Medusa (2021)

IFFR 2022, eerder te zien op festivals als Cannes en TIFF

How Cannes Feature 'Medusa' Combines Myth and Reality - Variety

Bijzondere film. Zou het niet direct het genre horror toekennen. Het is in de eerste plaats een drama over een groep dames op een zwaar christelijke internaat.

Het is een haast surrealistische vertelling waarbij drama wordt afgewisseld met christelijke pop en nachtelijke geweldsexplosie op een heerlijk synth score.

Film laat zich niet in een hokje plaatsen en dat waardeer ik wel. Intrigerend werkje.

Kleine 4*

Zou deze intussen niet een keer te streamen moeten zijn? Wordt wel een keer tijd.

Mariana maakt deel uit van een groep meiden die ’s avonds de straten van de stad afschuimt op zoek naar promiscue vrouwen. Ze dragen witte maskers, achtervolgen het slachtoffer en mishandelen haar. Het is een extreme uiting van geloofswaanzin. De meiden zijn aanhangers van een geloofsgemeenschap die zich vooral op jongeren richt en wordt aangevoerd door een charismatische jonge dominee met politieke ambities.

De film ademt op een ironische manier een woede tegen fundamentalisme en tegen de lepe leeghoofdige retoriek die mensen weet te vullen met verontrustend gedachtegoed en weet aan te zetten tot gewelddadige acties. De film vertelt van het ontstaan van een benauwend collectief van gelijkgezinden, dat de wereld zijn normen en waarden wil opdringen. Vrijheid van denken en handelen horen in het collectief niet thuis. De personages in deze surrealistisch aandoende film zijn doordrenkt van een overdreven verlangen om rechtlijnigheid te prediken en nuance geen ruimte te bieden. Het genootschap oordeelt en beoordeelt vanuit een perspectief van traditionele en reactionaire waarden.

De film neemt Mariana als rechtschapen protagonist en laat haar een persoonlijke conflict uitvechten. In het verloop van de film ontdekt zij het verlangen om onderdrukte gevoelens de ruimte te geven en de dingen meer genuanceerd te bekijken. Aldus ontstaat een gevaarlijke en conflictueuze situatie die haar tot dezelfde categorie vrouwen degradeert waarop zij samen met geloofsgenoten ’s avonds in de stille straten van de stad jacht maakt.

De kleurstelling die de film hanteert, houdt gelijke tred met de ervaringen van Mariana en is rijk aan contrasten. De echte reactionaire wereld wordt met donkere tinten geaccentueerd. Het innerlijke gevoelsleven of de fantasiewereld van Marian wordt verbeeld met heldere tinten, die een vrolijkheid en vrijheid impliceren die in haar echte wereld niet mogelijk is.

Visueel mooi. Acteertechnisch goed. De film is surrealistisch, fantasierijk, soms schokkend en ook tamelijk lang. Medusa is een fascinerende film, maar vergeet met een speelduur van 127 minuten soms om de voortgang te bewaken zodat niet alle 127 minuten even fascinerend zijn. Het merendeel van de minuten is dat echter wel.

Voorheen omschreef een gebruiker dat Medusa niet in een bepaald hoekje gedrukt kan worden en ik kan me daar eigenlijk wel in vinden. Het is moeilijk om deze film van regisseuse Anita Rocha da Silveira een genrewerkje te noemen, maar dat maakt het als geheel wel een stuk interessanter. Met het religieuze basisconcept heb je natuurlijk al goud in handen en de film wordt niet grootschaliger of spectaculairder gemaakt dan nodig is, bovendien wordt er door de jonge cast meer dan behoorlijk geacteerd. Jammerlijk is dat de speelduur van bijna 130 minuten te uitgesponnen blijkt, waardoor zeker het middenstuk wat begint te slepen. Het volledige stuk in het verzorgingstehuis is relatief inwisselbaar en pas richting de finale wint Medusa weer aan kracht. Op visueel vlak gelukkig kleurrijk genoeg om op te vallen, al hadden ze zeker op de feestscenes nog een stap verder mogen gaan met het geluid. Niettemin is het eindresultaat uniek en onvoorspelbaar genoeg om een ruim voldoende te behalen.

Las ergens dat de film is gebaseerd op iets wat werkelijk is gebeurd. Dat een vrouwelijke groep 's nachts op jacht gingen naar vrouwen die "afwijken van het rechte pad", De regisseur was gefascineerd in deze jonge moderne vrouwen die in de ban van Jezus mensen molesteren. Satire denk ik...maar de film heeft wel veel religieuze dingen zoals christelijke selfie. Maar uiteindelijk draait om de genderrol met veel lange scènes en een tempo dat soms wat langdradig aanvoelt. Wel heel goed gefilmd, prima camerawerk, een jonge cast en veel neon-kleuren. De film werd echter algauw repetitief en opgevuld met vulsel doordat de film meer dan twee uur duurde.