Meningen

Intrigerende misdaadthriller die richting de finale ietwat nadrukkelijk voor een uitgekauwd actiepad kiest. Het personage van Guy Pearce vormt in ieder geval een dikke plus voor het verloop van de film, want de mysterieuze invloed van "De Organisatie" (al had het zeker nog veel gedurfder mogen zijn) vormt de reddingsboei van Seeking Justice. Regisseur Roger Donaldson heeft vooral de eerste helft goed in handen, waarin je als kijker inderdaad de ruimte wordt geboden om mee te denken met de situatie van Nicolas Cage. Het levert een verloop op dat vermakelijk wegkijkt en voor de volledige duur weet te boeien, maar ook erg braafjes aanvoelt. Eenmaal de finale wordt geïntroduceerd leek het alsof de makers eigenlijk geen flauw benul hadden over hoe het geheel moest eindigen en daarom maar voor de veiligheid kozen. Genoeg potentie onbenut gelaten, maar niettemin entertainend.

Als je de loopbaan van een doorgebroken regisseur afgaat valt het altijd weer op hoeveel verbetering ze door de jaren heen hebben gemaakt. In het geval van regisseur Paco Plaza mag je toch wel benoemen dat zijn kwaliteiten aanzienlijk verbeterd zijn, want Second Name is amper doorheen te komen. Slecht geacteerd vooral, met een belabberde prestatie van specifiek Erica Prior die geen moment de aandacht van de kijker kan opeisen. Aan de spanningsopbouw evenals de sfeerzetting valt ook van alles op te merken, waardoor de film al snel weinig kan tonen om indruk mee te maken. Het is dat 't inhoudelijke concept nog wat geflipte zijsporen weet te vinden om toch nog ergens te verrassen, anders was dit slap vormgegeven begin van Plaza's carrière binnen no-time vergeten.

Aparte debuutfilm van regisseur Oliver Stone, die later bekend is geworden met heel andere soort projecten. Seizure is duidelijk zijn goedkoopste en dan moet een filmmaker natuurlijk diep in de buidel tasten om de benodigde creativiteit naar boven te halen, maar helaas komt dat er hier niet goed uit. Een absoluut chaotische wisselwerking tussen niet-uitgewerkte en oninteressante personages die geregeld niet verstaanbaar zijn, maar ook gewoon slap zitten te zeveren. Stone's camerawerk is gelukkig betrokken en beweegt actief met de beelden mee, wat ook zeker een vereiste vormt als je een fantasierijk idee uitwerkt. De concepten die dan echter worden gekozen, zijn weinig effectief. Slecht geacteerd vooral en met een gebrek aan dreiging, waar Stone een excentrieke vormgeving aan toevoegt die vooral niet werkt. Een teleurstellend debuut van een getalenteerde regisseur.

Na zijn vorige domper herpakt regisseur Erik Bloomquist zich redelijk met Self-Help, waarin hij flinke ondersteuning krijgt van een bijzonder overtuigende Landry Bender. Vrijwel eigenhandig neemt zij het soms zwakke scenario op sleeptouw en levert een geloofwaardige balans af tussen emotie en urgentie. Met dit redelijk platte personage is dat een absolute prestatie voor een hoofdrol, maar helaas zijn de bijrollen een stuk minder. Zeker de groepsleden ogen onrealistisch en theatraal, met bedenkelijke handelingen die alle logica voorbijgaan. Bloomquist (die zichzelf ook een bijrol heeft gegeven) pakt uit met strak camerawerk en een verzorgde setting, maar bouwt een te beperkte mate van dreiging of spanning op. Hierdoor wil de film nooit stijgen naar een absolute ervaring, maar de basis staat stabiel en levert een overtuigende voetnoot af voor de toekomst.

Dwaas.

Selfie from Hell. Het falen van deze film zit hem direct al in de titel, want ik vraag me af wie van de makers dacht dat deze titel een uitnodigende zou zijn. De matigheid krijg je als kijker op deze manier direct mee, al moet ik zeggen dat de film zelf uiteindelijk nog wel meevalt. Kwalitatief zit er namelijk wel budget en wat talent in verscholen.

Deze film behoort tot een soort film waar je voor open moet staan, want je kan het heel snel voor jezelf verpesten. Als je een beetje openminded bent zal je snel zien dat er nog best wel wat plezier uit de film te halen valt. Het is alleen zo ontzettend dwaas geschreven en kent weinig momenten waar je als kijker van denkt dat het maar een beetje solide gaat worden.

Het acteerwerk is om te beginnen al best slecht, maar dan ook echt serieus slecht. Deze acteurs kunnen de matig geschreven rollen nooit naar behoren invullen, maar het stijltje zelf die alles redelijk modern aanpakt zorgt er nog wel voor dat het vermaakt. Dat redt overigens ook het grootste gedeelte van de film, want als het op het inhoudelijke aankomt zal je weinig enerverende beelden zien.

Plot is op z'n zachts uitgedrukt compleet ruk. Toevoegingen zoals "13 selfies" kunnen eigenlijk gewoon echt niet, maar ze maken de boel onbedoeld komisch en dat heeft nog wel wat vermaakswaarde. Dat leidt de kijker wellicht wat af van het compleet idiote en rommelige verhaal. Qua horror valt er niet heel veel te beleven, tenzij je al bibbert van enge schimmen die zich door een camera heen verplaatsen.

Rommelige, korte horrorfilm die wel vermaakt maar zichzelf te serieus neemt om zijn dwaze verhaal te rechtvaardigen. Het geeft de kijker wel een wat bedrogen gevoel, en echt hoge cijfers verdient de film dan ook niet. Het is duidelijk een film die wordt overspoelt met matigheid, maar wel erg vermakelijk is en een hoog tempo kent. De idiote finale is ook best komisch te noemen. Wat extra punten voor het plezier dat ik eraan heb beleefd.

Aardig.

Selma is een film waar niet iedereen op zit te wachten, maar wat mij betreft wel gehoord moet worden. Zeker voor de fanaten die zich inzetten voor het achterliggende concept is Selma natuurlijk een must. Nu heeft DuVernay zich als regisseuse altijd in een politieke richting geplant, fijn om te zien dat ze zich daar behoorlijk comfortabel bij voelt.

Ik had vooraf een soort biopic verwacht over Martin Luther King, maar daarin zat ik verkeerd. Het is meer de achtergrond van de gebeurtenis die naar voren wordt geschoven en Oyelowo wordt gebruikt om alle puntjes van A naar B te verbinden. Daar heb ik geen moeite mee, maar eigenlijk vond ik de invulling van de heer King niet erg interessant. Het waren de massascenes en schokkende gebeurtenissen die me echt aanspraken.

Het moet een vreselijke tijd zijn geweest voor die mensen om in de constante angst te leven van toen, een gegeven dat de afgelopen jaren veel te laat bij me is doorgedrongen. Ik vond het neerzetten van deze wereld buitengewoon boeiend om te aanschouwen. Het resultaat is genuanceerd en niet opdringerig, Selma is daarom een film waar ik echt naar kan luisteren en dat ook graag doe als het op deze manier wordt neergezet.

Puntje van kritiek is de muziekkeuze. Zeker tijdens de protesten en massale geweldsplegingen monteert DuVernay een vrolijk nummertje door de beelden heen. Wie dat een goed idee vond mag zich de volgende 10 jaar even van filmmakerij afhouden. Wat mij betreft krijgen schokkendere en hardere scenes op die manier een compleet verkeerde toon. Ze maken die beelden juist toegankelijk, terwijl ik persoonlijk vind dat dit absoluut niet het geval hoort te zijn.

De film is zo om, het acteerwerk is behoorlijk en de massascenes worden indrukwekkend in beeld gebracht. Ik heb geen moment echt met de film meegeleefd, maar ik vond het boeiend hoe het allemaal in elkaar stak. Mocht DuVernay in de toekomst beginnen aan een volledig biopic over MLK, al is het een (mini)serie, dan kijk ik 'm graag uit.

Redelijk vertier.

Semper Fi vormt een beetje de film die ik op een dag gewoon mee wilde pakken. Zag de titel al lang voorbijkomen op een lokale filmzender en besloot het op een dag gemotiveerd door een korte speelduur en explosieve vormgeving van de poster maar een kans te geven. Het viel me achteraf ook mee.

Het is ondertussen geen film meer die inhoudelijk nog kan verrassen. Het is eigenlijk gewoon een aaneenschakeling van houterige cliches op een hoopje. Toch weet het erg goed te boeien door best intrigerende regie en goed acteerwerk. De naam die echt op weet te vallen daaruit is Wolff die ik nog nooit zo overtuigend in zijn personage heb zien zitten.

Verder mag het ook duidelijk zijn dat de rest van de cast bekwaam is en daarmee weet de eerste helft van de film goed te boeien. Die moet het namelijk erg hebben van relatieontwikkeling en alhoewel van het veiligste soort nog altijd boeiend in elkaar gestoken. Het gaat eigenlijk pas mis eenmaal we de tweede helft binnentreden die wat tegen de film zelf ingaat qua moraal.

Rubin probeert meerdere zijwegen uit door allerlei scenario's zoals oorlogen en misdaad toe te voegen maar goed werkt het niet, want uiteindelijk komt het neer op een herkauwde reddingsfilm die eigenlijk alle logica en opgebouwde geloofwaardigheid verplettert. Wat achterblijft is een film die dwaas overkomt, maar nog wel goed weet te boeien gedurende de eerste helft.

Erg mooi.

Ik ben niet zo'n liefhebben van een Japanse stemmencast, maar een top 250 film wil ik natuurlijk nog wel een kans geven. Gek genoeg beviel hij me ook nog behoorlijk, ondanks de overdreven stemmetjes weer, en dat heeft de film te danken aan zijn verhaal.

Het verhaal is mooi geanimeerd en mooi in beeld gebracht. De sprookjesachtige sfeer mag er zeker zijn en verveelt niet. Het is duidelijk uit Japan, waar ik niet zo'n liefhebber van was maar mede door de mooie animatie en mooi verhaal was dit niet erg storend.

Ontzettend mooi verhaal, schitterende animatie en je hebt eigenlijk al een toppertje. Voor kinderen is dit al top, maar ook volwassenen zullen dit smullen. Grote aanrader, zelfs al is anime niet echt je ding, het is het echt wel waard.

In de essentie loopt Send Help over van clichés, maar de frisse regie vanuit Sam Raimi en het sterke acteerwerk van Rachel McAdams en Dylan O'Brien zorgen voor de nodige pluspunten. Zeker de cheesy en doorgedreven aanpak van Raimi levert een aantal doeltreffend smerige momenten op, ook al staan die vaak in het kader van computergecreëerde beelden. Het verhaaltje is verder niet al te opzienbarend, maar de makers houden het vermakelijk en er wordt genoeg uit de exotische omgeving gehaald. Fijn wel dat het scenario van Mark Swift en Damian Shannon de achtergrond van de personages zelf redelijk mysterieus houdt, wat naar het einde toe de nodige verrassingen met zich meebrengt. Raimi is zijn drang om goede praktische effecten te verzorgen een beetje verloren, maar compenseert op genoeg andere gebieden om daar afleiding van te bieden.

Een film die vooral opvalt door de fysieke transformatie van Rebel Wilson, waardoor we als kijker eindelijk af zijn van de befaamde en vervelende fat-jokes. De alternatieve humor is echter niet veel beter, al kan dat vooral aan de scenaristen liggen. Regisseur Alex Hardcastle levert een typerende, hyperactieve komedie af waarin de karikaturale typetjes zegevieren, allen zo overdreven neergezet dat de kritische lagen amper impact hebben. Het concept waarbij de oude generatie gedwongen is in contact te komen met de nieuwe generatie op cultureel vlak is bijvoorbeeld leuk bedacht, maar deze kinderachtige benadering raakt kant noch wal. Met het acteerwerk (inclusief Wilson) is weinig mis, maar de weinig ambitieuze bewerking van de inhoud wekt regelmatig vraagtekens op. Het is een nogal simplistisch pad dat elke keer wordt bewandeld. Zo gek en ongemakkelijk mogelijk doen in de hoop dat mensen gaan lachen, tja. Ik mag hopen dat de toekomst wat scherpere randjes op dit soort komische concepten voegt.

Goed.

Deze documentaire is zeker interessanter dan de meeste docu's die er zijn. Tenminste, dat vind ik. Deze docu laat het gevoel beter zien en zet je ook meer de film in. Al vond ik hem niet altijd even interessant. Formule 1 was dan ook nooit echt mijn ding.

Wel grappig dat Senna eigenlijk ook een heel eigenwijs ventje was. Ook wel wat macht tussen de andere coureurs, zoals dat iedereen met hem mee ging bij de pionnen of banden. Daardoor was de docu dan ook wat fijner om te volgen.

Einde was niet onverwacht, maar toch wel het beste aan de docu. Aanrader voor documentaire fans en formule 1 fanaten. Maar ook daarbuiten is dit wel prima genietbaar.

Niet mijn genre.

Ik heb de film dan ook alleen bekeken voor de status en toplijsten waarin het zich bevindt. Anders had ik deze hoogstwaarschijnlijk links laten liggen. Maar toch belooft Ang Lee als regisseur wel iets, een regisseur die van een hoop wat doet, maar ik hoop dat hij dit niet nog een keer doet.

Ik hou sowieso niet van heel erg ouderwets opgezette en theatraal gespeelde films. Hier zijn beide elementen volop aanwezig en worden volop benut. Het maakt door de film heen komen behoorlijk lastig, en dan duurt het verhaal daarnaast ook nog eens 136 minuten..

Meestal valt er van een film zoals deze nog wel te genieten als het visuele aspect in orde is. Dat vond ik hier juist de missing link. Mooie locaties, maar verschrikkelijk in beeld gebracht. De scenes in de stromende regen vormen kleine hoogtepunten, maar voor de rest wordt de locatie bijna niet benut. Erg zonde.

Acteerwerk vond ik ook weinig bijzonder. Het is niet slecht, maar een aantal rollen zijn wel duidelijk te veel gevraagd van de acteurs/actrices. Enkele acteerprestaties zoals die van Spriggs en Staunton zijn wel echt gemaakt om in deze films te spelen, maar acteerprestaties zoals die van Winslett, Wise en Rickman vallen me erg tegen. Rickman is normaal erg goed, maar dit is niet echt zijn soort rol. Thompson weet zich dan wel weer heel goed staande te houden.

Een verhaaltje dat erg dun lijkt, maar vooral door veel emoties, theatraal acteerwerk en boehoe wordt opgevuld. Je krijgt er zo wel 136 minuten mee vol, maar de minuten tikken op z'n beurt verschrikkelijk langzaam voorbij. Het tempo wordt nauwelijks opgevoerd en de gesprekken, problemen en situaties zijn alles behalve interessant.

Blijkbaar moest het bronmateriaal erg zwaar zijn, maar deze film wordt dusdanig luchtig gepresenteerd soms dat daar weinig merkbaar van is. De heftigere stukken worden vervolgens met zo'n gebarentaal neergezet dat er weinig te snotteren valt. Hoort uiteraard bij het genre, maar ik voelde me alsof ik het verkeerde congres was binnengelopen.

Niet mijn ding dit, wel leuk als anderen hier meer mee kunnen. Het is mij te theatraal, te nep en te onrealistisch. Uiteraard is het een periodestuk, maar toch vind ik het moeilijk voor te stellen dat het echt zo ging vroeger. Ik ben geen held in geschiedenis uit die periode, dus dat zal ik niet snel weten denk ik zo.

Oh mijn god.

Als het niet de Horror K.O. was had ik deze echt nooit gekeken. Tokyo Gore Police was destijds al een flinke teleurstelling in het Japanse splattergenre, maar deze tweede aanraking met het zogenaamde J-Splatter was nog vreselijker dan eerdergenoemde.

Het is natuurlijk aan de persoon zelf hoe je zo'n film ervaart, maar ik kan er echt helemaal niks mee. De film is chaotisch ten top. In de eerste minuten zien we bloedfonteinen, kung-fu en onoverzichtelijk pestgedrag. Niet veel later komen er al mutanten kijken en is het feest compleet. Het is allemaal erg chaotisch en onoverzichtelijk.

En echt verschrikkelijk acteerwerk. Vooral Sugimoto was gewoon te erg voor woorden. Ik denk dat het meer een soort rol is dat ze speelt maar meer dan huilen en schreeuwen was het niet voor mij. Met een paar dom in beeld gebrachte gevechten was daar ook het feest compleet. Het zag er werkelijk niet uit.

Voor de rest zijn de eerste twee "hoofdstukken" echt zo brak dat ik er niets mee kan. Het ging serieus op een harde 0,5* af. Visueel vond ik het echt abominabel. De effecten waren van Hausu niveau en de bloedfonteinen ongeïnspireerd en impactloos gebracht. Wat gespuit op de camera en naar boven en dat was het dan. Erg adrenalinevol weer.

Humor lag me ook totaal niet. Leuk als je van "kont-kettingzaag" en "katana-tieten" grappen houdt, ik kan er totaal niet om lachen. En aangezien het hier zo enthousiast werd gebruikt kon ik dus de hele film nergens om lachen. Terwijl alles duidelijk komisch is bedoeld.

Camerawerk zag er ook niet uit. De sets waren lelijk gebracht, vaak zag het er kaal en kleurloos uit. En een zeer lelijke manier van het in beeld brengen van de bloedfonteintjes. Nog een hoop lelijke zoom-ins die nergens op slaan, abominabele karakters en acteerwerk en constante chaos die me doen vermoeden dat de regisseurs nooit op 1 lijn kwamen voor hun idee.

En dan nog een werkelijk belachelijke mix van genres soms. De horror is oliedom, de komedie totaal mijn ding niet en tot mijn grote verbazing was er zelfs ruimte voor drama. Ik vind het werkelijk te gek voor woorden. Nog even en porno was ook even om de hoek komen kijken. Dan had de film al helemaal een fikse 0,5* te pakken.

Maar waarom ik dan toch geen 0,5* geef? Toen dan het deel van Nishimura aanbrak zaten er toch nog aardige kleurtjes en felrode bloedfonteintjes in die de pijn een beetje verzachten. Het kreeg iets meer tempo daar. Bovendien was het design van de grote haaiman nog wel geslaagd. Maar het zijn kleine pluspunten in een vreselijke film waarvan ik toch ooit vurig van blijf hopen dat er tenminste nog 1 J-Splatter zal zijn die me misschien wel gaat liggen. Want het splattergenre zelf blijf ik altijd leuk vinden. Maar de manier hoe Japanse films daarmee omgaat vind ik toch erg bedenkelijk.

Herziening komt vooral neer op hetzelfde cijfer. Regisseur William Brent Bell gaat ambitieus te werk door met een overvolle inhoud aan te komen zetten, maar vergeet dat Separation vooral de marketing in is gegaan als griezelfilm. Het daadwerkelijke gespook blijft beperkt tot kwaadaardige dromen en schaarse belegeringen door clownskoppen. Laatstgenoemde komt leuk voor de dag en het acteerwerk is zeer degelijk, maar de film verloopt veel te traag en duurt daarnaast te lang om boeiend te blijven. De finale is verder op visueel vlak leuk gevonden, maar er ontbreekt vooral een zekere spanning om het allemaal memorabel te krijgen.

Seppuku is zo'n film die door veel filmgeschiedenisboeken de hemel in wordt geprezen, evenals een grote ontvangstpost vormt voor filmliefhebbers. Kortom: het schept dus wel zekere verwachtingen die met name gedurende het eerste uur vlekkeloos worden ingelost. Het uitermate gestileerde en verzorgde camerawerk zorgt voor schitterende beelden, maar het is met name de complexe probleemstelling (vrijwillig zelfmoord willen plegen) die de film van regisseur Masaki Kobayashi sterk op de kaart zet. Uiteindelijk wordt dit concept alleen onderbroken om voor een lange tijd de karakterachtergrond op te bouwen en vanaf dat moment verliest de film steeds meer zijn kracht. De personages waar het verhaal om draait zijn door de bij vlagen absurde manier van communiceren weinig sympathiek, laat staan interessant. Het constante gebruik van grote, verbaasde gezichtsuitdrukkingen doet (met name in het geval van het hoofdpersonage zelf) ontzettend af aan het uiteindelijke charisma. Dat er vervolgens dikwijls een uur aan flashbacks wordt gespendeerd getuigd dus niet van een bijzonder boeiende filmervaring, maar de echte afknapper komt pas in de laatste 10 minuten om de hoek kijken. Een uitgebreide actiesequentie viert daar hoogtij, waarbij ik me ten zeerste afvroeg hoe Tatsuya Nakadai het zolang kon volhouden. Hij plaatst zich tussen een stuk of 20 tegenstanders in open vizier, maar geen enkel lid van de clan dacht klaarblijkelijk dat het een goed idee was om z'n zwaard eens naar voren te steken. Vanwege de uitstekende beeldvoering en opvallend sterke verhaalsopbouw in de eerste helft geef ik Seppuku een verdiende voldoende, maar hoger dan dat gaat het vanuit mijn kant niet worden.

Lekker hard.

The Raid is zo'n beetje vanaf begin tot eind pure actie. Met volgens mij een heel andere cast dan je meestal ziet vecht deze film zich een titel aan.

Het gaat over een missie om een paar drugsmembers te arresteren en weg te voeren, maar het gaat mis. Gevolgd door een enorme dosis martial arts zorgt deze film voor het nodige vermaak. Er zit niet veel verhaal in, het is echt puur actie.

Ik houd wel van een lekkere harde film, en dit is zeker een aanrader voor diegene die daar ook van houden. Waar de film dan wat minder is is omdat het uiteindelijk een beetje van hetzelfde blijft. Maar het is zeer amusant.

Nog een lekker hard vervolg.

The Raid 2 is niet van het begin tot het eind pure actie zoals het eerste deel te bieden had. Hier is er nog wat verhaal aan het water. ik denk ook dat dat voor een wat langere speelduur heeft gezorgd. 150 minuten kan een lange zit zijn.

Het komt een beetje traag op gang, nog steeds een aantal goede knokpartijen maar af en toe een beetje een lang dialoog. Niet dat het minder saai daarop is, want de spanning en geweld zijn nog zeker aan bod.

Ook een paar hele leuke karakters, zoals het hammer en knuppelduo en de Assassin. ik hou wel van een paar lekker rauwe karakters. En dat is de film ook op sommige scenes. Lekker gewelddadig en rauw er doorheen knokken. Het stijvolle einde bied dan ook meer dan genoeg vermaak. Ik vind beide delen even goed, kan eerlijk gezegd niet echt kiezen hiertussen

Leuk.

Ik verwachtte er op voorhand niet veel van. Ik keek Serenity vooral omdat deze film bijna van Netflix zou verdwijnen (mocht je hem willen zien, de film staat er nu nog op) en bovendien was deze film gek genoeg op de top 250 te vinden van Empire. Niet dat ik deze toplijst echt betrouwbaar vind, maar het geeft me zo nu en dan aardige titels.

Serenity is inderdaad een film waarvan het handig als je op voorhand de serie hebt gezien. In het eerste halfuur ligt het tempo gigantisch hoog en vliegen de personages die je wellicht niet kent gelijk om je oren. Gaandeweg begint er meer rust in te sluipen, maar eerst weet je even niet wie iedereen is tenzij je de serie als achtergrondkennis hebt. Ik werd als iemand die de serie niet heeft gezien even overmand door de verwarring.

Maar als je dat achter de rug hebt wacht je een aardige sciencefictionfilm op. Na de introducties, als de rust er wat meer inzit, zie je ook dat het verhaal zelf niet perse complex is. Serenity gaat vooral voor de inkleuring van de wereld met wat actie tussendoor, waarbij er meerdere werelden met elkaar worden verbonden. Niet elke wereld is daarbij geslaagd qua actie, maar qua vormgeving zit je overal eigenlijk wel goed.

Het acteerwerk wordt verzorgd door een bekende cast. Glau is daarbij wat mij betreft veruit het leukste personage, ook naar behoren geacteerd. Ejiofor zet tevens een aardige schurk neer met genoeg charisma. De hoofdpersonages zelf zijn wat minder interessant, maar Whedon geeft ze wel genoeg een eigen smoel mee om niet compleet saai te worden.

De actie is leuk en regelmatig stijlvol geschoten, ondersteund door aardige CGI en inkleuring van de werelden. De omgeving voelt wel degelijk futuristisch aan en dat gebruikt Whedon terecht in zijn voordeel. Het garandeert enkele leuke actiescenes tussendoor en een verhaal dat weliswaar lang duurt maar nooit echt saai wordt.

Een aardige film met genoeg tempo, een speelduur die het weet te rechtvaardigen en een aardig verloop. De humor is wel redelijk brak en de funfactor mocht soms wat hoger zijn, maar verder heb ik niet al te veel te klagen. Serenity was een prettige ontdekking. De serie als achtergrondkennis is handig, maar uiteindelijk niet perse nodig. Je zal je alleen afvragen wat de namen en achtergronden zijn van enkele personages gedurende de eerste 30 minuten.

Melige en typerende film voor Waters. Een film die absoluut meer onderscheidend is dan het zichzelf op voorhand presenteert, maar wie een beetje bekend is met Waters als regisseur kan daar natuurlijk op wachten. Het maakt van Serial Mom een redelijk lompe, maar vermakelijke mix van allerlei genres. Aan de andere kant is dat geschmier na enige tijd best vermoeiend te noemen en dan duurt het eigenlijk net wat te lang om effectief te blijven. Zoiets als dit werkt beter als een kortfilm, nu verspreidt Waters in principe veel van hetzelfde vooral lang uit. Turner doet het verder best leuk, maar als een rol zoals die van haar minder grappig is dan die van bijvoorbeeld Lillard gaat er iets verkeerd. Nu is het ook moeilijk om Lillard te overtreffen in een ongeremde film als deze, maar het geeft hoe dan ook toch een wat vreemde nasmaak. In ieder geval best degelijk vermaak en een lekker onconventionele aanpak, maar meer dan dat is het niet.

Na lang woelen en draaien toch maar besloten om het cijfer te laten staan na herziening. De aanloop van Session 9 is te lang en de spanning wordt niet altijd even lekker opgevoerd, maar naarmate het laatste halfuur vordert roept regisseur Brad Anderson een sfeerzetting op die niet kapot te krijgen is. Geweldig hoe er hier met geluid en lichtinval wordt gespeeld, maar ook de locatiekeuze is natuurlijk feilloos. Er heerst een onveilige en onvoorspelbare indruk die zelfs gedurende een tweede kijkbeurt nog volop heerst. Het acteerwerk van Peter Mullan en David Caruso is daarnaast bovengemiddeld en ze nemen de film dan ook gemakkelijk op sleeptouw. De laatste paar minuten bezorgen me nog altijd de rillingen over de rug en dat krijgen niet veel horrorthrillers bij me voor elkaar. Jammer van de langzame aanloop, maar deze film blijft naar me toegroeien.

Fulci.

Na het zien van deze film weet ik wel zeker dat ik en deze regisseur geen vrienden gaan worden, want ook deze film zit vast een een redelijk stevige onvoldoende. Fulci is een beetje de Argento zonder kleur naar mijn mening. Gericht op stijl, maar op een ontzettend ouderwetse en vervelende manier uitgevoerd.

Om te beginnen op een positieve manier, de film kent een oprecht goed verhaal waarin alle puzzelstukjes in een goede manier op elkaar vallen. Leuk hoe er met details wordt gewerkt in deze film en hoe een vage clue uiteindelijk helemaal wordt uitgewerkt. Ondanks dat ik moeilijk door de stijl heen kon komen vond ik dat leuk om te volgen en ook de wendingen zitten op de juiste plek.

Helaas gaat het qua regisseren verder mis. Fulci mikt op stijl, zoals ik eerder benoemde, maar doet dat op een nogal eigenaardige manier. Hij blijft erg onrustig en bijna agressief op de cast inzoomen, en herhaald dit totdat het ronduit frustrerend wordt. De film is op geen enkele manier strak opgenomen, de praktische effecten zijn doorzichtig en de horrorkant van het verhaal niet spannend uitgewerkt.

Daarnaast is het acteerwerk ook om te huilen. Geen enkele emotie, maar ook op geen enkel moment overtuigend dialogen uitgesproken. Het voelt allemaal erg cheesy aan. Fulci kiest voor een mysterieus pad in deze film en dat weet inhoudelijk te werken, maar de uitwerking van de rest is gewoon niet om aan te zien, en dat gaat een goed doordacht verhaaltje ten spijt.

The Psychic is geen slechte film, maar ik denk dat dit wel voorlopig de laatste Fulci is die ik opzet. Als ik er nog eentje kijk binnenkort, komt dat omdat er gezelschap aanwezig was, niet omdat ik het zelf zo graag wil zien. Interessant geschreven, maar op een dramatische manier geregisseerd. Wat haat ik de stijl van Fulci eigenlijk.

Solide.

Maar dat ben ik van Gaspar Noé ook wel gewoon. Alhoewel dit een vroeg project was is zijn stijl wel weer te herkennen, ondanks dat het budget duidelijk nog kleiner is dan bij latere films. Nu ik I Stand Alone heb gezien, is Love de volgende die ik wil zien.

Noé gebruikt wederom weer een apart soort regie in I Stand Alone. Het toont vergelijkingen met latere projecten van Noé, maar dit is uiteindelijk toch wel iets unieker ten opzichte van zijn latere films. Het deed me eigenlijk meer denken aan Amélie.

Sterke montage met zeer sterk cameragebruik en indrukwekkende cinematografie. Noé heeft de touwtjes op visueel gebied erg goed in handen. Herkenbare kleurtjes en een aparte loop van montage. Noé lijkt je soms te forceren je aandacht erbij te houden door af en toe een luide knal erin te monteren. Uiteindelijk wordt dat iets te veel gedaan, waardoor ik me als kijker soms plots rotschrik.

Acteerwerk van Nahon is ook goed. Hij speelt erg overtuigend, maar Noé slaagt er echter niet in om hem voor de volledige 93 minuten intrigerend te houden. Na een half uur was ik zijn boze speeches wel weer bui, en dan boeit het me niet zo veel meer wat hij nu gaat uitspoken.

Film dooft ook een beetje tussendoor als de dialogen en gedachtes van Nahon de overhand krijgen. Omdat Nahon niet ten alle tijden intrigerend blijft en de dialogen iets te dromerig zijn werd mijn aandacht er alleen maar bijgehouden door de abrupte en luide knallen van de montage.

Pas als de boosheid van Nahon naarmate de film vordert daadwerkelijk actie gaat ondernemen werkt de film naar een magistrale slotfase toe. Alles daarvoor kent een indrukwekkende visuele stijl, maar geen intrigerende karakters, gedachtes of dialogen. De boze gedachtes van Nahon wisten me gewoon niet te grijpen.

Het blijft sterke cinema, maar tot nu toe waarschijnlijk wel de minste Noé die ik zo zie. Al betekend dat zeker niet dat dit slecht is, want op bepaalde punten is het zeer overtuigend en sterk.

Half.

Het cijfer van Space Sweepers schommelde voortdurend tijdens het kijken. Eerst was het een 1,5*, toen een 3,5* om uiteindelijk tussen de 2,0* en 2,5* in te zitten. Ik vond de film op een hoop punten matig, maar ook op een hoop punten bovengemiddeld. Toch wegen de mindere punten net wat zwaarder.

Space Sweepers is een film die nogal kinderlijk van toon is, maar qua hysterie nooit te ver doorslaat. Het zijn vooral de grapjes die niet erg aanslaan omdat deze vaak wat aan de simpele kant zijn en inderdaad te kinderachtig. Als volwassenen is deze film daarom hier en daar wat moeilijker te slikken, maar echt ronduit irritant wordt het nooit.

Wat wel irritant is is het feit dat alles hier zo zwaar aangezet moet worden. De schurken zijn echt ultieme schurken en de good guys worden vervolgens ook op de meest karikaturale manier mogelijk neergezet. De stoere meid, de klunzige held etc. Het zijn allemaal typetjes die we te vaak hebben gezien, en als de nadruk er nog iets dikker bovenop ligt wordt het niet bepaald leuker.

Acteerwerk is verder ook niet al te best, slechts enkele crewleden weten zich een beetje te redden, bijvoorbeeld Jin die aardig goed om weet te springen met zijn rol. Dat kind is helaas wat aan de irritante kant en ook de andere volwassenen doen net wat te hard hun best om uniek te zijn, wat alleen maar resulteert in een extra lading clichés.

Daarnaast wil de film ook te vaak sentimenteel zijn, en doet dit door de soundtrack soms iets te ver door te laten slaan. Echt serieus kan je de meer emotionele scenes zo niet nemen, en omdat je als kijker ook maar moeizaam een band met de personages kan opbouwen wil deze film nooit echt voelen of raken. Hierdoor is het resultaat uiteindelijk wat plat.

Maar wel een plat resultaat die de visuele touwtjes goed in handen heeft. De effecten zien er prachtig uit. De werelden worden uitstekend compleet en gedetailleerd uitgewerkt met een puik staaltje cinematografie tussendoor. Alles is wel geanimeerd en net wat te weinig praktisch, maar dankzij de gelikte afwerking is dit snel te vergeven.

Het gaat allemaal relatief lang door maar echt vervelen doet het niet omdat het lekker groots is opgezet en genoeg spektakel biedt om de kijker geboeid te houden. Gevechtsscenes worden wat matig in elkaar gestoken, maar verder zit het qua actie en sciencefiction wel goed hier. Jammer van de overdreven aanpak hier en daar, maar ik heb me aardig weten te vermaken met Space Sweepers.

Prima.

Maar niet zo ontzettend bijzonder naar mijn mening, want alhoewel Smith hier een schone rol speelt en deze met volle overtuiging uitvoert was er voor de rest niet veel voor mij aan de gang dat me echt mee kon slepen of kon ontroeren.

Nogmaals, Smith acteert goed en het is altijd leuk om Harrelson terug te zien. De film kent enkele sterke scenes, zoals het telefoongesprek met Harrelson in het begin, maar is daarna wat saaier en wat meer "standaard". De chemie tussen Smith en Dawson bleef zo goed als uit.

De hele film is vervolgens ook wat saai eigenlijk. Ik verloor mijn aandacht een paar keer goed om vervolgens uit te vinden dat ik zo goed als niks gemist had. Pas richting het einde is het wat pakkender maar dat kan de film net niet genoeg boven water halen voor een goede voldoende.

Prima voor een keertje, maar het deed me vrij weinig. Tja, dan verschillen de meningen dus denk ik zo.

Leuk.

Wederom een film van McDonagh die me weet te overtuigen. Als regisseur gaat hij redelijk langzaam te werk. Zo verscheen de volgende film na deze pas jaren later, maar als hij dit pad blijft volgen qua stilering heb ik er geen problemen mee. Ook deze Seven Psychopaths is namelijk een film die de sfeerzetting perfect reflecteert.

Zo is het eerste uur, waar alle psychopaten één voor een worden geïntroduceerd, erg intrigerend te noemen. De opening is sterk, het geweld is heerlijk en de balans tussen verhaal en visuele weergaves hangt er perfect. Tel daar dan vervolgens nog een sterk spelende cast bij op en je bent een heel eind op weg. Vooral Rockwell valt in deze film positief op.

Wat ik ook kon waarderen is dat McDonagh de overgangen van genres perfect weet te hanteren. Als er een fictie-psychopaat wordt geïntroduceerd verandert de toon van de film nagenoeg direct. Zonder dat het een compleet andere film wordt weet McDonagh dit heerlijk onder de controle te houden en nog altijd te laten blijken dat we niet naar een andere film kijken maar naar een psychopaat.

Wel jammer is dat de tweede helft van de film wat minder pakt. Eenmaal alle introducties zijn gedaan en het verhaal zelf de voorrang krijgt pakt het eigenlijk gewoon wat minder. Nog steeds zitten er genoeg momenten tussen die de aandacht vasthouden, maar eigenlijk blijft er wat minder verrassing over ondanks enkele pogingen. Dat is jammer, maar het is niet anders.

In 't algemeen kon ik de film waarderen dankzij de personages, de sfeerzetting maar vooral het heerlijk vlotte eerste uur. McDonagh mag ik wel qua stijl. Ik vind deze film niet zo sterk als zijn meest recente film, maar sterker dan zijn misdaadfilm uit 2008 vind ik het wel. Leuk dat hij als regisseur ervoor kiest binnen hetzelfde vaarwater te blijven, maar wel hele andere films kan regisseren.

Ai.

Wat mij betreft hadden ze Stephen Lang lekker van de poster kunnen halen. Uiteraard staat hij erop ter marketing van de film, maar zijn aanwezigheid is zo miniem dat je je afvraagt of het productiebedrijf zichzelf niet gewoon in de voet heeft geschoten. Je weet dat het publiek er kritiek op gaat geven, maar goed. Veel met de inhoud van de film heeft dat niet te maken.

De film zelf is best brak als we het over de kwaliteit hebben. Het doel van een horrorfilm is dat ze spannend en interessant zijn, maar dat kan ik over The Seventh Day moeilijk zeggen. Guy Pearce moet ook eens gaan oppassen met de projecten die hij kiest. Heeft in zijn carrière een hele hoop sterke rollen gespeeld, waardoor het pijnlijk is om hem in dit soort prul op te zien komen dagen. En dan vervolgens ook met zo'n afgedankte en voorspelbare rol.

Er gaat een enkel stukje bijblijven (de flitsende hal), verder is deze film vooral een replica van betere, kwalitatievere en knappere exorcismefilms zonder een eigen touch. Het voelt totaal niet aan alsof Lange als regisseur voor zijn film heeft gevochten, want ik neem aan dat een beginnend horrorregisseur juist zoekt naar de eigenzinnigere projecten waarmee hij/zij opvalt. The Seventh Day is eerder zo standaard, uitgekauwd en voorspelbaar dat ik blij ben dit niet in de bioscoop te hebben gezien.

Best aardig.

Goed zelfs, voor een aardige tijd. Regisseur Bodrov was zeker geen verkeerde keuze voor een film zoals deze, vooral omdat hij op visueel niveau best wel wat inbreng heeft. Ook Seventh Son heeft op visueel gebied wel wat moois te bieden, jammer alleen dat de rest van de elementen niet mee weten te werken.

Maar om alvast positief te beginnen, nogmaals, het visuele aspect kan ik enkel en alleen prijzen. Cinematografisch is dit een erg competente film. Keurig camerawerk, prachtige beelden, sterke CGI en aardige editing. Alles wordt erg mooi en met gevoel voor detail in beeld gebracht. Het deed me weleens denken aan een Yimou Zhang.

Het acteerwerk ben ik wat minder over te spreken. De enige die het echt aardig doen zijn Bridges en Vikander. Overige crewleden variëren van inwisselbaar (Barnes, Traue) naar compleet dramatisch (Moore). Zeker als laatstgenoemd de hoofdschurk moet vormen gaat er iets mis. De opzet van de film moet veel ruimte bieden voor leuke personages, maar hier is nooit sprake van.

Het verhaaltje is verder dun en soms ronduit rommelig. Seventh Son neemt enkele zijwegen die weinig tot niets bijdragen aan de film en meer aanvoelen als een excuus om zoveel mogelijk actiescenes met geanimeerde fantasiewezens aan elkaar te plakken. Veel problemen heb ik er niet mee, maar bij een film als Seventh Son werkt dat uiteindelijk nadelig omdat de scenes een beetje op elkaar beginnen te lijken.

Het is ook wat aan de lange kant, maar op visueel gebied een streling voor het oog. Dankzij een goede stijlmeerwaarde van de regisseur ben ik bereid iets hoger te geven aan de film dan dat ik normaal zou doen. Het ziet er namelijk erg goed uit, maar het is zoals eerder benoemd jammer dat de andere elementen niet echt mee weten te werken. Voldoende.

Wel ok.

Ben niet zo'n fan van dit soort platte humor. Ook deze film brengt daar ook niet echt verandering in. Horrorkomedies zelf vind ik soms nog wel lollig. Scary Movie ben ik bijvoorbeeld gewoon goed doorheen gekomen.

Severance voelt soms nog wat goedkoop aan. Het is allemaal zo simpel en niet dreigend. Soms waren er nog 1 of 2 spannende scenes en voor de rest is het platte humor. Het vrouwtje met het blonde korte haar was erg irritant en was nergens grappig.

Alleen aan het eind is het wat vermakelijker met af en toe een lollig dingetje. Mijn redelijke verwachtingen zijn niet volbracht

Erg teleurstellend om een film als Sewu Dino vanuit de hand van regisseur Kimo Stamboel te zien komen, want hij stond in het verleden vooral bekend om zijn energieke aanpak. Deze film kiest juist voor meer rust en dramatiek, maar de makers nemen wel heel veel tijd om de spanningsopbouw in gang te zetten. De trage aanloop en het nog tragere middenstuk zijn daarom geregeld vermoeiend om uit te zitten, zeker als je bedenkt dat de finale je geduld niet bepaald beloond. Met het acteerwerk is weinig mis en het inhoudelijke concept is leuk gevonden, maar zonder spanning en/of memorabele gebeurtenissen is een speelduur van 121 minuten al snel een ware uitdaging. Stamboel weet zich wel goed raad met de visuele kant, maar dat maakt het totale gebeuren niet veel interessanter om uit te zitten.

Verrassend.

Het is volkomen logisch dat films als deze niet erg worden gewaardeerd. En ik begrijp het ook, maar ik ben natuurlijk blijer als deze film de recensies krijgt die een beetje rond mijn cijfer zitten. Sex Appeal is nog een Disney-product dat zich in een highschool-omgeving neersmijt, maar weet zich daarin veel beter staande te houden dan je zou denken.

In het begin is het personage van Abdalla iemand waaraan je echt moet opwarmen. De bijna automatische en robotachtige manier waarmee ze met anderen interacteert was voor mij ook wat vreemd. Moeilijk om je met zo'n personage in te kunnen leven, maar gaandeweg de film vordert begin je langzaam de humanere trekjes te herkennen. Abdalla gaat verder ook goed op in de rol, het is alleen qua persoonlijkheid niet iemand die je zou verwachten. Short doet het altijd wel goed, hoop dat die in wat grotere films mag spelen binnenkort.

De film richt zich tot tieners die vragen hebben over onderwerpen zoals seks. Zodra een scene met deze inhoud voorbijschiet, poogt de film de explicietere beelden te ontwijken door middel van wat kleurrijke en creatieve scenes. Misschien komt dat wat kinderachtig over, maar het fijne is dat ze naar mijn optiek nergens te ver doordraven of te lang duren. Het mag dan misschien niet de beste impact hebben, maar de boze Disney-censuur ontwijken zal er vast wel mee kunnen.

Goed acteerwerk samen met een sterkere tweede helft zorgen ervoor dat ik de film meer dan voldoende vind. Het landt erg degelijk op z'n pootjes door de wat kolderiekere eerste helft te doorbreken. Zodra de karakters zichzelf een beetje in de problemen werken, zie je opeens een hele andere film met wat menselijke momenten. En dat is eigenlijk het punt waar ook de echt schattige momenten om de hoek komen kijken.

Leuke chemie tussen acteurs en actrices, enkele grappige scenes en een meer dan plezant verloop zorgen ervoor dat Sex Appeal een lievere film is dan je zou denken. Soms iets te kinderachtig, soms wat ongebalanceerd qua toonzetting, maar verder een meer dan vermakelijke film die wat mij betreft gewoon boven het niveau zit van een gemiddelde schoolfilm.