denken aan de Raiders of the lost Ark.

Vikander is een leuke actrice om 2 uur naar te kijken, niks mis mee. Ik vind Jolie er niet zo ontzettend mooi uitzien om heel eerlijk te zijn. Ook als persoon vind ik haar een beetje overdreven en ik zal vast de enige zijn die dat zegt.

Soms is de CGI niet op zijn best, zoals de sprongen die Croft maakt. Maar er zit genoeg spektakel in om je mee te vermaken voor die 118 minuten. Een prima uitkijkertje.

Ok.

Een aparte film is het zeker, maar dit soort projectjes zie je wel vaker rondom dit soort muzikanten die wat artistieker zijn. Veel symbolisch en vaag gedoe met een visuele flair erbovenop. Tommy is er zo'n eentje, al had ik eigenlijk niet eens verwacht dat The Who erin mee zou spelen.

Ik ben niet echt een fan van The Who. De muziek is wel goed en enkele nummers zijn gaaf, maar ik ben gewoon niet zo'n fan. De muziek van deze band gecombineerd met trippy film vind ik ook niet zo sterk en haalt me eigenlijke vaker uit de "trance" dan me er dieper in laten gaan. Ik vind andere, meer apartere soundtracks passender.

Acteerwerk is verder best oké. Erg theatraal en met veel grootse gebaren maar wel redelijk als geheel. Reed vond ik de beste rol neerzetten, geeft er ook de volledige inzet voor. Verhaaltje zelf heeft niet zo veel om het lijf, maar dan moet je het wel doorhebben want het wordt eigenlijk volledig verteld via gebaren en beelden.

Visueel is het regelmatig apart en Russell doet er werkelijk alles aan om het bijzonder te maken. Toch waren er elementen die ik minder passend vond, zoals de eerdergenoemde soundtrack. Ook het constant onrustig uitvergroten en uitverkleinen van de camera deed weinig moois ontstaan. Camerawerk zelf vond ik regelmatig ook wat lomp en de trippy scenes zijn ondertussen net te verouderd.

Er zit wel genoeg unieks en bijzonders om te aanschouwen in, maar in het algemeen is het toch niet helemaal all the way naar mijn smaak. Veel zang en drukte maar niet echt altijd een even goed geheel. De sequenties met Elton John, Tina Turner en het pestende neefje springen er wel uit.

Na een goed uur kakt de film in, het gaat allemaal net wat te lang door. De finale is dan wel weer sterk, maar als Tommy zijn zicht terug heeft stort de boel wel in, het eerste uur was veel vlotter.
De film kan zich daarna ook maar moeilijk herpakken, maar als geheel blijft het goed genoeg voor een voldoende. Apart genoeg, uniek genoeg, maar als geheel niet perfect.

Een stompzinnige inhoudelijke uitwerking weerhoudt The Tomorrow War ervan om boven zijn niveau uit te stijgen, want regisseur Chris McKay kent een aardig ritme voor de actiescenes. Chris Pratt en Yvonne Strahovski leveren sterk acteerwerk af binnen hun nogal beperkt opgezette rollen, waardoor de dramatiek verrassend boeiend uitpakt. Het scenario kiest echter altijd voor de verkeerde momenten om dergelijke materie/emotie te uiten, zoals tijdens een achtervolging of gedurende een spectaculaire belegering. Sowieso neemt de film veel te veel hooi op zijn vork met de concepten, die totaal geen samenhang kennen en daarom terecht worden aangekaart als dwaas. Het ontwerp van de aliens is echter bovengemiddeld, waar een zeer griezelige en gedetailleerde dreiging vanaf straalt. De actie zelf wordt lekker snel geschoten en groots opgezet, waardoor het onmogelijk is voor de verveling om toe te slaan. De boeiende aanloop, het hoge tempo en de degelijke visuele kwaliteit zorgen voor effectief popcornvermaak, maar men had wel wat meer mogen sleutelen aan de inhoudelijke kant. McKay laat werkelijk een enorme kans liggen op dat vlak om echt te excelleren.

Ik kan me overigens perfect vinden in deze korte veronderstelling van medegebruiker ILDIB:

Mwa.

Niet een al te bijzondere film van Australische bodem. Daarvoor is het 'tieners redden de wereld' gehalte veel en veel te hoog. Wat overigens wel leuk is is dat de tieners wel allemaal zin in de film lijken te hebben en allemaal wel sympathiek zijn.

Maar dan heb je het eigenlijk ook alweer gehad. De dreiging van het land dat overgenomen is is vrijwel afwezig, de dreiging van de invasie is ook vrijwel afwezig en daarnaast valt de actie ook at tegen. Gelukkig is het allemaal wel vrij boeiend.

een hint naar een vervolgdeel, maar als ze opnieuw zo doorgaan zal dat niet veel beter worden vrees ik. Ik zal zeggen, prima acteerwerk en een pakkend en interessant verhaal, maar te weinig interessante actie en dreiging van de vijand. Dit zal een nagelbijtende film moeten zijn, maar is dit niet.

Leuk.

Eigenlijk wel een beetje verbaast dat dit zo laag wordt beoordeelt. Ik vond het reuze en reuze meevallen. Vooral omdat het echte Disney sfeertje goed heerst in deze film. Ik heb van de zomer nog Disneyland Anaheim bezocht en het sfeertje wat daar hangt en hier hangt komt perfect overheen.

Luchtig en vermakelijk, dit is gewoon een leuke sci-fi vanuit Disney. Dat houdt uiteraard in dat het allemaal wat braaf is en dat gaat wat ten koste van de karakters. Karakters zelf zijn ook 1 van de weinige echte minpunten aan deze film. Dat overdreven gedoe zal me nooit echt pakken.

Clooney speelt prima, altijd wel een rol die hij goed kan. Opnieuw sterk acteerwerk van Robertson trouwens, die heeft echt wel talent. Laurie is ook prima, had hem wel graag wat dominanter in beeld gezien en misschien wat meer aanwezigheid. Hij was een best overtuigende schurk.

Cassidy was duidelijk nog onervaren, en dat gaat wat ten koste van haar "robot". Niet dat ze erg slecht is, maar tegen Robertson en Clooney kan ze echt niet op. En dat verwachtte ik ook niet. Visueel erg leuk, gaaf gemaakte stad en leuke technische snufjes. De boodschap die erdoorheen klinkt is ook gewoon sterk.

Erg sterke scene was de Apocalypse, of de voorspelling zal ik eigenlijk zeggen. Moeilijk moment, geholpen door sterk acteerwerk en wat rauwere beelden (onverwacht voor Disney). Daarnaast zitten er ook enkele indrukwekkende tracking-shots in, ( Commercial Tomorrowland bijvoorbeeld ). Dat allemaal helpt de film wat omhoog.

Een beetje jammer dat er niet niet diep genoeg op de boodschap ingegaan wordt, dat had de film mogelijk wat meer kunnen helpen. Voor de rest visueel erg mooi (moet ook wel met een budget van 190 miljoen) en sterk acteerwerk. Het had misschien allemaal wel iets spectaculairder gemogen, maar het blijft Disney, dus allemaal nog best braaf.

Hm.

Iedereen lijkt hier heel enthousiast te zijn over Totoro, maar dan kom ik er even bijstaan dat ik de poezenbus toch een veel leukere vondst vond dan Totoro, ondanks dat de film blijft opleven eenmaal die pluizenbol in beeld mag verschijnen.

Japanse cartoons blijven bij mij laag in de ladder staan, en ook dit is daar geen uitzondering op. Ik heb me ook behoorlijk gestoord aan de designs van de karakters hier. Die twee kinderen lijken op zeepbellen. Vooral dat kleintje, schattig of niet, ziet er echt niet uit. Zal vast de stijl zijn, maar hier is het voor het eerst dat ik me eraan irriteer.

Toen de film 20 minuten erin zat begon ik de hoop te laten varen toen het irritante gekrijs van de kinderen er heel aanwezig bij kwam zitten. De eerste 10 minuten lijken bijna een aaneenschakeling van gekrijs naar stofkonijnen te zijn. Heb toen maar overgeschakeld naar Nederlandse dubbing, om later weer terug te schakelen naar Japans omdat Nederlandse dubbing echt compleet zoutloos is.

Je kan je afvragen waarom ik Aziatische cinema blijf opzoeken, maar daar kan ik dan de top 250 de schuld van geven. Maar af en toe wil er nog wel eens iets leuks bijzitten, in het achterhoofd dat ik Spirited Away erg sterk en leuk vond. Maar deze vond ik veel minder.

Wel kent de film hoogtepunten als de fantasie even mag uitpakken, ondanks dat er altijd wel iets bij komt kijken die zo'n scene om zeep helpt. Vaak is het irritant geschreeuw van de zeepbellen. Maar dat neemt niet weg dat de fantasy vaak wel goed gelukt is, en dat de film zo zijn menselijke momenten kent.

Ik kan mezelf gewoon niet over de voice-acting heenzetten. Maar de Nederlandse dubbing is echt nog vreselijker, en dan is er weinig keus. Zoals verwacht weer een mindere aanvaring met Aziatische cinema, maar ik denk dat er nog wel degelijke titels bijzitten. Grave of the Fireflies en Nausicaa zijn namelijk stiekem wel titels waar ik nog naar uitkijk.

Hm.

Toch niet echt zo goed als ik had gehoopt. Toni Erdmann leek erg geliefd te zijn onder het publiek en stond op een aantal lijsten voor beste films van afgelopen decennia. Ondanks dat de speelduur echt bizar lang is, heb ik de film toch maar een kans gegeven om te kijken wat het precies was.

Ik denk dat het vooral mijn eigen smaak is die een hoge beoordeling in de weg zit, want ik vond vooral de humor niet echt mijn ding. De regie is in ieder geval tijdens het eerste uur erg strak. Boeide me ook van de hele film het meest. Maar vervolgens brak het tweede uur aan, en toen het derde uur. Ik had het toen eigenlijk ook wel weer gezien.

De toon van de humor werkt soms uitstekend, maar niet voor een speelduur van 162 minuten. De grappen beginnen uiteindelijk ook van toon te veranderen. In het begin waren ze droog genoeg om te boeien, daarna daalt het steeds verder totdat het ronduit vervelende humor is. De volledige sequentie met dat naaktfeestje was te vervelend om leuk te zijn.

Acteerwerk is verder redelijk, maar buiten Simonischek was er niet heel veel dat echt bovengemiddeld was. Hüller had wel wat druk met haar rol te verduren, maar haar persoonlijkheid ben ik na een week of 2 weer volledig vergeten. Band tussen vader en dochter vond ik ook niet echt vonken verder, ondanks de lange speelduur, want veel wordt uiteindelijk gewoon aangevuld met humor.

Dat de speelduur uiteindelijk ook zo ver uitgerekt wordt is onbegrijpelijk, ondanks dat de meeste minuten wel netjes benut worden. Toch had ik liever gewoon een film van 100 minuten gezien, en enkele sequenties hadden gewoon volledig geschrapt mogen worden. Uiteindelijk kijk je te lang tegen personages aan die nooit echt leuker willen worden, grappig of niet.

Bizarre komedie verder, met een goed eerste uur, maar twee vermoeiende uren daarna. Het is niet per definitie slecht, maar de humor ligt soms zo ver buiten mijn boekje dat het niet echt leuk wil worden. Ik had ook vooraf stiekem een heel ander verhaal verwacht, maar daarbuiten was dit gewoon niet echt mijn film. Ik heb hem helemaal afgekeken, maar niet zonder spijt.

Rommelige, nogal eenvoudig in elkaar gedraaide misdaadhorrorfilm waarin een koppeltje het slachtoffer wordt van een creep. Toolbox Murders geeft de meeste oplossingen en antwoorden al zo'n beetje weg in het eerste halfuur, waardoor er voor de kijker niet heel veel puzzelwerk meer over is. Gelukkig biedt regisseur Tobe Hooper daarentegen een aantal redelijk geslaagde moordscènes waarin diverse personages op creatieve wijze worden afgemaakt. Angela Bettis is bovendien een betrouwbare actrice voor dit soort kleinschalige griezelprojecten en levert degelijk werk af met een nogal ondankbaar scenario. De onoverzichtelijke beeldvoering en de lelijke belichting weerhouden echter een hoger cijfer, aangezien een geslaagde atmosfeer of een effectieve spanningsboog hiermee voortdurend in de weg wordt gezeten.

Eigenlijk nog best te doen.

Nee, een goede film is deze Tooth & Nail absoluut niet. Veel budget heeft dit als film namelijk niet gehad, dat mag duidelijk zijn. Toch vind ik dat regisseur Young nog best aardig weet om te springen met het concept en precies de juiste schaal uitkiest. Geen te grootse film, maar ook geen te kleine film. Het resultaat wordt er gelijk beter mee.

Young kiest ervoor diverse B-acteurs rollen te laten spelen. Neem nou een Madsen, die in het huidige tijdperk eigenlijk geen kwalitatieve rollen meer speelt. Ik moet zeggen dat hij hier wel erg goed in past. Als acteur niet slecht, maar ook niet goed. In zo'n beperkte en gekke rol als deze past hij dan ook nagenoeg perfect. Niet te veel screentime, maar wel genoeg ruimte.

Verder worden de beste acteurs in deze film als eerste afgemaakt en naarmate de slotfase van start gaat zit je klem met behoorlijk slechte acteurs en actrices. Gelukkig zien ze er wel schattig uit, en hebben een redelijke uitstraling, maar daar blijft het bij. Saaie dialogen die allemaal best ongemotiveerd worden opgetrommeld volgen elkaar snel op. De film wordt er per minuut niet bepaald beter op.

Wel is het eerste halfuur intrigerend en de locatie wordt goed genoeg ingericht. Spannend is het niet, maar de gore weet aardig door te rammen ondanks dat er niks bijzit dat heel expliciet is. Aardige actie hier en daar, en degelijk tempo en aardige gebeurtenissen. Heel slecht is deze film eigenlijk niet, ondanks dat het zeker niet zonder minpunten zit.

De eerste helft is beter dan de tweede helft, maar ik heb me aardig vermaakt met deze film die niet te lang duurt en lekker wegkijkt. Het acteerwerk is wel een minpunt, en de horror had wat harder gemogen. Qua filters mis ik ook wat kracht, maar dat neemt niet weg dat deze film een aardige wegkijker was waar ik tijdens de eerste helft met veel plezier naar heb gekeken. Daarvoor nog een gulle 2,5*.

Ok.

Je zou eigenlijk gelijk al denken dat een verhaal zoals deze op voorhand een ideaal scenario is voor een mislukt project vol met een lading flauwe en irritante humor. Echter is het dan ook wel verrassend dat deze film dit helemaal niet is.

Hoffman speelt een aparte rol, maar doet het voor de rest nog wel aardig. Echter is het wel raar dat niemand merkt dat Hoffman een man is, want het is toch soms aardig duidelijk dat er een man in het pak rondloopt. Maarja, dat moet je dan maar wegdenken.

Voor de rest is er verrassend veel drama te bekennen, maar deze is niet bijzonder sterk. Het zijn een beetje de standaard dingen die het scherm passeren, die wel vermaken maar nooit echt de kijker emotioneel in de film betrekken.

De humor is soms nog best leuk. Hier en daar wel eventjes gelachen, maar een echte komedie-fan zal wel een beetje met koude kermis thuiskomen. Dit is eigenlijk niet zozeer een komediefilm, vooral een dramafilm met wat vlotte humor en een merkwaardig plot.

De film is best vlot, ik had het niet gedacht. Pollack red de film wel degelijk met een soms wat serieuzere aanpak op de film. Het zorgt er wel voor dat deze film niet vervalt in een ton met flauwe grappen, een welbekend mislukkingsscenario, maar zijn film inplaats daarvan ook echt een beetje benut.

Maar, er is nergens echt impact. Het is net wat te voorspelbaar echter. Je weet eigenlijk al snel hoe het verhaal in elkaar steekt, en op dat gebied dat Pollack ook wel iets meer mogen bieden. Bovendien is 116 minuten ook wel iets lang.

Vermakelijk en bombastisch genoeg om niet vermoeiend te worden, maar regisseur en hoofdrolspeler Chris Rock schat zichzelf duidelijk te hoog in. Zijn acteerwerk komt nogal geforceerd en houterig voor de dag, iets dat vooral opvalt vanwege de stortlading aan cameo's van andere komieken. Voortdurend wordt er wel een bekend gezicht geïntroduceerd om de kijker af te leiden van het feit dat Rock niet zoveel te vermelden heeft. De opbouw tussen hem en Rosario Dawson wil niet van de grond komen en de humor slaat ook niet echt aan, maar de algemene luidruchtigheid zorgt er wel voor dat het allemaal nog enigszins te verteren valt. Persoonlijk kon ik het relatief open einde waarderen en Tracy Morgan speelt een geweldige bijrol, maar deze vormen vervolgens dan ook min of meer de hoogtepunten van de film.

Scott in de lucht.

Vond het altijd wel een aantrekkelijke regisseur qua stijl, maar hiermee heeft hij me totaal niet weten te overtuigen. Van Scott was ik het een beetje gewend dat hij de films niet al te Amerikaans maakt, maar dit was heel duidelijk uit Amerika.

Cruise speelt redelijk maar heeft een vreselijk personage. Niet dat hij het dan heel slecht uit weet te voeren, maar dit soort irritante types bestaan er te vaak en zijn allemaal even voorspelbaar. McGillis is net zo irritant. Ze mag er dan wel goed uitzien, haar karakter is vreselijk. Altijd weer die felrode lippen en blond haar. Te vaak gedaan.

Voor de rest is het verhaal voorspelbaar en de romantiek genant. De romantiek was misschien wel erger dan de personages zelf. Vreselijke dialogen, gênante romantische scenes en totaal geen vonk onder die oorverdovende en bombastische 80's muziek soundtrack.

Het enige dat dan (heel) goed gelukt is zijn dan toch wel de actiescènes in de lucht. Beelden vanuit de straaljagers zijn adembenemend en spectaculair in beeld gebracht bij een heerlijk blauwe omgeving en sterke cameragebruik. Bij dit soort scenes leeft de film enorm op.

Zonder die scenes was dit namelijk niet om aan te zien geweest. Maar ze brengen sterke sfeer mee en weten daarmee nog best beklemmend te zijn. Scene waar de vriend sterft, met de helikopter boven de helblauwe zee is ook een prachtig visueel moment. Visueel staat de film dan nog steeds erg goed. Ver boven zijn tijd eigenlijk.

Tja, met minder romantiek en voorspelbaarheid en meer mooi geschoten actie was dit beter tot zijn recht gekomen waarschijnlijk.

Goeiemorgen.

De eerste film vond ik best aardig destijds, maar niet bepaald bijzonder. Een actiefilm met straaljagers in 2022 in plaats van 1986 maken moet natuurlijk nog indrukwekkendere beelden opleveren. Ik had niettemin vooraf een beetje mijn twijfels over de regie van Kosinski. Zeker geen onaardig regisseur, maar wel iemand die meer een verhalenverteller is dan een vormgever voor actiefilms.

Met die verwachting zat ik in ieder geval verkeerd. Top Gun: Maverick bleek tegen alle negatieve voorspellingen in een serieus gave film te zijn. Wel een film die duidelijk heel erg graag op nostalgie wil bouwen, maar dat boeide me wat minder vanwege gebrekkige interesse in het bronmateriaal. Al die cheesy dialogen, ouderwetse personages en enorme bonk aan verwijzingen naar het eerste deel gingen dus langs me heen. Ook het romantische zijspoor had wat mij betreft gewoon achterwege gelaten kunnen worden.

Goed, tot zover alle kritiek. Top Gun: Maverick is een kundige, praktische en geweldige actiefilm die me geen moment heeft verveeld. De stukken vanuit de F-18s zijn bijzonder geschoten en worden goed in beeld gebracht door Kosinski. Het zal me ook niet verbazen als Cruise zich weer heeft aangemeld om een hoop stunts zelf te doen. In ieder geval schieten de remmen in het tweede uur los en heb ik serieus mijn adem ingehouden tijdens de slotfase. Wat was ik dom om deze in de bioscoop te laten schieten.

Geweldig geluid, lang uitgesponnen en geslaagde actiescenes en een grote dosis spanning rondom het tweede uur. Ik was even vergeten dat ik naar een voorspelbare Amerikaanse film aan het kijken was, maar het feit dat een film me zoiets kan laten vergeten zegt in ieder geval genoeg. Top Gun: Maverick geeft me een geweldige avond bezorgd. De kritiek is logisch want een perfecte film is het allesbehalve, maar dat neemt niet weg dat het zelfs thuis op de bank een geweldige ervaring was.

Bizar uitgesponnen dramafilm met consistent onvriendelijke, onsympathieke figuren waar je als kijker vervolgens 160 minuten tegenaan moet gapen. Topsy-Turvy duurt dan ook veel te lang voor de gebrekkige inhoud waar het mee werkt, ondanks het uitmuntende acteerwerk van vrijwel alle castleden die zich goed staande houden binnen diens complexe rollen. Regisseur Mike Leighs aanpak is bijzonder statisch, waardoor liefhebbers zich nooit op visueel vlak kunnen mengen met de theatervoorstellingen. Het camerawerk, de standpunten en soms zelfs de decors maken weinig indruk, maar gelukkig ziet de uitvoer van Mikado zelf er nog wel prachtig uit. Het is bewonderenswaardig om te zien dat sommige acteurs zich binnen de operawereld eigenlijk prima kunnen redden en daadwerkelijk nummers lijken op te voeren, maar er lijkt aan het verhaal soms geen einde te komen. De goed geacteerde, maar zeer afstandelijke rol van Jim Broadbent versterkt dat gevoel.

Wel lollig.

Absoluut geen topper in het genre, daar ben ik het mee eens. Maar zo slecht vond ik het nou uiteindelijk ook weer niet. Het is een wat apartere film dan de meeste horrorfilms, omdat deze film juist erop gaat dat je iedereen haat inplaats van dat je het jammer vind dat ze afgemaakt worden.

Het verhaal is brak, maar de kills kunnen er wel mee door. Lekker bruut soms, al zijn er ook een paar die wel heel soft in beeld worden gebracht. Echt een komedie vond ik het nergens worden, maar de Britse manier van filmmaken is soms wel herkenbaar.

Nergens echt een hoogvlieger, maar ik heb me prima met deze film vermaakt.

Mexicaanse horrorthriller met een intrigerende omgeving, maar niet genoeg visuele overgave en vooral een te plat verhaal. Veel meer dan onze protagonist die door een sfeerloos opgemaakte omgeving loopt en af en toe een bedreiging tegenkomt, is Tormento dan ook niet. Toch weet regisseur Olallo Rubio een redelijk boeiend schouwspel voor de camera te dirigeren, met een aantal noemenswaardige confrontaties en een mysterieus plot. Als dan eenmaal duidelijk wordt dat dit geheel eigenlijk weinig te melden heeft, stort de film in elkaar. De korte speelduur helpt aanzienlijk, maar niet genoeg voor een voldoende.

Het is me ondertussen helder dat de regie van Brea Grant en ik geen vriendjes zullen worden, daarvoor is het simpelweg te onopvallend. Net als haar langspeelfilmdebuut moet Torn Hearts het erg hebben van de psychologische opbouw, maar de personages zijn dermate oninteressant dat het totaal niet uit de verf komt. Vooral jammerlijk is dat ik de kanteling en escalatie niet heel geloofwaardig vond overkomen, iets wat met name de rechtvaardiging van hun motieven om zeep helpt. Katey Sagal acteert niet onaardig, maar is net als de twee dames simpelweg niet uniek genoeg om een schouwspel van bijna 100 minuten doorlopend boeiend te krijgen. Daarbij komt nog dat de visuele kant van de film ontdaan is van kleur of enige flair, waardoor Torn Hearts vooral een partijtje afwachten is geblazen. Richting de finale leeft het geheel op, maar tegen die tijd was het al veel te laat. Half puntje erbij voor het overtuigende acteerwerk van Abby Quinn.

Regisseur Robert Lieberman levert hier overduidelijk mainstream-popcornvermaak af, maar dan met een net wat gewelddadiger randje. Het concept is niettemin bekend, maar (gelukkig) richt The Tortured zich dan ook voor enige tijd consistent op entertainment zelf. Dat weet zeker in de tweede helft aardig te werken, waar Lieberman uitpakt met enkele naargeestige en tamelijk gruwelijke martelscenes. De eerste helft is beduidend melodramatischer van aard en daarom gematigd interessant, waardoor het wel even duurt voordat de film op stoom komt. Het acteerwerk is weinig overtuigend (Bill Moseley uitgezonderd) en de opbouw te klassiek om zo'n serieus geheel te rechtvaardigen, maar eenmaal het tempo wordt opgeschroefd is dat snel vergeten. Persoonlijk kon ik weinig met de twist vanwege de ietwat vreemde vertelstructuur, maar het voorziet de film wel van een lugubere nasmaak. The Tortured is vanwege de expliciete inhoud niet voor iedereen weggelegd, maar de desbetreffende liefhebbers zullen op z'n minst kort en bondig vermaak krijgen.

Toch een tegenvaller.

Heel erg duidelijk een Verhoeven-film die rondom deze periode op avontuur in Amerika was. Ik mag zijn stijl vaak wel, aangezien het een einde maakte aan de Amerikaanse preutsheid. Verhoeven zijn komst wist lompe gore en ontblote borsten met zich mee te brengen want volgens mij nog niet heel erg vaak in Amerika gebeurde in films met een groot budget.

Ik zag eerst de remake van deze film, en na deze film gezien te hebben weet ik wel zeker dat beide films niet heel erg op elkaar lijken. De remake is veel gladder en duidelijk met veel meer budget. Toch is het voornaamste verschil dat die gewoon veel serieuzer is terwijl deze Total Recall behoorlijk lomp is en zich niet af laat schrikken om een flinke portie bloedvergieten erin te stoppen.

Humor en grapjes maken vind ik niet Schwarzenegger zijn sterkste kant. De fans zullen er uiteraard van genieten, ik vind Arnie gewoon beter als hij zware objecten of wapens oppakt en er flink op los knalt met de nodige punchlines. Zo ken ik hem ook vooral, zodra hij daadwerkelijk probeert te acteren vind ik het wat minder, en hier dus ook.

Visueel is het erg lomp maar ook charmant. Ondertussen op een hoop vlakken verouderd, maar dat maakt het niet veel minder leuk. Verhoeven zijn 90's films hebben namelijk wel iets en dat zijn ballen. Bloed wordt gewoon in volle glorie getoond en deze film zit er vol mee. De kogels blijven ook rijkelijk aan je voorbij suizen, gecombineerd met genoeg sciencefiction en poeha om je geboeid te houden.

Toch vind ik de sciencefiction in dit geval wat suf. Vooral dat hele mars-volk viel me tegen. Ook de mutanten vielen me tegen, een onderdeel waar ik vooraf erg naar uitkeek. Ik dacht ook oorspronkelijk dat mutanten de boosdoeners zouden zijn. Dat was misschien achteraf beter geweest, want de huidige schurken zijn best saai. Maar dat zou natuurlijk een duik in het huidige verhaal brengen.

Ondanks dat er genoeg bloed in de film zit wil de actie nooit echt cool worden en de film zelf overigens ook niet. Het doet er werkelijk alles aan om stoer te zijn, maar is gewoon te "silly" om dat te worden. Hoe vaak Arnie zijn spierballen ook laat rollen, de film is vooral lomp en daar blijft het bij.

Het matige acteerwerk van bijna iedereen en te lange speelduur doen een hoger cijfer dan 3,0* wegnemen, maar ook gewoon omdat ik die hele omgeving op Mars niet zo boeiend vond. Wel een voldoende voor de hoeveelheid aan actie en flinke porties bloedvergieten. Dat is iets wat ik in een Verhoeven-film erg leuk blijf vinden.

Best knap.

Vooral op visueel niveau dan. Ik heb het origineel van Verhoeven nog niet gezien (zowat de enige Verhoeven die ik nog echt wil zien) maar dat komt echt nog wel. Voor nu vond ik het ook beter om met de remake te beginnen omdat als ik het origineel eerst zie ik hem waarschijnlijk een mindere ervaring ga vinden.

Acteerwerk van Farrell is solide, zet best een overtuigende hoofdrol neer. Alleen krijgt hij wel echt waardeloze en standaard dialogen om mee te werken. Biel is weer leuk om te zien, zie haar altijd graag terug. Beckinsale zakt wat door de mand als actie actrice, helaas.

Visueel knap, aantrekkelijke actie die soms lekker in beeld gebracht is. Knappe camerabewegingen dan ook, waardoor het allemaal nog een stukje gaver werd, alleen was dat vooral in het eerste deel eigenlijk. Designs zijn weer leuk, aankleding ok.

Haast non-stop actie, die altijd wel leuk is en vooral in de slotfase nog aardig over-the-top gaat. Het had alleen nog wel wat meer over-the-top gemogen van mij, dan heb je echt een gave film. Nu is het nog net een iets te brave Hollywood kaskraker.

Maar het resultaat is meer dan netjes. De actie is tof, en de film kent genoeg tempo en spanning om het allemaal vermakelijk te houden. Ik heb genoten, ondanks mijn concentratieloze bui. En dat is dan toch wel een groot compliment.

Ook nog een bonusje voor de scene met de draaiende kamer zonder zwaartekracht. Dat zijn echt de scenes waarvan 125 miljoen als budget echt geholpen hebben.

Regisseuse Nahnatchka Khan is vooral werkzaam geweest binnen de televisiewereld, dus wanneer een dergelijke naam plots met een horrorkomedie op de proppen komt wekt dat zekere nieuwsgierigheden. Totally Killer valt binnen de trend waarin films een iconisch conceptgegeven uit de kast trekken en daar vervolgens horror in vermengen, een fris idee dat hier allesbehalve fris in beeld wordt gebracht. Kiernan Shipka doet het niettemin prima als modern hoofdpersonage dat in het jaar 1987 terechtkomt. Khan zet dubbel en dik in op de gimmick waarin de preutse hedendaagse jaren met de lompere vroege jaren in aanraking komen, maar na twee of drie grapjes is dit min of meer uitgewerkt. De humor in het algemeen wordt weinig treffend in beeld gebracht, het zijn vooral ietwat makkelijke grapjes die voornamelijk als "inkoppertjes" beschouwd kunnen worden. De wijze waarop de eighties bovendien wordt afgeschilderd maakt ook een nogal banale en weinig doordachte indruk. Op het vlak van horror profiteert de film van een leuk concept, maar omtrent weinig creatieve moordpartijen. De moordenaar maakt daarnaast een behoorlijk halfslachtige indruk en de onthullingen maken zijn verschijning alleen maar dwazer, waardoor ook dit vlak wat van je geduld vraagt. Voor het vermaak valt een film als Totally Killer goed te doen, maar ik heb de positieve scores met redelijke verbazing zitten lezen. Ik vond overigens dat het Shipka wel erg makkelijk afging om zaken hier geregeld te krijgen.

Teleurstellende filmklassieker uit de handen van de iconische Orson Welles, die zelf onder andere een hoofdrol vertolkt. Een rol die overigens van behoorlijke overwaardering geniet, aangezien zijn personage puffend zijn dialogen eruit stampt en vaak ronduit onverstaanbaar is zonder ondertiteling. Gelukkig brengt hij op een aantal andere vlakken genoeg, zeker de knap in beeld gebrachte opening is daar als voorbeeld voor aan te merken. Tussendoor kent Touch of Evil ook zeker een aantal fraaie wendingen, maar het merendeel is oninteressant en niet memorabel.

Aardig.

Degelijke actiefilm die wel in de categorie valt waarin het concept leuker is dan de film zelf. Het idee van een soort The Hunger Games door een stad heen blijft leuk, en aangezien deze film een stuk eerder uitkwam dan eerdergenoemde titel biedt het ook nog eens de ruimte voor wat creativiteit. Je kan de film namelijk moeilijk een aftreksel noemen van HG.

Jammer genoeg is de afwerking er niet naar. Mann blijft een regisseur die het hart op de juiste plaats heeft, maar te complex nadenkt. Zo'n concept als deze is best simpel, maar net als bij zijn latere films weigert Mann om het ook simplistisch uit te werken. Weer moeten er volstrekt oninteressante personages bij betrokken raken die allemaal tevens een volstrekt oninteressante achtergrond kennen.

Bovendien is het acteerwerk niet best en lijken de meeste castleden er te staan voor diens vechtkunsten. Uiteraard is dit niet onlogisch, want enkelen kunnen elkaar wel degelijk de hersenen intrappen, Scott Adkins bijvoorbeeld. Toevoegingen zoals Carlyle vielen me tegen. Carlyle lijkt er maar weinig zin in te hebben, en dramt zijn dialogen nogal ongemotiveerd op.

Visueel zitten er een aantal stijlvolle scenes tussen, die energiek in beeld gebracht worden. Zeker de achtervolging naarmate het einde vordert is om je vingers bij af te likken. Door de film heen zit ook genoeg actie, maar Mann kan toch niet altijd de kick afleveren. Mede door ondermaats knipwerk en weinig echt "coole" moves of kogels. Vermakelijk is het wel, maar je voelt niet echt een rush, en dat is het voornaamste nadeel van deze film.

Filters zijn verder aardig, en het bloed mag ook zeker vloeien. Het tempo had soms een schop kunnen gebruiken, en ik weet al hoe. Dat kan namelijk gebeuren door al die saaie personages uit de film te gooien, die het tempo vooral afremmen en ervoor zorgen dat je als kijker te lang moet wachten op de actie tussendoor. Er zit genoeg in, maar de pauzes tussendoor zijn vaak volstrekt oninteressant.

Zo is dit vooral een film die een push mist. Misschien tevens een wat speelsere aanpak. Dat alles neemt echter niet weg dat er zeker stijlvolle momenten tussen zitten, een speelduur kent die niet te lang is en op het gebied van visuele kracht best aardig uitgewerkt wordt. Bruut is het soms zeker, origineel ook wel, en vooral best vermakelijk. Jammer genoeg niet geweldig, maar goed. Leuk om eens gezien te hebben voor het concept.