Perfetti Sconosciuti (2016)

Aangekocht door Arti Film. Release: najaar 2016

Briljante film!!

Ons hele leven zit in het kleine zwarte/zilveren/gouden doosje dat we allemaal in onze broek- of vestzak hebben zitten wordt er in deze tragikomedie verteld. Tijdens een etentje van een jarenlange vriendenkring komt het voorstel om alle gsm/smartphones op de tafel te leggen en alle binnenkomende berichten/e-mails luidop te lezen en oproepen te beantwoorden met de luidspreker aan voor de hele groep. Zijn we wel zo eerlijk tegenover onze vrienden of hebben we geen geheimen voor partners en of vrienden. Leiden we een geheim leven naast hetgeen iedereen kent? Dit leidt natuurlijk naar komische en gênante situaties die eerst heel onschuldig lijken en waar mee gelachen wordt maar dit slaat naarmate de film vordert serieus om waardoor veel dingen naar boven komen.

Een dialoog gedreven film zoals we dat van de Italiaanse cinema wel kennen die zich afspeelt in de beperkte ruimte van een eetplaats, een keuken en een balkon waar het gezelschap zit te wachten tot er zich een volledige maansverduistering heeft gevormd. Met natuurlijk de fantastische Italiaanse keuken als toemaatje.

Mooie review, dimi303 en inderdaad een hilarische film, een van de beste die ik de laatste tijd gezien heb.

Het Italiaanse Festen, waarbij openbaringen niet van één persoon komen, maar van het hele gezelschap. Dit allemaal door iedereen tijdens een diner een spelletje te laten doen. Telefoon op tafel en een appje op te lezen of een telefoontje dat binnenkomt op speaker te zetten. Het einde is briljant en het laat perfect zien dat iedereen aan tafel wel iets te verbergen heeft en dat deze relaties onwerkbaar worden als dingen aan het licht komen. Het idee van een tweede einde is dan ook zeer goed gevonden.
Het blijft allemaal heel luchtig en bij vlagen is deze film hilarisch (op een Sideways manier)...

Eén van de beste films van het festival Film by the Sea. Jammer dat hij niet in de top 10 is terecht gekomen, dat had hij zeker verdiend. Ik hoop dat hij op DVD uitkomt.

Een soort Truth or Dare maar dan met telefoons.

Een spannende dialogenfilm. Wat begon als een gezellig etentje met vrienden ontaard in een grote nachtmerrie voor alle betrokkenen.

Het spel begint luchtig en grappig maar wordt steeds serieuzer als de ontboezemingen op tafel worden gelegd. Iedereen lijkt wat te verbergen.

De ene na de andere relatie spat als een luchtbel uit elkaar, of toch niet? Ik vond het einde erg goed gekozen.

Nare apparaten eigenlijk die telefoons.

Vanavond gezien in de Sneak Preview; leuke film, veel humor. Jammere is dat ik geen Italiaans spreek waardoor je de woordgrapjes niet helemaal herkend. Einde was wel wat matig.

Na 10 minuten was de zaal wel wat leger...

De film is nog maar amper uit en Álex de la Iglesia wil er al een remake van maken, in zijn stijl...

Gekunstelde Italiaanse praatfilm wil maar niet de diepte ingaan. Makkelijk ook met een goed acterende cast die met de snelheid van mitrailleursalvo's discussies op de kijker afvuurt. De ondertiteling kon het iig soms niet bijhouden.

De hele premisse is eigenlijk al vrij stom: doctoren, therapeuten e.d. van middelbare leeftijd gooien tijdens een etentje zomaar hun belijzers op tafel en dan kijken of dat goed gaat qua sappigheden en intieme details die langskomen.Gestudeerde mensen dus alsmede ook een taxichauffeur maar die is dan weer meer een "student of life".

No shit Sherlock. Of course it's gonna hit the fan.

Leuk als je 14 bent maar in dit geval dus niet: zelfs -misschien wel: juist- 14 jarigen weten dat je jouw privacy moet beschermen in dit digitale tijdperk. Je belijzer voorop dus.

In het Italië van 2016 is het blijkbaar schokkend dat iemand homo blijkt te zijn. Het dieptepunt was wel het verwisselen van mobiele telefoons om een buitenechtelijke relatie te verbloemen. En dat had dan ook te maken met de vorige situatie. Oh wow dat was corny en academisch tegelijk. Het kwam uiteindelijk ook door de maansverduistering right

De film kijkt heel makkelijk weg dus is het eenvoudig om even een >3,0* uit te delen maar het is niet zo heel moeilijk om zo'n film in elkaar te flansen dus nee.

2,0*

PS: ik denk wel dat als je goed Italiaans spreekt je hier meer kan uithalen qua humor/(woord)grapjes en drama. Ik had het idee dat er hier en daar wel wat lost in translation is gegaan. Maakt het geen meesterwerk uiteraard.

Geweldig!! Must c

Perfetti Sconosciuti

Spannende praatfilm. Een intrigerende Italiaanse film over een stel vrienden die allemaal hun mobiele telefoon op tafel leggen en iedere sms, appje of telefoontje ten overstaan van de anderen moet oplezen of opnemen. Want vrienden en echtgenoten hebben geen geheimen voor elkaar toch?

In het geval van Peppe, Carlotta, Rocco, Eva, Bianca, Cosimo en Lele gaat het gruwelijk mis. Hoeveel geheimen er op één avond worden blootgelegd voelt ietwat ongeloofwaardig en geforceerd aan, maar levert wel een uitermate boeiende film op. Het begint nog luchtig en humoristisch, maar het wordt steeds dramatischer en je ziet de vriendengroep voor je ogen uiteenvallen. Knap geacteerd ook door deze acteurs. Het einde zal niet iedereen kunnen bekoren, maar ik vond het wel mooi en geeft stof tot nadenken. Boeiende film met een hoog ‘don't try this at home’ gehalte...

De film is me aardig meegevallen moet ik zeggen. Ik wou deze toch wel kijken vanwege het originele uitgangspunt. Italiaanse cinema is me, tot op heden, niet zo erg bekend maar alles wat ik van Italië ken bevalt me. Ik zag dus geen reden om deze film links te laten liggen, zelfs mijn tegenwoordig ietwat beperktere vrije filmtijd leek het toe te laten.

Het begin was inderdaad een beetje aan de zwakke kant en ik denk zeker dat degene die de film slecht raten hem gewoon te snel afzetten. Uiteindelijk is het eerste kwartier gezever maar misschien wel nodig als dat rugzakje met achtergrondinformatie dat je mee moet hebben om delen van de rest van de film beter te begrijpen.

Er zit zeker wat humor in de film (er gaat natuurlijk humor verloren in de vertaling) en de dialogen zitten goed in elkaar verweven. Het aantal geheimen dat geopenbaard worden is best veel, maar wie ben ik om dit in twijfel te trekken, heb het spel zelf nog niet gespeeld. Het einde is nu eenmaal een keuze van de filmmaker waar wij niks over te zeggen hebben. Het is op zich misschien een beetje jammer voor de ontrafelingen die tijdens de film gebeuren, maar langs de andere kant geeft het een goed beeld van dat niets is wat het lijkt en dat er heel wat koppels zijn die in een leugen leven.

Sterke film dit in al z'n eenvoud. Het een en ander moet even op gang komen maar dan is er ook Italiaans vuurwerk aan tafel. Acteerwerk prima met mooie dialogen en een prachtige Kasia Smutniak.

Zeer matig komisch drama; zelden komisch genoeg om te lachen en too much drama om er ook maar iets van te voelen. Vooral dat laatste is een heikel punt. Waar Festen de spanning opbouwt tot een reusachtige ontploffing, word je hier van meet af aan met handgranaten bestookt. Als uiteindelijk de echte klappers komen, kan het je al geen reet meer schelen.

Het idee is zo gek nog niet: zeven vrienden leggen tijdens een diner hun telefoons op tafel en spreken af alle binnengekomen berichten met elkaar te delen. Grofweg komt het erop neer dat iedereen elkaar op alle fronten bedriegt. In een absurdistische komedie had dit prima kunnen werken, in dit soort van realistische drama voelde het totaal ongeloofwaardig. Ook omdat de berichtjes netjes na elkaar binnenkwamen en een uitgekiende opbouw kenden, van kleine leugentjes naar levens veranderende openbaringen. Vanwege de vele voorspelbare misverstanden en de belegen humor deed het mij meer aan Oppassen dan Festen denken.

Het einde vond ik dan nog wel aardig gevonden. Het laat je achter met de vraag wat beter is: voortleven in je leugens, of altijd alles eerlijk vertellen. Na drie seconden nadenken besloot ik dat het van geval tot geval verschilt. Dat een leugentje om bestwil soms heel handig kan zijn, maar dat het niet echt relaxed is om je hele leven aan elkaar te liegen.

Mooie film !

Deze film was me aanbevolen - en ik had al een klein spoilertje gehoord ook, wat ik meestal probeer te vermijden. En in dit geval is het precies de verrassing van het hele idiote gedoe die nog een klein beetje soelaas biedt misschien, want, gewapend met dat stukje voorkennis vond ik het toch allemaal bar tegenvallen. Het blijft een beetje hangen op een toch best suf plottrucje en wat ernstig voor de hand liggende situaties. Toch wel wat erg simplistisch gedaan, iets meer inspiratie en iets minder cliche had er zomaar een veel betere film van kunnen maken.

En het einde, dat vond ik dan helemaal wat drakerig. Als je de doos van Pandora openmaakt, moet je niet achteraf stommetje willen spelen - het kwam op mij over als een klein kind dat iets kapot gemaakt heeft en dan gaat drenzen 'het was al'.

Paar schamele puntjes voor wat redelijk acteer- en camerawerk, meer verdient het in mijn ogen echt niet.

Hele fijne film. Gelukkig eigenlijk weinig gezien of gelezen vooraf dus ging er 'leeg' in. Veel dialogen, vaak ook hele leuke dialogen, en daar houd ik van. Hele sterke cast, waar ik verder niemand van ken. Zie ook (te) weinig Italiaanse films. Vond het een leuk concept en goed uitgewerkt. Veel pijnlijke momenten maar goed uitgewerkt. Enkel het eind had misschien wat sterker gekund. Maar erg genoten. Ook van de sfeer in de film.

4*

Interessant gegeven maar ontspoort naar over-the-top, totaal onrealistische toestanden. Het ritme zat niet goed: eerst wat te traag en dan weer veel te snel. Wel een paar keer flink gelachen. Goede acteerprestaties. Al bij al zeker kijken.

Hele mooie praatfilm die zich afspeelt in één ruimte met 7 personen.

Acteren is super en de film blijft door zijn eenvoud boeiend tot het einde, met een super verrassend origineel einde.

Voor een echte liefhebber een must see.

Perfetti Sconosciuti

De enige ervaring die ik met pratende Italianen heb is het moment dat ze met de hele familie in de bus zitten naar Amsterdam Centraal. De onbegrijpelijke woordenbrij die het hele zooitje dan uitbraakt is niet te volgen, razendsnel en weet van geen ophouden. Perfetti Sconosciuti bevestigt dit oordeel met verve, maar biedt daarnaast nog heel veel meer interessants. Al dat interessants wordt overigens bijzonder goed gevat in de titel, die de lading van de film bijzonder goed dekt.

Het concept van de film is simpel. Zeven vrienden, waarvan drie stellen, leggen hun telefoons op tafel om open kaart te spelen tijdens het eten. Dat dit tot dramatiek leidt moge duidelijk zijn. Paolo Genovese weet dit echter met een fijne humor te mixen, waardoor er een verhaal ontstaat dat enerzijds leunt op dramatiek en anderzijds afwisselt met humor. Dit geeft een prettige combinatie. Het plot valt natuurlijk door vele ogenschijnlijke toevalligheden samen, waar sommige wat ver gezocht zijn. Ook het tempo ligt hoog. Op momenten te hoog zelf. Ondanks het hoge tempo weet Genovese een fijne maatschappijkritiek in zijn film te verwerken: de hogere moraliteit valt in vele vormen ten prooi aan vele banaliteiten, die wij voor ons gemak niet willen zien. Hij vormt dit in de krachtige metafoor van het mobieltje, toch wel het symbool van onze tijd. Het einde was dan ook alles zeggend en bijzonder treffend.

Het zevental is bijzonder goed op elkaar afgestemd. Ik ga ze niet allen bij naam noemen. Het fijne aan deze cast is dat ze allemaal op andere fronten elkaar aanvullen en geen persoonlijkheid hetzelfde is. Ze weten zichzelf allemaal anders te portretteren dan hun medespelers.

De setting is bijzonder krachtig. Laverend tussen het balkon, de keuken, badkamer en eetkamer krijg je een ruimte die groot genoeg is voor afwisseling, maar wel de kleinschaligheid van een één-kamerdrama behoudt. Dat geneuzel met de maansverduistering had achterwege gelaten mogen worden. Een slappe metafoor. Verder zit de sfeer goed in de film. Je voelt de situatie met de minuut klemmender worden. Het einde is daarbij een prima climax, die je nog wel even laat nadenken over de film.

De film is beter dan prima, met als kleine minpunten de onwaarschijnlijkheid van bepaalde ontwikkelingen en het hoge tempo.

4*

Prima film, waarin een vriendengroep besluit volledige openheid te geven aan elkaar door alles wat op hun telefoon binnenkomt met elkaar te delen. Dat zorgt (uiteraard) voor de nodige problemen. Goed acteerwerk van de gehele cast. De Italiaanse taal is bovendien prettig om naar te luisteren en het tempo ligt behoorlijk hoog. Qua waarschijnlijkheid laat het hier en daar wat te wensen over, maar dat doet verder niet af aan de film. Nog een aardige twist op het eind, als blijkt dat de vrienden het experiment toch maar niet hebben uitgevoerd, met als resultaat dat zij aan het eind van de avond ook nog als vrienden uit elkaar gaan.

“Questa è la scatola nera della nostra vita.” (Dit is de zwarte doos van ons leven)

Het is al eerder (maar zelden beter) gedaan. Deze film van Paolo Genovese over een avondje ‘gezellig eten’ met een groep oude vrienden mag er naar mijn mening best zijn. Het script met zijn deels onverwachte wendingen en scherpe dialogen is ronduit verbluffend. Dat geldt evenzeer voor het acteerwerk, dat over de hele breedte eerste klas is. Het helpt natuurlijk dat Italië over een heel scala aan acteurs beschikt, dat dit soort intieme drama’s perfect over het voetlicht kan brengen.

Na een rustig begin ontwikkelt zich vanaf het moment, dat de ‘zwarte doos van ons leven’ op tafel komt, een bijtende (en soms kostelijke) film, waarnaar ik in toenemende mate gefascineerd heb zitten kijken. Het einde vond ik niet zo sterk, maar dat doet nauwelijks afbreuk aan mijn waardering.

Ik kan me voorstellen dat de spiegel die Genovese ons voor houdt voor sommige kijkers tamelijk confronterend is en dat dat zijn weerslag zal hebben op de waardering. Hoe dat ook zij, voor mij is het een van beste films van 2016.

Prachtige film en dat zeg ik niet snel!

Prachtfilm, maar we (vriendin en ik) hebben meningsverschil over het einde van de film.

Hoe moeten we dit invullen? Was het een spel... of .... ?

als blijkt dat de vrienden het experiment toch maar niet hebben uitgevoerd, met als resultaat dat zij aan het eind van de avond ook nog als vrienden uit elkaar gaan. [/quote]

Dank voor deze uitleg TMP, ik vond het wel een aardige film maar begreep niets van het einde. Dit vind ik een plausibele uitleg.

Heb je de film tot het einde uitgezeten?

Amusant maar oppervlakkig. Personages die allemaal typetjes zijn, ook allemaal met van die typische beroepen waardoor het allemaal iets kunstmatigs krijgt. Een film hoeft niet per se vol voor realisme te gaan, maar ik vond bijna alles erg standaard en voorspelbaar. Al die spontane stiltes die niet werken. Een gebrek aan chemie onder de acteurs.

Na de mooie backfire van de twee verwisselde telefoons kreeg ik wel echt wat plezier in hoe overdreven het allemaal is, maar ik zou niet met zekerheid durven te zeggen of het allemaal bewust zwarte komedie was of serieus. Af en toe zit er ook zo'n scène met slecht getimede serieuze muziek tussen, wat we tamelijk subtiele humor lijkt voor een film als deze.

Het einde waarin blijkt dat men nooit aan het spelletje met de telefoons heeft willen beginnen (wie zou ook zo gek zijn met zo enorm veel te verbergen?) is nog wel aardig, maar echt bijtend kan het nooit zijn als alle personages en situaties niet uit de werkelijkheid zijn gegrepen. Vond die taxichauffeur trouwens nog het ergste typetje misschien. Matig gespeeld ook. En die discussie over een Mac versus een PC is wel een beetje ergerniswekkend hoor. Een statement die wel past bij zo'n oppervlakkige film eigenlijk. 3.0*.

Een van de beste films van de laatste tijd dat weer eens laat zien dat we breekbaarder zijn dan we dachten. Kleine geheimen zorgen voor grote problemen, laat staan de grote geheimen die er voor kunnen zorgen dat elke relatie daardoor ten onder gaat. Tel daarbij het geweldige acteren op, en de onderhuidse spanning en je hebt een klein meesterwerk, dikke aanrader