Logboek

Ik heb wel genoten van deze horror komedie mockumentary! Niet dat ik gegierd heb van het lachen, maar het was best geestig om een aantal keer een grijns op mijn gezicht te toveren. Al bij al leiden vampieren ook maar een alledaags bestaan. Er moet dan wel gejaagd worden of ze moeten gevoederd worden, maar daarnaast moeten ze ook hun huishouden weten te beredderen. Met vier mannen onder één dak, de één al wat ouder dan de andere, is dat geen evidente taak als er geen afspraken over gemaakt worden.

Niet elk subonderwerp was geslaagd. Het stukje met de weerwolven vond ik dan wat flauwer al vond ik die venijnige steken naar elkaar toe wel grappig. Leuk wel het opnemen van de mens Stu binnen de bende, alsof het een huisdier betrof.

Het leven zoals het is: 'ik ben een vampier', best leuk gedaan. Gelukkig duurt het ook niet te lang. Aangenaam verrast alvast.

Sterke Frans-Tunesische film over een jongeman die samen met een hele generatie een uitzichtloos bestaan lijdt in Tunesië waarbij armoede en corruptie hoogtij vieren. Ik dacht dat we de Arabische Lente al achter de rug hadden in de film, maar blijkbaar is er nadien niet te veel meer veranderd.

Schrijnend om te moeten zien hoe de man moet opboksen tegen het systeem of de onmogelijkheid om meer geld te verdienen. De zorg en de verantwoordelijkheid die hij opnam voor zijn zussen is bewonderingswaardig, maar erg veel brengt het allemaal niet op.

Een krachtig einde met een duidelijk statement, maar of het indruk maakt op het regime, ik betwijfel het.

Zoals verwacht een erg matige productie. In de hoofdrol Vicky Krieps die een erg gedreven enggeestige kijk heeft op haar job. Als grenswachter staat ze in om illegale reizigers en smokkelaars aan banden te leggen.

Behalve de band met haar zieke schoonzus ligt ze met iedereen overhoop, niet onterecht eigenlijk, want ze is onuitstaanbaar als collega en stelt zich bikkelhard op tegenover zwakkeren. Eigenlijk ziet ze gewoon niet graag mensen en dat in een sociale functie hoe controlerend of handhavend je ook moet zijn.

Maar de film pakt te weinig. Het leidt ook nergens naartoe. Krieps is dan wel OK als norse arrogante flik, maar dat is het dan ook. Naar het einde toe wil je die gewoon een schop in de reet geven. En dat staat los van haar acteerrol.

Sterke ingetogen film over een vereenzaamde man Adam die zijn ouders opzoekt. Adam is niet sterk met woorden, verbaal althans niet, maar zit met een emotioneel trauma dat hij nog niet kon verwerken. Door zijn ouders op te zoeken, tracht hij het verleden een plaats te geven.

Andrew Scott doet het geweldig om het verscheurde personage van Adam neer te zetten. Voor mij toch wel één van de prestaties van 2023. Centraal staat het thema liefde, maar liefde kan niet zonder de andere emoties rouw en eenzaamheid aan te raken. Familiale verbondenheid die je kan hebben binnen het kerngezin loopt als een rode draad doorheen de film.

De film is erg gelaagd en heeft een esoterische filosofische benadering waarbij alles draait rond Adam zelf. Geen sentimentele meuk hier, maar een empathische en serene kijk over verdriet. Een film waaraan je verschillende interpretaties kan aan geven. Ieder moet maar voor zichzelf uitmaken waar hij zich het best bij kan vinden. Prachtscène overigens in het restaurant! Mooi!

Inderdaad vrij waardeloos. Er zijn veel slechte haaienfilms, maar dit is toch wel een dieptepunt. En het moet gezegd, het acteerwerk is abominabel, zeker van die criminelen in de eerste plaats. Eigenlijk wel grappig op een bepaald moment. Toen die haai een paar keer uit het water dook om zijn prooi te bespringen, had ik de indruk dat ik dit al eens had gezien. Het leek erg geframed.

De film boeit voor geen meter en ondanks de beperkte speelduur kon het niet snel genoeg afgelopen zijn. Dat einde zet de kers op de taart. Komt die troela plots nog tevoorschijn.

Veel meer hoeft er over de film niet gezegd worden. De haaien zagen er wel OK denk ik, wel nogal érg agressief, ma soit.

Ik heb me ook gewaagd aan Tsjechisch' beste film zo wordt gezegd. Ik zag hem integraal op Youtube met Engelse ondertitels. Het vergt toch wel wat van je en het hield me lang tegen om het ruim twee en een half uur durende film aan te vatten. Ik ben misschien niet zo lyrisch als sommige fanaten hier, maar begrijp wel waarom deze film in de cinefiele wereld zo gelauwerd wordt.

Cinematografisch bijzonder sterk. Erg sfeervol gebracht met het decor dat tot in de puntjes verzorgd is. Een dreigend en uitzichtloze grijze wereld die Middeleeuwen. Mooi verpakt in de sneeuw al dan niet met een roedel wolven eromheen.

Diverse camerastijlen worden gebruikt om het beeldverhaal te brengen. Van close-ups, vergezichten en diverse standpunten. Een soort Middeleeuws epos van rabauwen waarbij ook religie centraal staat: heidenen versus christenen. Ik was niet altijd even goed mee met het verhaal en kon niet elke actie volgen, maar de beelden lieten vaak voor zich spreken. Het deed me qua stijl ook wat denken aan Tarr's Satantango die ik in 2023 voor het eerst zag.

Niet 100% overtuigd van deze film. Nochtans doet de film heel veel dingen goed. Niet dat het zo moeilijk om wat gothic sfeer te creëren met deze setting. Het oude hotel heeft veel weg van een griezelig kasteel, zeker met rondhangende mist en die talloze bomen op het domein. Er hangt een constant groezelig sfeertje dat we ook al terugzagen in tal van andere films.

Ook het decor binnen was de moeite met veel details en ouderwetse kamers en behangpapier. De receptioniste is eveneens mysterieus, nouja, bij momenten nogal nors en weinig klantvriendelijk. Alsof het haar te veel was en haar dagelijkse vertrek 's avonds laat leek meer op een vlucht alsof ze absoluut niet wou overnachten in het hotel.

Uiteindelijk loopt het allemaal met een sisser af. Er gebeurt ook niet bijster veel. Wel een prima dubbelrol van Tilda Swinton. De kleine climax op het einde redde het alvast niet voor me. Daarvoor was het iets te lang wachten op Godot.

Een werkomgeving waar ik nooit in zou willen werken alvast, hoeveel geld ze me ook zouden geven. Wat een toxische omgeving waarbij collega's gewoon concurrentiële haaien zijn die staan te wachten om je plaats in te nemen. Ze hebben er nog plezier in ook als je op je plaats wordt gezet door je baas. Emoties zijn ook een teken van zwakte en wordt nogal meewarig over gedaan.

Het is vooral die omgeving die erg dodelijk is voor de relatie. Zeker wanneer er bovendien nog een hiërarchisch verschil ontstaat én beiden met elkaar nog moeten werken en adviezen met elkaar moeten delen. Het helpt natuurlijk ook niet als je baas je vriendje eigenlijk maar niets vindt. Geheime vriendje, nota bene, ook dat nog.

Wie schuld treft en waar, zo duidelijk is het zeker niet. Ik heb niet de indruk dat hij of zij meer schuld trof. Naar het einde toe ontaardt het natuurlijk en gaat hij helemaal over de rooie. Dan lijkt het makkelijker om de zondebok daar te leggen. Niet slecht allemaal, degelijk zelfs, maar ik heb zeker met zekere weerzin naar dit zootje verheven parasieten gekeken.

Niet zomaar een roadmovie die voor iedereen is weggelegd denk ik. We volgen een van Rusland afkomstige vrouw die geen toekomst meer ziet in de Verenigde Staten en beslist om te voet terug te keren naar haar thuisland door de trip van New York richting Alaska te voet af te leggen.

Het bijzondere aan de film is dat het hoofdpersonage de hele film door niet spreekt of geen gedachten heeft via een voice-over ofzo. Ze is ook mensenschuw waardoor de contacten daarmee erg beperkt zijn. Meer ligt de focus vervolgens op het landschap en de omgeving.

Daar krijgen we het mooiste en het lelijkste van de Verenigde Staten te zien. Industrie en braakterreinen langs autosnelwegen staan in schril contrast met de wonderbaarlijke natuur die om de 1000 kilometer een gigantische metamorfose ondergaan. Ook het einde met de parabel over de walvissen sprak me het minste aan, maar de rest is zeer de moeite. Eentje om tot rust mee te komen.

Ik ben van de generatie die is opgegroeid met Free Willy. Een matige film, maar wel eentje die een groot kassucces was destijds. Toch was die film toen ook al een pleidooi om dierenparken met orka's aan banden te leggen. Het enige wat ze daar in stand hielden was van een orka een knuffeldier te maken, net zoals dat vandaag ook het geval is met een panda of een ijsbeer, waarbij sommigen verbaasd zijn dat het eigenlijk (in het wild) gevaarlijke predatoren zijn.

Onthutsende, maar geen verbazingwekkende documentaire. Dit was tien jaar terug niet nieuw. Wel bracht het een soort zelfbewustzijn naar boven in de samenleving en bij vele bezoekers. Ik blijf ervan overtuigd dat de mensen die in direct contact stonden met de dieren echt wel het beste voor hadden met de orka's. Die trainers leefden misschien in een fantasiebubbel waardoor enig kritisch denkvermogen wat verloren ging, ze waren wel oprecht begaan met de dieren. Alleen horen zij niet in zo' beperkt bassin in gevangenschap te leven. Het gestoorde gedrag dat ze soms uitten was daar een kenmerkend gevolg van. Het zijn ook sociale dieren, net als wij, maar dat wil niet zeggen dat ik met iedereen kan en wil samenhokken.

Een aantal scènes zijn vreselijk, zoals die orkajachten of de manipulatieve informatie van de CEO's. De docu heeft een emotionele activistische impact, dat is zeker, kwalitatief is het eerder matig, maar dat is bijzaak hier.

Een niemendalletje inderdaad, maar meegepikt omdat het gratis was. Zeer onsamenhangend geheel van dramatiek gevolgd door een vrij foute casting. Het mist de film aan geloofwaardigheid en het leggen van de juiste klemtonen. Hoewel het een waargebeurd verhaal betreft had ik nimmer dat gevoel.

Het wordt allemaal erg snel of vluchtig afgehandeld. De rechtbank alleen al, de getuigenissen. Erg overtuigend was het niet. Niemand die me aansprak van de personages, dat komt deels door de slechte casting, maar ook door het scenario of minieme scènes.

Schrijnend is wel inderdaad hoe religie en bepaalde patriarchale tradities in stand werden gehouden in die kleine afgelegen dorpjes. En Sicilië is een eiland, dat is toch nog wat anders dan het vasteland. De context van de film is eigenlijk het enige waarom ik bleef kijken. Ik zag al heel wat Europese films rond de positie van de Katholieke Kerk in het dagdagelijkse leven ergens in de jaren 60. Dit was op zijn zachtst gezegd weinig fraai. Het was in elk land wel iets...

The Swan vond ik nog net minder dan deze Roald Dahl verfilming. Eigenlijk begon het allemaal goed met de excentrieke rattenvanger Phienes. Hij leek wel het prototype die als mens één leek met de beesten. Hoe die twee anderen hem dan ook met walging en verbazing aankeken, was wel grappig.

Alleen vond ik het visueel wat magertjes. De beesten of de fret moest je zelf verzinnen en als er al eentje tevoorschijn kwam, was het wel een erg schriel scharminkel.

Al bij al wel een geslaagd kwartet tussen Netflix en Wes Anderson, dus zeker verder toe te juichen. Er zat wel potentieel in.

De Roald dahlverfilming van Wes Anderson die me het minst aansprak. Rupert Friend maakt er inderdaad nog een aangenaam geheel van als spraakwaterval in de camera. Maar al bij al vond ik het vrij suf en doelloos. Ik was blij dat de 17 minuten voorbij waren. Dat zegt ook al iets.

Net allemaal niet boeiend genoeg al blijft de eigenwijze stijl van Wes Anderson toch bewonderingswaardig.

Na Henry Sugar het beste van die vier kortverhalen van Dahl. Een leuke spannende short die die spanning goed weet vast te houden tot het einde.

Een geweldige Cumberbatch ook die met weinig expressie net veel expressie toont. Grappig en entertainent. Het gekissebis was leuk en verveelde hoegenaamd niet. Wes Anderson maakt er wel wat van. Goed!

De eerste productie van Wes Anderson die ik zie in functie van de verfilmingen van enkele Roald Dahl´s. Wat een geweldige match! Anderson slaagt erin de fantasie die uit de boeken van Dahl komt visueel erg knap naar voren te brengen.

Hoeft niet te verbazen natuurlijk, want hoewel ik Anderson niet altijd smaak, is hij een krak op vlak van het brengen van decor en kleur in een film, letterlijk zelfs.

Mooi verteld, zonder veel pauzes, in een rotvaart zelfs, en met visuele pracht. Wel genoten van dit moderne sprookje van een man die kon zien zonder zijn ogen te gebruiken. Fascinerend figuur die Henry Sugar die intelligent genoeg was om zijn gave te verbergen (door af en toe ook te verliezen), maar ook de fun of kick van het gokken (lees: rijk zijn) niet meer vond omdat de spanning van winst of verlies verloren ging.

Geen geweldige short nee. Nogal sentimenteel en vooral een erg vreemd plot. Wordt hij nu ineens taxichauffeur. Waarom, hoe, wat? Eigenaardige slotscène ook met dat rare koppel. Bah, nare mensen die twee. Een beetje hulp bieden of vragen of alles OK is, is toch het minste wat je kan verwachten…

Genomineerd voor een Oscar bij de shorts. Ik zou helaas niet weten waarvoor. Er zit wellicht een hele promocampagne achter.

Een Italiaanse mozaïekfilm over een viertal viertal families die in hetzelfde appartementsblok wonen. Het leven zoals het is en elk met zijn eigen besognes. Slechts twee families hebben met elkaar te maken, de andere twee hebben elk afzonderlijk hun problemen.

Zoals hier al opgemerkt zijn er twee tijdssprongen van elk vijf jaar. Dat is er minstens eentje te veel, misschien zelfs beiden. Het toont aan dat Moretti wat doelloos was en niet meer wist wat hij aan moest met het eerste gedeelte. Desondanks wel graag naar de film gekeken, ook naar de toekomst. Een mensenleven verandert snel in al die jaren.

Moretti had inderdaad de weg verder bewandeld van het eerste deel. Dat was alles behalve uitverteld. Het goede acteerwerk viel me wel op. Van Rohrwachter in de eerste plaats, maar ook van Moretti zelf of Scamarcio. Ook met de montage zat het wel snor, toch niet onbelangrijk in een mozaïekfilm. Ook de vier verschillende verhalen vielen niet echt uit de toon.

Een meisje die met weemoed terugdenkt aan de vakanties bij haar grootouders in de bossen nabij een meer. Best sfeervol en sprookjesachtig verteld. Een beetje mysterieus en nostalgisch. Via een voice-over horen we gedachten van een klein meisje met gemengde gevoelens, van angst tot mooie herinneringen met haar grootvader. Fijn, maar ook niet meer dan dat.

Ook even meegepikt deze Oscarnominatie. Gaande over een oude man die terugblikt op de vijf zintuigen die de mens bezit. Met nostalgie denkt hij eraan terug en met weemoed ziet hij hoe hij stervende het één na het ander ziet aftakelen. Om dan tot het besluit te komen dat hij er 100 heeft en nog 95 functionele heeft.
Qua stijl niet wow. Wat rommelig, maar wel vloeiend. Beetje humor ook. Goed voor een kwartiertje alvast. Blij ook dat er Engelse subs waren. Die had ik toch nodig.

Sommigen zijn op de vlucht voor oorlog of vervolging. Anderen kennen de conventie van Genève erg goed en nog anderen, zoals deze twee hier, hebben er geen flauw benul van wat in Europa mogelijk is. Ze maken geen schijn van kans om in Europa verblijfsrechten te verkrijgen. Maar daarover gaat deze film niet.

De film gaat over hun gevaarlijke trip naar Europa, niet zelden gaat dit gepaard met vele obstakels en vertragingen. Wie dacht dat de zee het grootste obstakel is, zal bij deze film vaststellen dat de reis over land eveneens bezaaid is met veel issues.

Schrijnend natuurlijk hoe criminelen, mensensmokkelaars en corrupte ambtenaren emigranten uitbuiten. Enkele scènes zijn hard zoals die in de woestijn of bij die warlord. Maar de film bevat ook positieve elementen rond zelfopoffering, doorzettingsvermogen en vriendschap.

Technisch ook een goede film. Goed acteerwerk en een degelijk uitgebouwd plot. Boeiende beelden ook van Dakar, de Sahara en de andere steden langs hun pad.

Een leuke sfeer is het niet op school. Er heerst wantrouwen over een aantal onverklaarbare diefstallen en de sfeer is in het begin best koeltjes. Wanneer een videocam de feiten vastlegt, zou je denken dat het euvel van de baan is, maar dan begint het pas.

Ik had wel wat te doen met de leerkracht mevrouw Novak. Niet dat het allemaal super handig is aangepakt, zeker ook niet van de directie die tegelijk besluiteloos en vervolgens nogal compromisloos reageert. Maar het toont wel aan hoe beetje bij beetje de controle verloren wordt over het gebeuren.

De reactie van de klas was er eentje van opstandigheid hoewel ze weinig wisten over het voorval of er echt last van hadden. Het kreeg zo een wat humoristische chaotische insteek. Maar boeiend en onderhoudend vond ik het wel. Het zat hem vaak in die kleine dingen waar psychologische spelletjes en prikken werden uitgedeeld.

Met Lanthimos aan het roer weet je dat er buiten de lijntjes zal gekleurd worden. En hoe! Waar je de eerste minuten van de film even met de ogen moest knipperen van wat er op je afkomt, wordt er al gauw een blik van verwondering en verbazing gecreëerd door al deze creativiteit en unieke setting. Alleen al bij het huis kom je ogen te kort, maar ook de wereld daarbuiten is kitscherig geweldig, sprookjesachtig ook in die Victoriaanse stijl met futuristische elementen.

Een geknipte rol voor Emma Stone die meer en meer het mainstream genre achter zich laat. En dat komt ook Lanthimos toe want beiden lijken elkaar gevonden te hebben. Emma Stone kan volledig haar ding doen en doet dit met verve. Aan de zijde van haar God(win) (Baxter), haar schepper, wordt ze een moderne en vrouwelijke Frankenstein die na de ukfase haar seksualiteit ontdekt.

Geweldige dialogen ook, soms een beetje verheven, maar op die manier erg grappig en gevat. Zeker wanneer die uit de mond kwamen van Bella Baxter. Een film waar ongetwijfeld veel symboliek inzit. Met de knotsgekke setting krijg je sowieso een aangenaam vertier voorgeschoteld waarbij de tijd gewoon voorbijvliegt. Zet Stone haar 2e beeldje maar al klaar! Topfilm! Al zullen sommigen dit wellicht maar niets vinden ...

Een fijne Japanse anime over een mysterieuze tunnel waar je wensen uitkomen. Met dat ene detail dat de tijd in de tunnel wordt versnel. Één minuut wordt al gauw enkele dagen in werkelijkheid. Het is een dilemma en een bijkomende moeilijkheid voor Kaoru en Anzu om hiermee om te gaan.

Beiden groeien naar elkaar toe en hebben zo elk hun redenen om de tunnel te betreden. Mooie sfeervolle anime alvast, fantasierijk en erg mooi vormgegeven, zeker in de tunnel. Ik zag al betere anime, maar vond deze zeker de moeite waard.

Na zonet Poor things in de bioscoop gezien te hebben, zijn debuutfilm op Mubi meegepikt. 2x Lanthimos op één avond, gekker moet het alvast niet worden. Maar Kinetta viel toch wat tegen. Een erg minimalistische film in alles eigenlijk. Slow cinema met vaak een vaste camera. Lange shots die zich op één ding focussen.

De dialogen zijn erg schaars en het plot is weinig interessant. Een vreemd plot alvast waarbij drie personen scènes uit een moorddossier naspelen. Eén van de mannen is een politie-agent en zit dus letterlijk aan de bron om in detail de crime scene na te spelen. Een vreemd hobby alvast. Het acteerwerk in het acteerwerk lachwekkend slecht, maar dat was wel de bedoeling. Ook omdat het plot niet altijd goed gekend was bij de ander(en).

Alvast geen hoogvlieger en in niets te vergelijken met het later Dogtooth. Een fascinerend regisseur die graag buiten de lijntje kleurt, ook hier, alleen iets te weinig schwung om echt aan te slaan.

Serebrennikov zal bijbhet grote publiek geen belletje doen rinkelen. Ook in het arthouse wereldje niet zo´n veel bekeken regisseur denk ik. Er staan tien films van hem hier op MM, maar die zijn toch niet alom bekeken. Voor mij mijn derde van hem en sowieso zijn beste.

Mooi indringend portret van het huwelijk van Tchaikovsky. Eentje die al voor aanvang gedoemd was om te mislukken. Niet dat hij het konder stoelen of banken stak. Hij waarschuwde zijn verloofde al wat voor persoon hij was. Wat volgt is een neerwaartse spiraal van zelfdestructie voor beiden uiteindelijk. Zijn homoseksuele geaardheid was een publiek geheim wat enorm doorwoog op het huwelijk.

Prachtige aankleding, knappe belichting met veel donkere schaduwen. Mooi acteerwerk ook met prima dialogen. Zeker een aanrader voor de liefhebbers.

Ik ben minder enthousiast. Erg matige film die blijft steken in goede bedoelingen. Na ongeveer halfweg vroeg ik me af wanneer het ging losbarsten, maar dat deed het nooit. Ik had de dystopische wereld ook intenser verwacht. Nog meer een strijd tussen de rijken en de afvalligen in de wijk The Kitchen.

De film focust zich meer op het dramagedeelte dan actie of spektakel, maar erg diepgaand was het allemaal niet. Het voelde nogal sof aan. Die kleine had pas helemaal op het eind door met wie hij optrok, duh.

De setting was redelijk zonder echt spectaculair te zijn. Hier en daar wat futuristische dingen, maar die waren beperkt, maar dat stoorde op zich niet. Bizar wel dat plantengedoe, een ietwat ecologisch idee, maar OK. Acteerwerk wel OK, maar de personages kwamen veel te weinig echt uit de verf.

Inderdaad. Ik moest ook wat aan östlund's Triangle of Sadness (Film, 2022) denken toen ik dit zag. Zeker in de beginfase waarbij de setting soortgelijk is met wereldvreemde rijken die zich van de wereldproblemen amper iets (hoeven) (aan te) trekken. Brandon Cronenberg gaat de stijl van zijn vader op met die body scifi. Lekker mysterieus, maar alles behalve altijd even verklarend. Maar dat hoeft ook niet. Vooral erg sfeervol en een plot waarbij je net als de karakters in wordt meegezogen.

Mia Goth is goddelijk hier, nog meer dan in Pearl (Film, 2022), al had ze daar een nog meer macabere rol. Hoe ze James Foster bespeelt als een kat die op de muis jaagt, is geweldig teasend.

Naar het einde toe verloor de film me even en was ik niet meer goed mee wat fictie en realiteit was. Een verrassende film alvast, best fris en een prima casting. Leunt zeer dicht aan tegen de 3,5*, toch wel van genoten!

Best een tegenvaller hier. Ik heb dan ook met een zekere weerzin gekeken naar dit. Feesten en plezier maken is één ding, maar dat comazuipen, drugs nemen, kotsen en heen en weer neuken, nouja, ik vind het vrij verderfelijk. Maar ik word oud wellicht, maar als ouder zie ik mijn kind dit toch liever niet doen. Of het er zo echt aan toe gaat in die oorden, ik weet het niet, maar ik zag op TV toch al dergelijke reportages of docu´s passeren.

Inhoudelijk dan. Als ik het me goed herinner twee heikele fases. De eerste vond ik niet echt over de schreef gaan. Tuurlijk is die gast uit op seks. Waarom ga je anders alleen met hem naar het strand? Vooral de plons in de zee weigerde ze, nadien was ze vrij gewillig vond ik. En haar gevoel achteraf was er één van spijt, het was een tegenvaller. Het was geen gevoel van "ik ben hier aangerand".

De scène in bed gaat toch wat verder. Puur uit emotionele redenen heeft ze de kracht niet om haar te verzetten. Maar die scène zoals ze gefilmd is, krijg je jammer genoeg niet uitgelegd aan de politie of de rechter, want fysisch geweld is niet gebruikt. Ik vind het steeds bizar. Meiden die vooraf erg stoer doen, die vriendinnen nadien ook tegen haar.

Maar ik begrijp het gevoel van Tara wel, maar het is de kat bij de melk zetten om dan de melk weg te nemen. Nogmaals, ik heb het enkel over déze film, niet over ongewenste seksuele intimidatie naar vrouwen in het algemeen.

Verder inhoudelijk matig, acteerwerk wel ok, uit de dialogen valt uiteraard weinig te halen.

Ik vond het eerlijk gezegd een vrij ongemakkelijke film. De handicap van broer Lucien is erg confronterend en is constant aanwezig. Maar goed dat we af en toe eens een spiegel voorgehouden krijgen.

De leefomgeving van zowel Brian als Lucien is alles behalve ideaal. Een verkommerde omgeving met een vader die de zorg eerder ziet als geldgewin. Emotionele binding met zijn kinderen heeft hij nauwelijks, dan heeft hij het nog meer voor zijn honden. Geen film die ontspoort in bruut geweld, het had zo gekund.

Maar Molter besloot de focus geheel op de broers te leggen. Geheel terecht overigens! Een mooi en innemend portret. Een zeer dikke 3,5* alvast!

Voor een ultra short een relatief hoge score, maar ik kan alleen maar beamen dat dit visueel echt zeer fijn gedaan is. Computer geanimeerd uiteraard allemaal, maar toch. Ik genoot wel van die onderwaterwereld. Het is een wereld waar je heel veel mee kan op vlak van CGI.

Best creatief ook waarbij dieren half muteren en zich vereenzelvigen met het afval in de oceanen. Op dat vlak dus ook een morele les.

Een oninteressante professor academicus komt plots in het middelpunt van de belangstelling te staan wanneer hij in ieders droomt verschijnt. Hij wordt ineens bijzonder famous. Leuk, denkt hij, misschien kan hij zo eindelijk werk maken van zijn boek. Maar Paul Matthews verzeilt in een celibrity spiraal waar hij helemaal niet om gevraagd heeft. Meer nog, als persoon kan hij helemaal niet aan. Een grappig en treurig moment toch wanneer een potentiële uitgever enkel is geïnteresseerd omwille van zijn beroemdheid en hij zoals een aap zijn kunstjes moet doen, maar eigenlijk totaal niet bezig is met de persoon Paul zelf.

Wanneer de dromen over Paul uit de hand lopen, krijgt de film een wat maatschappijkritische moraal. Paul wordt overal gecanceld. Ook voor zijn vrouw wordt het moeilijk hiermee om te gaan. Het verwoest zijn leven.

Leuke en goede rol van Cage. Fijn plotverloop ook en mooi om te zien hoe de dromen er bij sommigen eruit zien. Best grappig eigenlijk. De film heeft een soort filosofische ondertoon. Fijne dialogen ook.

Letterlijk een doelloze film van een vrouw die rondzwerft in de straten van Mexico stad. In dat opzicht best sfeervol en onderhoudend. Maar ik verloor het helemaal als ze daar bij die soort waarzegster terecht kwam. Veel gelummel wat alles wat deed instuiken. Het goede gevoel van het eerste deel van de film viel me dan ook compleet weg. Jammer.

Dit heeft veel weg van een kopie van The last bus met Timothy Spall. Je hoeft er zelfs niet veel moeite voor te doen om de gelijkenissen te zien. Ik heb hier wel graag naar gekeken, maar erg geweldig kan je het toch allemaal niet noemen. Het ligt er gewoon allemaal te veel op. Te sentimenteel, te toevallig, te melig, te geforceerd ... En dat is jammer.

Het Engelse landschap mag dan wel een troef zijn, het is één van de weinige dingen die overeind blijven. Broadbent is dan wel een gedegen acteur, maar hij loopt hier toch maar wat doelloos rond, letterlijk en figuurlijk. Ik snap het subplot niet zo goed welk pas naar het einde écht duidelijk wordt. Ik vond vervolgens die flashbacks niet echt passen bij de sfeer van de film. Het haalde me er zelfs uit. Los van dit alles wordt de sfeer ook wat opgeklopt met dat hondje en die bende wereldvreemde nitwits die perse wilden meewandelen. Had ik zo'n trip willen doen - ik alleen (!) - ik had die wereldverbeteraars de mantel uitgeveegd.

En ondanks alle negativiteit de film toch vlot genomen. Dat zit hem dan in de kleine dingen, de moeizame relatie met zijn vrouw, het mooie landschap en het lelijke decor van de Engelse steden, het acteerwerk van Broadbent, het tempo ...

Iets minder enthousiast dan de meeste meningen hier. Wat me vooral het meeste bijblijft van de film is de ongelooflijk prachtige setting van de vreemde planeet. We spreken hier anno 1956. De ruimtevaart stond nog in zijn kinderschoenen en 1969 was nog veraf.

Robby vond ik dan weer een enorme tegenvaller. Blijkbaar een iconisch figuurtje? Dat is mij helemaal ontgaan en voor mij was dit de eerste kennismaking. Weg een beetje die magische sfeer voor mij en ik begon me dan te veel op (onbenullige) details te focussen. Me te weinig realiserend dat de film haast 70 jaar oud is.

Het (romantische) plot boeide me ook maar matig en voor de rest was het vrij houterig. Wel ook zeker wat troeven naast het mooie decor. De idee rond almachtige kennis was goed, maar kon verder uitgediept worden.

Nog een klassieker van Carpenter. Niet zo'n succes als zijn Halloween en zeker niet van het latere The Thing, maar zonder twijfel eveneens een gedegen en zelfs sterke horrorprent van Carpenter. Het mag er dan misschien allemaal oubollig uitzien, aan sfeer en context alvast geen gebrek.

Met mist als centraal uitgangspunt kan je volgens mij ook weinig misdoen. Het fenomeen zorgt van zichzelf voor mysterie en een benepen gevoel. Voeg er een piratenvloek aan toe en je krijgt spektakel. Qua spektakel of slasher nogal magertjes, maar zoals ik al zei maakt de sfeer erg veel goed.

Prima filmrollen ook. Fijn om een jonge Jamie Lee Curtis aan het werk te zien. Vrij standaard allemaal, maar weinig op aan te merken eveneens.

Iets minder enthousiast dan de meesten hier. Wel een degelijke goede film. Vrij hard ook en de bandieten zijn echt meedogenloos. Op dat vlak geen enkele ruimte om enige sympathie op te wekken. Die twee die achterin zaten, dat scheelde toch wel iets mee. Het moreel kompas was het noorden kwijt, maar ook mentaal schortte er wel één en ander. De oudere man, de patron zowat, was veel koeler en beredeneerder.

Het nepbloed springt er wel wat uit, zowel in hoeveelheid en het feit dat het er echt niet uit zag. Die ene babbelzieke lifster was echt vervelend. Het verbaasde me zelfs dat men het zolang uithield in de auto met haar, want ze werd pas gedood toen ze zag dat die ene steekwonden had.

Het slot is inderdaad cynisch. Ik vond het al zo raar dat hij die dode vrouw compleet negeerde. Voorts wel een beklemmende sfeer, enerzijds door de omstandigheden, maar ook door die propvolle auto met bezwete gezichten.

Erg fijne coming of age van een 12-jarig meisje zittend in haar laatste jaar in de basisschool. Ik heb er thuis ook zo eentje rondlopen. Zou die daar ook zo mee bezig zijn met haar meidengroep? Ik heb alvast geen flauw benul...

Wat een geweldige en innemelijke acteerprestatie van de kleine Abby Ryder Fortson! Zeer naturel en schattig ook. Je zit in zo´n periode dat je lichaam verandert en jongens zijn tegelijkertijd vies en stom, maar ook mysterieus en aantrekkelijk. In groep sta je dan sterker, maar om jezelf te wapenen ontwikkel je eigen regels, heerlijk.

Komt daarbij het subplot rond religie en de geloofsovertuiging van de ouders. Een film ook over familiebanden en vertrouwen. Leuk ook om Kathy Bates steeds te mogen zien. Mooi verweven in het plot en de onzekere houding van Margaret. Fijn!

Niet Dupieux´ beste of meest sprankelende film. Een film in en over een toneelstuk, letterlijk dan. Minder absurd dan wat ik al van zijn zag, maar toch gek genoeg om je wenkbrauwen even te fronsen of een grijns op je gezicht te toveren.

Maar als het niets voor je is, ben je al snel de aandacht kwijt. Alles ook op één locatie, dat is sowieso al niet makkelijk en één of meerdere acteurs met lange monologen. Niet evident om het onderhoudend te krijgen. Gelukkig is 64 minuten ruimschoots voldoende.

Even had ik de hoop een toneelstuk in het toneelstuk te mogen zien waarbij de ordeverstoring van die malloot deel uitmaakte van het toneelstuk zelf, niet dus. De leukste elementen waren inderdaad de interacties met het publiek: de man met de laptop, hilarisch, maar ook de andere banale gesprekjes. Niet slecht, niet super, zeer nipte 3,0*, maar kon best nog een halfje lager geweest zijn.

Het lijkt me niet eenvoudig om een balans te vinden als je een biografie maakt van de vrouw van één van de meest iconische zangers aller tijden. Het gevaar bestaat erin dat je te veel afwijkt en je focus tóch weer over The King zal gaan. Dat is hier niet echt het geval. Coppola slaagt erin Priscilla vast te houden en het gebeuren vanuit haar kant te bekijken. Alleen lijkt ze me te weinig interessant om de film boeiend te houden. Opmerkelijk wel en dat lijkt me een bewuste keuze om bij de aanstekelijke soundtrack van de films de songs van Elvis gewoon te negeren.

De film mist body. Het plot is iets te plat terwijl je om de hoek een zoveel meer te rapen valt. Je krijgt dan wel een notie van een Elvis te zien als hij thuis rondloopt, maar veel zijn we daar niet mee. Je hebt behoudens de idee dat hij maar met flarden thuis is nimmer de idee dat Priscilla het leven deelt met een wereldster.

Toch al bij al graag naar gekeken. De setting zat goed en het acteerwerk van Priscilla sloeg wel aan. Een bang schuchter meisje aan de zijde van een erg charismatische zelfverzekerde man en dat merk je af en toe wanneer hij voor haar bepaalt wie ze moet zijn en wanneer ze er moet zijn. Twijfel tussen 3,0* of 3,5*, maar het coming of age verhaal van Priscilla werd goed neergezet met de meest overtuigende scènes in het begin, later kabbelende het iets te veel voort.

Het is al een tijdje geleden dat ik Alive zag, maar het lijkt me een zuivere remake. Weinig mis mee, want deze hier doet het meer dan prima. Geen sentimenteel gedoe, maar een bikkelhard rauw drama, letterlijk en figuurlijk. De film neemt ook zijn tijd om de gevolgen van de crash op je te laten neerkomen. Hierbij is er aandacht voor eveneens de mentale impact. Het lange wachten, de hoop op redding, het emotionele overleg welke laatste optie nog rest wanneer al het eten op is, ...

Enkele rake scènes hebben wel een indruk nagelaten. De crash zelf waarbij botten breken als twijgen, maar met die nuance dat het niet om de sensatie was te doen. De scène waarbij ze ontdekten dat de reddingsacties werden gestaakt, was ook erg imponerend.

Knap acteerwerk, naturel en authentiek, met vrees en ontzag voor het gebergte. Fraai gefilmd ook, met de juiste camerahantering etc. Mooi!

Erg vreemde film. Daar ben ik niet de enige in zo lees ik hier. Maar mij beviel de film me toch iets minder. Visueel vooral bijzonder met sterke karakteristieke beelden zoals die kalkwitte gezichten of de industriële machines die hun werk deden. Maar tegelijkertijd best bizar met een minutenlange fight tussen twee naakte mannen.

Voor mij was de "huh?" er al vrij snel. Daarvoor moest ik de aftiteling niet afwachten. Waar het precies over ging, weet ik nog steeds niet. Een erg introverte Emil dat wel met ideeën die werkelijkheid en fictie niet echt van elkaar kunnen onderscheiden.

Erg happy is de film allerminst. Wat zwartgallig en troosteloos, zowel de omgeving als het hoofdpersonage. Je zal maar in zo'n situatie zitten. Niet dat de film uitdooft, maar de film eindigt niet, hij loopt gewoon door. En bij de aftiteling blijf je verbouwereerd achter (al ontbrak het wow-gevoel wel bij mij).

Een film die meteen met de deur in huis valt en meteen één van de topscènes van de film prijsgeeft. Je zit er meteen middenin. Alleen kan de film die lijn niet doortrekken en moddert het wat aan. Niet dat de film saai wordt, dat niet, maar het verglijdt in matigheid.

De film grabbelt iets te graag in de ton van de clichés. Een complete nobody die per ongeluk politie-agente is geworden, wordt door de chief van de FBI op een piëdestal gezet. Een persoon met nogal wat issues ook, maar blijkbaar toch heldert denkt door foto's te nemen van de omstaanders. Ik heb het vaak moeilijk van het allen tegen één principe waarbij de ene briljant is, maar onbegrepen is of zelfs wordt tegengewerkt tegenover een bende oenen die er niets van kent ongeacht ze ook de selecties bij de FBI gehaald hebben. In een simpele nineties actiefilm is dat nog wel leuk, maar hier had ik toch meer van verwacht.

Maar Woodley en Mendelsohn doen het wel goed. Mede door hen beiden wordt de film naar een hoger niveau getild. Voor de rest wat mosselen noch vis.

Brute horror slasher inderdaad. Helemaal niet slecht al vond ik A l´Interieur nog intenser. Vrij simpel plot waarbij om een onbekende reden een einzelgänger aan het moorden slaat. Niet met een vuurwapen, maar met de grove bijl of een mes.

Aan bloed dus geen gebrek. Het wordt al gauw een kat en muisspel of verstoppertje spelen. Best spannend en erg onderhoudend allemaal.

De gore valt al bij al wel mee. Aan liters bloed zeker geen gebrek. Dé plottwist was voor mij overbodig en voegde eigenlijk weinig toe aan het verhaal.

Ik heb het gevoel al soortgelijke films gezien te hebben, ook Europees van makelij, maar ik kan niet echt een titel opnoemen. Een ongewone film waarbij structuur en een vooraf geplande activiteit ontaardt in toevalligheden en onverwachte situaties.

Het plot is eenvoudig. Een koppel uit Hannover houdt het voor bekeken en verhuist naar Berlijn. Op de laatste avond nodigen ze een aantal vrienden uit om het afscheid te vieren. Aan de ruimte te zien, hebben ze echt de volgende dag nog erg veel werk voor de boeg en voor mij persoonlijk is zo'n timing weinig realistisch, maar het is wel een leuk uitgangspunt om met een groep vrienden te dineren. Geen bizarre uit de hand gelopen spelletjes zoals met de smartphone op tafel (Perfetti Sconosciuti (Film, 2016) of Le Jeu (Film, 2018)).

Wel een film met onbekende vreemde gasten of vrienden die opdagen maar niet noodzakelijk met iedereen overeenkomen. Het levert leuke ongedwongen pseuo-intellectuele gesprekken op. Onderhoudend en rustig voortkabbelend om op het einde op een catharsis uit te draaien. Geen slechte film, maar zeker ook niet memorabel.

Ik ondertussen toe aan mijn 17e Kore-eda. Ook een fan en geen enkele film die onder de 3,0* zakt, zelfs het meest zwakke Franse uitje La Vérité (Film, 2019) niet. Wederom een prachtige film dit, niet van het niveau van 20 jaar terug, maar ik genoot ervan. Helemaal alleen in de zaal, een zegen en een vloek tegelijk.

De aanpak van Koreeda is toch wel bijzonder, toch voor zijn doen althans wanneer hij het ontvouwde plot vanuit verschillende perspectieven opnieuw laat gebeuren, met die extra duiding en context van een eerder geziene scène. Het is net door die andere invalshoeken dat je anders naar de personages gaat kijken. Kore-eda doet dat op een erg ingetogen subtiele manier zoals we dat gewend zijn van hem. De erg zachte ondersteunende pianomuziek van Sakamoto doet de rest.

De titelkeuze voelt wat vreemd aan. Ongewoon hard ook, want de vlag dekt de lading toch niet helemaal. Het is eerder een ingetogen moreel vraagstuk over pesten, het stilzwijgen ervan of ambivalente verhouding tussen dader en slachtoffer. Geen zuivere (eenvoudige) pestfilm om het kort door de bocht te zeggen. Kore-eda trekt het echt wel open tot een warme coming-of-age. Mooi!

Ondanks dat ik het erg vermoeiende en vaak in zijn geheel matige films vind, kijk ik steeds toch uit naar een nieuwe Anderson.

Het is al vaak gezegd dat het visuele het meest toonaangevende is in zijn films. Hij kruidt dat dan met die droge humor waardoor zijn films in vele scènes best erg genietbaar zijn. Ik zeg bewust scènes, want in zijn geheel genomen, kom ik er niet meer.

Erg fantasievol en creatief, het verdient erg veel lof. Ook nu weer met die insteek als toneelstuk, erg kleurrijk en sfeervol. Ondanks zijn gekende stijl, toch verfrissend en telkens weer wat anders. Soms wel wat te interessant om interessant te doen. Het is hem vergeven.

Ik volg de meeste meningen hier en ben van hetzelfde idee: een aardige film, leuk om naar te kijken, maar er is binnen het genre veel beters op de markt. Coming of age is niet echt van toepassing, maar het is een film die draait rond het personage van weerman David Spritz. Het gaat hem niet voor de wind om het in zijn termen uit te drukken. Ik heb niet bepaald de visie dat hij een onuitwisbare indruk nalaat op zijn werk (ondanks zijn prima verloning), maar kom, er zijn perspectieven op beterschap.

Neen, het is voor op privé- en relationeel vlak dat zijn leven een puinhoop is. De relatie met zijn naasten is pijnlijk gezakt tot een dieptepunt. Hij ervaart (of ontvangt) geen connectie met hen, niet met zijn vader of ex, maar ook niet met zijn kinderen. Pijnlijk dus.

Prima rol van Nicolas Cage. Hij zit goed in zijn rol en brengt de film naast aandacht ook extra schwung aan de film. Drama en humor wordt hier afgewisseld, best OK allemaal, maar ik miste dat tikkeltje extra om de film als een topper te zien. Degelijk zonder meer.

Sport en film, behoudens boksfilms denk ik, niet altijd een even geslaagd huwelijk. Het is moeilijk om echte topfilms te vinden over deze uitdagende combinatie. Vermakelijk en sfeervol zijn ze best wel, maar verder dan dat gaat het vaak niet. Invictus, over rugby, had nog dat tikkeltje extra doordat je die hele geest van de natie en Mandela meedroeg.

Deze Remember the Titans ligt wat in de lijn van Any given sunday dat een jaar eerder uitkwam. Hoewel Pacino het niet slecht deed, is het ook hier Denzel Washington die de film naar een hoger niveau tilt met al zijn flair en charisma. Het raciale thema is een extra factor dat de film kruidt.

Het is gewoon een leuke film met veel spektakel en drama. Goed in beeld gebracht. En dat American Football heeft wel wat, alleen jammer dat ik de spelregels te weinig begrijp om écht into te zijn. Had ik een Amerikaan geweest ...

Eén van de favoriete films van Michaël R. Roskam (Rundskop). Nou, daar moet ik toch even de wenkbrauwen fronsen. Dit hier duurt amper 78 minuten, maar het is eindeloos. Benidorm Bastards oja, ik zat zelfs af en toe aan de Oostenrijker Seidl te denken. Die heeft ook zo van die obscene scènes in zijn films, maar dan toch nog een stuk beter. Ik moest er vooral aan denken bij die dikke prostituees rond minuut 25.

Dat publiekelijk geneuk van vuilnisbakken en lantaarnpalen, het begint wat tegen te steken. Als je dan toch helemaal off the road wil gaan, laat je broek dan tenminste zakken. Veel herhaling in de film. Weinig logica ook. Kan weinig positieve dingen vinden. Weinig boeiende dingen ook. Wat met bommetjes gooien en wat dingen vernielen. Hip hip hoera!

Erg vervelend en slecht camerawerk ook, weinig kwaliteitsvol, maar ook erg schokkend. De film - als je het zo kan noemen - is zelfs niet absurd. Het is gewoon "niets", zever, gezever. Een waardeloos prul...

Oei, ik ben hier blijkbaar één van de weinigen die niet onverdeeld gelukkig is met deze film. Ik struikelde vooral over het vreemde gegeven hoe dergelijke pesterijen - eens niet begaan door de opvoeders of leerkrachten - zo geïnstitutionaliseerd en openbaar waren voor de gehele school, incluis dus het bestuur. Die knokpartijen bijvoorbeeld werden vanop het balkon gade geslagen door het bestuur. Ik weet het niet, maar ik kon er me grotendeels daardoor niet mee vereenzelvigen.

Erik was al een vechtersbaasje in zijn verleden, maar zijn metamorfose - op vraag van zijn moeder - vond ik wel erg bruusk. Ook de afranselingen door zijn vader plaats ik onder hetzelfde stramien. Ik kon Erik dus moeilijk doorgronden, het leek me soms erg contradictorisch. Los hiervan vond ik het acteerwerk en de sfeer wel goed.

Niet voor het eerst dat ik dergelijke kostschoolfilms zie, zowel uit de VS als voornamelijk van Europese bodem. Vaak intrigerend en aangrijpend. Maar ik zag er al betere dan dit. Deze film vond ik eerder matig hoewel er zeker prima elementen in zitten waar niets op af te dingen valt.

Ik kan een woordje meepraten over de gebeurtenissen in de Eerste Wereldoorlog, maar van de Armeense genocide, dat woord lijkt me toch courant volgens vele internationale instellingen, ben ik niet zo op de hoogte. Toch wel een opmerkelijke film die de combinatie heeft van een animatiefilm en een documentaire. Neem daarbij de integratie van zwartwitbeelden van de Hollywoodfilm uit 1919 en je krijgt een boeiend origineel gegeven.

De aanpak is dus knap en het toont ook aan dat een verhaal niet sensationeel gekruid hoeft te zijn met verschrikkelijke beelden om als aangrijpend gezien te worden. Ik heb alvast erg geboeid gekeken naar dit stukje geschiedenis.

Vooral het vluchtrelaas vond ik uitermate boeiend. Eens in de VS vond ik het iets moeizamer, maar leefde het toch weer op wanneer het belang van getuigenissen zoals van Aurora erg belangrijk waren om het bewustzijn bij de bevolking en de politiek te voeden.

Niet echt een Marvel fan, maar voor GOTG wou ik toch extra moeite doen. Vanaf het begin eigenlijk vroeg ik me af naar wat ik aan het kijken was. Ik kon er nauwelijks kop of staart aan krijgen. OK, die wasbeer ligt op sterven en zijn vrienden willen hem redden,[\spoiler] maar veel verder kom ik niet. Erg warrig plot dat jumpt van de ene naar de andere scène. Inhoudelijk dus zeker niet mijn ding.

Visueel en technisch blijft het wel leuk. Erg mooi gedaan soms. Zeer kleurrijk en creatief. Een leuke bende is het zoals hier al wordt gezegd. Maar dat alleen redt de film allerminst. De ziel is er een beetje uit. Veel van het hetzelfde lijkt me, maar dan van een minder niveau.

Geen specialist in Kiarostami. Wel na 5 films al een idee gekregen van zijn werkwijze. Geen gelijkvormigheid, eerder wisselend succes. Where is my friends house vond ik zijn beste tot nu toe. Ook al zo'n stoffige film in één of ander afgelegen dorp.

Hier ook dus, met een mooie blik op nog zo'n dorpje vol met steegjes, trappen en laddertjes. Een wirwar is het van smalle straatjes en holen die moeten doorgaan voor ingangen of deuropeningen. Weinig rolstoelvriendelijk alvast en van de CO2-uitstoot hebben ze ook weinig last. De parking is noodgedwongen aan de rand van het dorp ...

Velen zien er blijkbaar heuse metaforen in, over het leven en de dood, mja, misschien. Mooie landschappen, dat wel, maar longshots waren er amper, toch niet in stilte. Onze ingenieur was de volle twee uur aan de praat, met jan en alleman. Vaak over alledaagse dingen, kleine zaken des levens wat mensen bezig houdt. En wanneer zijn telefoon rinkelt, holt hij zich naar het hoogste punt net buiten het dorp. Het had iets vergankelijks.

Al bij al een redelijke film over pure cinema, zonder veel franjes, maar met veel interactie zonder dit te willen opsmukken met spectaculaire dingen.

Johan Leysen overleed begin 2023. Het moet wellicht één van zijn laatste films geweest zijn. Vermoedelijk geen onbekende Vlaamse acteur in Nederland omdat hij erg veel opduikt in Nederlandse films en series. Zoals steeds een erg goede gedegen performance.

Toch wel een mooie serene film over het meisje Elvie dat opgroeit op een camping. Haar opa baat die uit en haar mama heeft een verstandelijke handicap. En met dat laatste heeft ze het langzaamaan moeilijker en moeilijker. Ze schaamt zich ervoor en weet dat haar mama erg afhankelijk is van derden. Wat haar wellicht het meeste stoort is dat er van haar wordt geprofiteerd door dat vriendje. Gelukkig geen overdaad op dat vlak, de meeste mensen zijn gelukkig lief voor haar en elkaar.

De relatie tussen moeder en dochter vertroebelt. Het is niet omdat je begrip hebt voor de situatie dat een jong meisje niet verdrietig of boos mag zijn. Het is een zware last voor zo'n jong kind dat eigenlijk een zorgeloos leven zou moeten hebben. De houvast en de lijm om alles draaiende te houden is de opa. Als er maar niets ergs met hem gebeurt ...

Mooi ingetogen acteerwerk. Fijne film, niet spectaculair, maar erg naturel en eerlijk.

Heftige film omdat het gaat om één van de meest verfoeilijke misdaden die je je maar kan bedenken. Kinderen zijn makkelijke en erg manipuleerbare slachtoffers waaruit erg veel geld en ander vertier kan geslagen worden door meedogenloze gangsters. Het is één netwerk van diverse schakels tussen ontvoerders en de laatste schakel van een oude (cliché) pedofiel die er zou kunnen uitzien als je opa of oom.

Griezelige gedachten spookten toch door mijn hoofd bij momenten. Het is iets waarvoor we onze ogen sluiten, maar het is bittere realiteit. Dat kwam ook tevoorschijn bij de aftiteling. Hallucinant om vast te stellen dat er momenteel meer (kind)slaven zijn dan toen de slavernij nog bestond.

Inhoudelijk vond ik de film in het begin het sterkst. Misschien hier en daar wel een plothole zoals hier al eens vermeld, maar er is in het begin meer aandacht op de emotionele aanpak en gevolgen van dit beladen thema. Ook wie mee in het netwerk zit - en dat kan evengoed je buurman zijn - komt beter tot uiting dan het tweede deel van de film waarbij meer gefocust wordt op survival in de jungle met machetes en kalashnikov's. Waarom net deze broer en zus gered (moesten) worden/werden is filmisch nogal makkelijk. Toch laat deze film een zekere indruk na. Wel eentje uit 2023 die niet onterecht in de top 20 staat.

Ietwat vreemde short. Ik had een spetterende finale in gedachten en zat te popelen tot Stane het podium opging, maar jammer genoeg eindigt het allemaal met een sisser. De gemoederen werden bedaard en het familie-imperium is gevrijwaard van een schande. De vrijpostige dochter loopt ondanks haar bezwaren gewoon mee in de pas.

Ontgoochelend dus. Eentje die je gerust links kan laten liggen. Op het acteerwerk wel niets aan te merken.

Ik had wel wat meer verwacht van deze film en de verwachtingen werden niet helemaal ingelost. We volgen twee jongens, de één amper een jongetje, de andere jongvolwassen. Beiden strevend naar goedkeuring en de wil om te slagen in het leven. Alleen verloopt dat niet op wieltjes en dient er af en toe van het rechte pad afgeweken worden.

Het fokken van honden en de zoektocht naar de hond wanneer die verdwenen was, het was nog wel grappig. Tegelijkertijd ook zielig hoe hopeloos het leven soms is in het reservaat waar de kansen en groeimogelijkheden niet voor het rapen liggen.

Dat merk je ook bij de kleine Matho wanneer het schoolse leven hem nauwelijks interesseert en hij vooral bezig is om de meisjes te imponeren of het te maken als gang leider. Vrij rauw en realistisch drama, maar het greep me net te weinig aan.

Een film met potentieel, maar die zichzelf de das omdoet door zijn eigen luiheid. Best een prima begin en erg sfeervol geschoten. Kan ook niet anders met de oceaan en de golven op de achtergrond. Een film die draait rond vrijheid en het bereiken van dromen in een betere wereld.

Maar de film valt stil op een bepaald moment. Erg repetitief, letterlijk leek het wel, en dus voorts nog weinig kon boeien. Moeilijk, een film die hinkt op twee gedachten.

Al een geluk dat de beelden wel de moeite zijn waardoor je nog even kan wegdromen. Maar voor de rest vond ik het weinig soeps. Jammer.

Cage is opnieuw naar de weg naar boven aan het timmeren, nog niet van het niveau van voorheen, maar hij komt van ver. Hij blijft aan de lopende band films produceren. Drie vier per jaar is zowat de regelmaat, te veel om allemaal bij te houden (op livebasis). Met het gewaagde personage van Dracula is er een berekend risico, maar het plot is buiten verwachting erg fris en onderhoudend.

Best grappig allemaal. Een soort horrorkomedie met veel actie en ook het vele bloed wordt niet gespaard. Het zijn ook de personages die de film maken. Naast Cage zelf ook wel een leuke rol gezien van Nicholas Hoult als onderdanige dienaar en Awkwafina als rechtschapen opdondertje. Leuk om hen allen de film te zien dragen.

In sommige scènes net niet op het randje van slapstick, maar het is één rollercoaster van pure fun en entertainment. Wel van genoten. Niet hoogstaand allemaal, maar de lage verwachtingen hielpen ook wel om verrast te worden. Leuk!

Net als de eerste film met deze 2e Gremlins een nostalgisch gevoel. Vroeger als kind toch geregeld gezien, zeker de eerste. Geen slechte film, best leuk, maar toch iets minder dan het origineel. De combi tussen humor en horror blijft geslaagd, ook al is de humor niet altijd grappig, flauw zelfs bij momenten.

De grappen en grollen de de beesten uithalen, blijft wel een monkellach toveren. Ook de intelligente gremlin had wel iets al vond ik die vrouwelijke versie dan weer een stuk minder. Leuk zo die parodie en verwijzingen zo naar Rambo. Zo wisselt de film goede met minder goede momenten af waarbij ik bij de eerste film toch vooral de goede zaken ervoer.

Het acteerwerk was weer niet geweldig, maar dat lijkt me ondergeschikt in dit soort films. Al bij al blijft Gremlins (2) vermakelijk met een avondje verstand op nul. Mijn dochter keek even mee, vond het wel leuk, maar het gevoel aan nostalgie is toch niet iets wat je kan bijbrengen aan een andere generatie.

Sao Tomé & Principe, een eilandengroep langs de kust van westelijk Afrika in de Atlantische Oceaan. Een documentaire over de inheemse bevolking, over hun dagdagelijkse bezigheden en activiteiten. Land- en visbouw voornamelijk. Een eiland dat destijds als kolonie tot Portugal hoorde en nog steeds veel invloeden van daar heeft. Een eiland dat zoals zovele van die eilandjes erg afhankelijk is van import en de schepen die voorraden brengen.

Geen geweldige documentaire, maar wel een goede kennismaking.

Oei, geen idee wat hiervan de bedoeling was. Qua genre een short documentaire, een soort van reclameboodschap over schilder James Ensor en de Koningin der Badsteden, Oostende. Met de energieke krachtige stem van Wim Opbrouck. Ik ben al twee maal in het Ensorhuis geweest, meer dan interessant museum, zeker de moeite waard. Maar met deze productie kon ik erg weinig aanvangen, zeker op filmisch vlak niet.

Lynn en Lucy zijn boezemvriendinnen die het ondanks hun moeilijke sociale situatie het wel naar hun zin hebben. Zeker wanneer ze op stap gaan, kunnen ze alle zorgen even loslaten. Lynn is de oudere van de twee en heeft een laag zelfbeeld. Lucy is wat losbandiger en trekt de nodige aandacht van het mannenvolk.

Beiden zijn moeders, de één toch redelijk toegewijd had ik de indruk, de andere toch meer alsof het een opdracht was. Een tragische gebeurtenis maakt een einde aan de jarenlange vriendschap. Lynn is gedwongen een standpunt in te nemen en bepaalde handelingen worden onomkeerbaar. Ze trekt op met andere mensen die niet haar type zijn, maar ze wil erbij horen. Mensen als surrogaat vriendinnen wetende dat ze een weinig hoge van haar hebben.

De film is een interessant hoe vriendschap kan evolueren. Weinig gelaagde aanpak, dat wel, maar toch degelijk. De impact van de buurt is groot. Ieder heeft zo zijn oordeel klaar. We zien daar hier een fractie van. Geen grootste film, maar goed om eens mee te pikken.

Mijn 6e Gilliam en ik kan bij deze besluiten dat de man me absoluut niet ligt. Hoger dan een 3,0* kwam ik niet. En bij deze The Fisher King al helemaal niet. Ik hou niet zo van zijn films met een absurde insteek en hyperkinetische acteerwerk met warrig onsamenhangend plot.

Bijzonder drukke film ook weer met evenzeer drukke of vervelende personages door Robin Williams en Jeff Bridges. Ook het camerawerk doet daar een schepje bovenop. De film krijgt een kluchtig gevoel dat overheerst op het drama dat later iets meer naar voren trad. Toen was het kalf al verdronken voor mij.

Niet ondersteboven van Scanners, maar wel degelijk. Me zeker vermaakt met de film waarbij vooral het onderwerp me aansprak. Scanners is een psycho thriller, een sciencefiction waarbij bepaalde mensen gedachten van anderen kunnen lezen en dat kunnen inzetten als wapen.

Cronenberg zou blijkbaar weinig budget gekregen hebben en de productie van de film verliep zou ook snel snel verlopen zijn. Toch maakt hij er nog iets van. De gore is best knap gedaan. Niet altijd even sterk, het acteerwerk was bijvoorbeeld maar matig. Maar de sfeer is wel goed, prima soundtrack ook.

Mia Hansen-Love was amper een jaar of 22 toen ze dit maakte. Vermoedelijk een studentenwerkje. Stelt weinig voor. Een observerende camera in het park. Wat voetballende lui, wat vliegers. That’s it. Geen statische camera, zwart-wit, geen dialogen of stem, enkel omgevingsgeluid. Klaar ermee. Amper drie minuten, te weinig om conclusies uit te trekken.

Een cliché kerstfilm is eigenlijk een pleonasme. Dat is hier niet anders. Aan meligheid en voorspelbaarheden zeker geen gebrek. Al bij al een lekkere wegkijker voor tijdens de feestdagen zonder ook maar ergens boven het genregemiddelde uit te komen.

Ik las hier dat er zich kijkers stoorden aan het racisme. Nouja, nogal een beladen term, ik hou het bij xenofobie en drang om de eigen traditionele waarden in stand te houden, dan sta je nu eenmaal minder open voor andere dingen. Maar dat het af en toe pijnlijk wordt, dat is wel duidelijk. Het verbaast me overigens en het lijkt me enkel een filmisch gegeven dat toekomstige schoonouders nog nooit iets vooraf gezien of gehoord hebben van hun toekomstig schoonkind. Krijg je er meteen ook een verloving bij, tja ...

Men probeert vervolgens wat grappig te zijn met miscommunicatie en pijnlijke situaties. Jammer dat het pijnlijke het haalt van de humor. Het gevecht met de kerstman was toch het dieptepunt dan. Om te eindigen krijg je ook de traditionele relatiebreuk vooraleer het terug koek en ei wordt, zélfs met de schoonfamilie. Tja.