Meningen

Walk The Line is een biopic van de legendarische countryzanger Johnny Cash, één van de meest iconische zangers van de VS. Hij wordt hier briljant neergezet door Joaquin Phoenix, die geboren was om deze rol te spelen. Samen met de eveneens uitstekende Reese Witherspoon brengt hij deze verder formulematige biopic tot leven. Beiden werden hiervoor genomineerd voor een Oscar en Witherspoon mocht het beeldje ook daadwerkelijk in ontvangst nemen.

Wanneer de film om hun relatie draait is ze op z’n sterkst! De film bevat sterke bijrollen van Robert Patrick als de vader van Johnny Cash en Ginnifer Goodwin als de eerste vrouw van Cash.

Het plot van Walking Tall doet wat clichématig aan maar wordt uitstekend ondersteund door de aanstekelijke muziek van Johnny Cash (hier perfect nagespeeld door Joaquin Phoenix).

Een film die vooral boven de middelmaat uitstijgd dankzij het briljante acteerwerk van Phoenix en Witherspoon, waarbij de chemie tussen beiden van het scherm af spettert.

Vervolg op Walking Tall: The Payback. Beide films werden gelijktijdig opgenomen en in 2007 uitgebracht voor de videomarkt. Net als The Payback is Lone Justice een goedkope actiefilm met slecht camerawerk, maar toch is deze film een stuk beter te genieten dan The Payback.

Het verhaal is nog steeds flinterdun, maar wel al wat spannender dan z'n voorgangers. Haley Ramm is nog steeds een irritante tiener, maar de rest van de cast is best aardig. De actiescènes zijn best oké en de vaar zit er goed in.

Lone Justice zal geen prijzen winnen, maar is niettemin een vermakelijke actiefilm voor zolang ze duurt.

In mijn ogen nog altijd de minste film van Pixar (hoewel Cars 2 ook niet al te best is). Het tempo ligt tergend laag en na een uitstekend eerste uur, vond ik de film in het laatste half uur uitermate saai.

Het personage Wall-E vond ik dan wel weer geweldig, maar voor de rest was deze film niet aan mij besteed.

Vandaag de film na ruim 20 jaar weer eens herzien. Ditmaal in 4K met een mooie DTS:X soundtrack en ruim 40 minuten aan extra beeldmateriaal. Dit draagt toch wel bij aan de kijkervaring van deze film die het meer van de actie moet hebben dan van het verhaal.

De achtergrond van Waterworld is denk ik bij de meesten wel bekend. Alles wat er maar fout kon gaan tijdens de productie ging fout. Complete sets zonken in de zee, de regisseur werd ontslagen en diverse crewleden alsmede acteurs verdronken bijna tijdens het filmen. Al deze tegenslagen zorgden ervoor dat het oorspronkelijke budget van 65 miljoen dollar steeg naar een astronomisch hoog budget van 175 miljoen dollar. Hiermee was Waterworld destijds de duurste film ooit gemaakt. Gezien alle tegenslagen is dit helaas een record waar de film allerminst trots op kan zijn.

Costner investeerde zelf nog 22 miljoen dollar om de film alsnog af te kunnen maken. Al zijn inspanningen werden echter niet beloond, want Waterworld werd destijds een kapitale flop en werd zelfs spottend Kevin's Gate genoemd als referentie naar die andere kapitale flop uit begin jaren '80: Heaven's Gate. Dankzij tv-rechten en home video sales heeft de film uiteindelijk toch nog zijn enorme budget terugverdiend.

Toch is de film zo slecht nog niet. De actie is spectaculair in beeld gebracht en de decors en kostuums zijn een lust voor het oog. De trucages zijn helaas niet allemaal even geslaagd, maar het blijft mooi te zien in dit digitale tijdperk hoe er vroeger nog films grotendeels echt met de hand gemaakt werden. In deze tijd zou Waterwold in zijn geheel in een studio worden gefilmd, waarbij alle decors en waterscènes er later met de computer zouden zijn toegevoegd. Dan oogt de oude manier toch een stuk authentieker.

Waterworld moet het wel vooral van zijn visuele flair hebben en minder van zijn inhoud. Het verhaal is vrij mak en bij vlagen voorspelbaar. Ook de karakters zijn niet bijster origineel of interessant. Costner is met name in het begin, opvallend onsympathiek als de eenzame Marinier. Tripplehorn doet het nog wel aardig, maar is duidelijk meer gecast als beeldvulling. In de bijrollen vallen vooral de jonge Tina Majorino op en Dennis Hopper in zijn zoveelste schurkenrol (en hij blijft goed!).

In deze huidige tijd van de opwarming van de aarde is Waterworld wederom actueler dan ooit.

Leuke, typisch Britse komedie met leuk acteerwerk en een komisch verhaal. De destijds 21-jarige Michael Legge is uitstekend op z’n plaats als de discofanaat Vince Smith. In de bijrollen schitteren vooral Stephen Fry, David Thewlis, Lulu en Matthew Rhys. Hoofdrolspeler Tom Courtenay als titelfiguur Harold Smith, komt echter wat simpel over en ook het einde waarin Punk en Disco elkaar ontmoeten is een beetje vergezocht. Maar voor de rest is Whatever Happened To Harold Smith? een echte Britse feelgood-movie met genoeg komische momenten om ruim anderhalf uur te vermaken.

Al met al dus een goede familiefilm.

Recentelijk weer eens herzien. Ik kan me nog herinneren dat deze destijds bij ons in de stad gelijktijdig draaide met Willow en Moonwalker. Ik was toen een jochie van 8 jaar en Willow had ik al gezien. Mijn ouders wilden niet naar Moonwalker, dus werd het Roger Rabbit. Ik vond de film destijds best aardig, maar nergens bijzonder. Heb hem daarna volgens mij nog een keer op huurvideo gezien en misschien ooit een keer op TV, maar daarna nooit meer. Totdat ik hem een tijdje terug via een aanbieding op 4K heb aangeschaft.

Ondanks dat ik de film al bijna 30 jaar niet meer gezien had, kon ik me nog wel herinneren dat Christopher Lloyd de slechterik was en dat hij in feite een tekenfilmfiguur was. Het verhaal is vrij zwak en het karakter van Roger Rabbit kwam me na 5 minuten al de strot uit. Who Framed Roger Rabbit moet het vooral van zijn visuele flair hebben en ik moet zeggen dat de film na 35 jaar er nog altijd prima uitziet. De combinatie van animatie en live-action werkt prima en de vele cameo's van bekende tekenfilmfiguren geeft de film een nostalgisch tintje. Het film noir-sausje met dito soundtrack wat ze er overheen gegoten hebben, maakt het geheel af.

Visueel is er dan ook weinig aan te merken aan deze film. Inhoudelijk kon ze me echter weinig boeien. Veel van de grappen waren te kinderachtig voor woorden en zoals gezegd was het plot niet al te sterk. Bob Hoskins en Christopher Lloyd spelen goede rollen, maar de show wordt toch gestolen door de geanimeerde figuren. Helaas met uitzondering van de hoofdpersoon. Dit alles maakt Who Framed Roger Rabbit een mooi gemaakte film, die inhoudelijk helaas niet weet te overtuigen.

Willow is waarschijnlijk de film die ik het meest in mijn leven heb gezien. Dat de film mij nog altijd niet verveelt, heeft denk ik niet zozeer met jeugdsentiment te maken maar meer met het feit dat deze film alle elementen bevat die ik in een film zoek.

De film is overgoten met een heerlijke laag fantasie. Als kijker wordt je meegenomen naar een mythisch land vol dwergen (hier Nelwyns genoemd), ridders, draken, trollen, kabouters en elfjes.

Het verhaal van Willow is een soort kruising tussen The Lord of the Rings en Star Wars en wordt met een behoorlijke vaart verteld. Het verhaal is bovendien doorspekt met mythologische referenties.

Met een budget van 36 miljoen dollar was Willow één van de duurste fantasy-films uit de jaren 80. Dat valt ook aan de film af te zien. De decors en kostuums zijn prachtig, het camerawerk van Adrian Biddle is uitstekend en de trucages van Industrial Light & Magic waren destijds baanbrekend (voor het eerst werd er gebruik gemaakt van de zogeheten ‘morphin’ techniek, die later wereldberoemd werd met films als The Abyss en Terminator 2). De muziek van James Horner is subliem en bepaald de sfeer.

Ook het acteerwerk is erg amusant. De destijds 18-jarige Warwick Davis speelt een overtuigende hoofdrol en wordt hierbij goed ondersteund door Val Kilmer, die met veel humor de held van het verhaal speelt. In de bijrollen vallen vooral Kevin Pollack en Rick Overton op als twee kleine kabouters, alsmede Mark Northover als de norse Burglekutt en Patricia Hayes als de tovenares Fin Raziel.

In opzet heeft Willow veel weg van Star Wars (George Lucas was dan ook uitvoerend producent). Maar zelf heb ik nooit zoveel gehad met Star Wars en vond ik Willow stukken beter.

Hoewel er al jaren gespeculeerd wordt over een vervolg is dat er tot op heden nooit van gekomen (en hopelijk blijft dat ook zo). Wel verscheen er eind jaren 90 de boekentrilogie: “The Chronicles of the Shadow War” welke zich 15 jaar na de gebeurtenissen van Willow afspelen en die zich meer concentreren op het personage Elora Danan.

Tot afgelopen December had ik Willy Wonka nog nooit gezien. Ik heb in mijn jeugd wel een keer het boek gelezen en kan me nog herinneren dat ik het best een leuk boek vond. Maar om de één of andere reden hebben de filmadaptaties nooit mijn interesse kunnen wekken.

De filmadaptatie uit 1971 mag echter gezien worden als een jeugdklassieker en de 4K Blu-ray kreeg steengoede reviews. Toen de film voor een schappelijke prijs te koop was, heb ik dan ook niet geaarzeld.

Omdat dit mijn eerste kijkbeurt was, had ik geen nostalgische gevoelens bij Willy Wonka. Misschien dat ik daarom niet de charme van deze film kan zien, want ik vond Willy Wonka weinig bijzonder. Visueel ziet het er allemaal behoorlijk nep uit, zelfs voor die tijd. De karakters, die bol staat van de karikaturen, kon mij ook niet bekoren. Eigenlijk het enige pluspunt was Gene Wilder. De acteur die vooral bekend staat om zijn komische rollen, speelt hier voor zijn doen best ingetogen en is daarmee perfect als de onvoorspelbare Willy Wonka. Zijn rol tilt deze film dan ook boven de middelmaat uit. De liedjes zijn ook niet allemaal even geslaagd, al is Oompa Loompa liedje best aanstekelijk.

Over de 4K transfer ben ik ook niet al te enthousiast. Het beeld is prachtig en daar valt niets op af te dingen, maar wat was er in godsnaam aan de hand met het geluid. Ik heb Duitse nasynchronisaties gezien waarbij het geluid beter synchroon liep met de mondbewegingen van de acteurs dan hier het geval was. Of dit aan de Blu-ray lag weet ik niet, maar het stoorde behoorlijk.

Als kind vond ik deze film nog wel leuk, maar toen ik hem vorig jaar als volwassene nogmaals bekeek, moet ik bekennen dat ik hem niet zo bijster goed meer vond.

The Witches is gebaseerd op het gelijknamige boek uit 1983 van de Britse schrijver Roald Dahl. De film werd geproduceerd door Jim Henson Productions en dat valt terug te zien in de mooie make-up en uitstekende effecten met poppen. The Witches markeerde tevens de laatste film waaraan Jim Henson persoonlijk heeft meegewerkt voordat hij op 16 mei 1990 op 53-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van orgaanfalen. Dit was ook de laatste film gebaseerd op het werk van Roald Dahl die nog tijdens diens leven werd voltooid (ook Dahl stierf in 1990). Deze was zelf allerminst tevreden over de film The Witches en verwierp met name het einde van de film, welk afwijkt van het einde van het boek. Toch werd de film positief ontvangen door zowel pers en publiek.

De film ziet er prachtig uit met zoals gezegd fantastische make-up effecten. Met name Anjelica Huston ziet er angstaanjagend uit en moest dagelijks 8 uur in de make-up stoel zitten om er uit te zien als de Opperheks. Huston steelt dan ook de show en hiermee verbleekt de rest van de cast. Met name de destijds 9-jarige Fisher speelt volkomen kleurloos. Ook het verhaal komt traag op gang (net als het boek overigens). Dat er een geforceerd happy end aan te pas moest komen, vond ik niet storend.

The Witches behoort zeker niet tot Roald Dahl's betere boeken en deze film moet het dan ook meer van uiterlijk hebben en minder van de inhoud. De film had wel wat meer humor mogen bevatten en ook wat meer vaart in het scenario had ik best wel prettig gevonden. Voor de rest is het een aardige kinderfilm, maar ook niet meer dan dat.

The Wizard Of Oz is gebaseerd op het boek “The Wonderful Wizard of Oz” van schrijver L. Frank Baum. Deze schreef vanaf 1900 tot aan z’n dood in 1919 verschillende verhalen over het fantasieland Oz. “The Wonderful Wizard of Oz” was het eerste boek, welk tegenwoordig vooral bekend is dankzij deze film.

Hoewel The Wizard Of Oz behoorlijk gedateerd is, was ze eind jaren 30 baanbrekend vanwege de trucages en het gebruik van Technicolor. Na het succes van de Disney-film SnowWhite and the Seven Dwarfs uit 1937, kocht filmstudio MGM de filmrechten van het beroemde boek, welke al meerdere malen was verfilmd. De laatste live-action versie dateerde echter alweer van 1925, dus dit zou de eerste versie worden in zowel kleur als met geluid. Het filmen begon op 13 Oktober 1938. Net als vele film uit die tijd verliep de productie ervan problematisch. De film werd uiteindelijk geregiseerd door Victor Fleming, maar eer deze werd aangenomen waren er al 3 regisseurs ontslagen. Met het gebruik van een nieuwe Technicolor-techniek duurde het maanden voordat het filmen van The Wizard of Oz was afgerond. Een maand voor het einde verliet regisseur Victor Fleming de productie om Gone With The Wind te regisseren. Hij werd vervangen door King Vidor, die met name de scènes in Kansas, waaronder het klassieke liedje “Over The Rainbow” regisseerde.

The Wizard of Oz ging op 12 Augustus 1939 in première. Ondanks dat ze positief werd ontvangen, was de film geen commercieel succes. Pas na enkele re-releases in 1949 en 1955 boekte de studio MGM een kleine winst op de film. Niettemin wordt The Wizard of Oz tegenwoordig gezien als een mijlpaal in de filmgeschiedenis, mede dankzij de trucages (die voor die tijd baanbrekend waren) en de liedjes. De productie ziet er nog altijd schitterend uit. Het gebruik van kleuren is prachtig en de fotografie van Harold Rosson is subliem. Het originele verhaal van L. Frank Baum is echter op een aantal punten flink ingekort, zodat de film ook geschikt zou zijn voor kleine kinderen.

The Wizard Of Oz is een filmklassieker en nog altijd één van de betere fantasyfilms ooit!

Uitstekende martial arts-film die er prachtig uitziet!

De fotografie is subliem en brengt alles uitstekend in beeld. De decors zijn prachtig, evenals de kostuums. De actie in de film komt goed tot zijn recht dankzij de onnavolgbare choreografie van Yuen Wo Ping (die ook de choreografie van The Matrix verzorgde).

Het verhaal is af en toe wat warrig, maar dat is de film vergeven. De film ziet er af en toe uit als een waar kunstwerk en werd voor een relatief goedkoop budget van 17 miljoen dollar geproduceerd. Chow Yun Fat en Michelle Yeoh spelen verdienstelijk, maar de destijds 20-jarige Zhang Ziyi is een ware ontdekking en brak met deze film dan ook internationaal door. Eén van de beste films van het jaar 2000.

Remake van de gelijknamige film uit 1941 met destijds horroricoon Lon Chaney Jr. in de hoofdrol.

In de jaren 40 waren weerwolffilms nog best origineel, maar tegenwoordig vormen ze algauw een clichè. The Wolfman is gelukkig een uitzondering, want de makers hebben voldoende zorg besteedt om er een uiterst onderhoudende film van te maken, die het echter wel weer van de visuele pracht moet hebben en minder van de inhoud. Hoewel de film z’n momenten heeft, is de film nergens echt angstaanjagend en is het jammer dat de makers de karakters niet beter hebben uitgewerkt, zodat ook de vader/zoon relatie beter tot zijn recht zou zijn gekomen. Nu is 't het allemaal net niet.

Het talent om hier een echte horrorklassieker van te maken was zeker aanwezig, zowel voor als achter de camera. De hoofdrollen werden vertolkt door Oscarwinnaars Benicio Del Toro en Anthony Hopkins, die beiden verdienstelijk acteren. De mooie actrice Emily Blunt kan verdienstelijk acteren, maar hier kampt ze met een slecht uitgewerkte rol, waarvoor ze eigenlijk niet meer hoeft te doen dan mooi te zijn. De Australische acteur Hugo Weaving speelt zoals altijd weer een amusante bijrol.

De regie van the Wolfman werd gedaan door Joe Johnston, die eerder geslaagde films als The Rocketeer en Hidalgo regisseerde, en minder geslaagde films als Jurassic Park III en Jumanji. Als entertainment is The Wolfman zonder meer geslaagd, maar de film had zoveel beter kunnen zijn. De make-up effecten werden verzorgd door Rick Baker, die eerder verantwoordelijk was voor de weerwolf make-up in films als An American Werewolf In London en The Howling, alsmede de videoclip Thriller van Michael Jackson. Ook de make-up van The Wolfman is weer ouderwets goed. De film maakt echter op veel punten weer teveel gebruik van computeranimatie. Een ander minpunt aan The Wolfman is het eindgevecht tussen twee weerwolven. Dit had veel beter uitgewerkt moeten worden, maar wordt nu afgeraffeld in een paar minuten.

Op alle andere punten is The Wolfman echter uiterst geslaagd. De decors, kostuums en fotografie zijn fantastisch en de muzikale score van Danny Elfman creëert de juiste sfeer. Dit alles maakt van The Wolfman zeker een geslaagde film op entertainment gebied, maar het mag duidelijk zijn dat er wellicht meer in had kunnen zitten.

De film voor een 2e keer gezien en ik moet zeggen dat hij me nu stukken beter beviel. Ik herken me nu eigenlijk niet in de kritiek die ik eerder gaf. De film kijkt lekker weg en dit keer verveelde ik me geen moment. Ik had ditmaal ook geen moeite met de stemmen van Sarah Silverman en John C. Reilly, die prima bij de karakters passen. Wel blijf ik erbij dat het karakter van Ralph zelf matig is geanimeerd, met z'n babyface. Het verhaal is best geinig, maar doet wel denken aan Toy Story. Maar dan wel op een goede manier.

Voor de herziening vond ik Wreck-it Ralph één van de mindere Disney's, maar nu ik hem voor een 2e keer heb gezien scoort hij een stuk hoger. Soms kan een herziening na een aantal jaar de kijk op een film volledig veranderen.

The Wrestler geeft een grauw beeld van de wereld van professioneel worstelen, of zoals dat zo vaak wordt genoemd: “showworstelen”. Ja, de wereld van het worstelen is vaak een show, maar niettemin is het één van de meest veeleisende vormen van entertainment, waarbij de worstelaars aan het einde van hun carrière fysiek totaal zijn afgebroken. Hoewel The Wrestler niet is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, vertoont de film veel gelijkenissen met de levens van diverse professionele worstelaars. Eén hiervan is Jake ‘The Snake’ Roberts, die in de jaren 80 een grote ster was in de wereld van Pro-Wrestling. Z’n carrière raakte echter in het slop en ook Roberts privèleven was een puinhoop, waarbij hij totaal vervreemd was van z’n enige dochter.

Ook het personage Randy Robinson kent een soortgelijk levensverhaal. Een grote ster in het verleden, maar tegenwoordig veroordeeld tot de bedelstaf, waarbij hij nauwelijks vrienden heeft en zelden contact heeft met z’n enige dochter. Het is één van de grote keerzijdes van Pro-Wrestling!

Regisseur Aronofsky schetst een indrukwekkend beeld van deze wereld en zijn documentaire-achtige stijl is perfect voor een film als deze. Hij wordt hierbij ondersteund door Mickey Rourke, die een tour-de-force ten beste geeft als de aan lager wal geraakte worstelaar. Hij werd hiervoor terecht genomineerd voor een Oscar als Beste Acteur en de film betekende Rourke’s definitieve comeback als volwaardig acteur.

Een pracht van een film met de juiste dosis drama, humor en actie. Bruce Springsteen componeerde voor de film het prachtige nummer “The Wrestler”.