Meningen

Na het succes van Dirty Dancing waren dansfilms wederom erg geliefd bij het publiek. Eind jaren 80 verschenen er dan ook diverse dansfilms in de bioscopen. Het merendeel hiervan belandde echter in de vergetelheid en dat geldt helaas ook voor de film Salsa uit 1988. Ondanks dat de choreografie wederom werd gedaan door de befaamde choreograaf Kenny Ortega, (bekend van o.a. Dirty Dancing) werd Salsa lauw ontvangen.

Je kan natuurlijk kritiek hebben op het acteerwerk en het simpele verhaaltje, maar een film als Salsa kijk je niet om deze redenen, maar om de dans en de muziek. En daarmee zit het wel snor hier. Hoofdrolspeler Draco Rosa is een geweldige danser en energieke persoonlijkheid. Het is dan ook jammer dat hij buiten deze film als acteur niet veel meer heeft gedaan. In de muziekwereld is hij echter een bekende naam en stond hij aan de basis van het succes van de Puerto Ricaanse zanger Ricky Martin. Als danser is Draco Rosa natuurlijk meer in zijn element dan als acteur en het zijn ook vooral de musical nummers die de film boven het gemiddelde uittillen. Het zoals gezegd simpele verhaaltje wat er omheen is gebouwd, weet beduidend minder de aandacht erbij te houden. Gelukkig is Salsa voor ruim de helft opgevuld met dans en muzieknummers die lekker in het gehoor liggen.

Angela Alvarado speelt in de film het vriendinnetje van hoofdrolspeler Draco Rosa. De twee werden op de set verliefd en stapten twee jaar later in het huwelijksbootje.

Santa Claus is en blijft een leuke Kerstklassieker. Af en toe misschien wat kinderachtig, maar als je in de Kerstsfeer wilt komen is deze film een prima keuze.

De film was destijds een peperdure productie (kosten: 50 miljoen dollar) van de hand van producer Ilya Salkind, die vooral bekend is van de Superman-films met Christopher Reeve. Kosten noch moeite werden gespaard om de ultieme Kerstfilm te maken en visueel is er dan ook niets op aan te merken. De decors, kostuums en trucages zijn uiterst fraai. Dat kan helaas niet gezegd worden van het halfbakken script waarbij de eerste helft zich focust op het ontstaan van de Kerstman en de tweede helft haar aandacht verplaatst naar de elf Patch en een ietwat kinderachtig plot met een gewiekste zakenman.

John Lithgow schmiert er vrolijk op los en zorgt hiermee wel voor de broodnodige humor in deze film. Dudley Moore houdt zich voor zijn doen behoorlijk in en weet hierdoor helaas weinig indruk te maken. Huddleston steelt de show als de goedlachse Kerstman en samen met Kurt Russell in The Christmas Chronicles is hij misschien wel mijn favoriete Kerstman. Huddleston had wat dat betreft een beter scenario verdiend, maar desalniettemin is Santa Claus een uiterst genietbare film voor tijdens de feestdagen.

The Santa Suit is een Canadese Kerstfilm, uitgebracht door de Amerikaanse kabelzender Hallmark. Deze zender brengt sinds begin jaren ’80 met regelmaat familiefilms uit, die zich vaak kenmerken door hun sterke familiemoralen en feelgood-karakter.

The Santa Suit is hier geen uitzondering op. Het is een soort moderne variant op het bekende “Scrooge” verhaal. Een steenrijke en keiharde zakenman wordt gedurende de kerstdagen een lesje geleerd over hebberigheid. Hij wordt hierbij een spiegel voorgehouden en leert uiteindelijk dat geven beter is dan nemen. Behoorlijk zoetsappig en voorspelbaar, maar zoek je een leuke feelgood-movie voor de feestdagen dan is deze film zo slecht nog niet.

Voormalig Hercules-acteur Kevin Sorbo speelt met plezier een norse zakenman, die alles doet voor de winst en z’n personeel als grof vuil behandeld. Alle ingrediënten zijn erin verwerkt: een goedlachse kerstman, een mooie dame die natuurlijk nog single blijkt te zijn en een eenzaam en verlegen kind. De enige die behoorlijk uit de toon valt is Darrell Faria als het hulpje van de kerstman.

The Santa Suit wint geen prijzen in de originaliteitscategorie, maar is niettemin genietbaar voor zolang ze duurt.

Remake van de film Under Siege 2 uit 1995. Althans dat was mijn eerste gedachte na het lezen van de plotomschrijving op Netflix. Under Siege 2 had een soortgelijk plot, maar die film had wel de nodige humor, nam zichzelf niet al te serieus en met Steven Seagal had Under Siege 2 ook een heuse actiester. Hier moeten we het doen met Sam Heughan, die vooral bekend is van de tv-serie Outlander.

SAS: Red Notice is een Britse actiefilm van de Noorse regisseur Magnus Martens, die hiermee voor het eerst in tien jaar een nieuwe speelfilm regisseert, nadat hij jarenlang uitsluitend afleveringen voor diverse tv-series heeft geregisseerd. De hoofdrollen zijn weggelegd voor de Australische actrice Ruby Rose en de Schotse acteur Sam Heughan. Heughan wil graag de nieuwe James Bond worden en deze film lijkt een open sollicitatie te zijn voor dat iconische personage. Helaas is het geen al te sterke sollicitatie, want SAS: Red Notice is een vrij middelmatige actiefilm, waarin Heughan laat zien dat hij wel de fysiek heeft van een James Bond, maar niet de charme.

De film neemt zichzelf veel te serieus en het gebrek aan humor wordt hier node gemist. Alleen Andy Serkis biedt nog enigszins vermaak met zijn over-the-top vertolking van een Britse legercommandant. Naar het einde toe wordt het alsmaar belachelijker. Met een speelduur van ruim 2 uur duurt de film bovendien veel te lang. Hoewel de film niet slecht is, weet ze ook nergens echt te imponeren.

P.s. wie heeft eigenlijk de plotomschrijving hierboven gemaakt. 'Goed opgeleide criminelen'? Ik wist niet dat er een school was waar je jezelf tot crimineel kon opleiden. 'Goed getrainde huursoldaten' was misschien een betere omschrijving geweest. En blijkbaar heb ik niet zitten opletten, maar wie is Laszlo Antonov? en volgens mij was zijn vriendin niet zwanger

Saturday Night Fever is een dansfilm die eind jaren ’70 een ware revival veroorzaakte van de disco, mede dankzij de sublieme soundtrack. Een dansfilm is tegenwoordig weinig verassend meer. Een mager plotje wordt gebruikt als kapstok voor de vele dansscènes en de film wordt meestal ondersteund door een soundtrack die beter is dan de film zelf. Saturday Night Fever was echter gedurende zijn tijd wel origineel en onderscheidt zich van de vele dansfilms door een goed doordacht plot met uitstekend acteerwerk van met name de jonge John Travolta, die hiervoor een Oscarnominatie in de wacht sleepte. Dankzij deze film en de film Grease uit 1978 werd Travolta een wereldster.

De film weet de perfecte sfeer te creëren van het disco-tijdperk eind jaren ’70. De fantastische fotografie van Ralf B. Bode, de flitsende montage van David Rawlins en de prachtige choreografie van Lester Wilson maken van Saturday Night Fever één van de beste dansfilms ooit gemaakt. De film bracht wereldwijd 237 miljoen dollar in het laatje, waardoor het destijds één van de meest succesvolle films ooit was. Maar dat was nog niets vergeleken met het succes van de soundtrack, die destijds alle records verbrak en uitgroeide tot het bestverkochte album ooit (een record wat later weer werd verbroken door Michael Jackson’s album “Thriller”). Tot op heden zijn er zo’n 40 miljoen exemplaren verkocht van de soundtrack, waardoor het na die van The Bodyguard en Dirty Dancing de best verkochte soundtrack ooit is. Verantwoordelijk voor dit succes is het Britse trio de BeeGees, die het gros van de liedjes op de soundtrack voor hun rekening namen. Nummers als “Stayin’ Alive”, “Night Fever”, “How Deep Is Your Love” en “You Should Be Dancing” werden allen grote hits. Nog meer als de film, is de soundtrack een geheide klassieker. Maar je doet de film tekort als je zegt dat de muziek beter is, want Saturday Night Fever heeft veel meer te bieden als alleen muziek.

De rauwe sfeer en de gelikte regie van John Badham alsmede een voortreffelijke hoofdrol van Travolta maken van Saturday Night Fever de ultieme dansfilm. De film kreeg in 1983 een teleurstellend vervolg met Staying Alive, welke werd geregisseerd door Sylvester Stallone. Daarnaast maakte de film eind jaren ’90 een succesvolle overstap naar het theater, waar het tot op de dag van vandaag nog volle zalen weet te trekken.

Opnieuw bekeken, ditmaal in 4K met Dolby Atmos. Dat draagt wel bij aan de kijkbeleving.

Het was alweer een tijdje geleden dat ik de film had gezien, maar bepaalde scènes blijven je gewoonweg bij. Met name de openingsscène op Normandië is een sterk staaltje film maken. Hierna zakt de film wat terug in tempo om aan het einde weer groots uit te pakken.

Visueel is Saving Private Ryan één van de beste oorlogsfilms ooit gemaakt. Spielberg laat hier misschien wel zijn beste werk zien als regisseur. Het verhaal is helaas wat minder sterk en ook de karakters zijn niet allemaal even boeiend. Tom Hanks springt er bovenuit als de leider van een groep soldaten en krijgt ook alle ruimte om hier te schitteren. De rest van de cast wordt hierdoor een beetje te zeer naar de achtergrond geduwd.

Niettemin is Saving Private Ryan een filmische kijkervaring, die tegenwoordig terecht wordt gezien als een klassieker!

Beetje dezelfde ervaring hier. Laatste keer dat ik deze film zag, was op huurvideo in 1994/1995. Eind vorig jaar kocht ik de 4K UHD versie en die had ik speciaal bewaard om gisteravond te bekijken.

Het blijft toch een indrukwekkende film. Dat ik hem al in één zitting heb uitgekeken, laat wel zien dat het verhaal mij wist te raken. Spielberg was voor die tijd vooral bekend vanwege zijn grote publieksfilms. Met zijn uitstapjes naar volwassen films als The Color Purple en Empire Of The Sun kreeg hij nog niet de waardering waarop hij waarschijnlijk had gehoopt. Dit veranderde met Schindler's List een film die niet alleen 7 Oscars in de wacht sleepte (waaronder Beste Film en Beste Regie), maar ook wereldwijd een groot kassucces was.

De heroïek die vaak nadrukkelijk aanwezig is in Spielberg's films, blijft hier gelukkig achterwege. Oskar Schindler is een held tegen wil en dank. In het begin ziet hij Joodse mensen vooral als een goedkope manier om flink geld te verdienen. Iemand die duidelijk profiteert van de oorlog. Maar hij blijft niet blind voor de wandaden die er destijds zijn gepleegd en op een gegeven moment ziet hij het als zijn morele plicht om de Joodse mensen te helpen, met gevaar voor eigen leven.

Schindler's List had een hele melodramatische film kunnen worden, maar Spielberg houdt zich gelukkig in. Het is eigenlijk een vrij intiem drama geworden, waarbij Spielberg zich vooral focust op het verhaal en de diverse karakters. In die zin vind ik Schindler's List dan ook een stuk geslaagder dan bijvoorbeeld Saving Private Ryan, die het vooral van de visualiteit moet hebben en veel minder van het verhaal of de karakters. De prachtige beelden van Janusz Kaminski worden ondersteund met de mooie muziek van John Williams. Het acteerwerk is over de gehele linie erg sterk. Topacteurs als Liam Neeson en Ralph Fiennes braken definitief door met deze film.

Zonder meer een klassieker en één van de beste films van de jaren '90.

The Scorpion King is een spin-off van The Mummy-reeks. In de film The Mummy Returns uit 2001 maakte het personage van de Scorpion King zijn eerste opwachting. Die film was een groot succes en dat was mede te danken aan de persoon The Rock, die destijds ongekend populair was in de wereld van het show worstelen. The Scorpion King zou zijn eerste eigen film worden en hoewel hij in The Mummy Returns de schurk speelde, speelt hij hier natuurlijk de goeierik. De gebeurtenissen uit The Mummy Returns worden hier dan ook achterwege gelaten. In feite is dit een compleet ander karakter dan The Scorpion King uit die film.

Dwayne Johnson (zoals The Rock oorspronkelijk heette) maakte een succesvolle transitie van de worstelwereld naar het witte doek, daar waar voorgangers als Hulk Hogan, Roddy Piper en Jesse Ventura nooit echt voet aan de grond wisten te krijgen in Hollywood. Dwayne Johnson werd algauw de nieuwe Schwarzenegger genoemd en dat heeft hij in de loop der jaren ook waargemaakt, want tegenwoordig is hij misschien wel de grootste actiester ter wereld.

Net als Schwarzenegger is Johnson geen groots acteur, maar heeft hij voldoende zelfkennis dat hij dit zelf ook wel snapt. Daarnaast heeft de man gewoon een bepaald charisma, waarmee hij ondanks zijn gebrek aan acteertalent menig van zijn films naar een hoger niveau tilt.

In The Scorpion King laat hij wel potentie zien, maar neemt hij zichzelf nog iets te serieus. Het helpt ook niet dat het script rammelt aan alle kanten en dat de film er vaak goedkoop uitziet. De actie weet niet te overtuigen, de rockmuziek past totaal niet bij een film als deze en het acteerwerk is over vrijwel de gehele linie beroerd. De enige die nog iets van zijn rol weet te maken is Michael Clarke Duncan.

Kelly Hu is oogverblindend, maar duidelijk alleen om haar uiterlijk gecast. Als tovenares krijgt ze weinig te doen en mag ze alleen uiterst schaars gekleed door het beeld rondhuppelen.

Grant Heslov mag voor de komische noot zorgen, maar is eerder irritant en de Schotse acteur Steven Brand weet ook niet te overtuigen als de schurk Memnon.

The Scorpion King brengt vooral herinneringen terug aan die vele Sword & Sorcery films uit de jaren 80. Dat waren ook geen hoogstaande films (met als uitzondering Conan the Barbarian), maar de meeste zijn nog wel vermakelijk. The Scorpion King is leuk voor zolang ze duurt, maar verder is het vrij middelmatige film. Zeker gezien het toch niet lage budget van 60 miljoen dollar had hier meer in moeten zitten.

Vierde deel uit de Scorpion King-reeks, wat weer een spin-off was van The Mummy-reeks.

De eerste film uit 2002, met destijds voormalig showworstelaar Dwayne ‘The Rock’ Johnson, blonk al niet uit in kwaliteit, maar helaas was het met de vervolgen nog erger gesteld. Deze vierde film doet vaak pijn aan de ogen. In niets heeft Scorpion King 4 nog iets te maken met het oude Egypte. Het acteerwerk is vaak ronduit belabberd en bekende namen als Rutger Hauer, Michael Biehn en Lou Ferrigno lopen er maar verloren bij. Hoofdrolspeler Webster is één van de weinige die nog iets van zijn rol weet te maken, maar hij mist de humor en charme van een Dwayne Johnson om de film boven het gemiddelde uit te tillen. Actrice Ellen Hollman is duidelijk meer voor haar looks gecast, maar zij is dan ook wel plezierig om naar te kijken. De rest van de acteurs geven vaak een sterk staaltje over-acting weer en laten zien hoe het vooral niet moet. Ook het verhaal springt van de hak op de tak met als dieptepunt het einde, waarin iedereen opeens in vriendschap samenkomt, terwijl ze elkaar gedurende de film nog een kopje kleiner wilden maken.

De film werd op locatie geschoten in Roemenië. In opzet heeft ze veel weg van de oude Hercules-serie uit de jaren ’90, maar ze mist de creativiteit en vooral humor van die reeks. Dit soort films zijn duidelijk gemaakt voor de videomarkt (een markt die eigenlijk al lang en breed dood was in 2015). In 2018 verscheen het 5e en voorlopig laatste deel genaamd: The Scorpion King: Book Of Souls.

Met het oog op de 5e film, laatst maar weer eens begonnen met een herziening van deze reeks. Dit eerste deel is diegene die ik het vaakst heb gezien (waarschijnlijk 5x) en blijft ook de leukste.

Scream mag gezien worden als zowel een ode als een parodie op het slasher-genre. Alle clichés komen erin voor en worden met een dikke knipoog gemaakt. Hierdoor kan Scream zich moeiteloos meten met de beste films uit het genre, wat met name te danken is aan het ingenieuze script van Kevin Williamson. Ook de montage van Patrick Lussier verdient lof en mede hierdoor ligt het tempo van de film hoog.

Zoals gebruikelijk binnen het genre is het acteerwerk niet bepaald hoogstaand. Neve Campbell is vooral kleurloos in de hoofdrol en de meeste acteurs zijn ook veel te oud om nog als tieners te kunnen overtuigen. De film bevat wel enkele leuke bijrollen van Henry ‘The Fonz’ Winkler en Drew Barrymore.

Anno 2022 is Scream misschien wat gedateerd, maar dankzij de goede mix van horror en humor, blijft ze toch leuk om naar te kijken.

Vijfde deel uit de Scream-reeks en de eerste die niet geregisseerd werd door befaamd horror-regisseur Wes Craven.

Nu had ik de meeste Scream-films al een tijdje niet meer gezien, dus voordat ik Scream 5 bekeek, heb ik eerst nog de voorgaande 4 films bekeken. Wanneer je deze films kort achter elkaar bekijkt, valt het helaas nog meer op dat ze maar bitter weinig van elkaar verschillen. Slasher-films zijn vooral eenheidsworsten. Soms zijn de moordpartijen nog wel creatief bedacht, maar verder is het niets meer dan een groep tieners die opgejaagd wordt door een seriemoordenaar. De eerste Scream was nog een soort 'parodie' op het genre, waarbij de clichés uit oudere slasher-films op de hak werden genomen. Nu 25 jaar later, lijkt Scream aan hetzelfde euvel te lijden: ze staat namelijk bol van de clichés en bewandelt de bekende paden.

Toch blijf ik me er wel mee vermaken, maar de Scream-reeks is niet bepaald een hoogstaande reeks binnen dit genre. Deel 1 is nog een prima slasher-film, maar de vervolgen zijn allemaal matig tot zwak. Het acteerwerk binnen dit soort films is vaak niet hoogstaand en dat is bij Scream niet veel anders. De enige personages die ik echt interessant vind zijn de karakters gespeeld door David Arquette en Courtney Cox. Het personage Sydney Prescott heb ik nooit interessant gevonden en het wil ook niet werken dat Neve Campbell een matige actrice is (ze is zeker geen Jamie-Lee Curtis en zal dat ook nooit worden).

De ontknoping aan het einde die altijd gepaard gaat met over-the-top acteerwerk draagt ook niet bij aan een positieve kijkervaring. Ik moet dan ook erkennen dat een herziening van deze reeks bepaald geen positieve ervaring was. Deel 1 blijft leuk, maar de vervolgen zal ik niet snel nog een keer bekijken.

Was deel 1 nog een ode aan de slasher-films, deel 2 is ditmaal een ode aan de vervolgfilms. Verder blijft de formule ongewijzigd en is de verassing er helaas een beetje vanaf. Het lijkt meer op een herhaling van zetten, waarbij je als kijker snel het gevoel hebt alles al eens eerder te hebben gezien.

Op geen enkel punt weet dit tweede deel het origineel te benaderen en ook de ontknoping vond ik vergezocht. Toch werd ook Scream 2 een succes bij het publiek, waardoor deel 3 niet lang op zich liet wachten.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik deze 3e film gezien had en kon me er dan ook bitter weinig van herinneren. Wat ik me wel herinner is dat ik deze film destijds de minste uit de reeks vond. Na deze herziening moet ik toch erkennen dat ik deel 3 een stuk vermakelijker vond dan deel 2.

In deze derde film worden de regels van een trilogie op de hak genomen. Net als Scream 2 bevat dit derde deel meer van hetzelfde, maar is het allemaal wel een stuk sfeervoller geschoten. Toch weet ook dit derde deel nergens in de buurt van het origineel te komen.

Dit derde deel werd destijds aanzienlijk minder goed ontvangen, maar was wel weer een succes in de bioscopen. Toch duurde het hierna nog 11 jaar voordat er een deel 4 verscheen.

Er zit ook nog een ironisch momentje verwerkt in deze film. Acteur Lance Henriksen houdt in de film een monoloog over jonge actrices en hun succes in de filmbranche (met name dat ze zichzelf op een bepaalde manier omhoog moeten werken). En als ze dat niet willen, hadden ze maar niet naar Hollywood moeten komen.

In het jaar 2000, waarin deze film werd uitgebracht had blijkbaar nog niemand gehoord van #MeToo en was Harvey Weinstein nog een succesvol producer - zo ook van deze film.

Met de herziening van de Scream-reeks aanbeland bij het 4e deel. Deze heb ik sinds de bioscooprelease niet meer gezien en ik kon me er dan ook niet zo heel veel meer van herinneren. Behalve dan dat de film destijds geen indruk op me maakte en dat is 11 jaar later niet veranderd. Sterker nog, Scream 4 vind ik veruit de minste uit de reeks.

Ondanks de tussenpoos van 11 jaar weten de makers niet met frisse ideeën te komen. Scream 1 was een ode aan de slasher-films, Scream 2 een ode aan de vervolgfilms en Scream 3 een ode aan trilogieën. Scream 4 moet een ode zijn aan de reboot, maar aangezien de voorgaande delen niet genegeerd worden en de oude cast gewoon weer van de partij is, is er hier van een 'reboot' geen sprake.

Scream 4 is een standaard slasher-film die alle bekende paden bewandeld. Het is misschien lovenswaardig dat de cast & crew telkens terugkeert, maar wellicht is dat ook het zwaktepunt van deze reeks. De films zijn eigenlijk telkens hetzelfde en juist een volledig nieuwe cast zou voor wat meer frisse wind kunnen zorgen. Het wil ook niet werken dat de oude cast niet bijster interessant is. Neve Campbell blijft kleurloos als hoofdpersonage en zal nooit kunnen tippen aan een Jamie Lee-Curtis. Courtney Cox en David Arquette brengen wel wat meer humor in hun rol, maar na 4 films is de koek bij hun ook wel op.

De nieuwe cast zijn allemaal saaie bijfiguren die weinig indruk achterlaten. Het dieptepunt is toch wel Emma Roberts, die een sterk staaltje over-acting laat zien. En helaas niet op een goede manier.

Geen hoogvlieger deze 4e film. De lange pauze van 11 jaar tussen deel 3 en 4 heeft er helaas niet voor gezorgd om de Scream-reeks nieuw leven in te blazen. Scream 4 was dan ook geen succes in de bioscopen en het duurde hierna nog eens 11 jaar voordat de 5e film verscheen.

Scrooge is een groots opgezette, muzikale bewerking van het beroemde Kerstverhaal van de Britse schrijver Charles Dickens. Dit verhaal werd al meerdere malen verfilmd, waarbij de bekendste verfilming destijds toch wel de versie uit 1951 betrof, met daarin Alastair Sim als een voortreffelijke Scrooge.

De 33-jarige Albert Finney kreeg de taak om in Sim's voetsporen te treden, maar faalt hierin jammerlijk. Dankzij een flinke dosis make-up werd Finney ruim dertig jaar ouder gemaakt, maar zijn vertolking is dermate overdreven dat dit nog nauwelijks serieus is te nemen en daarmee ook vrijwel de gehele film naar beneden haalt. Scrooge was een oude man, maar Finney vertolkt hem als ware hij een Neanderthaler, met een vreemd loopje en continue een ietwat dwaze blik in zijn ogen. Als er een prijs was voor meest overdreven acteerwerk, dan had Finney hem dat jaar gewonnen. Dat is jammer, want voor de rest is Scrooge een prima film die visueel gezien nog altijd één van de betere versies is van Dicken’s verhaal.

De decors en kostuums zijn uiterst fraai en werden beiden genomineerd voor een Oscar, ook de muzikale score alsmede het liedje ‘Thank you very much’ werden genomineerd voor een Oscar. De musicalsetting werkt verassend goed bij een verhaal als dit.

De bijrollen worden ook goed ingevuld met David Collings als Bob Cratchitt, Michael Medwin als het neefje van Scrooge en Anton Rodgers als Tom Jenkins, een man van wie Scrooge nog geld tegoed heeft. De liedjes zijn erg aanstekelijk en het einde is erg vertederend. Het had echter een stuk beter kunnen zijn als Finney niet zo overdreven acteerde.

Elena Antonescu: Mr. Steele, Harry Steele?

Young Man at Bar: Well, does the name really matter?

Harry Steele: Yes, because my name is Steele, and I'm bigger than you are.

Bron: imdb.com

Toch wel een grappige oneliner van Charlton Heston uit deze gedateerde avonturenfilm uit de jaren 50. Door velen wordt de film genoemd als een inspiratiebron van Indiana Jones en kijkende naar het personage Harry Steele, is dat ook niet verwonderlijk. Het uiterlijk van beide karakters is nagenoeg hetzelfde. Het enige wat Harry Steele mist, is de iconische zweep van Indiana Jones.

Maar buiten het uiterlijk van de hoofdrolspelers en dat ze beiden op schatten jagen, houden de vergelijkingen wel een beetje op. Qua plot lijkt ze meer op een inspiratiebron van Bassie & Adriaan, want op dat niveau ligt Secret Of The Incas wel een beetje. Het script rammelt aan alle kanten, de karakters zijn vrij eendimensionaal en de film kent de clichématige en helaas voorspelbare romance.

Er gebeurd bovendien betrekkelijk weinig in de film en de tweede helft wordt iets teveel opgevuld met de vocale zangkwaliteiten van de Peruaanse zangeres Yma Sumac, die bij de promotie van de film veelvuldig werd genoemd. Secret Of The Incas is de eerste Amerikaanse film die daadwerkelijk op locatie filmde in de beroemde archeologische plaats Machu Picchu, maar als kijker krijg je hier maar weinig van te zien.

De film kent z’n momenten en ook Nicole Maurey is een mooie verschijning, maar voor de rest is Secret Of The Incas een weinig memorabele avonturenfilm.

Onder filmliefhebbers toch wel één van de populairste films ooit gemaakt, getuige het aantal reacties hier op MM alsmede op Imdb. En dat terwijl de film indertijd gedurende zijn bioscooprelease geen potten wist te breken en pas op huurvideo het publiek kreeg wat de film verdiende. Terecht want The Shawshank Redemption is één van de beste films van de jaren 90 en een uitstekend voorbeeld van het vertellen van een verhaal op film.

Het boek “Rita Hayworth and Shawshank Redemption” van Stephen King is uitstekend vertaald naar het witte doek door Frank Darabont. Hij wordt hierbij ondersteund door een uitstekende cast. Bob Gunton steelt de show als gevangenisdirecteur met dictator-achtige trekjes.

De film ziet er verder prachtig uit en bevat ze geweldige dialogen. Ondanks de lange speelduur verveelt ze geen minuut.

Het enige minpuntje vind ik de make-up. De film speelt zich af over een tijdspanne van 20 jaar, maar toch zien de acteurs er aan het einde van de film nauwelijks verouderd uit. Daar had de afdeling make-up toch wel wat meer mee kunnen doen.

Maar dat is slechts een klein minpuntje op een verder voortreffelijke film.

The Silence of the Lambs is een verfilming van het gelijknamige boek uit 1988 van schrijver Thomas Harris. Dit boek was een vervolg op “Red Dragon” uit 1981. De reden waarom gekozen werd om het tweede boek te verfilmen en niet het eerste, heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat het tweede boek een bestseller was die tevens nog vers in het geheugen van z’n lezers lag. Het eerste boek was al eens eerder onder de naam Manhunter verfilmd in 1986 (waarin Brian Cox de rol van Hannibal Lecter vertolkte), maar die film was geflopt. Voor de regie werd Jonathan Demme aangetrokken en voor de hoofdrollen werden Anthony Hopkins en Jodie Foster gecast. The Silence of the Lambs was een groot succes zowel bij pers als publiek. De film is de derde in de reeks van films die de vijf belangrijkste Oscars in de wacht sleep: Beste Film, Regie, Acteur (Hopkins), Actrice (Foster) en Bewerkt Script (de andere twee waren It Happened One Night uit 1934 en One Flew Over The Cuckoo’s Nest uit 1975). Daarnaast bracht de film wereldwijd 273 miljoen dollar in het laatje, waardoor ze één van de meest succesvolle films uit 1991 was. Tegenwoordig wordt ze gezien als een moderne klassieker die een enorme inspiratiebron was voor de diverse seriemoordenaar films die hierna volgden.

Anthony Hopkins is subliem als de kannibaal Hannibal Lecter en speelt één van de meest lugubere schurken uit de filmgeschiedenis. Hij kreeg hiervoor dan ook terecht een Oscar, al rijst de vraag of het gerechtvaardigd is dat hij deze kreeg in de categorie Beste Hoofdrol, aangezien hij slechts een bijrol had in de film. Jodie Foster is eveneens uitstekend en ook haar Oscar is terecht. De film won uiteindelijk 5 Oscars, wat nog aan de lage kant is. De grimmige sfeer van The Silence of the Lambs is perfect en wordt mede gecreëerd door het sublieme camerawerk (welke op z’n minst een Oscar-nominatie had verdiend) alsmede de eenvoudige decors. Dankzij het enorme succes, schreef Thomas Harris eind jaren ’90 een derde boek, genaamd Hannibal, welke in 2001 werd verfilmd. Het eerste boek werd alsnog in 2002 verfilmd, maar beide vervolgen kunnen niet in de schaduw van deze klassieker staan.

Sinbad and the Eye of the Tiger is de derde Sinbad-film waarin Ray Harryhausen de speciale effecten verzorgde. Helaas kan deze film niet tippen aan The Golden Voyage of Sinbad uit 1974 en The 7th Voyage of Sinbad uit 1958. In alle drie de films wordt Sinbad door een andere acteur vertolkt. Patrick Wayne doet in deze film goed zijn best en vertolkt dan ook een goede Sinbad. Het verhaal is echter matig en Margaret Whiting is enorm overdreven in haar rol als slechte tovenares. De effecten van Harryhausen zijn ook enorm gedateerd en niet veel beter dan in zijn eerste films. Het mooiste effect in de film is Jane Seymour die in haar jonge jaren er prachtig uitzag. Ook de locaties van Jordanië, Spanje en Malta mogen er zijn.

Afgelopen Decembermaand deze film weer eens herzien.

Sister Act blijft toch een leuke komedie, mede dankzij de uitstekende hoofdrol van Whoopi Goldberg. In de bijrollen vallen met name Maggie Smith en Wendy Makkena op. Kathy Najimy werkte met haar hyperactieve rol echter meer op de zenuwen dan op de lachspieren.

Inhoudelijk heeft de film weinig te bieden, maar de muzikale nummers swingen wel de pan uit. Sister Act is gewoon een filmpje dat lekker wegkijkt en verder ook geen pretenties heeft.

1999 was een jaar van innovatie: The Matrix hervormde met z’n visuele stijl het SF-genre en The Blair Witch Project hervormde met z’n homevideo-achtige stijl het horrorgenre. The Sixth Sense daarentegen maakte gebruik van ouderwetse methodes die eerder gebruikt werden in films als Psycho en Rosemary’s Baby. De film gaat dan ook niet voor goedkoop schrik bejag, maar richt zich met name op het suggestieve. De spanning loopt hierdoor regelmatig hoog op. De climax aan het einde is meesterlijk en kwam voor mij totaal onverwachts.

De Indiase regisseur M. Night Shyamalan brak hiermee internationaal door. The Sixth Sense is dan ook één van de betere thrillers uit de jaren ’90. De spanning is om te snijden en het uitstekende scenario van Shyamalan wordt tot leven gewekt door de indrukwekkende acteerprestaties van met name de 10-jarige Haley Joel Osment, alsmede Bruce Willis en Toni Collette. Osment en Collette werden hiervoor genomineerd voor een Oscar. De film kreeg in totaal 6 Oscarnominaties (Waaronder Beste Film en Regie) maar wist er niet één te verzilveren. Commercieel was de film echter wel een topper, met een wereldwijde opbrengst van 673 miljoen dollar.

Nederlandse horrorfilms zijn schaars en na het zien van een film als Sl8n8 is dat maar goed ook. Veel slechter dan dit kan het haast niet worden. Het verhaal is te absurd voor woorden en het acteerwerk van diverse soap-acteurs is belabberd. De effecten zijn nog wel aardig, maar voor de rest is dit een zeer matige horrorfilm. De film werd dan ook terecht afgekraakt door de critici en ook het publiek liet de film links liggen.

Sleepaway Camp is een slasherfilm die een graantje probeerde mee te pikken van genreklassiekers als Friday The 13th en Halloween. Helaas weet ze het niveau van die films niet te benaderen. Het verloop van de film is vrij standaard en de mensen die het loodje leggen zijn vrij voorspelbaar. De moorden zijn wel vrij creatief en worden soms expliciet in beeld gebracht.

Het acteerwerk is vaak om te huilen, evenals de fotografie en het gebruik van de muziek. Met name de openings-scène is een schoolvoorbeeld van hoe het niet moet: de camera zoomt langzaam voorbij het zomerkamp en hierbij wordt behoorlijk dramatische muziek gebruikt, iets wat totaal niet past bij de getoonde beelden. De onvoorspelbare climax van Sleepaway Camp daarentegen is misschien wel de beste climax die ik ooit in een slasherfilm heb gezien. Hierdoor kan ik de film alsnog een voldoende geven.

Acteur Mike Kellin stierf nog voordat de film werd uitgebracht aan de gevolgen van longkanker. Ironisch gezien loopt hij in de film vrijwel continu rond met een sigaar in de mond.

Matig doch vermakelijk vervolg op Sleepaway Camp uit 1983, die ook al niet uitblonk in kwaliteit. Dit vervolg is nergens origineel en de moordpartijen zijn vrij standaard en voorspelbaar. Pamela Springsteen (de zus van zanger Bruce Springsteen) speelt nog wel aardig, maar het overig acteerwerk is van een bedroevend niveau. Gelukkig bevat de film het nodige vrouwelijke schoon en heeft dit vervolg een aantal leuke komische momenten.

Overbodig derde deel dat zich afspeelt een jaar na de gebeurtenissen in deel 2. Van het verlegen meisje Angela Baker uit deel 1 is weinig meer over. Hier is ze gewoon een koelbloedige 'killer' die iedereen vermoord die ook maar enigszins haar pad kruist. De moordpartijen zijn wel weer lekker creatief (die grasmaaier!), maar bij deze derde film mis ik een beetje de humor van de tweede film.

Disney boekte in z'n verleden de grootste successen met films gebaseerd op klassieke sprookjes. Zowel Snow White als Cinderella waren grote successen. Niet verwonderlijk dat Disney wederom koos voor een klassiek sprookje dat omgevormd zou worden tot een avondvullende animatiefilm. In dit geval het beroemde sprookje Doornroosje van Charles Perrault.

Hiervoor bespaarde Disney kosten noch moeite, en wilde hij met deze film een nieuw hoogtepunt in de geschiedenis van de tekenfilm bereiken. Net als Lady and the Tramp werd Sleeping Beauty op 70mm geschoten, met een stereo geluidsweergave op zes sporen. De animatie is geïnspireerd op oude Middeleeuwse schilderijen en de muziek van George Bruns is geïnpireerd door Tsjaikovski’s beroemde ballet, welk tevens gebaseerd was op Sleeping Beauty.

In 1951 werd gestart met de productie van Sleeping Beauty en deze zou uiteindelijk tot eind 1958 duren, waardoor Sleeping Beauty een slepend productieproces kende. Dat had zo zijn oorzaken (waaronder de bouw van het pretpark Disneyland). Hierdoor lag de productie van Sleeping Beauty geregeld stil. Dat zal ongetwijfeld ook z'n effect hebben gehad op het budget van Sleeping Beauty, die de pan uitrees. Met een kostenplaatje van 7 miljoen dollar was Sleeping Beauty destijds de duurste animatiefilm ooit. Helaas was de film een commerciële flop die pas na meerdere bioscoopreleases zijn geld heeft opgebracht. Sleeping Beauty is dan ook een stuk minder kindvriendelijk dan Snow White en Cinderella. De sfeer is behoorlijk donker en het verhaal behoorlijk grimmig.

Op animatieniveau staat ze zeker in de top-5 van beste tekenfilms van Disney. Inhoudelijk is de film wat minder geslaagd. Het tempo is laag en met name de hoofdpersonages (Aurora en de Prins) zijn erg ééndimensionaal. Het zijn wederom de bijfiguren die de film dragen. Malificent is één van Disney’s meer geslaagde schurken en ook de climax is prachtig in beeld gebracht. Met 71 minuten is de film echter vrij kort en het verhaal van Charles Perrault is dan ook behoorlijk ingekort. De versie van Disney is meer gebaseerd op de bewerking van de Gebroeders Grimm.

Al met al is Sleeping Beauty een dijk van een animatiefilm en één van de vele hoogtepunten uit de carrière van de Walt Disney Studio’s.

Losjes gebaseerd op de literaire klassieker “The Legend Of Sleepy Hollow” van Washington Irving. Dit korte verhaal werd al meermaals verfilmd en in 1999 verschenen er zelfs twee versie: de Canadese tv-film The Legend Of Sleepy Hollow en deze versie van Tim Burton. De Canadese tv-film werd voor een beduidend lager budget gemaakt en visueel kan ze dan ook niet aan deze film tippen.

Sleepy Hollow is misschien wel één van Burton's mooiste films (qua uiterlijk dan). Het camerawerk van Emmanuel Lubezki is prachtig en ook de decors en kostuums zijn bijzonder fraai. Tel daarbij de goede muziek van Danny Elfman op en je hebt een film die een prachtige en vooral donkere sfeer weet te scheppen.

Het is dan ook jammer dat de film inhoudelijk ietwat teleurstelt. Het verhaal wijkt nogal af van Irving's klassieker, maar dat is niet al te storend. Wat wel storend is, zijn de zwak uitgewerkte personages. Johnny Depp is net iets te overdreven als de rare Ichabod Crane en zijn relatie met Katrina Van Tassel (gespeeld door Ricci) komt nauwelijks uit de verf. Gezien de sfeer en een cast vol met legendes uit de horrorwereld (zoals Christopher Lee) had de film ook wel wat meer griezeliger mogen zijn. Ik weet niet wat voor film Burton voor ogen had, maar een horrorfilm kan ik het nauwelijks noemen. De film voelt meer aan als een actie/avonturen-film en de climax is hier een goed voorbeeld van. Dat is jammer, want dit had natuurlijk een horrorfilm moeten zijn.

Niettemin een vermakelijke film met een meesterlijk uiterlijk.

De eerste en nog altijd één van de beste animatiefilms van Walt Disney. Snow White mag gezien worden als één van de grootste experimenten in de filmgeschiedenis. Het was namelijk de eerste avondvullende tekenfilm van Amerikaanse bodem. Overigens is het niet de eerste avondvullende tekenfilm ooit, zoals wel vaker wordt beweerd. In Italië verschenen er in 1917 en 1918 twee avondvullende tekenfilms van de Italiaanse filmmaker Quirino Cristiani en in 1926 werd in Duitsland de avondvullende tekenfilm Die Abenteuer des Prinzen Achmed uitgebracht.

De animatiestudio van Walt Disney had al veel succes geboekt met de razend populaire avonturen van Mickey Mouse en oogstte veel lof met de baanbrekende animatiefilmpjes van Silly Symphonies waarbij de grenzen van animatie steeds verder werden verlegd. Het maken van een avondvullende tekenfilm zette de ambitieuze animatiestudio voor een nieuwe uitdaging: was het bioscooppubliek namelijk wel geïnteresseerd in een avondvullende tekenfilm. Tot dan toe duurden de meeste tekenfilmpjes nog geen 10 minuten, en het was een hele uitdaging om een tekenfilm van 80 minuten te vervaardigen. Daarnaast was de financiering een groot risico: met een budget van 1,5 miljoen dollar was het een enorme investering, die bij een flop het voortbestaan van de studio in gevaar kon brengen. De productie startte in 1934 en op 21 december 1937 ging de film uiteindelijk in première. De film was meteen een groot succes en bracht in haar eerste bioscooprelease zo'n 8 miljoen dollar in het laatje (het hoogste ooit voor een geluidsfilm op dat moment). De animatie was baanbrekend en maakte van Walt Disney de pionier op het gebied van animatie. Zelfs na 75 jaar heeft de film nauwelijks aan kracht ingeboet. De film is tegenwoordig misschien wat oubollig, maar dat is ook haar charme. De muziek en de humor staan nog steeds als een huis. Sneeuwwitje blijft één van Disney’s meest geliefde hoofdkarakters en in de originele versie werd haar stem perfect ingevuld door de destijds twintigjarige Adriana Caselotti. Ook de boze Stiefmoeder blijft één van Disney’s meest geliefde schurken. De dwergen stelen de show en elk van de dwergen kreeg voor de film z’n eigen karakter.

Naast het succes aan de bioscoopkassa’s wist Disney ook succes te boeken met de merchandising rondom de film. Van het geld dat Sneeuwwitje uiteindelijk opbracht werd in Burbank een peperdure animatie-studio gebouwd.

SnowWhite and the Seven Dwarfs is en blijft een tijdloze klassieker en een mijlpaal in de filmgeschiedenis.

Sinds Disney de rechten van Star Wars heeft gekocht, verschijnt er sinds 2015 ieder jaar een Star Wars film, helaas met wisselende kwaliteit.

Rogue One was nog een aardige spin-off die mede dankzij prima trucages en actie nog goed scoorde. Met de film Solo hebben ze gekozen om het personage van Han Solo wat verder uit te diepen. Persoonlijk vond ik Han Solo nooit één van de interessante figuren uit Star Wars. Een vrij eendimensionaal figuur zonder al te veel diepgang. Maar Harrison Ford gaf met zijn natuurlijk charisma het personage veel charme mee en de wisselwerking tussen hem en Chewbacca zorgden regelmatig voor veel memorabele scènes. Ook hun terugkeer in The Force Awakens zorgde er voor mij voor dat ik die film een hogere waardering gaf.

De 27-jarige Amerikaanse acteur Alden Ehrenreich krijgt hier de ondankbare taak om in Ford’s voetsporen te treden en alhoewel hij dat niet onverdienstelijk doet, mist hij toch echt de charme van Ford. Ook de wisselwerking tussen hem en Chewbacca kwam niet goed uit de verf.

In tegenstelling tot de voorgaande Star Wars films was Solo geen groot kassucces. Sterker nog, het was de eerste Star Wars film die gezien mag worden als een commerciële flop. Hierdoor is de kans op een vervolg een stuk kleiner geworden en dat is wel weer jammer, want de film kent een semi open einde.

Solo kende een moeizaam productieproces. Regisseur Phil Lord en Christopher Miller werden na maandenlang aan de film te hebben gewerkt ontslagen vanwege een creatief meningsverschil met producers Kathleen Kennedy en Lawrence Kasdan. Regisseur Ron Howard werd ingehuurd om de film uiteindelijk af te ronden, maar heeft alsnog zo’n beetje 80% van de film opnieuw geschoten. Het eindresultaat is helaas op z’n zachtst gezegd teleurstellend. Op papier zag het er nog zo goed uit. Lawrence Kasdan was medeverantwoordelijk voor het script. Een Star Wars-veteraan die ook aan de basis lag voor de scenario’s van The Empire Strikes Back, Return Of The Jedi en The Force Awakens. De laatste keer dat Lucasfilm en regisseur Ron Howard de handen ineen sloegen, maakten ze het pareltje Willow (één van mijn persoonlijke favorieten). Helaas is hiervan niets terug te zien in Solo. Het verhaal is uitermate zwak, met zwakke dialogen en slecht uitgewerkte of weinig boeiende karakters. De robot L3-37 is zo mogelijk net zo irritant als het karakter Jar-Jar Binks uit The Phantom Menace. Woody Harrelson hebben we wel eens beter op dreef gezien, en lijkt zich niet op z’n gemak te voelen in het Star Wars-universum. Emilia Clarke en Donald Glover krijgen te weinig te doen om echt te schitteren en zoals gezegd spat de combinatie van Han Solo en Chewbacca ook niet van het scherm. Visueel is de film ook niets bijzonder en oogt ze een stuk kleinschaliger dan de voorgaande Star Wars-films. Dit alles maakt van Solo misschien wel de zwakste film uit het Star Wars-universum (de kinderachtige Ewoks-films uit de jaren ’80 niet meegerekend).

Erg grappige parodie op het SF-genre en dan met name op Star Wars en Star Trek. de humor is natuurlijk erg flauw, maar ik heb vaak in een deuk gelegen. Met name die enorme helm van Rick Moranis is fantastisch.