Meningen

Oblivion is een verfilming van de gelijknamige graphic novel, geschreven en getekend door Joseph Kosinski en Arvid Nelson. Kosinski nam tevens plaats op de regiestoel en fungeerde ook als producent en scenarioschrijver.

Met een budget van 120 miljoen dollar werd er tussen Maart en Juli 2012 gefilmd in diverse locaties binnen de Amerikaanse staat Louisiana, alsmede IJsland. De film zou een hommage moeten zijn aan oude SF-films uit de jaren ’70, maar dan met meer modernere technieken. Visueel ziet de film er prachtig uit met schitterende trucages. Het verhaal is aardig, maar niet echt speciaal. De film moet het dan ook vooral hebben van haar visuele pracht en minder van de inhoud.

Tom Cruise speelt een aardige rol als soldaat Jack Harper en krijgt leuk tegenspel van Morgan Freeman. De vrouwelijke actrices zijn echter niet veel meer dan mooie beeldvulling. Daarnaast is de film wat aan de lange kant, maar over het geheel is Oblivion best een aardige SF-film die leuk is zolang ze duurt.

In de jaren 90 vond ik deze miniserie geweldig, maar vorig jaar heb ik hem nogmaals gezien (voor het eerst in 13 jaar) en toen bleek dat ze toch niet zo geweldig was als ik me meende te herinneren.

Voor tv-begippen ziet deze miniserie er aardig uit, met mooie kostuums en decors, degelijke effecten (van o.a. de Jim Henson Studio) en mooie fotografie van de prachtige locaties gefilmd in Malta en Turkije. Armand Assante is een uitstekende Odysseus en tilt de serie naar een hoger niveau. Ook Scacchi overtuigt als z’n vrouw die 20 jaar lang op haar man wacht. De rest van de cast steekt hier echter bleek bij af en met name de bijrollen van bekende acteurs zijn soms tenenkrommend slecht.

Het verhaal is op momenten behoorlijk saai en diverse scènes zijn zelfs ronduit slaapverwekkend. Toch over het geheel is The Odyssey geslaagd te noemen. De serie werd een groot succes en kreeg een Emmy Award voor de regie van Andrey Konchalovskiy. Francis Ford Coppola was één van de uitvoerend producenten.

Eén van mijn minst favoriete Disney's. Het verhaal sprak me totaal niet aan en ook de animatie vond ik vrij matig.

Het enige goede aan deze film is de stemmencast in de originele versie met Billie Joel, Bette Midler en Ruth Pointer. Voor de rest is deze film weinig memorabel.

Olympus Has Fallen is een ouderwetse actiefilm in de stijl van Die Hard. Origineel en geloofwaardig is het allemaal niet, maar dat zal menig actie-fan een worst wezen. Het script is amusant en de acteurs hebben er duidelijk lol in.

In 2013 verschenen er twee films rondom de gijzeling van de Amerikaanse president: Olympus Has Fallen en White House Down van de Duitse regisseur Roland Emmerich. Zowel de strijd om het publiek als de critici werd gewonnen door Olympus Has Fallen, die een succes was in de bioscopen.

Het overduidelijke patriotisme is de film vergeven. De Schotse acteur Gerard Butler speelt een leuke rol als Amerikaans agent en de film bevat leuke bijrollen van Morgan Freeman, Angela Bassett en Rick Yune.

Na het succes van The Exorcist uit 1973 waren bovennatuurlijke horrorfilms opeens erg in trek. The Omen is misschien niet zo bekend als The Exorcist, maar als horrorfilm doet ze er nauwelijks voor onder.

Regisseur Richard Donner brak internationaal door met deze film en zou later furore maken met films als Superman en de Lethal Weapon-reeks. Met The Omen laat hij zijn klasse als regisseur zien. Hij weet de spanning goed op te bouwen en wordt hierbij geholpen door een briljante score van Jerry Goldsmith (die hiervoor terecht een Oscar ontving) en uitstekend acteerwerk van vrijwel de gehele cast.

Dit alles maakt van The Omen één van de beste horrorfilms ooit gemaakt. De film was een succes in de Amerikaanse bioscopen en kreeg nog drie vervolgen en een remake in 2006.

On Est Venu Là Pour S’Éclater is een Frans/Duitse co-productie, geregisseerd door de Franse regisseur Max Pecas, die vooral naam heeft gemaakt met soft-erotische films. Tegen het einde van de jaren 70 werd de erotiek in zijn films steeds meer vervangen door komedie, of in dit geval slapstick. De film werd in 33 dagen opgenomen in Parijs en de eilanden Ibiza en Mauritius. Ze lijkt vooral op één groot reclameblok voor het eiland Ibiza, welk in de jaren 70 uitgroeide tot één van de grootste toeristische trekpleisters van Spanje.

De humor is vaak te flauw voor woorden en wordt gelukkig nog enigszins opgeleukt door wat vrouwelijk schoon, waaronder Sandra Barry, die eerder onder de naam Sandra Julien heeft samengewerkt met Max Pecas, maar halverwege de jaren 70 stopte met het maken van erotische films.

Eerste en meteen ook laatste Bond-film met de Australische acteur George Lazenby in de hoofdrol. Hij doet dat in mijn ogen niet onverdienstelijk. Hij heeft misschien niet de charme van Sean Connery, in de actiescènes vond ik hem uiterst overtuigend. Dat On Her Majesty’s Secret Service niet de boeken in zal gaan als één van de betere Bondfilms is hem dan ook niet aan te rekenen.

De film kent zo z'n momenten, maar met een speelduur van bijna tweeëneenhalf uur is ze veel te lang, zeker gezien het betrekkelijk lage tempo. Met name het tweede uur van de film is erg saai. Ook de montage vond ik erg knullig en de dubbing van de acteurs oogt vaak amateuristisch. Ook de trucages hebben de tand des tijds nauwelijks doorstaan en staan in schril contrast met de voorgaande Bond-films.

Daar staat tegenover dat de film prachtig gefilmd is door cinematograaf Michael Reed. Met name de bergscènes in de Zwitserse Alpen springen eruit. Met de rest van de casting is ook weinig mis: Telly Savalas (Kojak) speelt een overtuigende Blofeld en Diana Rigg vind ik één van de betere Bond-girls. De Duitse actrice Ilse Steppat speelt hier één van Blofeld’s handlangers. Ze stierf 2 dagen na de wereldwijde release van On Her Majesty’s Secret Service aan een hartaanval. Het liedje “We have all the time in the world” van Louis Armstrong is ook een sterk nummer.

Had de film wellicht 20 minuten korter geduurd en was er wat meer aandacht besteedt aan de soms knullige montage, dan had On Her Majesty’s Secret Service wellicht een betere beoordeling gekregen. George Lazenby is geen Sean Connery, maar weet ondanks zijn Australische accent toch te overtuigen.

Deze film was laatst toegevoegd op Netflix, dus ik dacht ik pak hem even mee. Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben door deze komedie, die een stuk aangenamer (en vooral grappiger) is dan de meeste komedies van de Franse regisseur Max Pécas. Deze is natuurlijk vooral bekend van zijn soft-erotische films aan het begin van de jaren ’70, maar legde zich halverwege dat decennium toe op het maken van komedies, vaak met een ondeugend randje en altijd met het nodige bloot.

Pécas werkt vaak samen met dezelfde acteurs en ook in deze film zien we weer enkele oudgedienden terug, zoals de mooie Sandra Barry die hier de vriendin speelt van de acteur François. Zij speelde in de jaren ’70 in meerdere films van Pécas, toen nog onder haar naam Sandra Julien. Actrice Oliva Dutron, die het kamermeisje speelt, acteert hier alweer in haar 3e film van Pécas en zou hierna nog in meerdere films van Pécas spelen. Ook een jonge Annemieke Verdoorn is kort te zien als fotomodel en heeft aan het begin van haar carrière in diverse Max Pécas-films gespeeld. Pécas had sowieso altijd wel een oog voor vrouwelijk schoon en de dames in On N’Est Pas Sorti De L’Auberge zijn bepaald geen straf om naar te kijken.

De humor is vaak clownesk, maar in tegenstelling tot Pécas andere komedies, worden de irritante, stereotype personages hier gelukkig achterwege gelaten. Hoofdrolspeler Lefebvre is goed op dreef als de kleine driftkikker, die zijn personeel als stront behandeld en zijn verloofde ook meermaals besodemietert met andere vrouwen. En hij weet zich daar wonderbaarlijk nog uit te lullen ook. In het huidige tijdperk van #MeToo bekijk je dit soort taferelen vaak met een plaatsvervangend gevoel van schaamte. Maar Pécas brengt het allemaal wel met een knipoog en laat ook meermaals zien dat overspel niet deugt.

On N’Est Pas Sorti De L’Auberge is een verrassend leuke komedie.

On Se Calme Et On Boit Frais À Saint-Tropez is een Franse sekskomedie van de hand van Max Pécas. Dit was tevens zijn laatste film als regisseur en alweer zijn derde film die zich afspeelt in het zonnige Franse vakantieoord Saint-Tropez. Het is helaas geen film waarop hij trots mag zijn, al staan de films van Max Pécas niet bepaald bekend als kwaliteitsfilms.

Deze film ziet er nog wel redelijk uit, met degelijk camerawerk, maar de humor en het acteerwerk is helaas om te huilen. In de jaren ’80 was het in dit soort films een hype om een over-the-top stereotype homo in de film te verwerken, om de lachers op de hand te krijgen, maar grappig is het nooit geweest. Het verhaal (geschreven door Max Pécas zelf) gaat helemaal nergens over en is meer een excuus om schaars geklede vrouwen in beeld te brengen. Met het vrouwelijke schoon zit het gelukkig wel goed, al is het opmerkelijk dat de mooiste van het stel, voormalig pornoactrice Brigitte Lahaie, in deze film haar kleren aanhoudt.

Hoewel regisseur Max Pécas begin jaren 80 uiterst succesvol was met zijn Franse komedies, wisten zijn films in de tweede helft van de jaren 80 nauwelijks publiek te trekken. Het zorgde ervoor dat zijn productiebedrijf eind jaren 80 failliet ging. In combinatie met de dood van zijn goede vriend Claud Mulot, die in 1986 verdronk in zijn eigen zwembad, stopte Max Pécas met het maken van films.

17e avondvullende tekenfilm van Disney. The film is gebaseerd op het boek “The Hundred And One Dalmatians” uit 1956 van de schrijfster Dodie Smith. Walt Disney kocht de rechten van dit boek in 1957 en startte meteen met de voorbereidingen van een nieuwe avondvullende tekenfilm. Na de kostbare flop Sleeping Beauty gingen er geruchten dat de animatiestudio van Disney gesloten zou worden, aangezien Disney nu veel succes had met andere mediums zoals live-action films, tv-series en pretparken. Maar Walt Disney’s hart lag nog altijd bij tekenfilms en hij wilde dit dan ook koste wat kost behouden. Om voortaan kosten te besparen op animatie werd er voor deze film voor het eerst gebruik gemaakt van xerografie, een uitvinding van Urb Iwerks, de eerste Mickey tekenaar. Het was een nieuw process dat veel werk bespaarde. De schetsen hoefden niet meer te worden overgetrokken in inkt, maar werden direct op film gefotokopieerd. Dit proces bespaarde de tekenaars een hoop werk. Het was voor hen echter een zware klus om alle dalmatiërvlekken te tekenen, want in totaal waren dat er maar liefst 6.469.952! Dit proces zorgde er uiteindelijk voor dat One Hundred And One Dalmatians voor een lager budget (4 miljoen dollar) geproduceerd kon worden.

De animatie van deze film betekende echter een keerpunt in de geschiedenis van Disney. Met name de achtergronden zijn een stuk eenvoudiger dan in voorgaande animatiefilms. Hierdoor kan One Hundred And One Dalmatians zich op animatiegebied niet meten met klassiekers als Snow White and the Seven Dwarfs, Pinocchio, Bambi en Sleeping Beauty. Maar buiten dat is One Hundred And One Dalmatians een uitstekende tekenfilm geworden. Het verhaal wordt lekker vlot verteld en Cruella DeVil is nog altijd één van de meest geslaagde Disney-schurken. De film werd ook een groot succes en bracht gedurende zijn eerste release in de VS 14 miljoen dollar in het laatje.

One Million Years B.C. werd destijds aangekondigd als de 100e film van Hammer Filmstudio. Deze studio is vooral bekend vanwege de vele horrorfilms die ze produceerden in de jaren ’50. One Million Years B.C. doet eerder denken aan de Italiaanse zwaard-en-sandalen films uit de jaren ’50 en ’60, waarin schaars geklede acteurs de hoofdrol speelden in lang vervlogen tijden.

Wetenschappelijk gezien is deze film een hoop nonsens. Dinosauriërs waren al ruim 60 miljoen jaar uitgestorven, voordat de eerste mens ontstond, maar in deze film leefde ze nog samen. En daarnaast zien we ook nog fictieve beesten zoals een reuzen leguaan en een reuzen spin. De stop-motion effecten zijn van Ray Harryhausen, maar van hem hebben we wel eens beter werk gezien. Het gevecht tussen de Triceratops en Tyrannosaurus is echter wel mooi gemaakt voor die tijd.

De vrouwelijke acteurs zien er vrijwel allemaal uit als fotomodellen en Raquel Welch spant hierin de kroon. Haar prachtige, zonnebankbruine lichaam is veel leuker om naar te kijken dan de houterige effecten van Harryhausen. Helaas is ze ook het enige noemenswaardige van deze verder vrij middelmatige fantasyfilm. Het tempo is tergend langzaam en het acteerwerk is ook niet om naar huis te scrhijven.

One Million Years B.C. is een remake van de gelijknamige film uit 1940, met destijds Victor Mature in de hoofdrol. Deze remake is alleen memorabel vanwege Raquel Welch in schaarse kleding.

Onward is de 22e avondvullende animatiefilm van Pixar. Deze studio gooide ooit hoge ogen met films als Toy Story 1, 2 en 3, Monsters, Inc., Finding Nemo, Ratatouile, Wall-E en Up. Toen Pixar definitief werd overgenomen door Disney was het wel een beetje gedaan met de creativiteit en ging men voor het makkelijke geld in de vorm van sequels. De laatste jaren verschijnen er gelukkig weer wat meer 'originele' films, zoals Coco, Onward, Luca en Soul. Van die films is Onward helaas één van de mindere.

Het minpunt van Onward is dat de film eigenlijk nauwelijk originele ideeën kent. Het verhaal is vrij standaard en ook de personages zijn niet bijster interessant. Tom Holland en Chris Pratt doen hun rollen uit Spider-Man en Guardians of the Galaxy nog eens dunnetjes over. De personage zijn daarbij vrij clichè. De animatie is weliswaar prima, maar verder nergens opzienbarend. De fantasy wereld van Onward kan zich bijlange na niet meten met de dodenwereld in bijvoorbeeld Coco (toch nog wel de beste Pixar-film van de afgelopen jaren).

Onward verscheen net vóór de Corona-pandemie in de bioscopen, waarna ze na slechts enkele weken alweer uit de bioscopen werd gehaald. Ze werd al vrij kort na haar bioscooprelease digitaal uitgebracht op Disney+.

Oorlogsgeheimen is een verfilming van het gelijknamige boek uit 2007 van de Nederlandse schrijver Jacques Vriens. Dit is reeds het derde boek van Vriens dat verfilmd werd. Eerder werd al het boek Tien Torens Diep verfilmd als een 6-delige tv-serie en in 2012 werd met succes het boek Achtste Groepers Huilen Niet verfilmd. Die film trok bijna 300.000 bezoekers en won de publieksprijs op het Nederlands Film Festival. Dankzij dit succes sloegen regisseur Dennis Bots en producenten David-Jan Bijker, Reinier Selen en Harro van Staverden andermaal de handen ineen om een ander jeugdboek van Jacques Vriens te verfilmen. Karin van Holst Pellekaan werd wederom aangetrokken om het boek te vertalen naar een filmscript.

Oorlogsgeheimen is duidelijk voor een groot budget gemaakt (voor Nederlandse begrippen althans). Het camerawerk, de locaties en de acteurs zijn allemaal prima in orde. Het zijn echter vooral de drie jonge hoofdrolspelers die de show stelen. Leuk detail qua acteurs is dat deze film zowel de oude als de nieuwe Sinterklaas bevat (Bram van der Vlugt en Stefan de Walle), alsmede de eerste en tweede Kees Flodder (René van 't Hof en Stefan de Walle). Helaas delen ze geen van allen schermtijd met elkaar.

Met ruim 166.000 bezoekers was Oorlogsgeheimen een succes in de bioscopen. Zowel in Nederland als daarbuiten werd de film lovend ontvangen. Zo won Oorlogsgeheimen de juryprijs op het Chicago International Children’s Film Festival en de publieksprijs op het Stony Brook Film Festival in New York.

De Oost is een fictionele vertelling over de Nederlandse invasie van Indonesië, vlak na de Tweede Wereldoorlog. Nog voor de release kreeg de film bakken met kritiek over zich heen en die kritieken werden er niet malser om nadat de film uiteindelijk werd uitgebracht. Indische Nederlanders waren allerminst te spreken over hoe Indonesiërs in de film werden afgebeeld en ook Nederlandse veteranen vonden dat de film boordevol historische onjuistheden zat. Dit is echter niets nieuws bij historische films, waarbij gebeurtenissen vaak sterk gedramatiseerd worden en doet derhalve ook geen afbreuk aan de daadwerkelijke film. Het is tenslotte geen documentaire.

De Venlose regisseur Jim Taihuttu liep al jarenlang rond met plannen om een film te maken over de oorlog in Indonesië. Nederland heeft natuurlijk een goede geschiedenis met oorlogsfilms, maar dit zijn vaak ook prijzige producties. Ook De Oost was met 6,6 miljoen euro een dure productie. Uiteindelijk kregen ze dankzij een deal met Amazon Prime de financiering rond. Naast een Nederlandse bioscooprelease was de film gelijktijdig te streamen via Amazon Prime. Dit laatste was samen met de Coronapandemie waarschijnlijk één van de redenen waarom De Oost het niet al te best deed in de Nederlandse bioscopen.

Verder is De Oost een prima Nederlandse productie met goed acteerwerk van hoofdrolspeler Martijn Lakemeier, die na zijn glansrijk debuut in Oorlogswinter uit 2008 in maar weinig grote producties te zien is geweest. Hier laat hij andermaal zien over een natuurlijk acteertalent te beschikken, wat maar weinig andere Nederlandse acteurs kunnen laten zien. Ook Marwan Kenzari speelt een prima rol als de legercommandant Raymond Westerling, een daadwerkelijk bestaand historisch figuur. Het camerawerk van Lennart Verstegen verdient ook een pluim. Misschien is het verhaal niet zo meeslepend als een gemiddelde Tweede Wereldoorlog-film (en daardoor ook minder memorabel), maar De Oost biedt ruim twee uur prima vermaak en ondanks de historische onjuistheden, wekt de film wel interesse op voor één van de zwartste bladzijdes uit de Nederlandse geschiedenis.

Outbreak is een Amerikaanse actiethriller geregisseerd door de Duitse regisseur Wolfgang Petersen. Deze brak in de jaren ’80 door met klassiekers als Das Boot en The Never Ending Story. In de jaren ’90 waren er diverse uitbraken van het Ebola-virus in Afrika en die hebben als inspiratiebron gediend voor de film Outbreak.

In de eerste helft richt Outbreak zich voornamelijk op de spanning, waarbij Dustin Hoffman (in zijn eerste echte actierol) in een race tegen de klok op zoek moet gaan naar een geneesmiddel voor het dodelijkste virus uit de Amerikaanse geschiedenis. Hier is de film dan ook het interessantst en het is jammer dat ze zich in de 2e helft ontpopt tot een heuse actiefilm met diverse spectaculaire achtervolgingen. Helaas komt dit geloofwaardigheid niet ten goede.

Toch is Outbreak een vermakelijke popcornfilm die geen moment verveelt. Dustin Hoffman speelt een aardige hoofdrol en krijgt goed tegenspel van acteurs als Rene Russo, Morgan Freeman en Cuba Gooding Jr. De show wordt echter gestolen door Donald Sutherland als de nietsontziende legergeneraal die continue bezig is zijn eigen hachje te redden.

Zoals gezegd moet Outbreak het niet van zijn geloofwaardigheid hebben. In 2020 en 2021 was de film actueler dan ooit, dankzij de uitbraak van het Coronavirus. Die uitbraak toont echter eens te meer aan wat voor klinkklare onzin deze film was, waarin epidemiologen in een mum van tijd een geneesmiddel hebben gevonden voor een dodelijk virus. Zo snel is het in de werkelijkheid namelijk niet gegaan.

Over The Top is een actiefilm met het nodige drama erin verwerkt. Om die reden werd de film destijds behoorlijk afgekraakt en flopte ze in de bioscopen. De film werd een sentimentele draak genoemd en hoewel het drama-aspect (een eenzame vader probeert zich te verzoenen met zijn 12-jarige zoon) niet geheel uit de verf komt, is het oneerlijk om de film als mislukt af te stempelen.

Sylvester Stallone doet zijn rol uit Rocky nog eens dunnetjes over en laat andermaal zien toch een bekwaam acteur te zijn. Ook de rol van z’n zoontje Michael, wordt hier overtuigend gespeeld door David Mendenhall, die hiervoor al de nodige ervaring had opgedaan met de nodige films en tv-series.

Het verhaal is wat voorspelbaar, maar is niettemin onderhoudend. Stallone heeft betere actiefilms gemaakt, maar deze is niettemin onderhoudend voor zolang hij duurt.

Oz The Great And Powerful is een prequel op de klassieker The Wizard Of Oz uit 1939. Net als bij die film is het beginstuk wat zich afspeelt in de normale wereld, gefilmd in zwart wit en schakelt de film over in kleur wanneer James Franco terechtkomt in het land van Oz.

Het origineel uit 1939 was weer gebaseerd op het beroemde kinderboek “The Wonderful Wizard Of Oz” uit 1900 van de Amerikaanse schrijver L. Frank Baum. Na het succes van de film Alice In Wonderland in 2010 trachtte Disney dit te evenaren met een film van een ander bekend sprookje. Kosten (budget 200 miljoen dollar) nog moeite werden gespaard, maar het resultaat is allesbehalve indrukwekkend. Het ziet er allemaal kleurrijk uit, maar de overdaad aan computertrucages komt de film niet ten goede. Het wil ook niet werken dat niet alle computertrucages even geslaagd zijn.

Regisseur Sam Raimi kan zijn stempel niet drukken op deze film, zoals Tim Burton dat wel deed met Alice In Wonderland. Oz mist de typische humor van Raimi. Het verhaal is ook niet bijster spannend en het acteerwerk is wisselvallig. James Franco is nog wel aardig als de tovenaar van Oz en ook Michelle Williams maakt indruk als de goede heks Glinda. Mila Kunis voldoet als de goede heks Theodora, maar valt helaas door de mand wanneer ze veranderd in de slechte heks en er behoorlijk op los schmiert. Dat geldt ook voor Rachel Weisz, die weinig overtuigt als slechterik. Inhoudelijk en visueel is de film hierdoor weinig geslaagd te noemen.