Meningen

GirlHouse is een weinig originele ‘slasher’, die zo’n beetje elk platgetreden pad wel bewandelt. Dit is het regiedebuut van Trevor Matthews, die voorheen vooral als acteur te zien was in horrorfilms. Helaas weet hij geen stempel op het genre te drukken en GirlHouse is een film die je alweer vergeten bent, zodra de aftiteling begint te lopen. De moorden zijn te standaard en ook de moordenaar heeft teveel weg van andere griezels zoals Michael Myers of Leatherface. De dames in de film mogen er wel wezen en maken deze film nog enigszins het bekijken waard.

Geschikt voor fans van het genre, maar de rest kan beter een oude klassieker kijken, want GirlHouse is vooral een standaard horrorwerkje.

Na het succes van La Boum en Les Sous-Doués uit 1980 waren tienerkomedies opeens enorm hip in Frankrijk. Une Glace Avec Deux Boules... probeert daar een graantje van mee te pikken. Het script is van de hand van regisseur Lara, maar de dialogen werden veelal geschreven door jonge scenaristen om zo een natuurgetrouwe weergave te krijgen van de Franse jeugd uit begin jaren ’80.

De Zuid-Franse stad Carcassonne dient als decor voor de mooie omgeving en zet daarmee de sfeer. Het verhaal gaat in op de impact van een echtscheiding op kinderen en probeert hier een ietwat komische draai aan te geven. De jonge Désirée Nosbusch is nogal onsympathiek in haar rol en wordt in de schaduw gezet door de jonge Valérie Dumas, die hier toch wel de show steelt.

Het is geen memorabele cinema, maar gezien de korte speelduur kijkt ze wel lekker weg.

Gladiator is een herleving van het ‘Zwaard-en-Sandalen’ genre wat met name populair was in de jaren ’50 en ’60, toen zowel Hollywood als Italië grote spektakelfilms afleverden die stuk voor stuk een groot succes waren bij het publiek. De bekendste voorbeelden zijn Ben-Hur en Spartacus. Gladiator roept vooral herinneringen op aan die laatste film, alsmede aan de meer recentelijke film Braveheart.

En hoewel Spartacus gezien wordt als een klassieker is Gladiator toch op veel punten een betere film. Met een speelduur van 149 minuten is Gladiator een relatief korte film in dit genre, waar een gemiddelde film al gauw tegen de drie uur duurde. Het tempo ligt een stuk hoger en met behulp van moderne technieken is het oude Rome tot leven gewekt.

Gladiator op vrijwel elk punt geslaagd te noemen. Het acteerwerk is voortreffelijk en Russell Crowe is ondanks z’n Australische accent een overtuigende Romeinse generaal en werd hiervoor bekroond met een Oscar. Ook Joaquin Phoenix speelt een goede rol als de valse keizer. De bijrollen worden sterk ingevuld door Connie Nielsen, Derek Jacobi, Djimon Hounsoe en met name Oliver Reed, die overleed tijdens de opnames.

Het Kerstseizoen is weer begonnen, dus ook de Kerstfilms passeren weer de revue.

De eerste die ik dit jaar bekeek was de film Godmothered. Een komische fantasyfilm uit de Disney-stal die erg doet denken aan de film Enchanted. Die film was echter een soort parodie op de Disney-animatiefilms en kon ook rekenen op een cast met diverse bekende namen. Godmothered moet het doen met een grotendeels onbekende cast.

Hoofdrolspeelster Bell doet het echter vrij aardig, maar de rest van de cast weet nauwelijks te overtuigen. Het verhaal zit boordevol clichés en het einde is natuurlijk mierzoet. Geen al te sterke film van regisseuse Sharon Maguire, bekend van films als Bridget Jones’s Diary.

Na The 7th Voyage Of Sinbad uit 1958 de tweede film rondom Sinbad de Zeeman, waarvoor Ray Harryhausen de effecten verzorgde. Deze was een revolutionair op het gebied van stopmotion effecten en ook deze film zit weer boordevol monsters die met behulp van stopmotion tot leven zijn gewekt. Toentertijd was dat het neusje van de zalm op het gebied van SFX, maar tegenwoordig ziet het er hopeloos gedateerd uit.

De film werd geschoten in Spanje en op het Spaanse eiland Mallorca, voor een zeer bescheiden budget van nog geen 1 miljoen dollar. Het resultaat is een onderhoudende film, met een leuk doch vrij voorspelbaar avonturenverhaal, mooie locaties en zeer fraaie decors. De trucages van Harryhausen waren zoals gezegd indertijd best revolutionair. Het mooiste effect in de film is echter Caroline Munro, die haar perfecte lichaam andermaal laat schitteren. John Phillip Law speelt een goede Sinbad en in de bijrollen valt vooral een onherkenbaar geschminkte Tom Baker (Dr. Who) op.

De film was een bescheiden succes en in 1977 verscheen de laatste film van Sinbad, waarvoor Harryhausen de effecten verzorgde: Sinbad And The Eye Of The Tiger.

Zonder meer de beste Bondfilm met Connery in de hoofdrol. Gert Frobe als Auric Goldfinger is één van de meest memorabele schurken uit de Bond-reeks.

Goldfinger is volgens velen nog altijd één van de beste Bond-films, ondanks dat ze tegenwoordig behoorlijk gedateerd aandoet. Het nummer van Shirley Bassey blijft een klassieker. Een prima actiefilm!

Eén van de grootste filmklassiekers (zo niet de grootste) uit de geschiedenis. Iedereen die zichzelf een filmliefhebber noemt, zou deze film een keer gezien moeten hebben.

Gone With The Wind kan gezien worden als de voorganger van de soapseries. Met een speelduur van bijna vier uur is er voldoende tijd om de liefdesperikelen tussen Rhett Butler en Scarlett O’Hara uit te werken. Dat dit niet gaat vervelen, komt doordat er voldoende in de film gebeurd en het acteerwerk van zowel Vivien Leigh als Clark Gable uitstekend is.

De zes maanden durende productie van Gone With The Wind liep verre van vlekkeloos. Regisseur George Cukor werd al na twee weken ontslagen na meerdere onenigheden met hoofdrolspeler Clark Gable. Victor Fleming nam toen de regie over en filmde het grootste deel totdat hij na vier maanden moest afhaken wegens ziekte. Regisseur Sam Wood kreeg toen de taak om de film af te ronden.

De film ging op 21 december 1939 in première en werd een gigantisch succes zoals daarna zelden nog vertoond werd. Na slechts 3 maanden in een beperkt aantal bioscopen gedraaid te hebben, werd het record van 10 miljoen dollar van de film The Birth of a Nation uit 1915 reeds verbroken. In de jaren veertig bracht de film maar liefst 25 miljoen dollar in het laatje, meer dan welke film ook. Tegen 1966 had de film maar liefst 66 miljoen dollar in het laatje gebracht, en dit record werd pas later dat jaar door The Sound of Music verbroken, waardoor Gone With The Wind maar liefst 25 jaar het record van meest succesvolle film in handen had, wat nog steeds de langste periode ooit is dat een film die positie heeft aangevoerd. Er wordt geschat dat de film door zo’n 200 miljoen mensen in de VS is bezocht, wat meer is dan welke film dan ook.

Hoewel Gone With The Wind tegenwoordig wat oubollig is, was ze destijds z’n tijd ver vooruit. Het is een schoolvoorbeeld hoe een verhaal op film verteld moet worden. Ik kan dan ook weinig negatieve punten opnoemen. Het verhaal is meeslepend, maar word ook met veel humor verteld. Vivien Leigh en Clark Gable groeiden als Scarlett O’Hara en Rhett Butler uit tot het beroemdste liefdesduo uit de filmgeschiedenis. De bijrollen worden goed ingevuld door Leslie Howard, Olivia de Havilland en Hattie McDaniel. Visueel is de film een pareltje. De decors en kostuums zijn briljant, evenals het camerawerk. De muziek van Max Steiner zet de sfeer. Dit alles maakt van Gone With The Wind zeker tot één van de beste films uit de filmgeschiedenis. Een meesterwerk zonder weerga!

The Good Dinosaur is de 16e avondvullende animatiefilm van Pixar, en waarschijnlijk ook één van de minste.

Een animatiefilm over dinosaurussen gemaakt door Pixar leek er zo veelbelovend uit te zien op papier, maar helaas is het eindresultaat uitermate teleurstellend. The Good Dinosaur kende een moeizaam productieproces: in 2009 begonnen Peter Sohn en Bob Peterson aan de film te werken. In Juni 2011 werd de film aangekondigd, met als releasedate 27 November 2013. Die releasedate werd al snel opgeschoven naar Mei 2014 en uiteindelijk naar November 2015. Normaal gesproken voorspelt dit niet veel goeds, en dat blijkt ook bij The Good Dinosaur, die misschien wel één van de minst originele animatiefilms uit de stal van Pixar is.

Op animatiegebied stelt de film helaas ook teleur. De achtergronden zijn fantastisch en doen niet onder voor een gemiddelde natuurfilm, maar de personages zijn echter behoorlijk karikaturaal getekend en beide stijlen vloeken een beetje bij elkaar. Dan bracht Disney het er destijds een stuk beter vanaf met de film Dinosaur uit 2000. Dat The Good Dinosaur het op animatiegebied niet haalt bij een film uit 2000, mag toch wel opmerkelijk genoemd worden, aangezien Pixar één van de pioniers is op het gebied van 3D computeranimatie. De laatste jaren zijn ze zeker qua succes weer ingehaald door Disney zelf. Het verhaal van The Good Dinosaur is weinig origineel en doet veel denken aan films als The Land Before Time, Bambi en The Lion King. Alle clichès komen erin voor en naar het einde toe is het allemaal behoorlijk voorspelbaar.

De originele films van Pixar werden altijd behoorlijk positief ontvangen, maar deze film doorbrak die traditie. Zowel pers als publiek waren weinig lovend over de film. Met een opbrengst van 332 miljoen dollar was The Good Dinosaur de minst succesvolle Pixar-film. En dat is vrij teleurstellend voor een film die rond de 175 miljoen dollar heeft gekost.

Jeugdsentiment, maar voor mij helaas ook niet meer dan dat. Als kind vond ik deze film vroeger geweldig, maar na een recente herziening (had de film al zeker 20 jaar niet meer gezien), moet ik bekennen dat ik de film behoorlijk kinderachtig vond. Het verhaal is behoorlijk voorspelbaar en niet zo avontuurlijk als ik mij herinnerde.

De jeugdige cast daarentegen blijft leuk om naar te kijken. Met name het dikke jochie Chunk steelt de show.

Gisteren deze 'klassieker' weer eens herzien, ditmaal in 4K Bluray. Laatste keer dat ik hem zag, was op dvd ergens aan het begin van dit millennium. De kleurrijke beelden komen op 4K natuurlijk optimaal tot hun recht.

Nu moet ik zeggen dat Grease nooit echt mijn film is geweest. Mierzoet met veelal platvloerse humor. De acteurs zijn allemaal veel te oud om nog als middelbare scholieren te overtuigen. En zoals meerdere gebruikers hier al terecht opmerkten: ze gedragen zich allemaal als een stelletje kleuters. Met name het karakter Sonny vond ik mateloos irritant. Die gast zag eruit als 40, met een BMI wat hoger was dan z'n IQ. En nu snap ik ook wel dat het acteerwerk bewust overdreven is, aangezien het naast een musical ook een komedie moet voorstellen. Dat de acteurs niet overtuigen als tieners kan ik dan nog wel door de vingers zien. De humor daarentegen is gewoonweg niet grappig. Hier en daar wilde de film nog wel een glimlach op mijn gezicht toveren, maar dat was het dan wel.

De liedjes daarentegen blijven onweerstaanbaar en zijn tegenwoordig nog net zo aanstekelijk als 40 jaar geleden. En John Travolta en Olivia Newton-John zijn natuurlijk een legendarisch duo. Als musical is Grease dan ook zeker geslaagd, maar het verhaaltje wat eromheen is verzonnen, is beduidend minder interessant. In mijn ogen is Grease dan ook meer geschikt voor het theater (het is ten slotte één van de meest succesvolle musicals aller tijden) dan voor het witte doek.

Toch geef ik Grease nog een ruime voldoende en dat is met name te danken aan de muziek en de 2 hoofdrolspelers. Verder ben ik altijd meer een fan geweest van die andere Travolta-klassieker uit de jaren 70: Saturday Night Fever.

Wederom niet één van de sterkste Disney's. Leuk om een keer gezien te hebben, maar verder niets speciaals. De animatie is wat pover en het verhaal is vrij voorspelbaar.

Ook de personages zijn weinig opzienbarend, met uitzondering van de schurken Professor Rattigan (heerlijk ingesproken door horroricoon Vincent Price) en zijn helper, de manke vleermuis Fidget (ingesproken door stemacteur Candy Candido)

Door het kleine succes van The Great Mouse Detective gaf Disney groen licht aan The Little Mermaid, waarmee ze uiteindelijk de eerste stap zou zetten naar wat achteraf de beste periode uit de geschiedenis van Disney zou worden, de zogeheten Disney Renaissance.

The Grinch is gebaseerd op het gelijknamige boek “How the Grinch Stole Christmas!” uit 1957 van de Amerikaanse schrijver Dr. Seuss. Dit boek is al twee keer eerder verfilmd, waarvan de live-action versie uit 2000 eigenlijk nog vers in het geheugen ligt. Zeker ook omdat deze film door de jaren heen wel is uitgegroeid tot een echte kerstklassieker. Deze 3D animatiefilm voelt dan ook niet echt vernieuwend aan en veel scènes herkennen we al van de film met Jim Carrey.

The Grinch is geproduceerd door de animatiestudio Illumination, die ook verantwoordeklijk waren voor films als de Despicable Me-reeks en natuurlijk Minions. De animatie is lekker sfeervol en brengt je in de kerstsfeer. Maar voor de rest is dit vooral een brave verfilming en mist ze de humor van de versie uit 2000. Cumberbatch is geen slechte Grinch, maar legt het toch echt af tegen Jim Carrey. Ik vond het ook wat minder dat de Grinch hier doodleuk boodschappen loopt te doen tussen de Who's zonder dat iemand raar opkijkt. In de film van 2000 werd hij gezien als een mythisch wezen, waarvan men niet zeker wist of hij wel echt bestond (een soort verschrikkelijke sneeuwman).

Om in de kerstsfeer te komen is The Grinch een uitstekende animatiefilm, maar inhoudelijk heeft ze weinig te bieden en kun je beter de live-action film nog een keer herbekijken.

La Guerre Du Feu was een groots opgezette internationale productie, gebaseerd op het gelijknamige boek uit 1911 van de Belgische schrijver J.-H. Rosny. De film speelt zich af in Europa gedurende het Pleistoceen, zo’n 80.000 jaar geleden. Het is allemaal prachtig in beeld gebracht door Jean-Jacques Annaud. Met een budget van 12 miljoen dollar (indertijd een hoog bedrag), werden kosten nog moeite gespaard om de prehistorie tot leven te wekken. Hier zijn de makers met vlag en wimpel in geslaagd en ruim 30 jaar na dato ziet de film er nauwelijks gedateerd uit. De prehistorische dieren zijn met behulp van echte dieren tot leven gewekt. Dat de dieren er dan misschien niet zo uitzien, als hun prehistorische voorouders is de film vergeven. Ook de make-up effecten zijn uitstekend en werden terecht bekroond met een Oscar. Visueel gezien is La Guerre Du Feu dan ook een pareltje.

Helaas is ze inhoudelijk een stuk minder geslaagd. Het verhaal is vrij simplistisch en het tempo ligt erg laag. De film kent nauwelijks dialoog, wat wellicht gecompenseerd had moeten worden met een sterke soundtrack. Helaas is de muziek van Philippe Sarde weinig memorabel. La Guerre Du Feu blijft een prachtige film om naar te kijken, maar er had meer ingezeten. Ook bekend als The Quest For Fire.

Had Guest House Paradiso al een tijdje niet meer gezien, dus toen Vinegar Syndrome eind 2023 de film uitbracht op Blu-ray heb ik dan ook niet lang getwijfeld om deze te kopen.

En hoewel ik het anno 2024 jammer vind als een film alleen op Blu-ray wordt uitgebracht, terwijl er een beter medium (4K) beschikbaar is. Guest House Paradiso is zelfs gerestaureerd in 4K, dus het is bijzonder dat VS niet besloten heeft om hem op 4K Blu-ray uit te brengen.

Dat gezegd hebbende, is de Blu-ray uitgave wel van een bijzonder hoge kwaliteit. Naast dat VS ook de nodige aandacht besteed aan een mooie verpakking, is de film zelf ook fantastisch gerestaureerd.

Het verschil met de oude DVD is een verschil van dag en nacht

Foto vergelijking #1

Foto vergelijking #2

Foto vergelijking #3

Foto vergelijking #4

Foto vergelijking #5

Foto vergelijking #6

Foto vergelijking #7

De kleuren zijn een stuk levendiger, het beeld is natuurlijk scherper, maar vooral ook minder uitgerekt. Als Guest House Paradiso ooit nog op 4K Blu-ray wordt uitgebracht, verwacht ik niet dat het veel beter zal worden dan deze Blu-ray.

Mijn waardering voor de film is sinds de laatste kijkbeurt weinig veranderd. Leuk voor de fans van Bottom, maar niet heel erg bijzonder. Veel van de grappen uit de serie worden hier gerecycled. Rik Mayall is wel weer op dreef en tilt de film moeiteloos boven de middelmaat uit.

Het is ook duidelijk dat deze film voor beduidend meer geld is gemaakt dan de serie. Met een budget van 3 miljoen Britse Pond ziet Guest House Paradiso er uiterst verzorgd uit.

Gulliver’s Travels is na SnowWhite and the Seven Dwarfs de tweede avondvullende tekenfilm van een Amerikaanse filmstudio. Net als Walt Disney waren de gebroeders Fleischer (Dave & Max) voornamelijk bekend van het maken van korte animatiefilms.

Na het enorme succes van SnowWhite kwamen er meerdere studio’s met hetzelfde concept. Gulliver’s Travels is één van de betere voorbeelden hiervan. Max Fleischer was een enorme fan van het boek “Gulliver’s Travels” van Jonathan Swift. In het voorjaar van 1938 werd er begonnen met het werk aan Gulliver’s Travels. De Paramount Studio, die de film produceerde, eiste van de Fleischer Studio dat de film voor de Kerst van 1939 klaar moest zijn. Dit legde een enorme tijdsdruk op de gehele productie en het personeelsbestand van de Fleischer Studios groeide van 200 naar 700 personen. Voor het eerst werd er gebruik gemaakt van Rotoscoping, waarbij de scènes eerst worden opgenomen door echte acteurs en vervolgens worden overgetekend door de animators. De deadline van Kerstmis 1939 werd uiteindelijk gehaald: Op 18 december 1939 ging de film in première. De recensies waren echter niet zo lovend als bij SnowWhite. Niettemin werd Gulliver’s Travels een commercieel succes.

Op animatiegebied moet de film het afleggen tegen de Disney-producties die kwalitatief veel beter zijn. Het concept van Disney wordt ook schaamteloos gekopieerd. Dit betekent komische bijfiguren, een liefdespaar en een film doorspekt met de nodige liedjes. Maar hier geld “beter goed gejat dan slecht verzonnen”. De komische karakters stelen natuurlijk de show. Het verhaal, wat maar weinig gemeen heeft met Jonathan Swift’s klassieker, zit vol vaart en is best vermakelijk. En de liedjes evenals de muziek zijn geslaagd.

Na het commerciële succes van Gulliver’s Travels besloten Paramount Pictures en de Fleischer Studios een nieuwe avondvullende tekenfilm te maken: Mister Bug Goes To Town. Deze film werd echter een financiële flop en er ontstond ruzie tussen Paramount en de Fleischers. Uiteindelijk werd de Fleischer Studio door Paramount overgenomen en werden Dave & Max Fleischer ontslagen.

Deze tv-productie van Halmark Entertainment is de eerste verfilming van alle vier de delen van Jonathan Swift’s beroemde boek “Gulliver’s Travels”. In samenwerking met de gerenommeerde studio Jim Henson Production, werden kosten noch moeite gespaard om het klassieke boek te verfilmen.

De keuze voor Ted Danson in de hoofdrol is verassend, aangezien hij voornamelijk bekend is als komisch acteur. Hier speelt hij een serieuze rol en achteraf blijkt hij geknipt te zijn in de rol van Lemuel Gulliver. De miniserie ziet er prachtig uit met mooie kostuums en decors. Dit alles is mooi gefilmd door Howard Atherton. De trucages van Jim Henson's Creature Shop zijn voor tv-begrippen zeker de moeite waard.

Deze miniserie kreeg dan ook veel lovende kritieken en werd bekroond met 5 Emmy-Awards (waaronder die voor Beste Miniserie en Beste Scenario). Zonder twijfel één van de meest geslaagde verfilmingen van het beroemde boek van Jonathan Swift.