Perfetti Sconosciuti (2016)

oppervlakkig amusante sitcom, wat een treurigheid eigenlijk....

Goede film! Wel een opeenstapeling maar het punt wordt gemaakt

Idd punt word gemaakt. Film die door dialogen en de foon blijft boeien.

Wat een top film !

Geniaal van het begin tot het eind en zo ontzettend waar.

Wat overgewaarde film wat mij betreft. De eerst helft is heel aardig, maar het blijft gefilmd toneel, er wordt geen gebruik gemaakt van het medium film. Zo krijgen we de bellers bijvoorbeeld niet te zien, wat in film goed zou kunnen werken.
Ook is het spectrum van de geheimpjes vrij beperkt relatie/sexdingetjes, en moet iedereen wat krampachtig er eentje hebben ipv op een paar dingen te focussen, realistisch voelde het al helemaal niet
De teede helft is wat rommeliger en loopt niet lekker qua tempo, met irriatnte muziek erbij bovendien. De titel klinkt me wat ook wat te pretentiues in de oren.....
Prima einde wel.

Deze film eens meegepikt en vond het een prima film. Een simpel gegeven en vond het een prima film. Er zaten wel enkele verrassende wendingen en de cast deed het ook prima.

Geen verwachtingen bij deze film, maar heb me er prima mee vermaakt.

Lastig te beoordelen film.

De premisse is wel leuk, met name in deze huidige tijd van mobiele telefoons, social media en allerhande zogenaamd geflirt en meer.
Je zit dan ook wel te wachten op de onvermijdelijke dingen die gaan komen.

Ideaal als gespreksonderwerk in vriendengroepen etc. Zat zelf ook geregeld te denken wat er bij mij allemaal zou kunnen gebeuren, een ongelukje zit in een klein hoekje.
Zaken out of context kunnen heel verkeerd overkomen.

Echter, als het eenmaal zo ver is, gaat het echt veel te gekunsteld en ver.
Had allemaal echt wel iets subtieler gekund. Jammer

Het einde vind ik dan wel weer best geniaal gevonden.

Goede film, al had ik niet direct door dat het einde een soort van alternatief einde was. Dus zodra de stellen naar buiten lopen zie je een einde waarbij het telefoon spel nooit gespeeld is. Erg gewaagde keuze van de regisseur. Ik kan voor mezelf gewoon niet bepalen wat ik er nou van vind, het schommelt per moment. Ik neig nu toch naar een goede keuze op het moment. 3,5*

Aardige film waarin een stel vrienden tijdens een etentje besluiten alle inkomende berichten op hun telefoons te delen. Een leuk uitgangspunt waarbij de uitwerking soms wat ongeloofwaardig en ook eentonig is (de film speelt zich zo'n beetje in zijn geheel tijdens het etentje af). Toch is het verloop wel goed en ook het einde is de moeite waard.

Maar wat betreft het einde?

Leuk concept, maar het verloop is weinig realistisch, het ene grote geheim volgt op het andere, en het soms wat moralistische toontje stond me ook wat tegen. Ik vond de kleine, pijnlijke dingen nog het best: de dochter die tijdens het gesprek met haar vader haar moeder een bitch noemt, het vrijblijvend zoeken naar een mooi plekje voor je fijne schoonmoeder, voorstelbare zaken die best ongelegen kunnen komen als ze in het openbaar worden uitgesproken. Alle onderlinge romances en intriges waren wat voorspelbaar, al was de escalerende telefoonswap wel amusant. Het einde vond ik ook vrij sterk, het leek bijna een pleidooi om de onderlinge relaties maar niet te bederven met de ongemakkelijke waarheid.

Je kunt je natuurlijk afvragen waarom deze mensen besluiten mee te doen aan dit spelletje als het aannemelijk is dat een geheim dat ze proberen te verbergen daardoor niet langer meer geheim zal blijven. Maar de slotscène van dit zeer goed geregisseerde komische drama (het begin als komedie maar loopt uit op drama) suggereert dat we hier te maken hebben met een 'wat als'-opzet. Zeven vrienden (drie koppels en één wiens partner ziek thuis zit) komen samen voor een etentje in een appartement van waaruit ze de aanstaande maansverduistering kunnen bewonderen. Er wordt volop gelachen totdat één van hen concludeert dat de mobiele telefoon een soort 'zwarte doos' is geworden die alle informatie over de eigenaar bewaart, inclusief diens geheimen. De vrienden dagen elkaar uit om gedurende de avond elk binnenkomend bericht of telefoontje met de groep te delen, maar dat leidt tot onbedoelde, vaak pijnlijke onthullingen die de onderlinge relaties flink onder druk zetten.

Het is weliswaar een wat vergezocht concept en de onthullingen zijn zo nu en dan wat melodramatisch, maar onder de regie van Paolo Genovese (die mede verantwoordelijk is voor het scenario) is het spel van de acteurs zo natuurlijk en de timing van de reacties zo uitgekiend, dat je je gemakkelijk laat meeslepen in de emoties van dit uiterlijke menselijke drama dat relevante vragen opwerpt over de rol van social media, en niet per sé op een negatieve manier.

Op zich een film met een zeer interessant uitgangspunt. Uiteraard moet één en ander met de haren getrokken worden en moet het scenario wat geholpen worden, maar eens je voorbij deze premisse bent, is het best een aangenaam kijkstuk.

Het klopt inderdaad dat ons zwarte mobiele doosje - er zijn er ook in andere kleuren - wel wat kostbare zo niet geheime informatie bevat, informatie die je misschien niet liever deelt met vrienden, familie of je partner. Op die van mij staan echt geen geheimen, hij slingert dan ook overal rond, maar dit even terzijde. Niet dat iedereen alles weet, maar het zou me ook niet kunnen schelen. Het plot van de film zorgt ervoor dat éénieder wel een geheim heeft, scheefpoeperij is dan ook een klassieker en het was even wachten wie (het eerst) door de mand ging vallen. Op zich allemaal niets nieuws, maar het voordeel van de film was het feit dat het goed in elkaar zat, ik me geen moment verveelde en de acteerprestaties meer dan op niveau waren. De wisselwerking was sterk en dat sappige Italiaans was verademend.

Hier en daar wel een interessante onthulling. Die GSM-swap was best amusant, maar legde knap een ander item bloot waardoor Peppe kon waarnemen hoe men werkelijk over hem denkt. De sterkste scène was het telefoongesprek met de dochter: eerlijk, oprecht, maar eveneens pijnlijk voor de mama. Die condooms bvb zijn zo van die confronterende kleine onbelangrijke geheimpjes (maar begrijpelijk binnen de context).

Het einde vond ik bizar, maar probeer ik te plaatsen onder het mom dat het best ok is om geheimen te hebben - zolang je leven niet aaneengeregen wordt van leugens. Er is eveneens ook nog een nuance tussen een leugen en een geheim (naargelang het thema) en ook tegenover wie. Zwart-wit is het alleszins niet, fijn om eens bij stil te staan!

Erg vermakelijk. Ik was even behoorlijk teleurgesteld toen de ongeloofwaardigheid halverwege uit z'n voegen rees, maar gelukkig blaast het fraaie einde dat probleem het beeldscherm uit. Iets meer variatie zou de film goed hebben gedaan en het mag hier en daar wat subtieler, maar ach.

Erg gelachen om de reactie(s) van Lele op dat hele verwisseltruc homo gebeuren.

Ennuh.... wat een prachtige vrouw, die Katarzyna Smutniak. Ik zou er bijna een extra ster voor geven.

Ik zie aan comments van aardig wat users dat ze het einde niet begrepen hebben. Dat is toch wel essentieel om de film op juiste waarde te schatten.

4*

Pas aan het eind ging de waardering voor deze film de hoogte in. Het spel tijdens het diner is op zich heel amusant, maar ook wel over de top. Hele sterke verhalen en gebeurtenissen passeren en geven aanleiding tot verhitte toestanden. Het betreft hier "toevallig" wel hele intieme zaken, dat wordt iets te ver opgedreven. Goed, het einde geeft de film alsnog een fascinerend inzicht in de omgang met vrienden en het geheim houden van privézaken. Ik kon er wel wat mee, leuk en interessant.

Apart… wel een beetje een sombere bedoening. Het huis daarentegen is prachtig!

Net iets te gekunsteld en net niet helemaal geloofwaardig voor een hoger cijfer, maar het intrigeert wel en is een goed uitgevoerde poging, al weet ik niet of er een manier is om dit verhaal voor mij tot 4* te verheffen.

Doe mij dan toch maar 1000x keer liever de mooie Alba Rohrwachter, die hier ook bijzonder prachtig is.

Vermakelijke film met een geweldig concept, alhoewel dit ondertussen (zeer letterlijk) tig keer is overgedaan. Regisseur Paolo Genovese voert de druk hoe dan ook fijn op en profiteert van een uitstekend spelende cast. Het jammerlijke is dat de dialogen net wat te theatraal geschreven zijn, waardoor het geheel een gebrek kent aan het nodige realisme. De invulling van de regie is verder ietwat klassiek, maar binnen een film die draait om de escalatie tussen een aantal personages is dat geen groot probleem. Vlot in elkaar gestoken, interessant verteld en constant entertainend. Een film die volledig in mijn straatje past.