Meningen

Klein halfje erbij na herziening. Regisseur Wes Ball wijkt af van het sciencefictionconcept en introduceert een ietwat voorspelbaardere wereld, maar heeft zijn balans tussen actie, avontuur en thriller veel beter in de hand. Het helpt ook wanneer je Aiden Gillen in een schurkenrol erbij haalt, die speelt altijd wel een betrouwbaar personage (pun intended). Verder valt met name de visuele wereldschepping op, waarin Ball duidelijk zijn gang mocht gaan qua creativiteit. Het levert in ieder geval genoeg vermakelijke momenten op waarbij de spanning degelijk wordt opgevoerd. De keuze om het allemaal wat "enger" te maken is wat mij betreft dus geslaagd, al helemaal wanneer de castleden het naar behoren doen om dat wat verder in de hand te werken. Richting het einde wordt het allemaal wat sentimenteler en zoetsappiger, maar ruim 130 minuten gaan als een trein voorbij. Het feit dat de personages niet opzienbarend veel meer worden uitgewerkt moet je als neutrale kijker maar even voor lief nemen.

Vroege Hanks.

Leuk om Tom Hanks, ondertussen een van de grootste namen binnen de filmwereld, nu in zijn allereerste rol te zien. Het wordt hem in Mazes and Monsters ook flink moeilijk gemaakt, maar de rol bewijst wel dat Hanks het al vroeg in zich had om veel andere, soortgelijke acteurs van de mat te spelen. Binnen deze film kan je het verschil echt zien.

Mazes and Monsters mist in zijn geheel de fantasy een beetje. Een concept waarbij een vreemde, fantasierijke wereld wordt gepromoot is leuk gekozen, en kan een soort vroege Jumanji vormen. Daarbij komt deze film niet in de buurt, want het is geïnteresseerder in de personages zelf. Ondanks diverse pogingen om deze figuren uit te diepen zijn het alleen niet verschijningen die daar interessant genoeg voor zijn. Een grote reden daarvoor is het slechte acteerwerk, die het voor de kijker regelmatig moeilijk maakt om actief met de personages mee te leven.

Visueel is het duidelijk een goedkope Tv-film, en kwalitatief is de film matig te noemen. Met genoeg fun had er nog wat charme aan gebreid kunnen worden, maar het erg slechte acteerwerk en totale gebrek aan decoraties gooien roet in het eten. Alle scenes rondom dat bordspel weten nauwelijks te boeien, en missen gewoon die achtergrondcharme die zulke scenes zo speciaal kunnen maken.

Hanks doet wat hij kan, maar toen de tweede helft aanbrak kon het me niet al te veel meer boeien. De desinteresse in fantasie en het algemeen brakke acteerwerk zorgen ervoor dat deze film bij vlagen een taai stukje vlees is. De eerste helft weet te boeien omdat je als kijker hoopt op wat leuke, fantasierijke en speciale sequenties, maar die komen er niet.

Een kleine teleurstelling, maar ik had de film vooraf overschat. Ik mis de charme die dit soort films (voor mij) nog speciaal maken. Met een groter budget en betere acteurs had Mazes of Monsters beter kunnen werken, maar ik denk dat de uiteindelijke richting die de film in de tweede helft kiest het concept gewoon wat onderuit haalt. Jammer.

De herziening brengt geen aanpassing aan het eindcijfer. Me and Earl and the Dying Girl is een sterk in elkaar gezette film met een bijna perfecte balans tussen komedie en dramatiek. “Bijna” omdat de humor soms te ver doordraaft in excentrieke typetjes die het geheel vooral in verwarring brengen, maar het zijn minuscule scheurtjes van een huis met enorm stabiele basis. Het acteerwerk van RJ Cyler en Olivia Cooke had niet beter gekund, de finale brengt een gezonde dosis emotie en de regie van Alfonso Gomez-Rejon is energiek, onderscheidend en uniek. Ik zie weinig minpunten en beschouw de film vooralsnog als één van mijn persoonlijke favorieten.

Prachtig.

Eigenlijk totaal niet verwacht dat ik dit zo ontzettend mooi zou vinden. Maar het lukt dan wel weer, het is toch wel een tijdje geleden dat een film me zo emotioneel in het verhaal kon betrekken. Dat was toch wel het beste hieraan.

De film laat dus ook gewoon de realiteit zien. Misschien met wat overdreven karakters, maar het is nergens te "zoet" al zou je dat niet verwachtten. Heel goed dat de film dus ook niet onnodig zoet aan het einde is geworden. En kent de film erg sterke scenes.

Clarke steelt echt de show. Je wordt eigenlijk al gelijk blij als je haar ziet verschijnen. Zelden zo veel enthousiasme en charme van een rol zien afspatten. Heerlijk gewoon, daarnaast viel het me ook op dat Claflin me erg aansprak hier.

Een pakkend verhaal dat nergens verveelt en nergens uit de bocht vliegt. Het is zoals het is, en daar kan je dus niet altijd iets in veranderen. Ook visueel is het hier en daar toch wel mooi, het blad dat naar beneden valt, de mooie locaties hier en daar.

Ja, dit is echt een heerlijk filmpje. Ik kan dit zo nog een keer zien, terwijl ik totaal niet van dit genre hou. Of dit briljant is en mega originele dingen doet, nee dat niet, maar het blijft gewoon een genot. Mooie film, die de volle 110 minuten weet te boeien.

Flauwtjes.

Het is zeker een typische Farrelly's film. De twee broeders die altijd nogal flauwe komedies hebben neergezet. Het is daarnaast logisch dat er maar weinig op kritisch vlak echt indruk hebben gemaakt. Pas helemaal later in 2019 was er opeens een Oscar gewonnen, alles daarvoor zat vooral op het niveau van deze film.

De eerste 10 minuten vond ik dankzij de aparte vertelling best lollig te noemen. Erg onconventioneel en overdreven, maar het slaat wel aan. Daarnaast uitermate bijzonder om Carrey in deze rol te zien. In het begin denk je dat hij er totaal niet inpast. Pas later in de film zie je pas dat het wel echt een rol was die geknipt voor hem is en hij weet die dan ook goed in te vullen.

Het probleem met deze film is dat de kern leuk bedacht is, maar uiteindelijk vooral een Carrey betreft die 2 uur lang bekken trekt die nooit bijzonder grappig zijn. Hij gaat goed op in z'n personage, het kreeg me alleen nooit zo mee. Hij is echter wel stukken interessanter dan Zellweger, die ik vooral saai vond. Verder ook nog een hoop bijrollen met een excentriek karakter, maar wederom niet van het soort dat me blij maakt.

Het was leuk geweest als deze film wat zonniger en vlotter geregisseerd zou zijn. Nu is het vooral een lompe en bombastische komedie die kan scoren op de inhoud. Daar houdt het ook weer bij op, want eenmaal de regisseurs proberen er iets omheen te schrijven faalt het direct. Daardoor wordt de film uiteindelijk uitgerekt tot een lengte van bijna 2 uur, en waarvoor? Het is een film die leuk begint en wat lollige momenten tussendoor kent, maar verder niet bepaald boven het niveau uitstijgt. Het zit er eerder ver onder.

Dromerig vormgegeven arthousefilm met pesten in het achterhoofd, ook al zijn het de persoonlijke demonen die voornamelijk in het zonnetje worden gezet. De opzet en de daaropvolgende escalatie zijn in ieder geval zeer interessant om te volgen en zorgen voor een boeiende aanloop. Josh Peck zet zijn figuur perfect neer, maar ook de overige leden zoals Carly Schroeder acteren erg naar behoren. Regisseur Jacob Estes kiest op visueel vlak voor een kunstzinnige benadering met veel focus op de omliggende natuur, dus kijkers met een meer directe benadering als voorkeur kunnen hun hoop met deze film laten schieten. Tot aan de helft van Mean Creek loopt de film als een trein en beheerst de onderhuidse spanning goed, maar halverwege wordt er voor een kanteling gekozen waarna het tempo nodeloos vertraagd. Daar blijkt ook dat de stilering zelf niet zozeer boeiend is, maar vooral het inhoudelijke verhaal. Het is jammer dat er uiteindelijk voor zo'n korte uitspatting wordt gekozen, want juist daar worden de sterkste elementen van de film optimaal benut.

Wel leuk.

Ik ben altijd wel in voor dit soort filmpjes, zeker om dat jonge koppie van Lohan te zien. Toen zag ze er pakweg toch echt een stuk leuker uit dan toen ze aan de drugs ging zitten. Jammer dat ze dat überhaupt heeft gedaan, ze is er absoluut niet mooier op geworden.

Lohan acteert leuk, evenals McAdams, Seyfried en Chabert. Alle 4 weten ze wel een bepaald charme uit te stralen die ze echt high schoolers maakt. Het verhaal is alles behalve sterk en behoorlijk voorspelbaar, maar wel prima om te volgen.

Geen topper, maar dit zijn typisch de films die af en toe weleens leuk zijn om te zien. Zo valt ook Mean Girls onder deze categorie en is zelfs een van de betere in zijn soort. Prima acteerwerk en een prima vlot verhaal.

Uiterst vreemde en totaal mislukte herbewerking van de succesvolle highschoolklassieker die 20 jaar hiervoor uitkwam, met een scenario dat totaal van de realiteit verwijderd lijkt te zijn. Regisseursduo Samantha Jayne en Arturo Perez hebben namelijk gezamenlijk besloten dat een musical een veel betere optie blijkt te zijn dan een directe benadering, maar dat pakt geregeld ellendig en zeer vervelend uit. De voortdurende hysterie komt nooit samen met de dramatiek en een boel personages zijn dermate sterk aangezet dat het in de essentie vooral op frustratie kan rekenen. Er wordt door de jonge cast niettemin goed geacteerd, maar ze raken opgezadeld met personages die niet te verteren zijn voor de kijker. Zeer specifiek Auli'i Cravalho zadelt een hoop andere mensen op met haar irrationele en onsympathieke gedrag, die vooral in een boel gevallen van een mug een olifant maakt. Zingen kunnen de acteurs en actrices allemaal wel en de muzikale momenten worden energiek in beeld gebracht, maar de 112 minuten vormen een zeer vermoeiende uitdaging waarin niemand maar een beetje normaal of begripvol voor de dag komt.

Tja.

Een vervolg op zo'n succesvolle, toch simpele film kan natuurlijk niet uitblijven. Ik was niet van plan deze snel te bekijken. Deel 1 vond ik destijds gewoon een film die prima vermaakt. Dit vervolg was niet nodig, maar het valt eigenlijk best mee allemaal.

Maar zo goed als deel 1 is het natuurlijk niet. Vooral op het gebied van acteerkracht valt het allemaal wat tegen. De Mean Girls zijn stukken minder memorabel dan de eerdere Mean Girls, al is Walsh nog wel een ideale keuze qua uitstraling.

Maar ook de good girls zijn wat minder. Martin heeft wel de uitstraling, maar niet de acteerkracht helaas. Iets te stoïcijns allemaal. Stone is wel een stuk beter als hulpje en kent ook meer charme. Ook Meadows als rector is niet verkeerd maar krijgt een wat afgedankte rol.

Het is allemaal nog wel vermakelijk gelukkig, maar duidelijk een film die iets te veel steunt op het concept van deel 1. En deze is wat minder indrukwekkend op dat gebied. Maar het tempo zit er wel gelijk in met wel geinige detail in scenes, die uiteindelijk wel verdwijnt maar af en toe weer boven de grond komt.

Heel grappig is het allemaal niet maar ik vond het eigenlijk van hetzelfde niveau als deel 1 met net iets minder acteerkracht. Maar waarom ik niet hetzelfde cijfer geef is omdat die finale op het rugbyveld wel erg suf was. Maar het vermaakt best. Maar dit soort high-school komedies gaan er altijd wel degelijk in bij mij.

Britse gevangenis.

Jones heb ik altijd wel interessant gevonden als acteur, vooral omdat hij daadwerkelijk een voetballer was. Daarom ideaal gekozen om dit filmpje als hoofdrol te spelen, en hij doet het dan ook best goed. Hij mist hier en daar wat Britse charme, maar dat is snel vergeven.

Als komedie of gevangenisfilmpje misschien niet heel erg geslaagd. Die voorzichtige Britse humor heeft niet altijd bij me gewerkt, vooral omdat er altijd wel zo'n raar type of typetjes in moeten. Ook hier zit de film er vol mee, maar dat is deels vergeven omdat ze tenslotte wel in de gevangenis zitten.

Film duurt niet al te lang, want wel helpt aangezien het verhaal niet al te sterk is. Acteerwerk overtuigend, veel rollen waar de acteurs wel iets mee kunnen, en daarom wat meer charme hebben. Ook leuk om Statham in dit soort rollen te zien.

Wat ik vooral leuk aan de film vond was de sport, die is namelijk heel goed gelukt. De wedstrijd, ondanks een aantal storende clichés, is leuk in beeld gebracht. Soms wat chaotisch, maar niet al te chaotisch zodat je het overzicht verliest. Het blijft luchtig en spannend.

De drama is niet altijd goed gelukt, aangezien de opbouw niet al te goed is en de scene zelf vaak te kort is om echt serieus te nemen. Vooral omdat de soundtrack dan opeens een compleet andere richting gaat terwijl het seconde daarvoor nog braaf en luchtig was. Een beetje raar dus.

Uiteindelijk een vlot filmpje waarbij de sport zelf leuk is, niks meer en niks minder. Leuk acteerwerk van Jones.

In de bioscoopketen Pathé hingen diverse promotieposters van The Mean One, maar een daadwerkelijke release werd niet doorgelaten. Achteraf blijkt dat vanuit het perspectief van Pathé een verstandige keuze, want regisseur Steven LaMorte levert niet bepaald de hoogste kwaliteit af. Het betreft een vrouw die het moet opnemen tegen een boosaardige kerstgeest, die wordt vertolkt door David Howard Thornton (Art the Clown). In principe kreeg ik ook voortdurend het gevoel dat ik naar Art zelf aan het kijken was, want Thornton kan het niet laten om de Grinch te voorzien van zijn gewoonlijke cartooneske trekjes. LaMorte springt uitzonderlijk matig om met de spanningsboog en het acteerwerk van de protagonisten is dermate belabberd dat er geen greintje sympathie vanaf vonkt. Daarnaast maakt de dwaze geluidsbewerking van de bedreiging haast een vrolijk vriendje en leeft de film enkel op wanneer random figuurtjes bloederig uit elkaar worden getrokken. Het meest noemenswaardige moment treedt al binnen het eerste halfuur op gedurende een restaurantslachting, alles daarna wordt beduidend kleinschaliger neergezet. Op structureel en visueel vlak is The Mean One een absolute puinhoop te noemen, maar de boel wordt redelijk praktisch gehouden en Thornton doet wat hij kan. Ik raad diegene die bioscoopplannen hadden voor TMO van harte af om deze plannen daadwerkelijk door te zetten.

Er wordt goed geacteerd door Harvey Keitel en Robert de Niro, bovendien oogt de cameravoering energiek en doordacht. Daar houden de meeste pluspunten echter weer op, want het was vooral een vermoeiende aaneenschakeling van drukke conversaties en oninteressante misdaden. Regisseur Martin Scorsese voert het tempo continue op en vertraagt deze net zo snel weer, waardoor de kijkervaring in negatieve zin begint te wegen. Er ontbreekt uiteindelijk vooral een intelligent en intrigerend verhaal, nu gaat het veel meer om de sfeerzetting en vormgeving. Voordelig is dat het niet wordt uitgerekt tot drie uur, maar dat alle hectiek, chaos en paniek na 112 minuten al mag worden afgesloten.

Niet briljant.

Om de recente horrorfilms weer een beetje bij te houden maar begonnen aan Meander. Je ziet dat dit soort filmpjes steeds populairder worden. Mensen worden wakker in een kamer die ze niet kennen. De ene film laat ze door allerlei kamers banjeren, de ander houdt het bij die enkele kamer. Meander kiest voor het eerste gegeven, maar dan kleiner.

Dit keer kruipen we namelijk door smalle gangen en tunnels heen. Weiss belandt zoals eerder benoemd in een vreemde situatie waar ze letterlijk uit moet kruipen. Elk stukje waar ze doorheen moet klauteren kent weer een nieuwe of dezelfde val, maar sowieso een val. Turi kiest ervoor om de uiteindelijke ontknoping nooit helemaal te onthullen waardoor de kijker het op z'n eigen perspectief moet invullen, maar er worden wel vage hints gegeven over waar Weiss in terecht is gekomen.

Visueel best oké. Ze hebben aan de visuele meerwaarde gedacht en versieren elk stukje op hun eigen manier, alhoewel er altijd een kenmerkende stijl in neonlampjes doorheen hangt. De inrichting is best kijkbaar, maar het tempo helpt niet mee. Turi krijgt er gewoon niet echt iets uit, want het kruipen duurt allemaal te lang zonder dat er enige vorm van spanning bij komt kijken, terwijl het concept daar wel de ruimte voor biedt.

Voor zover ik het acteerwerk kan beoordelen is het best aardig te noemen, aan de andere kant vult Weiss ook zeker geen briljante rol in. Ze voldoet aan de norm maar gaat er ook niet bepaald overheen. De horror zelf voelt er wat geforceerd in gemixt aangezien het geen broodnodige elementen zijn om dit concept te laten werken. Een echte meerwaarde leveren ze niet aangezien ze niet erg eng of spannend zijn, helaas.

Qua sciencefiction voldoet het gelukkig nog wel een beetje. Ze hebben gedaan wat ze konden. Het blijft alleen jammer dat het kruipen al na ongeveer 20 minuten begint te vervelen waarna Turi zich geen raad weet met het verloop. Niets van de film gaat sneller of beter, het blijft de hele tijd op hetzelfde niveau. Zelfs de pogingen om er wat spanning in te krijgen of tempo aan toe te voegen vallen dood, waardoor Meander nooit ten volste interesseert. Gelukkig ziet het er wel voldoende professioneel uit, daarvoor nog een 2,5*.

Haha.

Monty Python humor ligt me altijd wel een beetje. Blijft vermakelijk en luchtig, en het verhaal is natuurlijk grote onzin, maar oh zo leuk uitgevoerd. John Cleese en zijn crew zijn hier op z'n best in hun gehele carrière. Jammer dat het hierbij is gebleven.

Vooral dingen zoals De helft van de film of de laatste boodschap zijn geweldig leuk gedaan en bedacht. De film kent vele overdreven komische scenes die altijd blijven. De dikke man, die de meeste mensen verschrikkelijk vinden, had me toch wel aan het lachen gekregen.

Lekker simpel uitgevoerd, en blijft vermaken. Heerlijke films dit soort dingen, soms zit er iets te veel absurdisme in en iets minder verhaal dan bijvoorbeeld Monty Python and the Holy Grail maar dat vergeef je de film eigenlijk bijna direct. Geslaagde komedie, die de hoogtepunten kent van Cleese.

Ok.

Inderdaad een typerende Statham-film met een rol die wederom voor hem op het lijf geschreven is. Vroeger deed hij meer variërende rollen, maar nu lijkt hij eigenlijk altijd dezelfde rol te spelen. Maar in die rol is hij wel 1 van de betere, dus weinig te klagen.

The Mechanic is geen slechte actiefilm, met regisseur Simon West achter het roer. Dat is toch wel een echte actieregisseur, dus wellicht zal het niet slecht zijn. Slecht was het ook zeker niet, maar zeker voor West zijn doen, die begon met een aantal lompe films, is dit best braaf.

Het is wel iets stijlvoller dan de algemene West film en de actie ziet er wat beter uit in vergelijking met al zijn eerdere films. Maar echt pakkend wil het nooit worden en de actie is relatief braaf. Deze film wordt eigenlijk nergens memorabel ondanks alle potentieel.

Want die echte hardheid en kilheid ontbreekt gewoon een beetje. Het verhaal is een ideaal recept voor een harde en grove film, maar deze is vooral braaf. Een actiefilm die zich braaf binnen de lijntjes houdt en niet echt iets bevat dat erg gaaf is. Op een spetterende achtervolging in de stad na dan.

Het verveelt niet echt, maar aangezien het wel een te brave afwerking heeft toch maar een kleine voldoende.

Het lelijkste binnen deze vervolgfilm van regisseur Dennis Gansel is waarschijnlijk de uitgesproken banale titel, die meteen het gebrek aan schrijverscreativiteit verklapt. Dit kritiekpunt blijkt ook snel doorlopend te zijn eenmaal de inhoud van Mechanic: Resurrection begint, aangezien de drie scenaristen die hieraan hebben gewerkt niet veel verder komen dan generiek sequelvoer. Jason Statham is gelukkig nog altijd geknipt voor de hoofdrol en verdient absoluut beter dan de middelmatige vormgeving van deze film. De bijrollen vertolkt door Jessica Alba, Michelle Yeoh en Tommy Lee Jones zijn aardig, maar worden door Gansel miniem ingezet. De actie moet het vooral hebben van de spectaculair opgezette moordscenes, waarvan met name de sequentie op de poster erg opvalt. Het tempo is van de film is bijzonder aangenaam, maar spijtig genoeg kent het gebeuren te weinig vuurwerk en vooral te weinig verrassing om prominenter op de kaart te komen dan z'n huidige positie.

Lang uitgesponnen horrorfilm die constant een andere richting opgaat, maar diezelfde richting blijft omgooien wanneer het dan eindelijk leuk begint te worden. Niettemin was ik benieuwd naar deze veelbesproken film uit Thailand, maar het resultaat viel me vooral tegen. Wat mij betreft neemt Pisanthanakun teveel hooi op z'n vork en probeert alle vormen van horror uit in een enkele film van 129 minuten. Het voelt te vol aan, en zelfs met een volle film is het tempo niet vooruit te krijgen. De schrikmomenten slaan nauwelijks aan en de sfeer brandt niet lekker door. Gelukkig ziet de film er verder wel verzorgd uit waardoor het aanvoelt alsof ze het wel echt hebben geprobeerd. Het acteerwerk is degelijk, maar de film is nergens spannend, sfeervol of doe maar eens gek schokkend genoeg. Ik twijfel overigens niet aan de kwaliteiten van Pisanthanakun. Die zal in de toekomst nog best aardig werk kunnen afleveren, dus hopelijk is zijn experiment nu voorbij en blijft hij bij een enkele horrorstijl.

Voorheen omschreef een gebruiker dat Medusa niet in een bepaald hoekje gedrukt kan worden en ik kan me daar eigenlijk wel in vinden. Het is moeilijk om deze film van regisseuse Anita Rocha da Silveira een genrewerkje te noemen, maar dat maakt het als geheel wel een stuk interessanter. Met het religieuze basisconcept heb je natuurlijk al goud in handen en de film wordt niet grootschaliger of spectaculairder gemaakt dan nodig is, bovendien wordt er door de jonge cast meer dan behoorlijk geacteerd. Jammerlijk is dat de speelduur van bijna 130 minuten te uitgesponnen blijkt, waardoor zeker het middenstuk wat begint te slepen. Het volledige stuk in het verzorgingstehuis is relatief inwisselbaar en pas richting de finale wint Medusa weer aan kracht. Op visueel vlak gelukkig kleurrijk genoeg om op te vallen, al hadden ze zeker op de feestscenes nog een stap verder mogen gaan met het geluid. Niettemin is het eindresultaat uniek en onvoorspelbaar genoeg om een ruim voldoende te behalen.

Tja, wat kan ik er van zeggen.

Deze komedie deed me erg denken aan de Jason Friedberg filmpjes. Daarmee bedoel ik Disaster Movie, Epic Movie etc. De wat overdreven karakters deden me er erg aan denken. Bij sommige stukken kon ik dan wel glimlachen, zoals de "Kerstman" en de Ex van Carl.

Een beetje een goedkope effecten en een overdosis erg flauwe humor. Helaas ben ik niet echt het type van deze humor en is deze film niet erg aan mij besteed. Heb hem wel uitgekeken, maar niet echt een aanrader voor de meeste.

Wel een aanrader als je van Wayans humor houd.

Leuk.

Het blijft altijd leuk om te zien hoe Peter Jackson zijn stijl meerdere keren heeft aangepast. Begon ooit bij goedkope films gecombineerd met veel plezier, daarna speelse horrorfilms om te eindigen bij Hollywoodvermaak. Ik kan in principe al zijn films waarderen, maar films zoals Meet the Feebles waardeer ik "apart", wat wil zeggen dat ik dit moeilijk kan vergelijken met zijn overige films.

Meet the Feebles kenmerkt zich door middel van foute humor, smerige beelden en vulgaire teksten. Jackson kent weinig budget om mee te werken, ik meen een totaal van 750.000 dollar. Dat is krap, maar Jackson lijkt precies te weten wat hij met zijn film moet aanvangen. Hij stopt de film dan ook propvol met humor, seks en soms geweld. Niet alles schiet raak, en soms te ver door, maar ik kon een lach hier en daar niet onderdrukken.

Maak daar eigenlijk maar een schaterlach van, want ik heb regelmatig goed kunnen lachen met de kinderachtige en vieze humor die de film hier durft neer te zetten. Ik weet bijna zeker dat maar weinig regisseurs dit nog aandurven, want dit zal uiteraard wat boze blikken gaan trekken op Twitter. Dat maakt de film voor mij alleen maar leuker, want ik kan dit best waarderen op z'n tijd.

De stemmencast is leuk, met absolute uitschieters het nijlpaard en de regievos. De hoeveelheid grappen en verwijzingen volgen elkaar tijdens het verloop van deze film snel op. Soms schiet de film raak, maar het heeft ook missers. Het konijn dat aids heeft bijvoorbeeld was geen toevoeging die ik erg geslaagd vond, terwijl ik vaak hard heb kunnen lachen om de acties van Heide the Hippo.

Het camerawerk en de editing kennen wat stroeve stukjes, en de rommeligheid van de film werkt de ervaring weleens tegen. Rust zit er nergens in, en met de snelheid van het verhaal wil het de kijker nog weleens overkomen dat verbazing de overhand krijgt van het lachen. Dat de film soms ook wat onevenwichtig van toon verandert werkt het als geheel wat tegen, maar de komedie weet uiteindelijk wel te zegevieren.

Oprecht grappige, smerige en foute film. Diegene die Jackson alleen van zijn grotere films kennen zullen stomverbaasd naar deze film kijken, gezien dit erg afwijkend is van zijn latere films. Ik heb regelmatig met een glimlach op mijn gezicht gezeten. Nogmaals, niet alles raakt, maar een merendeel doet dat wel en daar weet de film zijn kracht vandaan te halen. Leuk geheel.

Stuk minder.

Zelfde regisseur met een film die zich in het zelfde universum afspeelt met nagenoeg dezelfde personages. Hoe kan het dan toch zo dalen in het niveau? Ik denk dat Stiller meer zichzelf wilde zijn of meer humor wilde hebben die in zijn straatje lag, want de film is nu vrijwel van al het menselijke ontdaan en een volbloed komedie geworden.

Sowieso vind ik de toevoeging van Streisand en Hoffman wat jammerlijk. Apart van de film best redelijke acteurs die ook zeker opgaan in hun typetjes, maar de hoeveelheid aan gestoorde personages is nu wel overkill geworden. Meet the Fockers is een volbloed komedie geworden, zonder drama of romantiek en daarmee ook weinig menselijkheid meer, wat juist in de vorige film goed wist te werken.

Ik ergerde me toch een aanzienlijk stuk meer aan de grappen die keer op keer de plank misslaan. Het enige leuke eraan is dat ze worden uitgesproken door acteurs met behoorlijk wat status. Sowieso vind de film enkele grappen die in het vorige deel gemaakt werden te leuk, zoals al dat gedoe met de naam "Gaylord Focker". Leuk als je het een of twee keer hoort, maar als het 40x is wordt het snel repetitief.

Aangezien het nu ook weinig inhoud meer heeft begin je als kijker de speelduur, die nu zelfs nog langer is geworden, wel te voelen. Locatie is wel leuk gekozen maar verder kijk je toch bijna 2-uur tegen types aan die niet zo heel leuk zijn. Stiller is niet erg grappig meer hier, lijkt ook meer achtergrond te zijn geworden. De Niro is dan nog wel aardig, maar de rest is nergens leuk.

Eerste deel vond ik al niet zo hilarisch, maar vooral te behappen omdat het nog wel menselijk aanvoelde hier en daar met een dieper laagje. Nu is de keuze gemaakt om er vooral dwaasheid aan toe te voegen, en dat kan je waarderen of niet waarderen. Misschien dat ik het als eigen film leuker had gevonden, als sequel vind ik het vooral jammer. Alsof er toch nog centjes binnen moesten komen maar de koek in de trommel eigenlijk op was. Een stuk minder.

Gezellig.

Volgens mij is Jay Roach een relatief bekend regisseur, maar ik herkende zijn naam op de credits niet. Zal dan ook wel aan mij liggen, omdat hij films maakt die ik niet zo snel opzoek. Ben verder wel een fan van de dommere komedies en acteurs die een wat subtielere rol spelen, deze film ligt er in dat opzicht een beetje tussenin.

Toch overheersen de wat brutalere elementen door de film heen, omdat het zich vooral op de komedie richt en uiteindelijk ook op romantiek. Dramatische elementen worden bijna volledig geschrapt, maar toch weet Roach zijn film een aardig menselijk sausje in te blazen. Vooral richting de finale begin je dit als kijker wel te voelen en ik kon het best waarderen. Geeft de film toch een dieper laagje.

Verder is het acteerwerk aardig met castleden die zichtbaar wat lol hebben in diens rollen. Stiller is Stiller, maar dat doet hij wel goed. Past ook heel erg goed in deze film. Voor zijn doen is de rol wat minder excentriek maar hij krijgt toch genoeg ruimte om gewoon Stiller te zijn. De Niro doet het ook best prima, weet genoeg eigenzinnigheid mee te geven aan zijn rol. Verdere leden zijn ook zeker redelijk.

De grappen zijn niet bijzonder hilarisch maar de film voelt nooit te lang aan en hier en daar springen de luchtige momenten eruit. Het is op geen enkel vlak indrukwekkend gezien de film best een basisinvulling krijgt, maar Roach weet het toch genoeg emotie mee te geven waardoor het wel werkt. Verder is het gewoon "vreemde gozer gaat op bezoek bij vreemde ouders van geliefde" en niet veel meer.

Ik heb me vermaakt, film duurt best lang maar de speelduur wordt nergens echt gevoeld. Echt lachen gieren brullen heb ik zeker niet gedaan maar dat heeft meer te maken met het feit dat komediefilms me zelden echt aan het lachen krijgen. Om dat voor elkaar te krijgen moet het wel heel dom zijn of de toon zo passend aan de rest van de film dat er geen andere optie mogelijk is. Dat heeft deze film niet, maar dat maakt ook niet uit. Vermakelijk.

Tja.

Het blijven nogal typische films die eigenlijk alleen maar van dit duo kunnen komen die blijkbaar op het gebied van parodiefilms maar weinig grenzen kennen. En telkens wanneer ze te veel op een hoop gooien wil het maar niet werken. Rustigere parodiefilms zoals Superfast! werken beter bij dit duo.

Net als Disaster Movie en Epic Movie wil Meet the Spartans vooral zo veel mogelijk inspiratie uit andere films halen en ze hierin verwerken. Maar vergeet daarbij vaak grappig te zijn. Het is vooral erg random, dat soms nog wel werkt, maar in het algemeen is het te lui en te random om echt leuk te zijn.

Visueel nogal groots opgezet, maarja, dat komt er bij dit soort film natuurlijk makkelijk uit. Ook wel nodig, want kleinschalig werken dit soort films maar zelden. Het is alleen jammer dat de makers zich te letterlijk focussen op het maken van een zo druk mogelijke parodiefilm inplaats van een normalere parodiefilm uit te flappen.

Grappen raken het doel ook niet zo vaak. Vooral omdat de timing meestal niet al te goed is en sommige grappen echt veel te lang doorgaan. Vele vormen van parodie slaan ook de mist in, zoiets als superheldenfilms hierdoor heen gooien bijvoorbeeld vraagt al snel om falen.

Hier en daar nog wel een grappig momentje, maar voor de rest nogal over-the-top kinderachtig en eigenlijk hoe een parodiefilm niet moet zijn. Het leuke is voornamelijk als je af en toe een verwijzing neergooit naar een andere film, maar niet bij elke grap. En daar liggen de zwaktepunten van deze film dan ook.

Mindere voortzetting.

De The Meg-reeks was nooit van behoorlijk hoog niveau, maar het vorige deel was niettemin best aardig vermaak. Wel een concept dat veel te braaf werd uitgewerkt. Het was een film die precies alle blockbusterclichés mogelijk aan wist te vinken. Toen ik hoorde dat Wheatley dit deel ging regisseren kreeg ik hoop op echte verbetering en dan bedoel ik het om zeep helpen van de PG-13. Vooral omdat Wheatley als regisseur best brute films heeft geregisseerd.

Helaas was ik te voorbarig met mijn hoop, maar uit koppigheid heb ik de film alsnog in de bioscoop bezocht. Waar men dacht dat het eerste deel clichématig was, doet dit tweede deel er nog een schepje bovenop. Erg jammer, want dat is niet wat een film als deze precies nodig heeft. The Trench is een braaf Hollywood-concept. Elk personage heeft moralistische en melodramatische dialogen en karikaturaler kunnen de protagonisten en antagonisten niet zijn. Hierdoor was onder andere de relatie tussen Statham en Cai waar zo oeverloos lang op wordt gehamerd totaal onnatuurlijk en vervelend, maar ook de mens-haai vriendschap is te sullig voor woorden.

Daarnaast, zoals enkele gebruikers boven mij al terecht hebben aangekaart, is de brave invulling van de film een serieus probleem. Normaal kan dat worden opgelost als de film spectaculair en vermakelijk genoeg is, maar ondanks de interessante concepten daalt het niveau ten opzichte van het eerste deel verder. Het eerste uur is bijna exclusief onderwater. Normaal ben ik daar een voorstander van, maar Wheatley kan het op geen enkele manier een beetje spannend maken. Met thalassofobie wordt niet gespeeld en alle lompe clichés die elkaar bijna constant opvolgen slaan nergens meer op waardoor een hoop sfeer teniet gaat.

Het tweede stuk is gelukkig wat leuker, waar de actie een stuk sterker tot z'n recht komt. Hier helpt het kolossale budget van Wheatley ook behoorlijk aan mee en dat resulteert in enkele uitstekende spektakelscenes. Wel met vervelende personages, maar de chaotische aanpak van het verhaal helpt de boel enorm vooruit. Wel mag gezegd worden dat een film waarin een grote haai centraal hoort te staan de haai(en) in de finale compleet overklast wordt door de Kraken. The Meg 2 is een vermakelijk niemendalletje, erg geschikt voor een hersenloos avondje vermaak. Inhoudelijk is het een natte krant en de film is vooral te braaf en clichématig, maar eenmaal de beesten naar boven komen is de film best een lollig feestje om uit te kijken.

Herzien.

Niet dat ik zoveel meer van de film had verwacht, maar ik had wel gedacht dat het iets vlotter zou zijn bij de herziening. The Meg vormde terug in 2018-2019 de film waar ik het meest naar heb uitgekeken. De PG-13 vond ik toen wel jammer, maar een grote haai die rep en roer zaait leek me een ontzettend leuk concept.

Met hetzelfde idee ging ik (opnieuw) deze film in. Veel herkende ik nog van de eerste keer, andere scenes was ik compleet vergeten. Wat ik ook was vergeten is hoe irritant ik Bingbing en haar dochtertje vond. Personages die voor het Chinese geld in het verhaal worden getrokken maar geen seconde indruk maken. Vond ze erg typerende Hollywood-verschijningen, want de industrie lijkt geen idee te hebben wat ze met die castleden aan moeten.

Niet dat de overige personages overigens veel beter zijn ondanks het aardige acteerwerk. De ontzettend slecht geschreven dialogen plakken de scenes aan elkaar, maar het voelt allemaal enorm herkauwd aan. Gelukkig weet Turteltaub dat een beetje te compenseren op het visuele vlak met een gaaf geanimeerde haai en genoeg decoraties.

Onderwaterbeelden zijn duidelijk geanimeerd maar eenmaal de haai in beeld komt sta je als kijker garant aan een goede portie vermaak. Uiteraard blijft het duidelijk een PG-13 film en dat is in bepaalde opzichten nadelig, verder voert Turteltaub de actie en het spektakel genoeg op om de film niet te laten vervallen in saaiheid. Ik mis nog wel wat dreiging wanneer een personage in het water valt bijvoorbeeld, verder lekker vlot.

The Meg is een Amerikaanse film die zo braaf wordt ingevuld als maar kan en dat is jammer, maar er zat wel een team achter met kwaliteit die de actiescenes mooi tot leven brengt. Prima geluid ook verder en een vermakelijke haai. Film duurt met 113 minuten nergens te lang, en ondanks dat er genoeg op aan te merken is weet het nog altijd lekker te vermaken.

Eigenlijk best lollig.

Maar nog steeds erg slecht. Het is wel een vooruitgang in vergelijking met Mega Shark vs Giant Octopus. Hierin komen de monsters vaker in beeld en kan je dus veel vaker lachen en genieten. Vooral met een grote bak popcorn is dit erg leuk om te doen.

De monsters zien er natuurlijk weer heel slecht uit, maar ze hebben tenminste dat lelijke geflits eruit gehaald en minder schuddende cameragebruik. De film kent geen scenes die er bovenuit steken maar het is leuker te doen dan zijn voorganger.

Meer actie en meer humor hebben de film dan ook goed gedaan. Lieving vervangt Gibson in erg slecht acteerwerk maar het duo was nog wel te doen. Special effects lijken natuurlijk helemaal nergens op en daarom krijgt deze film nog steeds geen voldoende. Maar dat verwacht je ook niet met zo'n titel.

Helemaal niks natuurlijk.

Ik weet dat het een SyFy film is en dat je het daarom met een korreltje zout moet nemen, maar dit was triest buiten de effecten. Zo'n beetje alles is hier misgegaan, en is oprecht de matigste film naast Manticore die ik van deze films heb gezien.

De lelijke flitsen die te vaak voorkomen en de schudderige camera proberen spanning op te doen, maar faalt daar grandioos in. De monsters komen amper 3 minuten in beeld voor een film van 89 minuten, en eigenlijk hoort dat wel.

Natuurlijk extra punten voor de oprecht grappige vliegtuigscene en de golden gate bridge was opzich ook best lollig. Daarbuiten een trieste film met legendarisch slecht acteerwerk van vooral Gibson. Crocosaurus was beter.

Sfeervolle horrorfilm met een machtige soundtrack, die allerlei soorten uitgangspunten en subgenres door elkaar heen husselt. Hierdoor kan Megalomaniac in allerlei soorten en maten worden geïnterpreteerd, maar uiteindelijk blijft het een redelijk pure horrorfilm met een aantal angstaanjagende visuele beelden. Regisseur Karim Ouelhaj perst op alle mogelijke manieren akelige sfeerzettingen uit de fabriek, met de priemende rode oogjes als voornaamste voorbeeld. Het acteerwerk is daarnaast uitstekend, het warrige camerawerk wrijft de expliciete gruwelijkheden extra dik in en de finale is toepasselijk duister en gestoord. Enkel het middenstuk kent te veel momenten die simpelweg een beetje stilvallen, vooral omdat de relatief ruime dosis aan dramatiek het geheel niet echt positief bevordert. Megalomaniac is daardoor niet altijd even boeiend, maar niettemin van oerdegelijke kwaliteit.

Alle lof naar de achtergrond en doorgedreven passie van regisseur Francis Ford Coppola om dit megaproject gepast neer te kunnen zetten. Het mag altijd worden aangemoedigd wanneer makers diep in de bundel tasten om hun ambities op het scherm te kunnen zetten, maar desondanks is Megalopolis een ontieglijk saaie, chaotische bedoening. In de inhoud overvol, maar evenzeer bomvol met karikaturale, slecht geacteerde personages die geregeld weinig bijdragen leveren aan het verhaal. Toch is het gewoon de losse uitwerking van ideeën en de ietwat zoutloze stilering die ultiem roet in het eten gooien. De finale loopt over van mooie effecten en het project is zeker uniek, maar bleek niettemin een ware beproeving om helemaal uit te zitten.

Goed!

Ik weet dat dit geen perfecte horrorfilm is, maar wel eentje die verrassend hard en ijskoud is. Al gebeurd het meeste pas richting het einde, maar eenmaal het begint is het toch wel best verontrustend. Maar de film laat ook enkele puntjes liggen.

Je zou denken dat het hele vriendschapsverhaaltje niet al te boeiend is, maar door de manier van filmen toch wel redelijk boeiend. De film is opvallend genoeg nergens saai, alhoewel het verhaal toch niet al te interessant is uiteindelijk.

Acteerwerk is niet al te sterk, maar zo slecht als enkele beweren dat het is, vond ik het nou ook weer niet eigenlijk. Vooral Quinn als Megan vond ik heel degelijk. De 2 meiden zijn in ieder geval interessant genoeg dat de film blijft boeien.

Eenmaal de horror begint te komen, begint de film ook pas echt op gang te komen. En eenmaal de verontrustende stukken komen, begint het echt goed te worden. Maar de allerlaatste scene is dan weer een missertje. Dat graven duurt inderdaad te lang, waardoor er na enig moment niet echt meer impact is.

Sommige kunnen zeggen dat dit wel het ergste van het ergste is dat er online kan gebeuren, maar het is toch wel degelijk waar. Dit soort figuren lopen echt rond. Het zou jou maar overkomen. Ik vond het in ieder geval een lekker kille en soms indrukwekkende film.

Soms wel iets te simpel gebracht, en de allerlaatste scene is helaas niet goed. Voor de rest wel beter dan ik vooraf had verwacht.