Meningen

The Karate Kid is een soort Rocky voor tieners, wat ook niet verwonderlijk is aangezien beide films zijn geregisseerd door John G. Avildsen. Ook een deel van de crew van Rocky werd ingehuurd voor The Karate Kid. Zo waren ook cameraman James Crabe, componist Bill Conti en productieontwerper William J. Cassidy bij beide films betrokken.

De diepere lagen die Rocky had, met name op het gebied van drama, zijn bij The Karate Kid flink afgezwakt. Dit is met name vervangen door humor. Vooral voormalig stand-up komiek Pat Morita zorgt voor de nodige humor, zonder hierbij in een karikatuur te veranderen. Hij werd hiervoor terecht genomineerd voor een Oscar in categorie “Beste Mannelijke Bijrol”. Maar ook de rest van de acteurs zijn uitstekend gecast. De destijds 22-jarige Ralph Macchio speelt hier de 16-jarige Daniel Larusso en doet dat vrij overtuigend. Met z’n babyface en jongenslichaam ziet hij er zelfs nog een stuk jonger uit dan de destijds 19-jarige Elizabeth Shue. Toch hebben de twee een natuurlijke chemie waardoor de relatie alsnog goed over komt. William Zabka speelt uiterst effectief de pestkop Johnny, maar de echte slechterik van de film is Martin Kove als de geflipte karateleraar John Creese. Het is duidelijk dat de pestkoppen door hem zijn gevormd, en eerlijk vechten komt niet voor in z’n boekje.

Al deze punten maken van The Karate Kid een geslaagde jeugdfilm. Dat het verhaal voorspelbaar is, maakt hier niets uit. Het gaat meer om Daniel’s reis naar volwassenheid en de obstakels waarmee hij te maken krijgt, dan om de actie of het karatetoernooi aan het einde. Dankzij het goede acteerwerk en de effectieve soundtrack met echte jaren ’80 muziek, alsmede een orchestrale score van Bill Conti groeide The Karate Kid uit tot een kassucces.

Een klassieker binnen z’n genre!

Waarom de originele Karate Kid een remake nodig had, is mij een raadsel, maar gezien het feit dat deze remake een berg geld binnenharkte, toont wel aan dat hier blijkbaar een publiek voor is.

Van de originaliteit moet deze film het echter niet hebben, want we hebben het allemaal wel eens eerder gezien (en veelal ook beter). Toch is deze remake zo slecht nog niet. Jaden Smith speelt een verdienstelijke rol en is een goede opvolger van Ralph Macchio. En voor de verandering is The Karate Kid ditmaal ook echt een kind en geen tiener. Speelde het origineel zich af in Californië, in deze remake is de locatie verplaatst naar China. Karate heeft echter z’n oorsprong in Japan en de sport die beoefent wordt in deze film is Kung Fu (welke wel uit China afkomstig is). De titel is daarom misleidend, maar een kniesoor die zich daar aan stoort.

Deze remake mist de charme van het origineel en met name de pestkoppen zijn hier een stuk minder origineel en krijgen ook te weinig aandacht. Jackie Chan speelt een opmerkelijke rol als een oude Kung Fu-meester, die door een persoonlijk drama aan lager wal is geraakt. Op dat oogpunt heeft zijn karakter wat meer diepgang dan het karakter van Mr. Myagi, waarvoor Pat Morita in 1985 werd genomineerd voor een Oscar. Toch is de wisselwerking tussen Chan en Smith niet zo sprankelend of komisch als die van Macchio en Morita.

Al met al is The Karate Kid een vermakelijke maar overbodige remake.

Het Witte Bloed is een verfilming van de gelijknamige strip uit 1987 van de in België populaire strip Kiekeboe (tegenwoordig bekend onder de naam De Kiekeboes).

Het album mag gezien worden als één van de betere delen uit de reeks, die zich met name kenmerkt vanwege de spitsvondige grappen. Maar wat in een strip werkt, komt niet altijd goed uit de verf op het witte doek. Of in dit geval het tv-scherm, want het lijkt me niet dat deze film voor een bioscooprelease in aanmerking kwam. Het Witte Bloed ziet er ongelooflijk amateuristisch uit en lijkt wel op een afstudeerproject van een filmschoolstudent. De film oogt goedkoop, met bordkartonnen decors, afgrijselijke kostuums en de slechtste make-up effecten alsmede pruiken die ik ooit in een film heb gezien. Ook het acteerwerk is belabberd en de dialogen zijn rechtstreeks gekopieerd uit de strip zelf.

Enige creativiteit is dan ook nauwelijks te bespeuren in deze film, die dan ook bepaald geen recht doet aan het stripboek en al gauw in de obscuriteit belande. Deze film zou oorspronkelijk de pilot moeten zijn van een tv-serie, maar die werd afgeblazen omdat de kosten te hoog waren opgelopen bij het filmen van Het Witte Bloed. Waar deze kosten uiteindelijk in zijn gaan zitten is mij een raadsel.

Als regisseur Jackson zich wat meer had beheerst, de speelduur had ingekort en de trucages wat meer had gedoseerd, had deze remake een uitstekende film kunnen opleveren. Het talent was er zeker, en de potentie ook, maar dit wordt allemaal de das omgedaan door een overkill aan trucages en subplots die niets toevoegen aan het geheel.

Zelden zo moeten lachen als bij deze film. De humor zit af en toe op het randje, maar gaat gelukkig nergens over de scheef en verzandt niet in een puberale komedie.

Eén van de terugkerende thema’s bij films van de Farrelly-broers is dat ze meestal één of andere groepering belachelijk maken. In Kingpin is dat de Amish-cultuur, een streng religieuze, katholieke beweging in de VS. Woody Harrelson speelt een glansrol als de aan lager wal geraakte topbowler Roy Munson. De show wordt gestolen door Bill Murray in een hilarische rol als de louche bowler Ernie McCracken. Alleen al om z’n kapsel lig je in een deuk.

De film heeft een hoge dosis grappen, die wonderbaarlijk vrijwel allemaal zijn geslaagd. Dit maakt van Kingpin een uiterst vermakelijke komedie.

Kerstfilms zijn vaak echte 'guilty pleasures': de plots zijn mierzoet en net als Kerst zelf is het vaak opgevuld met bonte kitsch! Maar toch weten de films je vaak in de juiste Kerststemming te brengen.

Helaas is het ook zo dat je soms echte 'stinkerds' ertussen hebt zitten en tot deze categorie behoort de Netflix-productie The Knight Before Christmas. Al enkele jaren speelt Netflix leentjebuur bij Hallmark Entertainment op het gebied van (mierzoete) Kerstfilms. De kwaliteit van de films is nogal wisselend. In het geval van The Knight Before Christmas is het allemaal te nep! Het acteerwerk is over de gehele linie middelmatig tot simpelweg beroerd. Met name hoofdrolspeelster Vanessa Hudgens gooit er met de pet naar en lijkt de teksten uit haar hoofd te hebben geleerd en citeert ze zonder enige vorm van emotie. Ook Emmanuelle Chriqui heb ik wel eens in betere rollen gezien. Josh Whitehouse mag de galante ridder spelen, maar kan helaas ook niet zoveel met dit halfbakken script dat van A tot Z voorspelbaar en boordevol clichés zit.

Een film die je beter kunt vermijden tijdens de feestdagen aangezien er genoeg andere alternatieven zijn.

Král Drozdia Brada is een mooi gefotografeerde verfilming van het sprookje van de Gebroeders Grimm, dat hier in Nederland echter weinig bekendheid geniet.

De film ziet er mooi uit met fraaie decors en kostuums en toepasselijke muziek van Jirí Stivín. De beeldschone Adriana Tarábková is uitstekend in de rol van strontverwende prinses en krijgt leuk tegenspel van Lukás Vaculík als de bedelaar annex prins.

Het sprookje werd al talloze malen eerder verfilmd in Duitsland als König Drosselbart. Deze film is echter één van de leukste versies.

Kruimeltje is gebaseerd op het gelijknamige jeugdboek uit 1923 van de Nederlandse schrijver Chris van Abkoude. Dat kleine, brutale straatschoffies het goed doen bij het Nederlandse publiek, blijkt wel uit het succes van films als Ciske De Rat, Abeltje en Kruimeltje.

De Nederlandse film was in de jaren 90 behoorlijk in het slop geraakt en hoewel er diverse kwaliteitsfilms zijn gemaakt in dit decennium, wisten die maar een beperkt publiek te trekken. De tijden van grote kaskrakers als Flodder, Schatjes en Ciske De Rat uit de jaren 80, leken voorgoed voorbij. Maar toen eind jaren 90 de Nederlandse jeugdfilm een opmars maakte, wist ook het publiek zijn weg weer terug te vinden naar Nederlandse films in de bioscopen. Kruimeltje groeide uit tot de best bezochte Nederlandse film sinds Flodder In Amerika uit 1992 en trok maar liefst 1,1 miljoen bezoekers.

Het is dan ook een heerlijke oubollige feel-good film met leuke vertolkingen en een vlot verteld verhaal. Het boek van Van Abkoude is vrij getrouw vertaald naar het witte doek. Het budget van ruim 5 miljoen gulden is prima besteedt om het oude Rotterdam uit de jaren ’20 tot leven te wekken. Kruimeltje is naar mijn mening dan ook één van de beste jeugdfilms uit de Nederlandse geschiedenis.

De jonge Ruud Feltkamp geeft prima gestalte aan de brutale Kruimeltje en verder bevat de film leuke bijrollen van Hugo Haenen, Thekla Reuten en Rick Engelkes. Ook Johnny Kraaijkamp Sr. is altijd solide in een klein doch krachtig bijrolletje.

De destijds 10-jarige Ruud Feltkamp deed zijn rol uit Kruimeltje enkele jaren later nog eens dunnetjes over in de geflopte jeugdfilm Kees De Jongen. Later zou hij uitgroeien tot een succesvol soapacteur, maar inmiddels heeft hij zijn acteercarrière aan de wilgen gehangen en is hij tegenwoordig voornamelijk actief als DJ of namens zijn bedrijf in Cryptomunten. In 2020 had Feltkamp nog een figurantenrol in de film Kruimeltje en de strijd om de goudmijn, wat gezien mag worden als een laat vervolg op deze Nederlandse klassieker.

Geen al te beste verfilming van de gelijknamige pulpverhalen van Robert E. Howard, die ook de verhalen rondom Conan de Barbaar heeft geschreven. Deze film put ook meer inspiratie uit die reeks en is een mengelmoes van verschillende Conan-verhalen, met slechts een aantal elementen uit de Kull-reeks.

Het script van Charles Edward Pogue is rommelig. Ook het acteerwerk is weinig sprankelend. Kevin Sorbo doet zijn rol uit Hercules nog eens dunnetjes over. Hij is hierdoor weinig verassend, maar niettemin één van de betere punten uit de film. Thomas Ian Griffith speelt één van de betere rollen als de valse generaal Taligaro, maar de rest van de cast is vrij matig. Tia Carrere acteert behoorlijk overdreven en is zodoende eerder lachwekkend dan griezelig. De actrice Karina Lombard is vanwege haar accent vrijwel onverstaanbaar, terwijl de acteur Litefoot in een bijrol voor de humor moet zorgen, maar hierin jammerlijk faalt.

Gelukkig valt er visueel nog wel het één en ander te genieten. De decors en kostuums zien er fraai uit, evenals de fotografie van Rodney Charters. De muziek van Joel Goldsmith (de zoon van de legendarische filmcomponist Jerry Goldsmith) is een mix van klassieke muziek en heavy metal. Wonderbaarlijk werkt dit uitstekend bij een film als deze. De trucages van SFX-goeroe Kit West (Raiders of the Lost Ark, Young Sherlock Holmes en Dragonheart) stellen echter zwaar teleur.

Al met al is Kull the Conqueror een vermakelijke film die leuk is zolang ze duurt, maar nergens het niveau haalt van een film als Conan the Barbarian.