Meningen

De originaliteitsprijs ging Taken nooit winnen. Toch is het verhaal, geschreven door Luc Besson en Robert Mark Kamen, vermakelijk en wordt het allemaal met veel vaart verteld. Hierdoor kijkt de film lekker weg.

Met zijn lange, nogal slungelige lichaamsbouw is Neeson niet de meest voor de hand liggende keuze als actieheld. Toch is Neeson een prima acteur, die dan ook geen moeite heeft om als actieheld te overtuigen. Wat hij mist in zijn fysieke verschijning, maakt hij meer dan goed met zijn acteerkwaliteiten.

Taken is redelijk eenvoudig in opzet, en dat is in het tijdperk van overdonderende actiefilms ook wel weer eens verfrissend. De film werd dan ook een succes en kreeg nog 2 vervolgen.

Vervolg op Taken uit 2008. Dit was een onverwachte actieknaller die de carrière van Liam Neeson een nieuwe impuls gaf. Een vervolg kon dan ook niet uitblijven, maar helaas duurde het alsnog 4 jaar voordat dit er daadwerkelijk van kwam.

Ondanks dat deel 2 ook weer een groot succes was, voegt ze bitter weinig toe aan het origineel. Het is allemaal een beetje meer van hetzelfde. Hierdoor was deel 2 voor mij een stuk minder genietbaar dan deel 1.

Geen topper, maar wel leuk om een keer gezien te hebben.

De film zit boordevol karikaturen en de meesten werken vooral op de zenuwen (met name de ouders). Ava Michelle speelt wel een leuke rol en ook Luke Eisner als de Zweedse uitwisselingstudent is nog wel vermakelijk. De rest van de cast baarde echter weinig opzien.

Het verhaal lijkt al vanaf de eerste minuut vrij voorspelbaar, maar toch had ik een iets ander einde verwacht. Vandaar dat ik deze film toch net boven het gemiddelde laat uitkomen.

Dankzij het succes op Netflix is er inmiddels een vervolg aangekondigd, welke waarschijnlijk in 2022 zal verschijnen.

The Big Boss is de eerste samenwerking tussen actiefenomeen Bruce Lee en productiemaatschappij Golden Harvest Company. Hierna zouden nog twee films volgen: Fist Of Fury en The Way Of The Dragon. Dankzij deze films groeide Bruce Lee uit tot een wereldwijd fenomeen en is hij nog altijd de meest succesvolle en bekendste Aziatische actiester aller tijden.

Deze eerste film is echter niet z’n beste. Met een budget van 100.000 dollar is de film aan de goedkope kant en dat valt er helaas aan af te zien. De decors zijn pover, het camerawerk is erg matig en de montage is rommelig. Gelukkig zit het met de actie wel snor en mag Lee zijn vechtkunsten hier vertonen. En die vormen meteen het hoogtepunt van een verder vrij matige actiefilm. Het verhaal doet er niet toe en ook het acteerwerk is benedenmaats.

Dankzij de populariteit van Bruce Lee groeide de film echter uit tot een kassucces en werd het destijds de meest succesvolle film ooit in Hongkong.

Tangled betekende een mijlpaal voor de Disney Studio. Het was namelijk de 50e avondvullende animatiefilm. Gedurende die vijftig animatiefilms kende de studio vele ups en downs. Tangled is een animatiefilm in 3D-computeranimatie die tevens een eerbetoon is aan het werk van oudere Disneyfilms. De film is losjes gebaseerd op het Duitse sprookje Rapunzel van de Gebroeders Grimm. Het heeft maar liefst zes jaar gekost om Tangled te produceren, en het budget van de film was volgens de geruchten een astronomische 260 miljoen dollar. Of dit bedrag klopt, valt te betwijfelen, want al jaren worden de meest absurde bedragen gekoppeld aan diverse Disney-films.

Zoals gezegd is de film een eerbetoon aan het oudere Disney-werk. Disney had altijd al patent op het verfilmen van sprookjes met in de hoofdrol een prinses. Hiermee begon het allemaal met de film SnowWhite And The Seven Dwarfs en daarna volgden films als Cinderella, Sleeping Beauty, The Little Mermaid, The Princess And The Frog en nu dan ook Tangled. Het is echter om die reden dat Disney de naam Rapunzel besloot te veranderen in Tangled, omdat ze na het tegenvallende succes van The Princess And The Frog bang was dat het publiek de film zou vermijden. Onzin natuurlijk!

Hoewel Tangled misschien niet de beste animatiefilm van Disney is, is deze poging op 3D-animatie een stuk geslaagder dan haar voorgaande pogingen. De film had wel wat origineler gemogen, want er wordt veel geleend uit oudere Disneyfilms. Maar niettemin is de film uiterst vermakelijk en zit ze boordevol humor. Het publiek was enthousiast en de film bracht wereldwijd 591 miljoen dollar in het laatje, waardoor ze de meest succesvolle Disneyfilm was sinds The Lion King.

Tanya’s Island is een Canadees/Amerikaanse filmproductie van de Amerikaanse regisseur Alfred Sole. Wat zijn bedoeling was met Tanya’s Island, is niet geheel duidelijk. Het camerawerk en de muziek laat het af en toe lijken op een horrorfilm, maar de film kent geen enkel schrikelement. Het lijkt erop dat de film vooral wordt gebruikt om de Canadese actrice Vanity (hier nog acterend onder de naam D.D. Winters) zoveel mogelijk naakt door het beeld te laten dartelen. Want functioneel naakt kun je het niet noemen. Openingstitels zijn vooral bedoelt om de makers en acteurs van de film te introduceren. Wanneer de credits echter worden vergezeld door een poedelnaakte Vanity, zal menig kijker waarschijnlijk geen naam van het scherm hebben onthouden. Daar de destijds 21-jarige Vanity een zeer aantrekkelijke verschijning was, zal menigeen dit een zorg zijn.

Tanya’s Island is gemaakt nog voordat Vanity zanger Prince leerde kennen en in 1984 haar definitieve doorbraak als zangeres kende met de groep Vanity 6. In films had ze nog kleine succesjes met bijrollen in films als The Last Dragon, 52 Pick-up en Action Jackson.

Tanya’s Island mag gezien worden als een soft-erotische B-film. Het verhaal gaat werkelijk nergens over en de montage is om te huilen. De gorilla Blue, wordt gespeeld door acteur Don McLeod, die wel vaker soortgelijke rollen speelde. Het apenpak is ontworpen door Rick Baker en Rob Bottin. Beiden zouden later grote namen worden in de wereld van special make-up effects. Rick Baker is natuurlijk vooral bekend door zijn werk aan de film An American Werewolf In London en de videoclip Thriller van Michael Jackson. Rob Bottin, maakte later furore met films als The Thing, Legend, Robocop en Total Recall. Ten tijde van Tanya’s Island stonden beiden nog aan het begin van hun carrières.

Inhoudelijk is de film een niemendalletje, maar visueel is ze mede dankzij de aanwezigheid van Vanity zeker het aanzien waard.

Prachtige film van Disney met sublieme animatie die zelfs op de dag van vandaag blijft verbazen.

Voor de animatie werd de techniek “Deep Canvas” ontwikkeld, waardoor 2D-figuren zich voortbewegen tegen een 3D-achtergrond.

De film verteld een boeiend verhaal, maar de personages zijn helaas niet allemaal even geslaagd. De komisch bedoelde bijfiguren slaan de plank hier volledig mis en ook de schurk Clayton behoort niet tot Disney's meest memorabele schurken. Dan zijn Tarzan en Jane een stuk interessanter, wat wel opmerkelijk is, want normaal is het omgedraaide het geval.

De muziek van Mark Mancina en de liedjes van Phil Collins vond ik erg goed en zetten de sfeer.

Een uitstekende tekenfilm die ook een daverend succes was in de bioscopen. Hiermee kwam wel een einde aan de Disney Renaissance, want hierna zou Disney een aantal commerciële flops alsook artistieke flops uitbrengen.

Als kind/jonge tiener was ik destijds groot fan van de strip "Teenage Mutant Ninja Turtles", alsmede de gelijknamige tv-serie (al stond die hier bekend als Teenage Mutant Hero Turtles).

Daar zowel de serie als de strip razend populair was, kon een verfilming natuurlijk niet uitblijven. Ondanks het succesvolle basismateriaal werd deze film onafhankelijk van enig grote filmstudio geschoten, met een betrekkelijk laag budget (rond de 13 miljoen dollar). De film volgt met name de verhaallijn van de oude stripboeken en niet van de tekenfilmserie. Net als in de strips is de toon erg donker.

Vroeger vond ik deze film erg vet, maar ook een meer recente kijkbeurt is me goed bevallen. Ondanks het lage budget ziet de film er goed uit. De special effects kwamen voor rekening van de beroemde poppen-studio Jim Henson’s Creature Shop, die natuurlijk wederom puik werk afleverde met het ontwerp van de Turtles en Splinter de rat. Het verhaal wordt lekker vlot verteld en ook de menselijke acteurs zijn behoorlijk amusant. Al met al een prima verfilming!

Na het succes van deel 1 kwam er al snel dit vervolg. Het budget werd hiervoor opgeschroefd naar 25 miljoen dollar, wat terug valt te zien in de wat grotere decors en de aanwezigheid van de nieuwe karakters Tokka en Rahzar. Oorspronkelijk zouden dit Bebob en Rocksteady worden, het gemuteerde zwijn en neushoorn uit de tekenfilmserie, maar de bedenkers van de Turtles, Kevin Laird en Peter Eastman, waren hierop tegen. Net als de eerste film was ook ditmaal Jim Henson’s Creature Shop verantwoordelijk voor het ontwerp van de poppen in deze film. En ook ditmaal zien ze er weer prima uit.

De donkere ondertoon uit de eerste film is helaas verdwenen en werd vervangen door een meer kindvriendelijke, humoristische ondertoon. Hierdoor is dit vervolg echter behoorlijk kinderachtig. Het verhaal, wat deels geïnspireerd is door één van de eerdere stripverhalen van de Turtles, genaamd De Fugitoid uit 1984, is mager en ook de actiescènes zijn bijlange na niet zo spectaculair als in het eerste deel. Een teleurstellend vervolg dus.

Derde en laatste deel van de Teenage Mutant Ninja Turtles-reeks. Na het teleurstellende doch succesvolle tweede deel, ging dit deel een volledig andere koers op. Geen Shredder meer en ook de invloeden van de oude tekenfilmserie alsmede de strips zijn hier ver te zoeken.

Het verhaal is eenvoudig en de karakters zijn vrij eendimensionaal. Gelukkig kun je altijd wel op Stuart Wilson vertrouwen om een goede schurkenrol neer te zetten. Ook de actie komt redelijk uit de verf. De decors en kostuums zien er fraai uit en het camerawerk is prima in orde. De poppen zijn ditmaal niet van de hand van Jim Henson’s Creature Shop, maar van All Effects Company en helaas zien deze er een stuk minder fraai uit.

Dit derde deel is een verbetering ten opzichte van deel 2, maar het niveau van deel 1 wordt nergens behaald.

The Ten Commandments is een verfilming van het beroemde Bijbelse verhaal rondom Mozes en de Tien Geboden. Dit verhaal is al eens eerder verfilmd door DeMille in 1923, maar van een remake is hier geen sprake, aangezien deze film zich volledig concentreert op het leven van Mozes, daar waar de stomme film uit 1923 slechts het eerste uur aandacht besteedde aan het leven van Mozes en het tweede uur het verhaal verplaatste naar de moderne tijd.

In de jaren 50 kende de bioscoopfilm een moeizame periode. Bezoekersaantallen liepen sterk terug door de komst van de televisie. Om mensen terug naar de bioscopen te lokken, verzonnen filmstudio’s allerlei gimmicks om bezoekers te trekken. Eén daarvan was het maken van groot-schalige producties, veelal gesitueerd in de oudheid. The Ten Commandments is hiervan één van de beste voorbeelden, want veel grootser dan deze film geeft het niet. Met een budget van 13 miljoen dollar, was The Ten Commandments destijds de duurste film aller tijden. Meer dan 14.000 figuranten en 15.000 dieren werden gebruikt. Daarnaast bevatte de film nog eens 70 sprekende rollen. Er werd gebruik gemaakt van de modernste trucages en er werden enorme sets gebouwd om het oude Egypte weer te geven. Visueel ziet de film er dan ook overdonderend uit.

Maar naast de visuele pracht heeft de film gelukkig inhoudelijk ook nog wat te bieden. Met een speelduur van bijna vier uur wordt er veel aandacht besteed aan de diverse karakters. Charlton Heston voldoet als Mozes evenals Anne Baxter als Egyptische prinses. De show wordt echter gestolen door Yul Brynner als de valse farao Rameses en Edward G. Robinson als de valse, Egyptische opzichter Dathan. Alles wordt daarnaast mooi ondersteund door de prachtige filmmuziek van Elmer Bernstein.

De enige minpunten zijn de veels te lange speelduur en het ietwat tamme scenario. Het is met name de visuele pracht die de aandacht van de kijker weet vast te houden. Niettemin is The Ten Commandments een onvervalste klassieker uit de filmgeschiedenis.

The Ten Commandments zou de laatste film worden die door Cecil B. De Mille werd geregisseerd. Het werd echter ook zijn meest succesvolle. The Ten Commandments groeide uit tot één van de meest succesvolle films aller tijden en met een rental-opbrengst van 34,2 miljoen dollar was het de meest succesvolle film in de jaren ’50.

Spectaculair vervolg op The Terminator uit 1984. Met een budget van 80 miljoen dollar (wat het destijds de duurste film aller tijden maakte) werden kosten noch moeite gespaard om van deze Terminator één van de spectaculairste actiefilms aller tijden te maken. En daar zijn ze wat mij betreft met vlag en wimpel in geslaagd.

Het donkere toontje van de eerste Terminator is helaas vervangen door een luchtiger toontje. De actie blijft hard, maar wordt grotendeels gecompenseerd door de nodige humor hier en daar. Cameron gaat hier gelukkig niet mee over de scheef (er circuleert een ‘extended edition’ van de film die 20 minuten langer duurt en waarbij het humorgehalte wel wordt overschreden). Op het gebied, van actie, trucages en entertainment is deze film onovertroffen en zet hij zijn voorganger in de schaduw. Op het gebied van spanning, originaliteit en verhaal moet de film echter zijn meerdere kennen in het origineel.

Niettemin is Terminator 2 een topfilm met prachtige en baanbrekende trucages (die terecht werden bekroond met een Oscar), uitstekende make-up effecten (eveneens bekroond met een oscar) en halsbrekende stunts. Dit alles zorgt ervoor dat Terminator 2 nog altijd één van mijn favoriete films is.

Laat vervolg op Terminator 2 uit 1991. Het uitstel hiervan was mede te danken aan het faillissement van studio Carolco, die de rechten bezat van de Terminator-franchise, en het jarenlange getouwtrek tussen James Cameron en filmstudio’s over een eventueel derde deel van de populaire filmreeks. Dit laatste resulteerde in het feit dat James Cameron zijn handen van het project aftrok en niets met de film te maken had. En dat is ook meteen het grote minpunt van deze film, want Cameron’s creativiteit (met name op het gebied van SFX) wordt hier node gemist.

Terminator 3 biedt eigenlijk geen enkele nieuwigheid ten opzichte van de eerste twee Terminator films. De actiescènes hebben we allemaal al een keer eerder (en beter) gezien in Terminator 2, en daar waar de T-1000 een uitstekende schurk was, steekt de Terminatrix hier maar schril tegen af. Kristanna Loken is een beeldschone dame, maar als schurk weet ze niet te imponeren. Ook de rest van de cast vond ik tegenvallen. Arnold Schwarzenegger is niet langer de kille moordmachine uit de eerste twee films, maar eerder een komische sidekick. Wegens een drugsverslaving keerde de jonge acteur Edward Furlong niet terug in z’n rol als John Connor. Hij werd vervangen door Nick Stahl. Zijn vertolking verschilt nogal van die van Furlong. Daar waar Furlong in Terminator 2 een zelfverzekerde jongen met een ‘attitude’ speelde, is Stahl als John Connor een onzekere en vaak bange jongeman. Claire Danes werkte mij vooral op de zenuwen als de ietwat hysterische Katherine Brewster.

Deel 1 en 2 vond ik beiden topfilms. Jarenlang had ik dan ook reikhalzend uitgekeken naar dit derde deel, maar dit stelde mij danig teleur. Dit derde deel voegt dan ook bitter weinig toe aan de voorgaande films.

In 1984 verscheen de film The Terminator, die van voormalig bodybuilder Arnold Schwarzenegger een actie-icoon maakte en ook het begin was van de uiterst succesvolle carrière van regisseur James Cameron. The Terminator is tegenwoordig een klassieker binnen het actie en sf-genre en wordt algemeen gezien als één van de betere (actie)films uit de jaren ’80. In 1991 verscheen het langverwachte vervolg Terminator 2: Judgment Day. Hierin werd de grauwe, harde actie vooral vervangen door spektakel en een gezonde dosis humor. De trucages waren voor die tijd baanbrekend en Terminator 2 heeft daarmee nog meer dan deel 1 zijn stempel gedrukt op het actiegenre. Het succes van beide films en het feit dat ze nog altijd enorm populair zijn bij het grote publiek, is er in belangrijke mate verantwoordelijk voor dat er nog altijd Terminator-films gemaakt worden, ondanks dat geen van de vervolgen ook maar enigszins in de buurt komen van de eerste 2 films.

Voor Terminator: Genisys kroop Schwarzenegger voor het eerst in 12 jaar weer in de huid van de onverwoestbare T-800. Ondanks dat hij niet meer die Oostenrijkse eik van vroeger is, weet hij nog altijd te overtuigen als onverwoestbare Terminator, mede dankzij de hulp van stuntmannen en trucages. De rest van de cast is helaas wat minder geslaagd. Emilia Clarke en Jai Courtney zijn vooral kleurloos als het duo Sarah Connor en Kyle Reese en kunnen niet in de schaduw staan van Linda Hamilton en Michael Biehn. Jason Clarke is nog wel aardig als John Connor, maar hij heeft te maken met een halfbakken script en een slecht uitgewerkt personage met ongeloofwaardige plotwendingen. Het verhaal van Terminator Genisys komt dan ook zelden uit de startblokken. Ook op actiegebied is de film nergens echt origineel en mist het de hand van Cameron, die vooral op visueel vlak vrij vooruitstrevend was.

Terminator Genisys is zeker niet het slechtste deel uit de Terminator-reeks en op sommige momenten nog best vermakelijk.

Vierde deel uit de Terminator-franchise en nog altijd de minste! De eerste film was voornamelijk een SF-thriller die het met name moest hebben van de spanning en wat minder van de spectaculaire effecten. In het tweede deel was de spanning voor een groot deel verdwenen, maar werd dit vervangen door sublieme actie en dito trucages. Het derde deel was een beetje een herhalingsoefening van de tweede film en daardoor nergens origineel. Dit vierde deel probeert van het beroemde Terminator-thema af te wijken door het verhaal te verplaatsen naar de toekomst. Het pluspunt is dat we hierdoor niet een zelfde film als Terminator 3 te zien krijgen. Het minpunt is dat deze vierde film nergens aanvoelt als een Terminator-film.

Geen enkel castlid van de voorgaande films keerde terug in deze vierde film. Arnold Schwarzenegger verschijnt nog wel even als een weinig geslaagde CGI-versie van zichzelf. Christian Bale speelt ditmaal de rol van John Connor en doet dit een stuk beter dan Nick Stahl in Terminator 3, maar het blijft speculeren hoe Edward Furlong deze rol zou benaderen. De beste rol is weggelegd voor Sam Worthington die hier een Terminator speelt die zelf niet weet dat hij een Terminator is. De actie is spectaculair in beeld gebracht, maar door het zwakke script doet het je weinig. Vaak had ik ook het idee dat ik naar een Transformers-film aan het kijken was, met die enorme robots.

Deel 1 en 2 behoren tot mijn favoriete films, maar dankzij deel 3 en 4 moet ik bekennen dat ik niet echt warmloop voor deel 5, wat in 2015 gaat komen.

The Terminator is de tweede film en doorbraak van regisseur James Cameron, alsmede de definitieve doorbraak van acteur Arnold Schwarzenegger, die mede hierdoor uitgroeide tot de populairste actieheld van de jaren ’80. The Terminator is dan ook één van de betere sf-actiefilms ooit gemaakt. Het geheim hiervan zit ‘m in de mix van thriller, sf, actie en ook nog een (zij het wat voorspelbare) romance.

Arnold Schwarzengger is op topdreef als de weinig spraakzame moordmachine. Zijn gebrek aan acteertalent werkt hier vooral in z’n voordeel, want niemand kan zijn gezicht zo strak in de plooi houden als Arnold Schwarzenegger. Linda Hamilton speelt de onzekere Sarah Connor die naar het einde van de film steeds zelfverzekerder wordt. Michael Biehn speelt de charismatische verzetstrijder met uitzichtloze missie.

James Cameron (die zijn roots heeft in de wereld van SFX) levert met beperkte middelen (een budget van 6 miljoen dollar) een zeer doeltreffende film af. Het tempo van de film ligt enorm hoog en de constante dreiging van de Terminator zorgt ervoor dat de kijker voortdurend op het puntje van de stoel zit. Het scenario van James Cameron en Gale Anne Hurd leest zich als een goedkope B-film zoals er in de jaren ’80 velen werden gemaakt. Maar in wijze is The Terminator een briljante SF-film met een onderliggende vorm van maatschappijkritiek tegen de opkomst van de machines (die in de jaren ’80 veelal het werk overnamen van mensen), wat volgens de film uiteindelijk de ondergang van de mensheid zou kunnen betekenen.

De trucages zijn tegenwoordig behoorlijk gedateerd, maar de Terminator (ontworpen door Stan Winston) ziet er nog altijd schitterend uit. Ook de rest van de film blijft overeind staan. De synthesizer muziek van Brad Fiedel geeft de film sfeer, net als het mooie camerawerk van Adam Greenberg.

Zesde film uit de Terminator-reeks, die gemakshalve deel 3 t/m 5 negeert.

Terminator is een reeks die ik vanaf deel 2 volledig in de bioscoop heb gevolgd, als 12-jarig jochie mocht ik van mijn ouders samen met een aantal klasgenootjes naar de film Terminator 2 en had ik de dag van mijn leven. Het is vooral de enorme goodwill van T1 en T2 dat deze reeks me nog überhaupt kan bekoren, want de delen hierna vind ik het benoemen nog nauwelijks waard. Met uitzondering van Terminator: Salvation heeft geen enkele Terminator meer iets nieuws proberen te verzinnen. Het is telkens hetzelfde verhaal. Ik had gehoopt dat met de inbreng van Cameron er iets nieuws gebracht ging worden, maar helaas. Op veel punten lijkt Terminator: Dark Fate op een regelrecht kopie van T2, maar dan op vrijwel elk punt slechter.

Het is leuk om Linda Hamilton terug te zien in haar rol en ook Schwarzenegger voldoet nog als de onverwoestbare T-800 (lang leve de wereld van CGI). Mackenzie Davis is ook nog wel OK, maar ze is absoluut geen Arnold Schwarzenegger. Gabriel Luna vond ik 3x niks als de nieuwe geavanceerde Terminator. Dat heeft nog niet eens zozeer met zijn acteerwerk te maken, maar meer met het feit dat het allemaal een beetje belachelijk begint te worden (een fout die ook in deel 3 en 5 werd gemaakt).

Dark Fate is andermaal een Terminator-film die de reeks geen goed doet. De overdaad aan CGI doet de film de nek om en de actiescènes, hoewel mooi gefilmd, zijn weinig memorabel. Het lijkt er gewoonweg op dat het verhaal van Terminator na deel 2 wel zo'n beetje verteld is. De films die erna zijn gekomen, brengen niets nieuws en hoewel Terminator: Salvation het wel probeerde, was die film qua uitvoering ook een aanfluiting. Ik had nog wel hoop dat met de terugkeer van James Cameron de reeks weer nieuwe leven zou worden ingeblazen, maar ook hij heeft blijkbaar geen nieuwe ideeën meer voor deze franchise.

Texas Chainsaw 3D is een direct vervolg op de horrorklassieker The Texas Chainsaw Massacre uit 1974, van regisseur Tobe Hooper. Die film is natuurlijk talloze malen gekopieerd en heeft al de nodige vervolgen gehad, die geen van allen ook maar enigszins in de buurt van het origineel kwamen.

Deze nieuwe versie probeert iets toe te voegen, door de film in 3D uit te brengen, maar dit is vooral een gimmick. Voor de rest is dit late vervolg een herhaling van zetten en tart ze meermaals de wetten van de geloofwaardigheid. De acteurs zijn kleurloos en alleen de scènes met Leatherface zelf zijn nog enigszins te pruimen. Voor de rest is Texas Chainsaw 3D een vrij vergeetbare horrorfilm.

De IJslandse acteur Gunnar Hansen, speelde in het origineel van 1974 de rol van Leatherface. Hier keert hij terug als een familielid van de familie Sawyer. Het zou zijn laatste rol worden, nadat hij eind 2015 overleed aan de gevolgen van blaaskanker.

Remake van de film The Thing From Another World uit 1951. Maar in tegenstelling tot het origineel die van relatief primitieve effecten gebruik maakte, maakt deze remake gebruik van de meest moderne trucages. De speciale make-up effecten van Rob Bottin zijn baanbrekend. Een ander verschil met het origineel is dat de locatie is verplaatst van de Noordpool naar de Zuidpool. Beide films maken gebruik van een claustrofobische sfeer, maar deze remake voegt daar nog een laag van paranoïde overheen. Hier kan het buitenaardse wezen zich namelijk veranderen in ieder willekeurig menselijk wezen, waardoor het onderzoeksteam elkaar al snel genoeg niet meer vertrouwd.

Regisseur John Carpenter had eerder veel succes met de horrorfilms Halloween (1978) en The Fog (1980), alsmede de futuristische actiefilm Escape From New York (1981). The Thing behoort overduidelijk tot z’n beste werk. Ze wordt vaak vergeleken met Alien van regisseur Ridley Scott, maar The Thing vind ik persoonlijk een veel betere film. Eén van de beste horrorfilms uit de jaren ’80 die zelfs in de huidige tijd moeiteloos overeind blijft.

Slappe prequel op de gelijknamige genreklassieker uit 1982. De opzet is vrijwel hetzelfde en daarnaast speelt deze prequel ook nog leentjebuur bij het origineel uit 1951. Hierdoor is deze prequel een weinig originele horrorfilm, die inferieur is aan z’n inspiratiebronnen.

Daarnaast ziet de film er belabberd uit. Tussen het origineel The Thing From Another World en z’n remake The Thing zat een periode van 31 jaar. Het verschil tussen beiden is duidelijk merkbaar, daar de remake gebruik maakt van destijds baanbrekende trucages. Dan is het opmerkelijk dat The Thing uit 2011 (29 jaar na de versie uit 1982) er slechter uitziet dan The Thing uit 1982. De film ziet er behoorlijk nep uit met weinig overtuigende computeranimaties.

Daarnaast weet deze nieuwe versie niet de claustrofobische sfeer van het origineel op te roepen, of de paranoïde sfeer van de remake. Het acteerwerk is bovendien weinig overtuigend. Dit alles maakt van The Thing een matige horrorfilm, die flopte aan de bioscoopkassa’s.

Deze film markeerde het Amerikaanse filmdebuut van de Nederlandse regisseur Matthijs van Heijningen Jr. (zoon van de beroemde producer Matthijs van Heijningen).

This it it! was een geplande concertreeks in de O2-arena in London. Het zou Michael Jackson’s allerlaatste tour worden en zijn miljoenen fans keken dan ook reikhalzend uit naar wat Jackson beloofde het grootste concert aller tijden zou worden. Helaas mocht het allemaal niet zo zijn. Het uitputtende schema eiste zijn tol op Michael Jackson’s gezondheid, die al jarenlang leed aan depressies en slapeloosheid. Een overdosis pillen eindigde op 25 juni 2009 het leven van Michael Jackson, 3 weken voor de première van de This is it! tour.

Het budget van de tour was enorm en de kosten voor concertpromotor AEG liepen hoog op. Gedurende de vele voorbereidingen zijn er meerdere filmopnames gemaakt, die oorspronkelijk bedoeld waren voor de persoonlijke collectie van Jackson zelf. Na zijn dood werd besloten om deze opnames als documentaire in de bioscoop uit te brengen. Het resultaat mag er overigens best zijn, maar aan het einde rijst de vraag, hoe zou het concert in een afgeronde versie eruit gaan zien? De productie ziet er prachtig uit en Michael Jackson heeft waarschijnlijk niet overdreven toen hij riep dat dit het grootste concert ooit zou worden. De gerenommeerde regisseur/choreograaf Kenny Ortega (Dirty Dancing) werd ingehuurd om het concert te regisseren. Met diverse castings werden wereldwijd de beste dansers ingehuurd om naast de waarschijnlijk meest invloedrijke danser aller tijden te mogen dansen.

Michael Jackson was halverwege het eerste decennium van 2000 nog slechts een schim van zichzelf, nadat hij wekenlang in een rechtbank verbleef omdat hij beschuldigd werd van kindermisbruik. Hij werd hier uiteindelijk van vrij gesproken, maar mentaal is hij er aan onderdoor gegaan. Velen twijfelden er dan ook over of Michael Jackson zo’n uitputtende tour fysiek nog wel aankon. In de documentaire laat hij zien dat hij het nog wel degelijk in zich heeft, maar inderdaad zal het altijd een raadsel blijven of Michael de tour tot een goed einde zou brengen.

Hoewel hij tijdens zijn leven meermaals beschimpt en belachelijk gemaakt werd, heeft zijn vroegtijdige dood ervoor gezorgd dat hij tegenwoordig gezien wordt als het muzikale genie dat hij ook was. Michael Jackson zelf is er misschien niet meer, maar zijn muziek leeft nog immer voort.

Vermakelijke eerste film rondom de held Thor, die onderdeel uitmaakt van het Avengers-ensemble.

De keuze voor Kenneth Brannagh als regisseur is opmerkelijk, aangezien deze voornamelijk bekend is van zijn Shakespeare-verfilmingen. Het is echter zijn aanpak die van Thor iets speciaals maakt. Op een paar grote actiescènes na, concentreert de film zich met name op de menselijke kant van Thor. Thor wordt vanwege zijn arrogantie verbannen naar de Aarde en moet zich hier als sterveling bewijzen. Zonder zijn krachten ontdekt hij de waarde van een mensenleven en de onzin van oorlog.

Het verhaal is voorspelbaar, doch uiterst onderhoudend en wordt ondersteund door de denderende actie en de aanstekelijke humor.

De casting is voor mij persoonlijk wel grappig. In 2008 nam ik deel aan een discussie over de casting van een nieuwe Masters of the Universe-film. Mijn keuze voor He-Man was de destijds onbekende Chris Hemsworth, die toen alleen nog bekend was van de Australische soapserie Home and Away. Velen waren het daar niet mee eens, aangezien hij geen bodybuilder was. Ik had wel het idee dat hij met de nodige uurtjes in de sportschool de nodige spiermassa kon kweken. Gelukkig zagen de casting directors van Thor dit ook, want in 2009 werd Hemsworth gecast en spendeerde hij hierna een groot deel van z'n tijd in de sportschool. Vergelijkend met zijn dagen als soapacteur heeft Hemsworth toch zeker 15kg aan (spier)massa weten te creëeren voor z'n rol als Thor.

Naast Hemsworth vond ik vooral de Britse drama-acteur Tom Hiddleston eruit springen als de jaloerse Loki.

Op visueel gebied vond ik Thor wat minder geslaagd. De trucages vond ik op veel momenten erg lelijk. Met name Asgarth is een bonte verzameling kitsch, evenals de kostuums van haar inwoners. Voor een film uit 2011 met een dergelijk hoog budget, bevatten de trucages ook bitter weinig detail.

Maar voor de rest heb ik mij prima met deze film vermaakt!

Ik zag dat deze film was toegevoegd op Disney+. In de bioscoop heb ik hem aan me voorbij laten gaan en achteraf maar goed ook, want wat een teleurstelling is deze film zeg!

Taika Waititi nam andermaal plaats op de regiestoel en zijn stijl is onveranderd: felle, schreeuwerige kleuren en een hoop onderbroekenlol. Helaas is er ditmaal geen Jeff Goldblum die de boel nog weet te redden. Het verhaal gaat nergens over en stikt van de plotgaten of onlogische wendingen. Het karakter van Thor, die ooit een stoere gast was, hebben ze met meerdere films (Thor: Ragnarok, Avengers: Endgame en nu dan Thor: Love And Thunder) volledig de das omgedaan. Hij is hier dan ook nog nauwelijks serieus te nemen. Ook de rest van de cast weet niet te imponeren. Christian Bale (die eruitziet als de tweelingbroer van die non uit The Conjuring 2) schmiert er vrolijk op los, maar zijn karakter krijgt niet veel te doen. De puberale humor draait de film de nek om en met name de scéne met Zeus (irritante rol van Russell Crowe) en alle scénes met de schreeuwende geiten is tenenkrommend slecht en voegt werkelijk niets toe aan het plot.

Het enige pluspunt aan deze schreeuwerige film was de muziek van Guns N' Roses.

Derde deel uit de Thor-reeks. Na het teleurstellende Thor: The Dark World was het aan de Nieuw-Zeelandse regisseur Taika Waititi de taak om de reeks weer uit het slop te trekken. Daar is hij wel in geslaagd, want Ragnarok werd positief ontvangen door zowel pers en publiek. Na het donkere 2e deel wordt er nu gekozen voor luchtige toon met een schreeuwerig gebruik van felle kleuren. Humor is ditmaal één van de belangrijkste kenmerken. Hierdoor lijkt de film leentjebuur te spelen bij The Guardians Of The Galaxy, waar ook humor de boventoon voerde en waarbij het geheel wordt aangevuld door een lekkere soundtrack van oude popnummers. Bij Thor is er gekozen voor oude rocknummers van o.a. Led Zeppelin.

Het gevolg is dat we hier te maken krijgen met een film die zichzelf duidelijk niet al te serieus neemt. Dat is best even wennen, aangezien de eerste twee Thor-films zich wel serieus namen, en Thor nu een beetje een parodie van zichzelf begint te worden. De humor werkt verfrissend, maar soms een beetje teveel van het goede. Vooral het karakter Korg (stem ingesproken door regisseur Waihiti zelf) werk op de zenuwen. Gelukkig is er nog Jeff Goldblum die even laat zien hoe het wel moet, en veruit het beste punt is van deze verder weinig opzienbarende film.

Visueel ziet Thor: Ragnarok er weer uitstekend uit, maar het verhaal is wederom vrij standaard en doet veel denken aan The Dark World, waarin er andermaal een superschurk uit de oudheid verschijnt om het op te nemen tegen de machtige Thor. In het creëren van visueel spektakel zijn de Marvel-films vrij geslaagd, maar in het creëren van een goed doordacht plot of interessante personages hebben ze vaak weinig kaas gegeten.

Thor: The Dark World is het vervolg op Thor uit 2011, maar ook een vervolg op The Avengers uit 2012. Dankzij het succes van die laatste film, die in 2012 ruim 1,5 miljard dollar in het laatje bracht, waren de verwachtingen hooggespannen voor de vervolgfilms van Iron Man, Captain America en Thor.

De eerste Thor is in mijn ogen één van de betere films uit de Marvel-stal. Dankzij de regie van Kenneth Brannagh kregen we een actiefilm die niet alleen maar om de actie draaide, maar daarnaast ook aandacht schonk aan de karakters. Hoe anders is het gesteld in dit vervolg, waar er van karakterontwikkeling totaal geen sprake meer is!

Het regiestokje werd overgenomen door Alan Taylor, die hiervoor vooral succes had met het regisseren van afleveringen voor tv-series als Sex And The City, Lost en Game Of Thrones. Thor: The Dark World was zijn eerste, echte grote bioscoopfilm, maar een goed visitekaartje is het niet geworden. De film weet zich weinig te onderscheiden van overige superheldenfilms en ook de actie is nergens spectaculair. De leukste momenten zitten hem in de wisselwerking tussen Thor en zijn broer Loki (andermaal uitstekend gespeeld door Tom Hiddleston). Het verhaal is zwak en de hoofdschurk weet totaal geen indruk achter te laten. De trucages zijn een vooruitgang op deel 1, maar kunnen zich verder niet meten met die van Iron Man.

Al met al een teleurstellend vervolg en één van de zwakste films uit de Marvel-reeks.

Three Days is een Kerstfilm van de Amerikaanse tv-studio Fox Family. Deze film doet een beetje denken aan de Kerstklassieker It’s A Wonderful Life uit 1946 van regisseur Frank Capra. Zoals menig Kerstfilm is ook Three Days weer mierzoet met een voorspelbaar einde. Helaas is er van chemie tussen Kristin Davis (bekend als Charlotte uit de populaire tv-serie Sex And The City) en Reed Diamond geen sprake en ontbeert het de film hierdoor aan een echt hart. Verder is Three Days vooral een clichématige Kerstfilm geworden, die er niet tussenuit springt.

Thunderball is gebaseerd op het gelijknamige 9e boek rondom de Britse geheimagent James Bond van schrijver Ian Fleming. Oorspronkelijk zou Thunderball als eerste verfilmd worden, in plaats van Dr. No, maar na een dispuut met schrijver Fleming werd hier vanaf gezien. Het is tevens de derde en laatste Bondfilm geregisseerd door Terence Young.

Thunderball is wederom een uitstekende actiefilm met mooie trucages, overgoten met een saus van humor. De onderwaterscènes van Ted Moore zijn om te watertanden (voor die tijd althans). Na het succes van Goldfinger werd het budget flink opgeschroefd (9 miljoen dollar) en dat is ook wel aan de film af te zien. De trucages ogen voor die tijd uiterst fraai en werden bekroond met een oscar. Er werd op locatie gefilmd in Frankrijk, de Bahama’s en Engeland. Het titelnummer werd ingezongen door Tom Jones.

Net als z’n voorgangers werd ook Thunderball een enorme kaskraker. Ondanks dat de film behoorlijk langdradig is, is Thunderball niettemin een uiterst geslaagde Bondfilm die in 1983 een remake kreeg in de vorm van Never Say Never Again (wederom met Sean Connery in de hoofdrol).

Titanic was destijds één van de meest ambitieuze projecten ooit en een droomproject voor regisseur James Cameron, die al sinds midden jaren tachtig een film over de Titanic wilde maken. Na het behalen van grote successen als Terminator 2, Aliens en True Lies kreeg Cameron het voor elkaar om met een monsterbudget van rond de 135 miljoen dollar zijn droom te verwezenlijken.

Technisch gezien is Titanic een mijlpaal in de filmgeschiedenis! De mise-en-scène in deze film is om te watertanden. Zelfs aan de kleinste details is aandacht besteed. De lading Oscars die ze kreeg in de technische categorieën zijn dan ook meer dan verdiend. Nooit eerder zag het zinken van de Titanic er zo geloofwaardig uit. James Cameron was dan ook behoorlijk kritisch tijdens het maken van deze film. Er werd een 20 meter lang replica gebouwd van de echte Titanic en de waterscènes werden geschoten in een bassin gevuld met 19 miljoen liter water. Het perfectionisme van Cameron leidde wel tot een grove overschrijding van het oorspronkelijke budget. Uiteindelijk steeg het kostenplaatje naar 200 miljoen dollar, waardoor Titanic destijds de duurste film ooit was.

De filmstudio’s waren bang dat de film zou floppen, zeker gezien het feit dat Cameron ook voornamelijk onbekende acteurs in de hoofdrollen had gecast. Zowel Leonardo DiCaprio als Kate Winslet waren destijds nog vrij onbekend bij het grote publiek. In de bijrollen castte Cameron wel enige veteranen, zoals Kathy Bates, Bernard Hill, Bill Paxton, David Warner en Gloria Stuart. De aandacht in de film wordt echter voornamelijk besteed aan de driehoeks-verhouding tussen Jack, Rose en Cal en de rest van de cast komt er ietwat bekaaid vanaf.

Cameron besteedt de eerste helft van zijn film aan de prille romance tussen Jack en Rose en pakt de tweede helft groots uit met het zinken van de Titanic. Op drama-gebied stelt de film niet zo heel veel voor. Hoewel het verhaal best vermakelijk is, mist het originaliteit. Toch is de eerste helft van de film wel belangrijk om de personages Jack en Rose beter te leren kennen. Zo leef je als kijker ook meer met hen mee wanneer het noodlot op de Titanic toesloeg.

Titanic is en blijft een mijlpaal in de filmgeschiedenis en mag gezien worden als één van de betere films uit de jaren ’90.

Visueel gezien een mijlpaal in de filmgeschiedenis. De eerste volledig met de computer vervaardigde animatiefilm. Toch vond ik de animatie toendertijd niet zo heel erg spectaculair en als je de film tegenwoordig bekijkt is ze behoorlijk gedateerd.

De humor en de personages daarentegen staan nog altijd als een huis. Met name Buzz Lightyear blijft het leukste personage was Pixar ooit heeft gecreëerd. Daar steekt die saaie Woody maar schril tegen af.

Leuk vervolg op Toy Story 1. Het verhaal vond ik ditmaal iets vlotter verteld en de humor blijft leuk (hoewel ze die Star Wars referenties wat mij betreft weg hadden mogen laten). Op animatiegebied vond ik deze film wel een stap terug ten aanzien van A Bug's Life, maar voor de rest is dit een prima animatiefilm.