Meningen

D.R.E.A.M. Team beweert een mix te zijn van Mission: Impossible en Charlie’s Angels, maar het is eerder een mix tussen Charlie’s Angels en Baywatch. De dames zijn duidelijk meer voor hun looks dan voor hun acteertalent gekozen, maar zij zijn gelukkig ook de enige reden waarom deze tv-film nog enigszins te behappen is. Voor de rest is het allemaal vrij benedenmaats. Het voorspelbare plot is vrij slap en ondanks dat het allemaal op exotische locaties afspeelt, zien we hier als kijker weinig van. Het acteerwerk is vaak om te huilen, en het is een raadsel hoe acteerveteranen als Martin Sheen en Ian McShane hierin verzeilt zijn geraakt. Waarschijnlijk hadden ze het geld dringend nodig.

D.R.E.A.M. Team staat voor Dangerous Reconnaissance Emergency Action Mission Team, wat een vrij bespottelijke naam is. Hierna volgde nog een tv-serie (met Roger Moore!), die echter na 5 afleveringen alweer van het scherm werd gehaald.

De lat werd met The Dark Knight behoorlijk hoog gelegd en met name de schurkenrol van Ledger was moeilijk te overtreffen.

Nolan probeerde het, maar het resultaat is helaas niet altijd overtuigend. Allereerst is de film veel te pretentieus. Een speelduur van 165 minuten voor een Batman-film is een beetje teveel van het goede. Het verhaal vond ik wat aan de magere kant en kon mijn aandacht niet zo goed vasthouden, zoals The Dark Knight dat wel kon. Ook de cliffhanger op het einde vond ik vrij teleurstellend.

Daar tegenover staat wel dat het karakter van Bruce Wayne/Batman hier weer beter uit de verf komt dan in The Dark Knight het geval was. Bane voldoet als schurk, maar verliest op het einde een beetje zijn glans. Ook de relatie tussen Bruce Wayne en Miranda Tate had wat beter uitgewerkt gekund. Hierdoor heeft Oscar-winnares Marion Cotillard maar weinig te doen. Ook Anne Hathaway als Catwoman vond ik vrij teleurstellend. Geef mij dan maar Michelle Pfeiffer of Julie Newmar.

De actie van de film is prima en het is fijn te zien dat er ook nog regisseurs zijn die grootse actiescènes kunnen filmen met echte acteurs, zonder gebruik te maken van een overdaad aan special-effects. Het camerawerk is ook prachtig. Ondanks een aantal minpunten is The Dark Knight Rises alsnog een goede afsluiter van een uitstekende filmtrilogie.

Nadat regisseur Christopher Nolan de Batman-reeks weer nieuw leven in had geblazen met het uitstekende Batman Begins, overtrof hij zelfs ieders stoutste verwachtingen met dit vervolg, die op veel punten haar voorganger weet te overtreffen.

De film gaat verder waar de eerste film eindigde met de Joker z’n intrede. De Australische acteur Heath Ledger was gecast om de schurk te spelen, wat in eerste instantie tot veel protest leidde bij de hardcore fans. Ledger die voornamelijk bekend stond als een mooi mannetje was volgens hen absoluut niet de juiste keuze om de rol te spelen. Maar gelukkig hebben de casting directors alsmede de regisseur iets meer creativiteit en fantasie dan de meeste fans en werd Ledger alsnog voor de rol gecast. Zijn vertolking van de Joker breekt ook volledig met alle voorgaande vertolkingen van dit personage. De Joker wordt hier niet meer afgebeeld als een grappenmakende malloot die Batman voornamelijk met speelgoedwapens om het leven probeerde te brengen. The Joker is ditmaal een gestoorde maniak zonder enig geweten, die voor niets of niemand terugdeinst om zijn doel te bereiken. Ontbrak het aan deel 1 nog aan een interessante schurk, dat werd met dit vervolg ruimschoots goedgemaakt, want Heath Ledger speelt in mijn ogen één van de beste schurkenrollen uit de geschiedenis van de film. Ledger mocht hiervoor terecht een Oscar in ontvangst nemen. Helaas mocht hij dit zelf niet meer meemaken, want een half jaar voordat de film in première ging, overleed de acteur aan een overdosis slaappillen.

Hoewel de film buitengewoon positief ontvangen werd, heeft ze toch ook zo zijn minpunten. De Joker is zoals gezegd geweldig, maar daardoor overschaduwt hij de rest van de cast en zijn de momenten waarin de Joker niet meespeelt vrij saai. Aaron Eckhart doet het aardig als Harvey Dent, maar Maggie Gyllenhaal is absoluut geen verbetering op Katie Holmes, die het personage van Rachel Dawes met veel meer pit vertolkte. Ook de boeiende karakterontwikkeling van Bruce Wayne wordt hier niet voortgezet, waardoor de held andermaal wordt overschaduwd door de schurk.

Daarnaast vond ik dat de film ook op 2 gedachten bleef hinken. Aan de ene kant is de film vrij serieus (dat is met name te merken aan de manier waarop de Joker hier wordt neergezet), maar aan de andere kant kiest Nolan ook weer voor actie die vrij over-the-top is. Vooral de scènes met de Batmobile pasten wat mij betreft niet echt in deze film.

Maar goed, dit alles zijn kleine minpunten van een voor de rest prima actiefilm. De vormgeving is subliem, de filmscore van Zimmer is erg mooi (hoewel die van Elfman persoonlijk nog altijd mijn favoriet is) en voor een superheldenfilm bevat ze een vrij goed doordacht verhaal.

Vervolg op Rise Of The Planet Of The Apes uit 2011. In drie jaar tijd zijn de trucages behoorlijk verbeterd en ditmaal ziet de hoofdaap Caesar er wel overtuigend uit. Met name het openingsshot met de close-up van Caesar’s ogen, waarna de camera langzaam uitzoomt totdat Caesar volledig in beeld is, is een sterk staaltje computeranimatie. De trucages zijn dan ook het sterkste punt van deze verder weinig opzienbarende actiefilm. Het verhaal is vrij voorspelbaar, de menselijke acteurs weten niet te imponeren en het tempo is op veel momenten te traag. De speelduur van ruim twee uur is dan ook veel te lang. Daar had best een half uur vanaf gekund.

Visueel overdonderend, maar inhoudelijk is ze te licht. Toch werd de film enorm goed ontvangen door filmcritici en met een wereldwijde opbrengst van 707 miljoen dollar was ze ook veruit de meest succesvolle film uit de franchise.

Deadpool is de zoveelste comicbook adaptatie van een Marvel superheld. Het personage Deadpool behoort toe tot de groep X-Men, maar met die films heeft Deadpool weinig gemeen. De film werd geregisseerd door Tim Miller, die redelijk onervaren is op het gebied van regisseren en zijn sporen vooral heeft verdiend in de wereld van de videogames. Deadpool is z’n eerste lange speelfilm en dat is op z’n zachtst gezegd opmerkelijk.

Met een budget van 58 miljoen dollar, is Deadpool natuurlijk een stuk goedkoper dan overige superhelden films. Dat valt ook aan de film af te zien: de trucages zijn vrij matig en vaak kun je als kijker de pixels in de beelden tellen. Het verhaal is flinterdun en de Tarantino-achtige montage waarbij de film van de hak op de tak springt, begint algauw te vervelen. Op actiegebied stelt de film gelukkig niet teleur, hoewel het gebruik van CGI hier wel wat minder had gemogen.

Het sterkste punt van Deadpool is toch wel de humor. De film is duidelijk gericht op een meer volwassen publiek, waardoor ook de humor vaak behoorlijk grof is. Hiermee onderscheidt Deadpool zich duidelijk van alle andere Marvel-films. Ryan Reynolds is goed op dreef als Deadpool en de soundtrack met klassiekers als “Careless Whisper” van George Michael, “Calender Girl” van Neil Sadaka en “You’re The Inspiration” van Chicago is erg vermakelijk. Maar verder is Deadpool vooral een hap-slik-weg filmpje, die geen blijvende indruk weet achter te laten.

The Death Of Superman is de 10e animatiefilm uit de DC Animated Movie Universe.

De strijd tussen Superman en Doomsday is al eerder verfilmd in de animatiefilm Superman: Doomsday uit 2007, alsmede de live-action film Batman V Superman: Dawn Of Justice uit 2016. Deze film volgt wat meer de originele verhaallijn van de baanbrekende serie rondom de dood van Superman. We krijgen er ditmaal ook de complete Justice League bij en voor niet-fans van DC Comics is dit waarschijnlijk even wennen. De film kent een keur aan diverse personages en wanneer je hiermee niet bekend bent en de overige 9 films niet hebt gezien, is het even lastig volgen.

Toch wordt het verhaal vrij simplistisch verteld. De animatie is nergens opzienbarend, en het verhaal is natuurlijk niet bepaald vernieuwend. Voor Superman fans is deze film nog wel te pruimen, maar de strijd tussen Superman en Doomsday was beter verfilmd in Superman: Doomsday. Deze film mist de goed geschoten actie van die film. Kreeg in 2019 het vervolg Reign Of The Supermen.

Deck The Halls is een typisch Amerikaanse kerstfilm die bol staat van de clichés.

Matthew Broderick speelt het hoofd van een truttig burgerlijk gezin met een verveelde dochter, een depressief zoontje en een overenthousiaste vrouw (gespeeld door de immer vrolijke Kristin Davis). Broderick lijkt er weinig zin in te hebben en komt net zo saai over als het personage wat hij speelt. Als kijker kun je hier weinig sympathie voor opbouwen. Dan is Danny DeVito een stuk geslaagder, maar ook hem hebben we al eens in betere doen gezien. De actrices Davis en Chenoweth lopen er maar voor de sier bij.

Zoals menig kerstfilm is alles mierzoet en op-en-top voorspelbaar. Geen enkele verassing in deze film en weinig memorabel is ze ook niet geworden. De film had een betrekkelijk groot budget (51 miljoen dollar, geen idee waarvoor?), maar was voor studio 20th Century Fox een kapitale flop, aangezien ze niet eens haar budget wist terug te verdienen.

Devil’s Gate is een Britse thriller gefilmd in het Schotse Shetland. De fotografie van Malcolm McLean is uitstekend en geeft de film de juiste sfeer. Helaas is het verhaal saai en het acteerwerk beneden peil, waardoor de film niet boven een standaard thriller uitstijgt. Devil’s Gate roept herinneringen op aan de horrorklassieker Wicker Man uit 1973, maar weet dat niveau bijlange na niet te bereiken, zeker omdat de climax enigszins teleurstelt.

Actie-klassieker die talloze malen is geïmiteerd, maar nooit is geëvenaard.

Bruce Willis was destijds niet de meest voor de hand liggende keuze. Hij was vooral bekend van de komische tv-serie Moonlighting. Hij brak hiermee wel internationaal door en vestigde ermee zijn naam in het actiegenre.

Na ruim 25 jaar blijft de film leuk om te zien. Goede stunts, een spannend verhaal en een uitstekende schurk in de vorm van Alan Rickman. Die Hard bepaalde de norm van vele actiefilms die volgden en kreeg nog 4 vervolgen.

Diego Maradona is een biografie van één van de meest legendarische voetballers die ooit heeft geleefd: de Argentijnse balvirtuoos Diego Armando Maradona. Volgens velen de beste voetballer die ooit heeft geleefd, maar zonder enige twijfel één van de meest besproken voetballers ooit. Zijn leven is dan ook zeker documentaire-waardig en kende vele hoogte- en dieptepunten.

Als sporter maakte Maradona zichzelf onsterfelijk met zijn legendarische optreden gedurende het WK van 1986 in Mexico. Met zijn onnavolgbare acties leidde hij zijn thuisland Argentinië naar de finale die uiteindelijk met 3-2 werd gewonnen van West-Duitsland. Maradona werd uitgeroepen tot beste speler van het toernooi en groeide uit tot een fenomeen in Argentinië. Zelfs een grootheid als Lionel Messi die meer prijzen heeft gewonnen dan welke voetballer ooit, heeft in Argentinië nooit uit Maradona’s schaduw weten te treden. En hoewel een WK winst voor de meesten het hoogtepunt van hun carrière zal vormen, geldt dit waarschijnlijk niet voor Maradona. Dat hoogepunt kwam namelijk in het jaar erop, wanneer Maradona kampioen werd van Italië met zijn club Napoli. Deze Italiaanse club was nog nooit eerder in haar clubgeschiedenis kampioen geworden. In 1984 namen ze Maradona over van FC Barcelona en deze zette eigenhandig Napoli op de wereldkaart van het voetbal. Onder Maradona’s vleugels werd Napoli tweemal landskampioen en won ze in 1989 de UEFA Cup (haar eerste Europe hoofdprijs). Het zijn deze accolades waarom Maradona zo hoog als voetballer wordt aangeschreven.

Maar naast de sportieve hoogtepunten, zijn er ook talloze dieptepunten in Maradona’s leven. De prijs van roem werd duur betaald. Er zijn weinig personen geweest in de geschiedenis met zulke fanatieke fans als bij Maradona. Al zijn perikelen werden dan ook breed uitgemeten in de pers. En dan was er ook nog de Italiaanse maffia, die een grote rol speelde in Maradona’s leven. Zijn levenstijl was ook allesbehalve gezond met alle drank en drugs. Al tijdens zijn voetbalcarrière ging het bergafwaarts met de gezondheid van Maradona. Zijn cocaïneverslaving leidde ertoe dat hij in 1994 werd gediskwalificeerd van deelname aan het WK. Het betekende de roemloze aftocht van één van de meest succesvolle voetballers.

Deze documentaire laat ook zien hoe je van de één op de andere dag kunt veranderen van een aanbeden idool naar een verguisde landverrader. Dit was bij Maradona het geval toen hij in 1990 Argentinië ten koste van Italië naar de finale loodste. In één klap was het gedaan met de populatiteit van Maradonna in Italië. Het leidde er ook toe dat Maradona in 1991 zijn club Napoli verliet voor het Spaanse Sevilla. De documentaire werd geregisseerd door Asif Kapadia, die eerder documentaires maakte van de Formule 1-coureur Ayrton Senna en zangeres Amy Winehouse. Beiden personen waren reeds overleden toen die documentaires werden uitgebracht. Maradona was nog in leven bij het uitbrengen van deze documentaire en velen vroegen zich dan ook af of Kapadia het achterste van zijn tong zou laten zien. Maar deze documentaire is bepaald geen lofzang van de beroemde voetballer. Het laat vooral de keerzijde van de roem zien!

Uiteindelijk werd de destructieve levensstijl van Maradona hem zelf ook fataal: op 25 november 2020 overleed hij aan een hartaanval. Heel de sportwereld was even in diepe rouw voor het verlies van één van haar grootste iconen.

Na een lange geschiedenis van handgetekende animatiefilms was Dinosaur de eerste film van Disney die uitsluitend gebruik maakte van computeranimatie (in combinatie met echte achtergronden). Met een budget van 127,5 miljoen dollar was Dinosaur één van de duurste animatiefilms ooit gemaakt.

In de jaren ’90 steeg de populariteit van Dinosauriërs tot ongekende hoogtes, dankzij de film Jurassic Park. Visueel ziet de film er prachtig uit, hoewel de dinosauriërs er minder realistisch uitzien dan in Jurassic Park. Historisch is de film natuurlijk ook behoorlijk incorrect, want mensapen leefden pas zo’n 100 miljoen jaar na het uitsterven van de dinosaurussen. Ook de dinosauriërs in deze film leefden in werkelijkheid niet allemaal in dezelfde periode of locatie. Maar Dinosaur probeert dan ook geen historisch accurate film te zijn. Het is en blijft een film die vooral gericht is op jongere kijkers.

Als film doet Dinosaur vooral denken aan de tekenfilm The Land Before Time uit 1988, waarin ook een groep dinosauriërs op zoek gaan naar een vruchtbare oase. Toch mist Dinosaur de charme van die film. Op animatiegebied ziet ze er prachtig uit, maar inhoudelijk is ze behoorlijk voorspelbaar en komen de karakters ook niet allemaal even goed uit de verf. De film werd niettemin redelijk positief ontvangen en was ook een commercieel succes.

Onweerstaanbare dansfilm die door de jaren heen miljoenen fans heeft vergaard.

Het verhaal heeft bitterweinig om het lijf en voor een film die begint met de titel 'Dirty' is ze ontzettend braaf. Toch leef je als kijker mee met de soap van Baby en Johnny. Veel hiervan is te danken aan de natuurlijke chemie tussen Patrick Swayze en Jennifer Grey.

De dansscènes in de film mogen er zijn en werden gechoreografeerd door de gerenommeerde choreograaf Kenny Ortega, die later veel samenwerkte met Michael Jackson. Bij elke dansfilm hoort natuurlijk een goede soundtrack, en dat is bij Dirty Dancing zeker het geval. Het nummer (I’ve had) The time of my life van Bill Medley & Jennifer Warner werd een wereldwijde nummer-1 hit en tevens bekroond met een Oscar. Van de soundtrack zijn wereldwijd meer dan 40 miljoen exemplaren verkocht, waardoor het na die van The Bodyguard de meest succesvolle soundtrack ooit is.

Eerste film uit één van de meest succesvolle filmreeksen uit de geschiedenis en tevens de langstlopende. De destijds 30-jarige Schotse acteur Sean Connery werd gecast om de rol van de Britse geheimagent James Bond op zich te nemen. Met z’n natuurlijke charme en gespierde fysiek is hij hiervoor uitermate geknipt en ondanks z’n Schots accent wordt hij door velen nog altijd beschouwd als de ultieme Bond. Minstens net zo indrukwekkend is de Zwitserse actrice Ursula Andress. Deze beeldschone verschijning wordt tevens door velen gezien als de ultieme Bond-girl. Het feit dat haar stem in de film door een ander wordt ingesproken (Andress had een zeer zwaar Zwitsers accent) wordt door de meesten voor lief genomen.

Dr. No kan gezien worden als één van de eerste echte actiefilms, waarbij de nadruk op de actie en het spektakel ligt en minder op het verhaal en z’n karakters. Dat Dr. No tegenwoordig wat oubollig aandoet, kun je de film niet aanrekenen. Het blijft een mooie start van een uitstekende filmreeks.

Eerste officiële verfilming van het beroemde boek van Bram Stoker uit 1897. Deze film wijkt echter behoorlijk af van het boek en dat kan ook niet anders gezien de korte speelduur van 75 minuten.

Carl Laemmle Jr. van Universal Pictures wist de rechten van het boek te kopen en wilde er een grootschalige horrorfilm van maken. Door de Grote Depressie in de VS ging het financieel echter niet goed met Universal en werd het budget voor Dracula flink teruggeschroefd tot een magere $ 355.000. De Hongaarse acteur Bela Lugosi speelde reeds eerder de rol van Graaf Dracula op Broadway en dankzij dat succes werd hij ook voor deze filmversie benaderd. Het maakte uiteindelijk van Lugosi een horrorlegende en hij zou nog in talloze andere horrorfilms te zien zijn. Universal Pictures boekte in de jaren ’30 van de vorige eeuw grote successen met zijn horrorfilms en in 1931 waren zowel Frankenstein als Dracula grote kassuccessen.

Deze Dracula heeft de tand des tijds echter een stuk minder goed doorstaan als de Frankenstein-films van James Whale. Hoewel Lugosi een uitstekende Dracula is, die van invloed zou zijn op al zijn opvolgers, is deze film voor de rest maar een middelmatige horrorfilm. Het tempo is tergend langzaam en het gebrek aan een muzikale score komt de film slechts in een paar scènes ten goede. Qua uiterlijk ziet de film er goed uit met mooie matte paintings en decors die vele films hierna beïnvloedde. Het verhaal is echter wat aan de zwakke kant en mist het horror-element van het boek. Wat dat betreft is Nosferatu uit 1922 een veel betere verfilming, die wel het horrorgedeelte uitstekend wist over te brengen.

Buiten Lugosi is de rest van de cast een stuk minder geslaagd. Dwight Frye is nog wel aardig als de doorgedraaide Renfield, maar de rest is of kleurloos of te overdreven (zoals Edward Van Sloan als Dr. Van Helsing).

Zoveelste Dracula-film, die er visueel prachtig uitziet, maar inhoudelijk ietwat teleursteld. Voor een horrorfilm is de film nergens echt eng en de film wijkt behoorlijk af van het boek van Bram Stoker.

Het acteerwerk is behoorlijk wisselvallig. Gary Oldman speelt een vermakelijke Graaf Dracula en ook Cary Elwes, Sadie Frost, Richard E. Grant en Bill Campbell voldoen in hun rol. Winona Ryder en Keanu Reeves weten niet te overtuigen en Anthony Hopkins acteert behoorlijk overdreven als Dr. Van Helsing.

Visueel gezien misschien wel de mooiste Dracula-verfilming tot op heden, maar inhoudelijk gezien behoort ze zeker niet tot de beste verfilmingen van Bram Stoker's beroemde boek.

Vroeger als tiener was dit één van mijn favoriete films en in de jaren 90 heb ik deze film wel tig keer bekeken. Vorig jaar na een pauze van ruim 12 jaar nogmaals bekeken en helaas vind ik de film tegenwoordig een stuk minder leuk dan vroeger.

Het verhaal is een regelrechte ramp en zelfs voor een fantasyfilm erg ongeloofwaardig. Ook vond ik het erg jammer dat die draak een wel erg hoog knuffelgehalte heeft. Niks geen bloeddorstige draak, maar een uit de kluiten gewassen teddybeer. Ook het acteerwerk vond ik vrij wisselvallig. Dennis Quaid vond ik nog wel aardig als held en ook David Thewlis was een leuke schurk. Dina Meyer acteert echter behoorlijk houterig en Pete Postlethwaite is eerder irritant dan komisch. Dan vond ik Jason Isaacs een stuk komischer als de geniepige slijmbal Lord Felton.

Het uiterlijk van de film is gelukkig een stuk geslaagder. De kostuums en decors zijn uiterst fraai en ook de gevechtscènes zijn mooi gechoreografeerd.

De twee beste punten van deze fantasyfilm zijn echter de trucages en de muziek. De draak Draco is fantastisch geanimeerd en na ruim 18 jaar heb ik nog altijd geen draak in de bioscoop gezien die beter dan deze is geanimeerd. Dat is toch wel opmerkelijk aangezien de wereld van computeranimatie behoorlijke stappen heeft gemaakt sinds 1996.

De muziek van Randy Edelman is een pareltje en geeft de film behoorlijk wat sfeer.

Het is jammer dat het verhaal zo zwak is, de personages te weinig worden uitgediept en de draak zo kinderachtig is. Anders had dit wellicht één van de beste fantasyfilms ooit kunnen worden. Aan het talent voor en achter de camera lag het namelijk niet.

Fantasyfilms waren in de jaren ’80 een populair thema. Dit was met name te danken aan het succes van films als Star Wars en de verbeterde visuele technieken die er in de jaren ’80 voorhanden waren. Dragonslayer is één van de betere fantasyfilms uit de jaren 80.

De trucages waren voor die tijd baanbrekend en er werd hier voor het eerst echt gebruik gemaakt van “Go-Motion”, een verbeterde variant van “Stop-Motion” waarbij een bewegend voorwerp wordt gefilmd en vervolgens met behulp van de computer in een bepaalde scène wordt gemonteerd. De draak uit Dragonslayer werd op een dergelijke manier gecreëerd en het moet gezegd worden dat deze er na ruim 30 jaar nog steeds indrukwekkend uitziet. Naast de prachtige trucages is ook de muziek van Alex North uitermate fraai.

De film bevat een leuk verhaal alleen is hoofdrolspeler Peter MacNicol een teleurstelling en valt hij behoorlijk uit de toon met zijn Amerikaans accent. Gelukkig hebben we nog Ralph Richardson, die hier één van zijn laatste filmrollen vertolkt, voordat hij in 1983 stierf aan een beroerte.

Op locatie geschoten in Wales.

Na het succes van de tekenfilmserie uit de jaren 80 verscheen er in 1990 een heuse speelfilm. Treasure of the Lost Lamp was de eerste animatiefilm van de nieuwe DisneyToon Studios. Op animatiegebied kan deze film zich niet meten met de Disney Animated Classics. Het verhaal is nog wel aardig, maar de film heeft een chronisch gebrek aan humor. Het grootste gemis aan Ducktales was toch wel de afwezigheid van Donald Duck zelf.

Vermakelijk om een keer te bekijken op een regenachtige zondagmiddag. Maar niet echt een film die je daarna lang bij blijft.

Due Gocce D’Acqua Salata (vrij vertaald: Twee druppels zout water) is een Italiaanse rip-off van de Amerikaanse film The Blue Lagoon. Die film wordt ook bij naam genoemd door het personage Billy. Daarnaast is het gegeven van een jongen en een meisje in een verlaten paradijs afgeleid van het bekende Bijbelverhaal van Adam en Eva. De twee hoofdrolspelers zien er niet onaardig uit, maar verder heeft deze film bitter weinig te bieden. Het verhaal is saai en de muziek van Franco Piersanti begint al snel te irriteren.

De film is geregisseerd door Luigi Russo, die op de credits werd vermeld als John Wilder. Enzo Doria fungeerde als co-regisseur. De locaties op de Seychellen zijn wel mooi in beeld gebracht. Internationaal werd de film uitgebracht als Blue Island.

Na de kostbare flops Pinocchio en Fantasia waardoor Disney aan de rand van de afgrond lag, kwam de studio met deze relatief eenvoudige tekenfilm die voor een betrekkelijk laag budget ($ 812.000) werd geproduceerd. Op animatiegebied haalt Dumbo ook bijlange na niet het niveau van Disney’s eerdere animatieklassiekers, maar hierdoor is het nog geen mindere tekenfilm.

Het verhaal van Dumbo heeft een bepaalde charme die na 70 jaar nog altijd niets aan kracht heeft ingeboet. In tegenstelling tot SnowWhite en Pinocchio die op beroemde kinderverhalen waren gebaseerd, was Dumbo niet op een boek gebaseerd maar op een verhaal uit 1939 bedacht door Helen Aberson. Deze maakte samen met illustrator Harold Pearl het korte verhaal rondom Dumbo voor een speelgoedlijn genaamd ‘roll-a-book’.

Tijdens het maken van Dumbo was het op de studio’s niet altijd koek en ei. Voor het eerst staakte het studiopersoneel omdat ze meer geld wilde. In de film zie je hiervan ook een scène terug waarin de clowns het liedje zingen “We’re gonna hit the Big Boss for a raise”. De film beleefde uiteindelijk op 23 oktober 1941 zijn première in New York. Samen met SnowWhite and the Seven Dwarfs was Dumbo de enige tekenfilm uit de periode 1937-1942 waarbij de Walt Disney Studio een winst boekte.

Na ruim 70 jaar blijft Dumbo ontroeren vanwege z’n vertederende scènes en Disney toont z’n creativiteit in de droomscène waarin een dronken Dumbo over allerlei vreemde olifanten droomt.

Het enige minpunt aan Dumbo is misschien dat hij wel erg kort duurt, maar niettemin blijft het een leuke animatieklassieker.

Tegen beter weten in toch een poging gewaagd! Ik ben totaal niet bekend met het bronmateriaal van Frank Herbert, dus met nul voorkennis ben ik deze film gestapt. De film uit 1984 heb ik nooit gezien, evenals de miniseries die in 2000 en 2003 werden uitgezonden.

De trailer sprak mij destijds wel aan en ik ben altijd wel een liefhebber van Fantasy of SF waarbij er een gehele nieuwe wereld gecreëerd wordt. Wat dat betreft is het bronmateriaal van Frank Herbert wel aan mij besteed. Helaas kan ik dat niet zeggen van de filmmaker Denis Villeneuve, want zijn films zijn als de Dementors uit Harry Potter. Ze weten uiteindelijk alle vrolijkheid uit mij weg te zuigen en aan het einde blijf ik met een leeg gevoel achter.

Dat was precies het gevoel wat ik ook had na het zien van Dune. Villeneuve heeft zeker oog voor detail en Dune is visueel een prachtige film om te zien. Inhoudelijk zat ik me als kijker echter meermaals af te vragen waar de film nu eigenlijk over ging en wat eigenlijk het plot was? Dat heb ik na 2,5 uur niet echt kunnen ontdekken. In mijn ogen is Villeneuve dan ook totaal geen verhalenverteller. Hij schiet mooie plaatjes, maar dat is het dan ook.

De film neemt zichzelf 100% serieus en het wordt hierdoor maar een droevige bedoening. Een gezonde dosis humor had de film wellicht wat vermakelijker gemaakt. Ook het acteerwerk vond ik niet om naar huis te schrijven. De cast vol met klinkende namen vond ik alleen maar storend. Liever had ik een wat meer onbekende cast gezien, zodat je de rollen niet gaat vergelijken met eerdere beroemde personages die de acteurs al hadden gespeeld. Maar de vraag is of dit wat had uitgemaakt, want ook hoofdrolspeler Chalamet kon bij mij de aandacht niet vasthouden.

Aan mij was Dune dan ook niet besteed. Of ik ooit deel 2 ga bekijken is nog maar de vraag. Gezien de lovende recensies voor dit eerste deel, zal ik me daardoor in ieder geval niet laten leiden.