Perfetti Sconosciuti (2016)

Een soort Truth or Dare maar dan met telefoons.

Een spannende dialogenfilm. Wat begon als een gezellig etentje met vrienden ontaard in een grote nachtmerrie voor alle betrokkenen.

Het spel begint luchtig en grappig maar wordt steeds serieuzer als de ontboezemingen op tafel worden gelegd. Iedereen lijkt wat te verbergen.

De ene na de andere relatie spat als een luchtbel uit elkaar, of toch niet? Ik vond het einde erg goed gekozen.

Nare apparaten eigenlijk die telefoons.

Perfetti Sconosciuti

Spannende praatfilm. Een intrigerende Italiaanse film over een stel vrienden die allemaal hun mobiele telefoon op tafel leggen en iedere sms, appje of telefoontje ten overstaan van de anderen moet oplezen of opnemen. Want vrienden en echtgenoten hebben geen geheimen voor elkaar toch?

In het geval van Peppe, Carlotta, Rocco, Eva, Bianca, Cosimo en Lele gaat het gruwelijk mis. Hoeveel geheimen er op één avond worden blootgelegd voelt ietwat ongeloofwaardig en geforceerd aan, maar levert wel een uitermate boeiende film op. Het begint nog luchtig en humoristisch, maar het wordt steeds dramatischer en je ziet de vriendengroep voor je ogen uiteenvallen. Knap geacteerd ook door deze acteurs. Het einde zal niet iedereen kunnen bekoren, maar ik vond het wel mooi en geeft stof tot nadenken. Boeiende film met een hoog ‘don't try this at home’ gehalte...

De film is me aardig meegevallen moet ik zeggen. Ik wou deze toch wel kijken vanwege het originele uitgangspunt. Italiaanse cinema is me, tot op heden, niet zo erg bekend maar alles wat ik van Italië ken bevalt me. Ik zag dus geen reden om deze film links te laten liggen, zelfs mijn tegenwoordig ietwat beperktere vrije filmtijd leek het toe te laten.

Het begin was inderdaad een beetje aan de zwakke kant en ik denk zeker dat degene die de film slecht raten hem gewoon te snel afzetten. Uiteindelijk is het eerste kwartier gezever maar misschien wel nodig als dat rugzakje met achtergrondinformatie dat je mee moet hebben om delen van de rest van de film beter te begrijpen.

Er zit zeker wat humor in de film (er gaat natuurlijk humor verloren in de vertaling) en de dialogen zitten goed in elkaar verweven. Het aantal geheimen dat geopenbaard worden is best veel, maar wie ben ik om dit in twijfel te trekken, heb het spel zelf nog niet gespeeld. Het einde is nu eenmaal een keuze van de filmmaker waar wij niks over te zeggen hebben. Het is op zich misschien een beetje jammer voor de ontrafelingen die tijdens de film gebeuren, maar langs de andere kant geeft het een goed beeld van dat niets is wat het lijkt en dat er heel wat koppels zijn die in een leugen leven.

Sterke film dit in al z'n eenvoud. Het een en ander moet even op gang komen maar dan is er ook Italiaans vuurwerk aan tafel. Acteerwerk prima met mooie dialogen en een prachtige Kasia Smutniak.

Zeer matig komisch drama; zelden komisch genoeg om te lachen en too much drama om er ook maar iets van te voelen. Vooral dat laatste is een heikel punt. Waar Festen de spanning opbouwt tot een reusachtige ontploffing, word je hier van meet af aan met handgranaten bestookt. Als uiteindelijk de echte klappers komen, kan het je al geen reet meer schelen.

Het idee is zo gek nog niet: zeven vrienden leggen tijdens een diner hun telefoons op tafel en spreken af alle binnengekomen berichten met elkaar te delen. Grofweg komt het erop neer dat iedereen elkaar op alle fronten bedriegt. In een absurdistische komedie had dit prima kunnen werken, in dit soort van realistische drama voelde het totaal ongeloofwaardig. Ook omdat de berichtjes netjes na elkaar binnenkwamen en een uitgekiende opbouw kenden, van kleine leugentjes naar levens veranderende openbaringen. Vanwege de vele voorspelbare misverstanden en de belegen humor deed het mij meer aan Oppassen dan Festen denken.

Het einde vond ik dan nog wel aardig gevonden. Het laat je achter met de vraag wat beter is: voortleven in je leugens, of altijd alles eerlijk vertellen. Na drie seconden nadenken besloot ik dat het van geval tot geval verschilt. Dat een leugentje om bestwil soms heel handig kan zijn, maar dat het niet echt relaxed is om je hele leven aan elkaar te liegen.

Deze film was me aanbevolen - en ik had al een klein spoilertje gehoord ook, wat ik meestal probeer te vermijden. En in dit geval is het precies de verrassing van het hele idiote gedoe die nog een klein beetje soelaas biedt misschien, want, gewapend met dat stukje voorkennis vond ik het toch allemaal bar tegenvallen. Het blijft een beetje hangen op een toch best suf plottrucje en wat ernstig voor de hand liggende situaties. Toch wel wat erg simplistisch gedaan, iets meer inspiratie en iets minder cliche had er zomaar een veel betere film van kunnen maken.

En het einde, dat vond ik dan helemaal wat drakerig. Als je de doos van Pandora openmaakt, moet je niet achteraf stommetje willen spelen - het kwam op mij over als een klein kind dat iets kapot gemaakt heeft en dan gaat drenzen 'het was al'.

Paar schamele puntjes voor wat redelijk acteer- en camerawerk, meer verdient het in mijn ogen echt niet.

Hele fijne film. Gelukkig eigenlijk weinig gezien of gelezen vooraf dus ging er 'leeg' in. Veel dialogen, vaak ook hele leuke dialogen, en daar houd ik van. Hele sterke cast, waar ik verder niemand van ken. Zie ook (te) weinig Italiaanse films. Vond het een leuk concept en goed uitgewerkt. Veel pijnlijke momenten maar goed uitgewerkt. Enkel het eind had misschien wat sterker gekund. Maar erg genoten. Ook van de sfeer in de film.

4*

Interessant gegeven maar ontspoort naar over-the-top, totaal onrealistische toestanden. Het ritme zat niet goed: eerst wat te traag en dan weer veel te snel. Wel een paar keer flink gelachen. Goede acteerprestaties. Al bij al zeker kijken.

Perfetti Sconosciuti

De enige ervaring die ik met pratende Italianen heb is het moment dat ze met de hele familie in de bus zitten naar Amsterdam Centraal. De onbegrijpelijke woordenbrij die het hele zooitje dan uitbraakt is niet te volgen, razendsnel en weet van geen ophouden. Perfetti Sconosciuti bevestigt dit oordeel met verve, maar biedt daarnaast nog heel veel meer interessants. Al dat interessants wordt overigens bijzonder goed gevat in de titel, die de lading van de film bijzonder goed dekt.

Het concept van de film is simpel. Zeven vrienden, waarvan drie stellen, leggen hun telefoons op tafel om open kaart te spelen tijdens het eten. Dat dit tot dramatiek leidt moge duidelijk zijn. Paolo Genovese weet dit echter met een fijne humor te mixen, waardoor er een verhaal ontstaat dat enerzijds leunt op dramatiek en anderzijds afwisselt met humor. Dit geeft een prettige combinatie. Het plot valt natuurlijk door vele ogenschijnlijke toevalligheden samen, waar sommige wat ver gezocht zijn. Ook het tempo ligt hoog. Op momenten te hoog zelf. Ondanks het hoge tempo weet Genovese een fijne maatschappijkritiek in zijn film te verwerken: de hogere moraliteit valt in vele vormen ten prooi aan vele banaliteiten, die wij voor ons gemak niet willen zien. Hij vormt dit in de krachtige metafoor van het mobieltje, toch wel het symbool van onze tijd. Het einde was dan ook alles zeggend en bijzonder treffend.

Het zevental is bijzonder goed op elkaar afgestemd. Ik ga ze niet allen bij naam noemen. Het fijne aan deze cast is dat ze allemaal op andere fronten elkaar aanvullen en geen persoonlijkheid hetzelfde is. Ze weten zichzelf allemaal anders te portretteren dan hun medespelers.

De setting is bijzonder krachtig. Laverend tussen het balkon, de keuken, badkamer en eetkamer krijg je een ruimte die groot genoeg is voor afwisseling, maar wel de kleinschaligheid van een één-kamerdrama behoudt. Dat geneuzel met de maansverduistering had achterwege gelaten mogen worden. Een slappe metafoor. Verder zit de sfeer goed in de film. Je voelt de situatie met de minuut klemmender worden. Het einde is daarbij een prima climax, die je nog wel even laat nadenken over de film.

De film is beter dan prima, met als kleine minpunten de onwaarschijnlijkheid van bepaalde ontwikkelingen en het hoge tempo.

4*

Prima film, waarin een vriendengroep besluit volledige openheid te geven aan elkaar door alles wat op hun telefoon binnenkomt met elkaar te delen. Dat zorgt (uiteraard) voor de nodige problemen. Goed acteerwerk van de gehele cast. De Italiaanse taal is bovendien prettig om naar te luisteren en het tempo ligt behoorlijk hoog. Qua waarschijnlijkheid laat het hier en daar wat te wensen over, maar dat doet verder niet af aan de film. Nog een aardige twist op het eind, als blijkt dat de vrienden het experiment toch maar niet hebben uitgevoerd, met als resultaat dat zij aan het eind van de avond ook nog als vrienden uit elkaar gaan.

“Questa è la scatola nera della nostra vita.” (Dit is de zwarte doos van ons leven)

Het is al eerder (maar zelden beter) gedaan. Deze film van Paolo Genovese over een avondje ‘gezellig eten’ met een groep oude vrienden mag er naar mijn mening best zijn. Het script met zijn deels onverwachte wendingen en scherpe dialogen is ronduit verbluffend. Dat geldt evenzeer voor het acteerwerk, dat over de hele breedte eerste klas is. Het helpt natuurlijk dat Italië over een heel scala aan acteurs beschikt, dat dit soort intieme drama’s perfect over het voetlicht kan brengen.

Na een rustig begin ontwikkelt zich vanaf het moment, dat de ‘zwarte doos van ons leven’ op tafel komt, een bijtende (en soms kostelijke) film, waarnaar ik in toenemende mate gefascineerd heb zitten kijken. Het einde vond ik niet zo sterk, maar dat doet nauwelijks afbreuk aan mijn waardering.

Ik kan me voorstellen dat de spiegel die Genovese ons voor houdt voor sommige kijkers tamelijk confronterend is en dat dat zijn weerslag zal hebben op de waardering. Hoe dat ook zij, voor mij is het een van beste films van 2016.

Een van de beste films van de laatste tijd dat weer eens laat zien dat we breekbaarder zijn dan we dachten. Kleine geheimen zorgen voor grote problemen, laat staan de grote geheimen die er voor kunnen zorgen dat elke relatie daardoor ten onder gaat. Tel daarbij het geweldige acteren op, en de onderhuidse spanning en je hebt een klein meesterwerk, dikke aanrader

Wat een top film !

Geniaal van het begin tot het eind en zo ontzettend waar.

Wat overgewaarde film wat mij betreft. De eerst helft is heel aardig, maar het blijft gefilmd toneel, er wordt geen gebruik gemaakt van het medium film. Zo krijgen we de bellers bijvoorbeeld niet te zien, wat in film goed zou kunnen werken.
Ook is het spectrum van de geheimpjes vrij beperkt relatie/sexdingetjes, en moet iedereen wat krampachtig er eentje hebben ipv op een paar dingen te focussen, realistisch voelde het al helemaal niet
De teede helft is wat rommeliger en loopt niet lekker qua tempo, met irriatnte muziek erbij bovendien. De titel klinkt me wat ook wat te pretentiues in de oren.....
Prima einde wel.

Deze film eens meegepikt en vond het een prima film. Een simpel gegeven en vond het een prima film. Er zaten wel enkele verrassende wendingen en de cast deed het ook prima.

Geen verwachtingen bij deze film, maar heb me er prima mee vermaakt.

Lastig te beoordelen film.

De premisse is wel leuk, met name in deze huidige tijd van mobiele telefoons, social media en allerhande zogenaamd geflirt en meer.
Je zit dan ook wel te wachten op de onvermijdelijke dingen die gaan komen.

Ideaal als gespreksonderwerk in vriendengroepen etc. Zat zelf ook geregeld te denken wat er bij mij allemaal zou kunnen gebeuren, een ongelukje zit in een klein hoekje.
Zaken out of context kunnen heel verkeerd overkomen.

Echter, als het eenmaal zo ver is, gaat het echt veel te gekunsteld en ver.
Had allemaal echt wel iets subtieler gekund. Jammer

Het einde vind ik dan wel weer best geniaal gevonden.

Aardige film waarin een stel vrienden tijdens een etentje besluiten alle inkomende berichten op hun telefoons te delen. Een leuk uitgangspunt waarbij de uitwerking soms wat ongeloofwaardig en ook eentonig is (de film speelt zich zo'n beetje in zijn geheel tijdens het etentje af). Toch is het verloop wel goed en ook het einde is de moeite waard.

Leuk concept, maar het verloop is weinig realistisch, het ene grote geheim volgt op het andere, en het soms wat moralistische toontje stond me ook wat tegen. Ik vond de kleine, pijnlijke dingen nog het best: de dochter die tijdens het gesprek met haar vader haar moeder een bitch noemt, het vrijblijvend zoeken naar een mooi plekje voor je fijne schoonmoeder, voorstelbare zaken die best ongelegen kunnen komen als ze in het openbaar worden uitgesproken. Alle onderlinge romances en intriges waren wat voorspelbaar, al was de escalerende telefoonswap wel amusant. Het einde vond ik ook vrij sterk, het leek bijna een pleidooi om de onderlinge relaties maar niet te bederven met de ongemakkelijke waarheid.

Je kunt je natuurlijk afvragen waarom deze mensen besluiten mee te doen aan dit spelletje als het aannemelijk is dat een geheim dat ze proberen te verbergen daardoor niet langer meer geheim zal blijven. Maar de slotscène van dit zeer goed geregisseerde komische drama (het begin als komedie maar loopt uit op drama) suggereert dat we hier te maken hebben met een 'wat als'-opzet. Zeven vrienden (drie koppels en één wiens partner ziek thuis zit) komen samen voor een etentje in een appartement van waaruit ze de aanstaande maansverduistering kunnen bewonderen. Er wordt volop gelachen totdat één van hen concludeert dat de mobiele telefoon een soort 'zwarte doos' is geworden die alle informatie over de eigenaar bewaart, inclusief diens geheimen. De vrienden dagen elkaar uit om gedurende de avond elk binnenkomend bericht of telefoontje met de groep te delen, maar dat leidt tot onbedoelde, vaak pijnlijke onthullingen die de onderlinge relaties flink onder druk zetten.

Het is weliswaar een wat vergezocht concept en de onthullingen zijn zo nu en dan wat melodramatisch, maar onder de regie van Paolo Genovese (die mede verantwoordelijk is voor het scenario) is het spel van de acteurs zo natuurlijk en de timing van de reacties zo uitgekiend, dat je je gemakkelijk laat meeslepen in de emoties van dit uiterlijke menselijke drama dat relevante vragen opwerpt over de rol van social media, en niet per sé op een negatieve manier.

Op zich een film met een zeer interessant uitgangspunt. Uiteraard moet één en ander met de haren getrokken worden en moet het scenario wat geholpen worden, maar eens je voorbij deze premisse bent, is het best een aangenaam kijkstuk.

Het klopt inderdaad dat ons zwarte mobiele doosje - er zijn er ook in andere kleuren - wel wat kostbare zo niet geheime informatie bevat, informatie die je misschien niet liever deelt met vrienden, familie of je partner. Op die van mij staan echt geen geheimen, hij slingert dan ook overal rond, maar dit even terzijde. Niet dat iedereen alles weet, maar het zou me ook niet kunnen schelen. Het plot van de film zorgt ervoor dat éénieder wel een geheim heeft, scheefpoeperij is dan ook een klassieker en het was even wachten wie (het eerst) door de mand ging vallen. Op zich allemaal niets nieuws, maar het voordeel van de film was het feit dat het goed in elkaar zat, ik me geen moment verveelde en de acteerprestaties meer dan op niveau waren. De wisselwerking was sterk en dat sappige Italiaans was verademend.

Hier en daar wel een interessante onthulling. Die GSM-swap was best amusant, maar legde knap een ander item bloot waardoor Peppe kon waarnemen hoe men werkelijk over hem denkt. De sterkste scène was het telefoongesprek met de dochter: eerlijk, oprecht, maar eveneens pijnlijk voor de mama. Die condooms bvb zijn zo van die confronterende kleine onbelangrijke geheimpjes (maar begrijpelijk binnen de context).

Het einde vond ik bizar, maar probeer ik te plaatsen onder het mom dat het best ok is om geheimen te hebben - zolang je leven niet aaneengeregen wordt van leugens. Er is eveneens ook nog een nuance tussen een leugen en een geheim (naargelang het thema) en ook tegenover wie. Zwart-wit is het alleszins niet, fijn om eens bij stil te staan!

Erg vermakelijk. Ik was even behoorlijk teleurgesteld toen de ongeloofwaardigheid halverwege uit z'n voegen rees, maar gelukkig blaast het fraaie einde dat probleem het beeldscherm uit. Iets meer variatie zou de film goed hebben gedaan en het mag hier en daar wat subtieler, maar ach.

Erg gelachen om de reactie(s) van Lele op dat hele verwisseltruc homo gebeuren.

Ennuh.... wat een prachtige vrouw, die Katarzyna Smutniak. Ik zou er bijna een extra ster voor geven.

Ik zie aan comments van aardig wat users dat ze het einde niet begrepen hebben. Dat is toch wel essentieel om de film op juiste waarde te schatten.

4*

Vermakelijke film met een geweldig concept, alhoewel dit ondertussen (zeer letterlijk) tig keer is overgedaan. Regisseur Paolo Genovese voert de druk hoe dan ook fijn op en profiteert van een uitstekend spelende cast. Het jammerlijke is dat de dialogen net wat te theatraal geschreven zijn, waardoor het geheel een gebrek kent aan het nodige realisme. De invulling van de regie is verder ietwat klassiek, maar binnen een film die draait om de escalatie tussen een aantal personages is dat geen groot probleem. Vlot in elkaar gestoken, interessant verteld en constant entertainend. Een film die volledig in mijn straatje past.