Meningen

Labyrinth is een uitermate vermakelijke sprookjesfilm uit de studio’s van Jim Henson (The Muppets en Sesam Straat). Het scenario van Dennis Lee, Jim Henson en Terry Jones doet een beetje denken aan Alice in Wonderland. Ook deze film wordt bevolkt door een keur aan vreemde creaturen, zoals een theedrinkende worm, een pratende hond, het vreemde monster Ludo die stenen kan laten bewegen alsmede een hoop trollen.

De film ziet er prachtig uit met mooie trucages van Industrial Light & Magic en natuurlijk de fantastische poppen van de Jim Henson Creature Shop. David Bowie speelt een heerlijke rol als de trollenkoning Jareth, maar z’n muziek mag toch wel het sterkste punt van de film heten. De destijds vijftienjarige Jennifer Connelly speelt nog wat houterig, maar gelukkig maken de rest van de personages dat meer dan goed.

Een cultklassieker zoals ze tegenwoordig helaas niet meer gemaakt worden.

Disney’s 15e avondvullende tekenfilm is na Dumbo en Bambi de derde tekenfilm waarin dieren de hoofdrollen spelen (de compilatiefilms uit de periode 1942-1949 niet meegerekend). Tussen het eerste idee en de uiteindelijke première van Lady and the Tramp lagen ruim dertig jaar, toen Walt Disney op een avond in 1925 een puppy mee naar huis nam. In de pré-productie van SnowWhite and the Seven Dwarfs kwam schrijver Joe Grant met een idee voor een nieuwe Disney-film, gebaseerd op eigen ervaringen uit het leven van Grant. Walt Disney was meteen enthousiast, maar het duurde nog enkele jaren voordat hij het script goedkeurde. Toen Disney in de jaren ’40 het korte verhaal “Happy Dan, The Whistling Dog” van schrijver Ward Greene las, besloot hij om die verhaallijn te koppelen aan Grant’s verhaal over een troetelhondje welke opzij wordt gezet wanneer er een baby geboren wordt.

In 1953 begon men met de productie en Lady and the Tramp was de eerste film die in Cinemascope werd opgenomen. Ze huurden de populaire Amerikaanse zangeres Peggy Lee in om een deel van de soundtrack voor haar rekening te nemen en een aantal stemmen in de film in te spreken. Dit kwam het succes van de film zeker ten goede. Met een opbrengst van 7,5 miljoen dollar in de VS was de film een succes.

Lady and the Tramp behoort misschien niet tot de beste films van Disney, het blijft een leuke film met fraaie animatie en enkele leuke karakters. De scène waarin Lady en de Tramp samen spaghetti eten is een klassieker.

Lang Leve De Koningin is waarschijnlijk één van de leukste jeugdfilms ooit gemaakt. Een ontzettend leuk verhaal geschreven en geregisseerd door Esmee Lammers. Deze studeerde ooit af aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten met de film De Schaker en de Dame, en net als in die film speelt het spel ‘schaken’ en belangrijke rol in Lang Leve De Koningin.

Verwacht echter geen film met een educatief ondertoontje. De regels van het schaken worden weliswaar uitgelegd, maar dit gebeurd op een bijzonder creatieve en leuke manier. De vormgeving van de film is prachtig met mooie decors van Rikke Jelier & Roland Mylanus alsmede zeer fraaie kostuums van Linda Bogers. Het acteerwerk is wat wisselend. De jonge Tiba Tossijn maakt hier haar speelfilmdebuut en speelt nogal houterig. Toch is dat ook weer haar charme en wordt je als kijker meegezogen in haar fantasiewereld. De bijrollen worden goed opgevuld door Jack Wouterse en Monique van de Ven als de Witte Koning en Koningin, Rudolf Lucieer als de strenge leraar, Derek de Lint als Sarah’s vader en Cas Enklaar als de Witte Loper.

Dit alles maakt van Lang Leve De Koningin een ultieme jeugdfilm die geschikt is voor zowel jong en oud.

In de jaren '90 heb ik deze film meerdere malen gezien (waaronder in de bioscoop). Aan het begin van dit millennium heb ik hem nog op dvd gekocht, maar dat was ook de laatste keer dat ik deze film zag. Tot gisteren, toen ik hem weer een nieuwe kijkbeurt gaf.

Ik moet zeggen dat dit niet één van Schwarzenegger's beste films is. Last Action Hero is veel te langdradig en met een speelduur van 130 minuten duurt ze ook zeker 30 minuten te lang. Dit mede dankzij het matige script, wat in wezen niets meer is dan een parodie op de actiefilms van Schwarzenegger uit de jaren '80. De grappen zijn allemaal een beetje meer van hetzelfde. De beste grap vind ik nog eigenlijk wel Schwarzenegger's naam in de alternatieve wereld: Arnold Braunschweiger!

Verder is Last Action Hero nergens echt opzienbarend. De film bevat enkele leuke bijrollen van o.a. Anthony Quinn en Charles Dance speelt een leuke schurkenrol. Ook Austin O'Brien doet het best aardig en is samen met Schwarzenegger een leuk duo. Muziekartiest MC Hammer verschijnt ook nog even ten tonele om ons eraan te herinneren dat dit echt een film is van de jaren '90.

Last Christmas is een Kerstfilm die haar inspiratie heeft getrokken uit de muziek van George Michael en natuurlijk in het bijzonder de overbekende, gelijknamige kersthit uit 1984. De film zit dan ook boordevol muziek van George Michael, zowel uit zijn solocarrière als uit zijn tijd bij Wham. Als je niet van diens muziek houdt, zul je deze film waarschijnlijk een stuk minder weten te waarderen.

Toch is Last Christmas meer dan een verzameling hits, maar bevat ze ook een grappig script en leuke vertolkingen van Emilia Clarke en Henry Golding. De bijrollen zijn iets minder sterk en met name Emma Thompson valt uit de toon met haar overdreven rol.

De humor is best grappig, maar zoals menig kerstfilm is de climax wel behoorlijk klef. De plottwist is daarentegen goed gevonden en is wederom een verwijzing naar de bekende kersthit van Wham. Al met al is Last Christmas een fijne film voor tijdens de feestdagen.

In 2004 zag ik deze film voor het eerst in de bioscoop. Wat me van dat bioscoopbezoek is bijgebleven, is dat 20 minuten voor het einde (net voor de grote veldslag) een stelletje boos de bioscoop verliet met de woorden: "wat een saaie k...tfilm!". Destijds kon ik dat niet echt begrijpen, maar nu ik afgelopen week de film voor een 2e keer zag, moet ik bekennen, dat ze wel een beetje gelijk hebben. Buiten die grote veldslag gebeurt er namelijk bitter weinig in deze film. Met name in het eerste uur, sleept ze zich moeizaam voort.

Voor een film van 2,5 uur heeft ze ook een veel te mager plot om echt te boeien. Dit is gewoonweg Dances With Wolves in Japan, en alle clichès worden uit de kast getrokken. Het geforceerde happy-end hadden ze wat mij betreft ook wel weg mogen laten. Amerikaanse films staan nou niet bepaald bekend om hun geloofwaardigheid, maar deze film maakt het wel erg bont. Een Japanse weduwe wordt verliefd op een Westerse generaal, die ook nog eens verantwoordelijk is voor de dood van haar man. En ook haar kinderen zijn dol op hem. Ik heb veel fantasie, maar dit vond ik toch wel een erg ongeloofwaardig subplot.

Het is jammer dat de makers voor zo'n onorigineel scenario hebben gekozen, want hier had zoveel meer in kunnen zitten. Visueel ziet de film er indrukwekkend uit met mooie decors en kostuums, alsmede prachtige plaatjes van het oude Japan (hoewel de film is opgenomen in Nieuw-Zeeland). Ook met het acteerwerk is niets mis, al deed het personage van Tom Cruise mij niet zo heel veel. Captain Algren is in ieder geval geen William Wallace of General Maximus. Dan vond ik Ken Watanabe als Katsumoto een stuk interessanter. Ook Hiroyuki Sanada vond ik uitstekend en ik had het fijn gevonden als zijn personage wat meer 'screen time' had gekregen.

Visueel een prachtige film, maar verder kon ze me niet echt boeien.

Visueel gezien is de film een pareltje, met prachtige fotografie van Freddie Young, sublieme muziek van Maurice Jarre en zeer fraaie decors en kostuums. Daarnaast is het acteerwerk van Peter O'Toole briljant.

Maar verder kon de film mij eerlijk gezegd weinig boeien. Met een speelduur van ruim 3,5 uur is de film toch echt een dik half uur te lang. Hierdoor is de film erg langdradig. Buiten de hiervoor genoemde punten, maakte deze alom geprezen klassieker geen diepe indruk op mij.

Visueel gezien is Legend een plaatje om in te lijsten. Met name de make-up van Rob Bottin was voor die tijd baanbrekend en Tim Curry is onherkenbaar als de Heer der Duiternis. Z’n theatrale manier van acteren past ook perfect bij deze rol en Curry steelt elke scène waarin hij meespeelt. Helaas is de rest van de cast vrij kleurloos. Tom Cruise speelt hier één van z’n eerste grote filmrollen, maar laat hier nog weinig zien van z’n jongensachtige charme waarmee hij dankzij films als Top Gun een superster werd. Ook Mia Sara is niet veel meer dan een mooie verschijning en de relatie tussen haar en Cruise komt dan ook totaal niet uit de verf. De rest van de personages maken eveneens weinig indruk. Ook het verhaal van William Hjortsberg is aan de saaie kant en had wel wat meer humor kunnen gebruiken.

Hierdoor is Legend misschien wel de mooiste fantasyfilm uit de jaren ’80, maar zeker niet de beste.

Uitstekend speelfilmdebuut van regisseur Dick Maas. Met beperkte middelen weet hij een razend spannende film te maken, die het niet zozeer van de technische middelen moet hebben, maar meer van de suspense.

Het verhaal leest zich als een goedkope B-film, en in wezen is De Lift dat ook. Het plot zit wat knullig in elkaar. Zo wordt de subplot over de verbroken relatie tussen Felix Adelaar en z’n vrouw totaal niet uitgewerkt, waardoor deze verhaallijn een beetje overbodig was. Maar deze minpunten worden ruimschoots gecompenseerd door de claustrofobische sfeer die de film uitstraalt.

Mensen met een angst voor liften kunnen deze film beter overslaan.

Lilo & Stitch is na The Lion King de tweede animatiefilm van Disney, die niet gebaseerd is op een bestaand verhaal. Eind jaren ’90 werden de kosten van traditionele 2D-animatiefilms alsmaar duurder en duurder. Disney-directeur Michael Eisner stelde daarom voor om weer eens een goedkopere en kleinschaligere animatiefilm te produceren, zoals Disney dat ooit deed met de film Dumbo uit 1941. Lilo & Stitch maakt ook weer gebruik van oudere animatietechnieken, zoals het gebruik van in waterverf geschilderde achtergronden.

In deze film wordt ook slechts beperkt gebruik gemaakt van computeranimatie. Op animatie-gebied kan Lilo & Stitch zich misschien niet meten met films als Tarzan of Beauty and the Beast, toch is ze een geslaagde animatiefilm.

Dankzij de setting in het hedendaagse Hawaï, wijkt Lilo & Stitch ook behoorlijk af van de typische Disney-films, die zich vooral in het verleden afspelen. De relatie tussen Lilo en Stitch wordt uitstekend uitgebeeld en vormt het hart van de film. Het verhaal is misschien ietwat voorspelbaar, maar de humor en het tempo maken veel goed. De film werd lovend ontvangen en werd een succes in de Amerikaanse bioscopen, mede dankzij de grappige trailers die vooraf gingen aan de film, waarin het karakter Stitch de draak steekt met diverse animatieklassiekers als Beauty and the Beast en The Lion King.

The Lion King is ongetwijfeld één van Disney's meest populaire en geliefde films ooit. Zelf was ik nooit zo'n liefhebber van deze film. Het scenario van Irene Mecchi, Jonathan Roberts en Linda Woolverton vond ik vrij matig en kan het beste worden omschreven als ‘Hamlet’ in het dierenrijk. The Lion King speelt behoorlijk leentjebuur bij oudere Disney-films als Bambi en ook de animatie is weinig origineel. Het is overduidelijk dat de film behoorlijk wat gejat heeft uit de Japanse tv-serie Kimba The White Lion, hoewel Disney dit nooit officieel heeft toegegeven.

Hoewel de film niet de originaliteitsprijs zal winnen, blinkt ze uit dankzij de aanstekelijke liedjes van Tim Rice en Elton John, die een Oscar wonnen voor het nummer “Can you feel the love tonight”. Ook de muziek van Hans Zimmer werd bekroond met een Oscar. De bijfiguren Timon en Pumba stelen de show en droegen waarschijnlijk enorm bij aan het succes van de film. Ook Jeremy Irons mag zich heerlijk uitleven in de doorslechte Scar. De hoofdpersonages vallen hierbij in het niet.

The Lion King is zeker niet de beste animatiefilm van Disney, maar wel één van de meest geliefde (misschien zelfs de meest geliefde)!

The Little Mermaid betekende een comeback van Disney aan de top van animatieland. In de jaren 70 en 80 maakte ze stuk voor stuk animatiefilms die wel succesvol waren in de bios, maar nauwelijks lovende recensies kregen en ook het publiek gaf te kennen, dat ze toch liever films als Snow White, Cinderella of Jungle Book zagen. Dit heeft Disney doen besluiten om voor het eerst sinds 1959 weer een klassiek sprookje te verfilmen. Ditmaal was het beroemde sprookje “Den lille havfrue” van de Deense schrijver Hans Christian Andersen aan de beurt. Het verhaal van Disney wijkt echter nogal sterk af van Andersen’s beroemde sprookje. Met name het einde is compleet anders, maar daardoor wel typisch Disney.

Het bleek een gouden zet, want voor het eerst sinds jaren zien we weer iets terug van de oude glorie van Disney. The Little Mermaid wordt dan ook gezien als het begin van wat men binnen Disney noemde “de Renaissance” van de animatiefilm. Het regisseursdue John Musker en Ron Clements werkten eerder samen aan de film The Great Mouse Detective en zouden later nog succesvolle Disneyfilms als Aladdin en The Princess and the Frog maken. De sterkste nieuwkomer is echter componist Alan Menken die The Little Mermaid voorzag van de muziek en samen met Howard Ashman verantwoordelijk was voor de aanstekelijke liedjes. De muziek en het liedje “Under The Sea” werden bekroond met een Oscar, waarmee Disney zijn eerste Oscar won (voor een animatiefilm) sinds Dumbo uit 1941. De productie van The Little Mermaid begon in 1986. Het zou één van de laatste animatiefilms worden die nog met de hand werd ingekleurd. Hierna werden Disney-tekenfilms met de computer ingekleurd. The Little Mermaid is één van de betere Disney-films van de afgelopen jaren. Qua animatie haalt het ze het misschien niet bij een film als The Black Cauldron, de film ziet er niettemin uitstekend uit met mooie kleuren en een fabelachtige onderwaterwereld.

Hoewel de film wat zoetsappig is, is ze niettemin uiterst vermakelijk. Ursula is weer een echte Disney-schurk en de film bevat ook weer de typische Disney-humor. De film kreeg lovende kritieken en was een groot succes in de bioscopen. In de VS bracht de film destijds maar liefst 84 miljoen dollar in het laatje en ook daarbuiten was de film een groot succes. Tegenwoordig mag The Little Mermaid worden gezien als een echte Disney-klassieker.

Eerste deel van de inmiddels legendarische Lord of the Rings-trilogie en in mijn ogen nog altijd de beste.

De boeken van Tolkien werden voorheen bestempeld als onverfilmbaar en een poging de boeken te verfilmen als animatiefilm mislukten in de jaren 70 jammerlijk. De Nieuw Zeelandse regisseur Peter Jackson was echter een groot fan van de boeken van Tolkien en durfde het aan om de trilogie naar het witte doek te brengen. En met succes want The Lord of the Rings werd een fenomeen die zowel door pers en publiek lovend werd ontvangen.

Er is ook eigenlijk weinig negatiefs aan te merken aan deze films. Ondanks de lange speelduur vervelen ze geen minuut. Het acteerwerk is goed en alle acteurs zijn uitstekend gecast. Op visueel vlak was de film destijds baanbrekend. Een klassieker!

Sluitstuk van The Lord of the Rings. Viel het middenstuk The Two Towers wat tegen, dit wordt ruimschoots goedgemaakt met dit derde deel, hoewel het niveau van The Fellowship of the Ring nog altijd niet wordt gehaald. Niettemin is Return of the King één van de beste fantasy-films ooit gemaakt.

Regisseur Peter Jackson neemt z’n tijd om de conclusie van het verhaal te vertellen. Dat het tempo hierbij af en toe behoorlijk laag ligt, is de film vergeven. De climax is fenomenaal in beeld gebracht en overtreft de climax uit The Two Towers. Helaas wordt de actie wederom naar de voorgrond geplaatst en het verhaal van Sam en Frodo naar de achtergrond. Toch krijgt die verhaallijn een stuk meer aandacht als in The Two Towers en speelt Ian McKellen ook weer een grote rol in de film.

Wederom een klassieker!

In mijn ogen het minst interessante deel uit de Lord of the Rings trilogie. Regisseur Jackson kiest hier helaas voor de grootse actiescènes, waardoor het verhaal van Sam & Frodo helaas een beetje naar de achtergrond verdwijnt.

Het tempo is een stuk trager dan bij Fellowship of the Ring en met name de verhaallijn van Sam & Pippin en de pratende bomen is slaapverwekkend. Daartegenover staat dat deze film het personage Gollum introduceert (in deel 1 was hij slechts luttele secondes zichtbaar). Dit zonderlinge figuur is niet alleen op het gebied van trucages baanbrekend, maar het is zonder enige twijfel het leukste personage uit de reeks en wordt hier magistraal weergegeven door Andy Serkis.

Al met al blijft The Two Towers een fantasyfilm van hoog niveau, maar kan ze niet tippen aan de overige twee delen van The Lord of the Rings.

Vervolg op Jurassic Park uit 1993. Die film was destijds een technologische meesterwerk. Dit vervolg komt minder verrassend uit de hoek. Het verhaal is meer van hetzelfde en het einde, waarin een T-Rex de stad San Diego onveilig maakt, doet sterk denken aan oude monsterfilms als King Kong en Godzilla.

Dit vervolg is wederom gebaseerd op een boek van schrijver Michael Crichton. Deze schreef na het succes van de film Jurassic Park een vervolg, welk in 1995 werd uitgebracht. Het verhaal doet enigszins denken aan “The Lost World” van Sir Sir Arthur Conan Doyle uit 1912.

In de eerste Jurassic Park waren de dinosaurussen de echte sterren van de film, en dat is in dit vervolg niet anders. Het verschil is echter dat de menselijke acteurs hier totaal niet kunnen boeien en eerder irritant dan interessant zijn. Jeff Goldblum is niet meer de grapjas uit de eerste film en Julianne Moore doet niet veel meer dan de hele film met een pruilende blik rondwandelen. Verder is dit vervolg een herhaling van zetten en werd ze dan ook beduidend minder lovend ontvangen, dan zijn voorganger. In 2001 verscheen de derde film, waarin Spielberg het regiestokje overdroeg aan Joe Johnston.

Luca is de 24e avondvullende animatiefilm van Pixar Studios. Na in het vorige decennium de ene na de andere sequel eruit de pompen, concentreert Pixar zich de laatste jaren gelukkig weer wat meer op het maken van originele films. Helaas wordt de creativiteit van hun hoogtijdagen node gemist.

Luca is een vertederende film met fraaie animatie en een amusant verhaal, maar verder is de film ook volkomen binnen de lijntjes en mist ze de flair van een film als Coco, die zich vooral op de Mexicaanse cultuur richtte. Luca richt zich op de Italiaanse cultuur en het Italiaanse kustdorpje ziet er oogstrelend uit. Als kijker krijg je spontaan zin om op vakantie naar Italië te gaan. De menselijke karaktes zijn minder geslaagd en het blijft lastig om mensen in 3D animatie correct naar het scherm te toveren. In mijn ogen werden menselijke karakters in traditionele 2D animatiefilms een stuk geloofwaardiger geanimeerd. Ik vond de menselijke karakters in deze film ook wel wat weghebben van de animatie van Aardman Studios.

Het verhaal van Luca is vrij rechtlijnig en voorspelbaar. Toch weet de film de aandacht vast te houden en is ze ondanks haar voorspelbaarheid uiterst genietbaar. Voormalig animator Enrico Casarosa maakt met Luca zijn speelfilmdebuut en schreef tevens mee aan het script.