Meningen

Hacksaw Ridge is de 5e film van regisseur Mel Gibson en zijn eerste sinds Apocalypto uit 2006. Gibson is natuurlijk vooral bekend als acteur en regisseert slechts spaarzaam een nieuwe film. Wanneer hij dit doet komt hij echter altijd met iets bijzonders. De man heeft een oog voor detail en schuwt ook niet om het grove geweld van de Tweede Wereldoorlog te laten zien. De scènes in vijandelijk gebied doen dan ook denken aan de openingsscène van Saving Private Ryan.

Hacksaw Ridge is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de Amerikaanse Desmond Gross, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in militaire dienst ging als dokter en weigerde een wapen te hanteren. Het merendeel van het verhaal is gebaseerd op de documentaire The Conscientious Objector uit 2004.

Hoewel het verhaal ongeloofwaardig overkomt, heeft Gibson het zelfs nog een beetje afgezwakt. Toch berusten de acties van Desmond Doss op waargebeurde feiten, wat hem tot een van de dapperste mannen in de geschiedenis maakt. Hij werd dan ook niet voor niets bekroond met een “Medal Of Honor” door president Harry S. Truman. Gibson heeft een indringend portret gemaakt van Desmond Gross en concentreert zich ook meer op de karakters dan op het geweld. Andrew Garfield is uitstekend gecast als de ietwat verlegen Desmond Gross en werd hiervoor genomineerd voor een Oscar. In de bijrollen vallen vooral Hugo Weaving als Desmond’s alcoholverslaafde vader, Vince Vaughn als Sergeant Howell en Sam Worthington als Captain Jack Glover op.

De film werd alom lovend ontvangen en genomineerd voor maar liefst 6 Oscars (waaronder Beste Film en Beste Regie). Uiteindelijk won ze er slechts 2: Beste Montage en Beste Geluid. Ook in de bioscopen was de film een succes en bracht ze wereldwijd 175 miljoen dollar in het laatje.

Hammer Of The Gods is een goedkope, Britse avonturenfilm van regisseur Farren Blackburn, die hiermee zijn eerste speelfilm afleverde, na ruim 10 jaar vooral serie-afleveringen te hebben geregisseerd.

Een boeiende film heeft hij er echter niet van kunnen maken. De beperkingen van het budget zijn duidelijk zichtbaar. Verwacht geen grote veldslagen of meerdere massa-scènes. Het is een betrekkelijk kleine setting, met weinig acteurs en geen grootse decors. De film moet het hebben van vele natuurshots, maar daar was blijkbaar ook geen geld voor. De personages kennen weinig diepgang, de actie is vrij teleurstellend en het verhaal springt van de hak op de tak. Het einde raakt kant noch wal.

Gelukkig duurt de film niet al te lang en ben je hem na afloop alweer vergeten.

In 2009 scoorde regisseur Todd Philips één van de grootste komedie-hits uit de 21e eeuw met de film The Hangover. Deze film sloeg enorm aan bij met name mensen onder de 40. Een vervolg kon dan natuurlijk niet uitblijven en stond eigenlijk al in de planning nog voordat deel 1 in de bioscopen verscheen.

Dankzij het succes van de eerste Hangover, werd ook dit vervolg een groot succes. Toch is de verassing er ditmaal vanaf en worden veel grappen recyclet. Het origineel was één van de leukste komedies van 21e eeuw, maar dit vervolg ontstijgt maar net de middelmaat.

De acteurs Bradley Cooper, Ed Helms en met name Zach Galifianakis blijven leuk en de hilarische rol van Ken Jeong als de Aziatische gangster Leslie Chow werd voor dit vervolg aanzienlijk uitgebreid. Hij steelt dan ook andermaal de show. In 2013 verscheen deel 3, dat het aanzienlijk minder deed aan de bioscoopkassa’s.

Groundhog Day in een slasher-jasje (met een sausje Final Destination er overheen).

Het geheel weet helaas niet te overtuigen, maar neemt zichzelf gelukkig ook niet al te serieus, waardoor deze film nog enigszins het bekijken waard is. Maar erg memorabel is het allemaal niet.

De destijds 29-jarige actrice Jessica Rothe moet hier nog doorgaan als tiener, maar weet hierin toch nog enigszins te overtuigen. Zij is dan ook het beste punt van de film samen met actrice Rachel Matthews als haar uiterst verwaande zus. De rest van de cast baart echter weinig opzien.

Dit vervolg op The Sorcerer’s Stone uit 2001 is een verbetering, met betere trucages, meer fantasie en een beter plot. De jonge acteurs zijn wederom uitstekend op dreef en worden goed ondersteund door de oudere garde. Kenneth Branagh steelt de show als de leugenachtige leraar Defense-Against-The-Dark-Arts, Gilderoy Lockhart.

Hoewel de film wederom behoorlijk aan de lange kant is (het boek telde slechts 256 pagina’s), verveelt ze geen minuut.

Laat ik voorop stellen dat ik geen fan ben wanneer, wanneer het laatste boek uit de reeks wordt opgesplitst in twee films (overduidelijk om nog meer geld in het laatje te brengen).

Het laatste boek uit de reeks vond ik helaas ook één van de mindere delen. Het overdaad aan subplots en kwam moeizaam op gang. Ik had gehoop dat ze dit bij de film aanzienlijk zouden inperken, maar toen ik hoorde dat boek 7 in twee films werd geschoten, wist ik dat dit ijdele hoop was.

Deathly Hallows, Part 1 is de saaiste verfilming uit de Harry Potter-reeks. Er moeten veel eindjes aan elkaar geknoopt worden en dat gaat ten koste van de vaart en de actie (die zelden aanwezig is). De film ziet er prachtig uit, maar inhoudelijk vond ik hem zwaar teleurstellend.

Laatste deel uit één van de meest succesvolle filmreeksen aller tijden! Het laatste boek werd in tweeën gesplitst en dat zal ongetwijfeld meer met commerciële en minder met artistieke redenen te maken hebben. De eerste film was hierdoor vrij saai en bevatte bitter weinig actie. Dat wordt met de tweede film goed gemaakt, maar het nadeel hierbij is dat er ditmaal nauwelijks een verhaal is. Het laatste uur is vrijwel alleen maar actie en dat is een beetje teveel van het goede.

Ik blijf erbij dat het laatste boek makkelijk als één film verfilmd had kunnen worden. Ook de toevoeging van 3D oogt als een goedkope poging om mee te lopen op de 3D-hype die destijds hevig woedde.

Het beste boek uit de Harry Potter-reeks kreeg ook de beste verfilming. Ondanks dat boek 4 qua inhoud een stuk uitgebreider werd, heeft regisseur Mike Newell er toch een evenwichtige film van weten te maken, waarbij ik niet het idee had dat ik delen van het verhaal miste.

Hierdoor is The Goblet of Fire een spannende film geworden met enkele uitstekende actie-momenten.

The Half-Blood Prince was het zesde boek uit de reeks en had wellicht de meeste potentie om uit te groeien tot een spectaculaire film. Dit had helaas niet zo mogen zijn. David Yates heeft overduidelijk veel gekeken naar The Lord of the Rings, want Michael Gambon speelt hier een perfecte imitatie van de tovenaar Gandalf. Dit komt de originaliteit van de film niet ten goede. De ontknoping was in het boek één van de meest ontroerende momenten uit de complete Harry Potter-reeks, maar hier in de film is het allemaal veel te sentimenteel en gaat Yates over-the-top met deze complete scène.

Visueel is The Half-Blood Prince misschien wel het beste deel uit de reeks met mooie fotografie en overtuigende trucages. Ook de muziek van Nicholas Hooper vond ik erg mooi. Dit was voor het eerst dat de muziek me eigenlijk opviel.

De film heeft zo z'n momenten, maar verhaaltechnisch stelde de film mij teleur.

De sfeer van het boek wordt goed benaderd en ook de vaart zit er goed in.

Net als in de voorgaande films, wordt de aandacht vooral op de karakters Harry Potter, Ron Weasley en Hermione Granger gevestigd, alsmede enkele nieuwkomers. Imelda Staunton steelt de show als de strenge en ambitieuze lerares Dolores Umbridge. Aan de rest van de cast wordt helaas weer erg weinig aandacht besteedt.

De actie vond ik wel wat teleurstellend, met name het eindgevecht tussen Professor Dumbledore en Lord Voldemort was teleurstellend. In het boek was dit een behoorlijk heftig gevecht, maar in de film duurt het nauwelijk 2 minuten. Dat had wel wat spectaculairder gemogen.

De donkere sfeer die regisseur Alfonso Cuarón hier toepast, vond ik wel een verbetering ten opzichte van de eerste twee films. Dat is ook in lijn met de boekenreeks, waarin het vanaf boek 3 ook allemaal wat grimmiger werd.

Deel 3 was de eerste film waarbij ik het boek had gelezen voordat ik de film had gezien en dat komt de film helaas niet ten goede. Veel verhaallijnen worden hier wel erg snel afgeraffeld en het personage van Sirius Black is aanzienlijk verkort ten aanzien van het boek. De film vond ik sowieso gehaasd overkomen.

Visueel gezien ziet de film er echter weer top uit met prachtige decors en kostuums en fraai camerawerk. De trucages variëren echter van goed tot slecht en met name de weerwolf aan het einde ziet er voor een film uit 2004 behoorlijk nep uit.

Eerste deel uit de succesvolle Harry Potter-reeks en in mijn ogen geen al te beste start.

Het verhaal komt langzaam om gang en de film bevat een overdaad aan karakters. Dat er meerdere films in de maak waren is hier ook wel duidelijk, want het merendeel van de personages wordt hier nauwelijks uitgediept (dat gebeurd pas in de vervolgen).

De film is vrij trouw aan het boek, maar helaas is het donkere randje achterwege gelaten ten faveure van een meer kindvriendelijke aanpak.

De casting is echter prima en op het acteerwerk van de kinderen is weinig op aan te merken.

Hart Beat is een amusante film van regisseur Hans Somers, die zijn sporen heeft verdiend in soapseries als Goede Tijden, Slechte Tijden en Spangas.

Hart Beat is Somers' eerste echte speelfilm en is wederom gericht aan een jonger publiek, met name tienermeisjes. Toch is de film ook zeker voor volwassenen genietbaar. Het verhaal stelt niet zoveel voor en is vanaf de eerste minuut redelijk voorspelbaar, maar de film wordt gedragen door het sympathieke acteerwerk van de twee hoofdrolspelers, alsmede leuke bijrollen van acteurs als Martijn Fischer en Vivienne van den Assem.

Hart Beat is zeker geen hoogvlieger van Nederlandse bodem, maar is vooral een leuke film voor zolang ze duurt. Met ruim 140.000 bezoekers was de film bovendien een aardig succesje in de Nederlandse bioscopen.

The Hateful Eight is de achtste speelfilm van Quentin Tarantino en na Django Unchained zijn tweede western. De film is een ode aan de oude spaghetti-westerns, waarvan Tarantino altijd al een groot fan is geweest. De invloeden van een grootmeester als Sergio Leone waren dan ook altijd duidelijk aanwezig in deze Tarantino film.

Wat een Tarantino-film altijd zo goed maakt, zijn de interessante personages, de zwarte humor en de onnavolgbare dialogen. Wat dit betreft stelft The Hateful Eight zeker niet teleur, maar z’n beste film is het zeker niet te noemen. Het tempo ligt erg laag en de speelduur van bijna drie uur is daardoor veel te lang. Het acteerwerk is wisselend: Kurt Russell speelt een leuke rol als premiejager John Ruth en Jennifer Jason Leigh steelt de show als de grofgebekte Daisy Domergue. Samuel L. Jackson acteert in z’n gebruikelijke rol en Walton Goggins is een beetje aan de irritante kant met zijn dik aangezet accent. De rest van de cast is vrij vergeetbaar.

De film is geschoten in Ultra Panavision 70mm, met een aspect ratio van 2.76:1. Een ultra breedbeeld film dus! Het komt de film zeker ten goede en de sneeuwlandschappen worden prachtig in beeld gebracht. Het camerawerk van Robert Richardson werd dan ook terecht genomineerd voor een Oscar (en verloor ook terecht aan die andere ‘juggernaut’ op het gebied van camerawerk: The Revenant). De muziek van Ennio Morricone is een pareltje en voor het eerst in zijn illustere carrière werd Morricone hiervoor bekroond met een Oscar.

The Hateful Eight is een film die er prachtig uitziet, maar inhoudelijk minder geslaagd is. Ze kreeg dan ook wisselende recensies en met een wereldwijde opbrengst van 156 miljoen dollar was de film ook beduidend minder succesvol dan Tarantino’s laatste films Django Unchained en Inglourious Basterds.

Haywire is een 13-in-1-dozijn actiefilm die niet zou misstaan in het oeuvre van een Jean-Claude van Damme of Steven Seagal. Het opvallende is echter dat deze film werd geregisseerd door Steven Soderbergh, die ooit een Oscar won voor de film Traffic en later de succesvolle trilogie Ocean’s Eleven, Twelve en Thirteen maakte. Het is dan ook opmerkelijk dat een regisseur van dat kaliber geen betere film had kunnen maken van Haywire. Nergens is de film origineel of echt spannend.

Net als de meeste actiefilms, moet ze het vooral hebben van de actie en niet van het plot of de personages. Haywire past precies in dat rijtje. De actie is goed, al speelt ze vaak iets teveel leentjebuur bij films als The Bourne-trilogie. Voormalig MMA-vechtster Gina Carono speelt de hoofdrol. Net als beroemde actie-acteurs als Jean-Claude van Damme, Steven Seagal en Arnold Schwarzenegger, moet Carano het vooral van haar fysieke aanwezigheid en gevechtstechnieken hebben. Haar acteerwerk is erg ééndimensionaal, maar voor een film als deze is ze perfect. De gevechtsscènes zijn goed in beeld gebracht en vormen de hoogtepunten in deze film, die voornamelijk in Ierland werd opgenomen. Een keur aan bekende acteurs verzorgden de diverse bijrollen, waardoor deze film alsnog boven het gemiddelde actieniveau uitstijgt.

A Heavenly Christmas is een typische Kerstfilm van de familiezender Hallmark. De hoofdrollen worden gespeeld door Kristin Davis (bekend van de tv-serie Sex And The City) en Eric McCormack (bekend van de tv-serie Will & Grace). Alle clichés komen voorbij en de film is natuurlijk mierzoet. Het einde is wel erg vergezocht, want waarom zouden al deze mensen Kerstmis gaan vieren bij een totaal onbekende? Origineel is het ook allemaal niet en het plot heeft wel erg veel weg van de Hallmark film Christmas Magic uit 2011.

A Heavenly Christmas moet het vooral van de acteurs hebben en Kristin Davis en Eric McCormack spelen een leuk koppel. De bijrol van Shirley MacLaine is vooral bedoelt voor de komische noot. Geen topper van Hallmark maar leuk voor een keer tijdens de Kerstdagen.

Duidelijk gericht op een ouder publiek, gezien het grove geweld en de hoeveelheid bloot.

Eind jaren 70 verscheen er het stripblad “Heavy Metal” welk een Amerikaans blad was voor SF- en Fantasy-liefhebbers. Diverse verhalen uit dit blad werden gebruikt voor deze film. Met een budget van 9,3 miljoen dollar was Heavy Metal bepaald geen goedkope film. De productie duurde maar liefst 3 jaar en aan de film werkten diverse muziekartiesten mee, die bekend zijn in het heavy metal-genre, zoals Sammy Hagar, Stevie Nicks, Cheap Trick en Black Sabbath. Met een opbrengst van 20 miljoen dollar was de film tevens een succes.

Mij kon de film totaal niet bekoren. Heavy Metal is opgedeeld in 8 verschillende, korte animatiefilms, die qua stijl en animatie nogal van elkaar verschillen. De animatie is vrij pover en de heavy metal muziek weet ook niet altijd te boeien. Eén van de bedenkers van deze film was de beroemde striptekenaar en illustrator Richard Corben.

Regisseur Guillermo Del Toro laat andermaal zien een gave te hebben om een verhaal met visuele beelden te vertellen.

Hellboy ziet er dan ook prachtig uit. Met name de make-up is magnifiek, decors zijn bijzonder fraai en ook de trucages mogen er zijn (hoewel die jonge Hellboy er aan het begin wel erg nep uitzag).

Inhoudelijk stelt de film echter teleur. Het verhaal is matig en springt van de hak op de tak. Daarnaast is de rol van de menselijke agent Rupert Evans behoorlijk irritant en wordt de verhaallijn over de driehoeksverhouding tussen Hellboy, de paranormaal begaafde Liz en de FBI-agent John Myers nauwelijks uitgewerkt.

Niettemin is Hellboy een vrij aardige comicboek verfilming die dankzij de zwarte humor en leuke personages het bekijken meer dan waard is.

Overtreffend vervolg die zijn voorganger op vrijwel alle punten weet te verbeteren.

Visueel is de film een plaatje om in te lijsten. Prachtige decors, verbluffende trucages en magnifieke make-up effecten maken van Hellboy II één van de mooiste comicboek verfilmingen tot op heden.

De minpunten van de eerste film zijn nagenoeg verdwenen in dit vervolg. Het verhaal wordt vlot en vol humor verteld. Ron Perlman is wederom op dreef als de antiheld Hellboy en krijgt goed tegenspel van Luke Goss als de schurk Nuada.

Een perfecte mix van entertainment en visuele pracht.

In 2003 brak regisseur Pieter Kuijpers landelijk door met zijn geslaagde film Van God Los die losjes was gebaseerd op de criminele Bende Van Venlo. Tot op de dag van vandaag is dat nog altijd zijn meest succesvolle en meest gewaardeerde film. De van oorsprong Tegelse regisseur keert terug naar zijn roots met de film Hemel Op Aarde die zich afspeelt in een Limburgs dorpje eind jaren 70.

Velen zullen bij het zien van de film een vorm van nostalgie ervaren dankzij het typisch jaren 70 uiterlijk, de muziek van Grease en de komst van de eerste videotheken. Het verhaal over een vroomse jongen die verliefd wordt op een terminaal ziek meisje had algauw kunnen veranderen in een sentimentele tranentrekker, maar Kuijpers weet het geheel in goede banen te leiden en dankzij een gezonde dosis humor voelt de film nergens zwaar aan. Het acteerwerk van de gehele cast verdient een pluim. De film wordt daarnaast ondersteund door mooie muziek van de Limburgse band Rowwen Hèze.

Al met al dus een geslaagde film.

De legende van de Griekse held Hercules is al talloze malen verfilmd. Eind jaren ’50 waren de films met krachtpatser Steve Reeves ontzettend populair en hierna werd de rol van Hercules nog vertolkt door o.a. Reg Park, Arnold Schwarzenegger, Lou Ferrigno en meer recentelijk Kevin Sorbo.

De productie-maatschappij RHI Entertainment kwam in 2005 met deze miniserie op de proppen. In tegenstelling tot de tv-serie uit de jaren ’90 is deze miniserie een stuk getrouwer aan de Griekse mythologie. Maar dat is ook het enige pluspunt aan deze tenenkrommend slechte miniserie. Het verhaal van Charles Edward Pogue is bar slecht en springt van de hak op de tak. Het tempo is erg laag, waardoor deze miniserie zich met een slakkengang voortbeweegt. De trucages zijn lachwekkend en voor een mini-serie uit 2005 ver beneden de maat. En hetzelfde kan gezegd worden van de acteerprestaties. Paul Telfer heeft de looks van een Hercules, maar is voor de rest volkomen kleurloos en mist de charme en vooral humor van bv. Kevin Sorbo om van Hercules een interessant personage te maken. Leelee Sobieski is even saai als altijd en ook de bekende namen in de cast kunnen niet imponeren.

Dit alles maakt van deze miniserie een gemiste kans die zeker niet bij de geslaagde verfilmingen van de beroemde Griekse held gerekend mag worden.

De Griekse held Hercules is al talloze malen eerder verfilmd. Hij is dan ook al door diverse krachtpatsers vertolkt. Bodybuilders als Steve Reeves, Mark Forest en Reg Park maakten in de jaren 50 en 60 talloze Hercules-films voor diverse Italiaanse filmstudio’s. Ook beroemde bodybuilders als Arnold Schwarzenegger en Lou Ferrigno hebben gestalte gegeven aan de mythologische krachtpatser. In de jaren 90 was Hercules populairder dan ooit dankzij de tv-serie Hercules: The Legendary Journeys met Kevin Sorbo in de hoofdrol en de Disney-animatiefilm Hercules uit 1997.

In 2014 verschenen er maar liefst 3 Hercules-films. The Legend Of Hercules met Kellan Lutz en Hercules Reborn met John Morrison zijn het benoemen nauwelijks waard. Deze versie met Dwayne Johnson is voor een beduidend hoger budget gemaakt en ziet er dan ook een stuk beter uit dan voorgenoemde films. Toch weet ook deze film niet boven de middelmaat uit te steken en dat is met name dankzij het warrige en inspiratieloze script, wat lichtjes is gebaseerd op de stripboeken “Hercules: The Thracian Wars”.

Dwayne Johnson heeft de nodige uren in de sportschool doorgebracht en nog wat extra spiermassa gekweekt op zijn toch al imposante fysiek, maar helaas kan ook hij weinig maken van dit halfbakken script met weinig interessante personages. Hercules is maar een saaie piet en het zijn vooral de bijfiguren die deze film nog enigszins kleur geven. Acteurs als John Hurt, Rufus Sewell en Ian McShane stellen niet teleur.

De actie kan ermee door, maar ook hier wordt weer teveel vertrouwd op flitsende trucages en snelle montage en niet zozeer op goede, ouderwetse choreografie. Al met al is deze Hercules dan ook een middelmatige actiefilm geworden, die nauwelijks vernieuwend is te noemen.

Hercules and the Amazon Women is het eerste deel van een vijfdelige reeks TV-films die losjes gebaseerd zijn op de Griekse held Hercules, hier met de nodige humor vertolkt door de Amerikaanse acteur Kevin Sorbo. Alle vijf de tv-films werden volledig opgenomen in Nieuw-Zeeland en dat zorgt voor prachtige beelden van het ongerepte landschap aldaar.

Voor TV-begrippen ziet deze TV-film er bijzonder goed uit, met mooie decors en kostuums, fraaie trucages en prachtige fotografie. De muziek van Joseph LoDuca schept de juiste sfeer en elke acteur lijkt goed op z’n plaats te zitten. In de bijrollen zien we de veteraan Anthony Quinn die op komische wijze gestalte geeft aan de Oppergod Zeus.

Hercules and the Circle of Fire is het derde deel uit de reeks tv-films die er over de Griekse held Hercules in de jaren ’90 werden gemaakt. Dit deel vond ik veruit het beste uit de reeks, dankzij een vermakelijk script en amusante vertolkingen.

Net als de vorige twee delen ziet ook The Circle of Fire er weer prima uit met fraaie decors en kostuums en voor tv-begrippen zeer goede trucages. Dit deel introduceerde ook Tawny Kitaen als de toekomstige vrouw van Hercules.

Dit vijfde en laatste deel uit de reeks tv-films rondom Hercules is veruit de minste en dat komt met name omdat het grootste gedeelte wordt opgevuld met flashbacks naar de eerste vier tv-films. Dit haalt continu de vaart uit het verhaal, wat wel jammer is, want op papier had dit verhaal best veel potentie.

De geschiedenis van de Minotaurus is natuurlijk een leuk gegeven voor een film, maar hiermee wordt in deze film nauwelijks tot niets gedaan. Waarschijnlijk was het budget op, en werd er daarom veel gebruik gemaakt van flashbacks om zodoende geld te besparen. Wellicht hadden ze het geld beter kunnen besparen door deze vijfde tv-film achterwege te laten en het gegeven van Hercules en de Minotaurus uit te werken in één van de tv-afleveringen van de tv-serie Hercules: The Legendary Journeys die hierna volgde en waarin Anthony Quinn en Tawny Kitaen niet meer in meespeelden.

Qua aankleding ziet The Maze of the Minotaur er weer uitstekend uit en met name de make-up effecten voor de Minotaurus zijn indrukwekkend.

Vierde deel uit de reeks tv-films rondom de mythologische krachtpatser Hercules, hier wederom met behoorlijk enthousiasme vertolkt door Kevin Sorbo. Het fantasievolle verhaal wordt vlot verteld en bevat enkele spectaculaire scènes, waarvan de vechtscène tussen Hercules en de 2,30m ex-worstelaar Jorgé Gonzalez het leukste is.

Net als de overige afleveringen ziet ook deze tv-film er weer bijzonder goed uit, hoewel de driekoppige hond Cerberus wat minder geslaagd is.

Na de goede start van Hercules and the Amazon Women stelt dit tweede deel ietwat teleur. Het verhaal is rommelig en met name de humor uit het eerste deel wordt hier nodig gemist. Kevin Sorbo blijkt een uitstekende Hercules te zijn, maar de rest van de cast acteert matig. Net als z’n voorganger ziet deze tv-film er voor tv-begrippen bijzonder goed uit. Met name de trucages verdienen een pluim. Ook de aankleding en decors zijn het vermelden waard.

De Highlander-reeks begon ooit sterk met de eerste film uit 1986. De vier films erna zijn echter nauwelijks het vermelden waard. De tv-serie uit de jaren 90 was wel uiterst vermakelijk en hoofdrolspeler Adrian Paul nam in de vierde Highlander-film definitief het stokje over van Christopher Lambert.

De serie was eind jaren 90 al afgelopen en deze film komt dus als mosterd na de maaltijd. Toch had ik nog wel hoop bij dit vijfde deel: op papier zag het verhaal er nog best aardig uit. Het gegeven van een groep onsterfelijken die op zoek gaan naar de bron van onsterfelijkheid had nog best potentie om uit te groeien tot een aardige film.

Maar het uiteindelijke resultaat is echter erbarmelijk slecht. Het verhaal raakt hier kant nog wal, de karakters zijn te bizar voor woorden. Het acteerwerk van de volledige cast is tenenkrommend slecht. De vormgeving van de film lijkt op een goedkope Oost-Europese videoclip. Niet verwonderlijk aangezien de film ook voor een grootste deel in Litouwen is opgenomen.

Over het geheel ziet de film er spotgoedkoop uit (ondanks het budget van 13 miljoen dollar). Highlander: The Source is een draak van een film en de laatste nagel aan de doodskist van de Highlander-reeks.

The Lord Of The Rings is één van de beste filmtrilogieën uit de geschiedenis. Het is ook één van de meest succesvolle filmreeksen ooit, zowel commercieel als artistiek.

De films waren gebaseerd op de al even beroemde boeken van J.R.R. Tolkien. Een vervolg op The Lord Of The Rings heeft hij nooit geschreven. Zo'n 20 jaar voor zijn beroemde trilogie schreef hij wel het kinderboek The Hobbit. En dus werden er na het succes van The Lord of the Rings al gauw plannen gesmeed om dit boek eveneens te verfilmen. Het duurde echter nog bijna 10 jaar voordat de eerste film het levenslicht zag.

Het eerste wat opvalt is de lengte! Het boek bestaat uit slechts 250 pagina's (ter vergelijking, The Lord of the Rings bestond uit ruim 1500 pagina’s), maar toch heeft Peter Jackson dit weten uit te smeren over drie films.

Ikzelf was dan ook erg sceptisch ten opzichte van deze nieuwe trilogie en vreesde voor het ergste. Deze film wist die angst dan ook niet geheel weg te nemen. Het goede nieuws is dat de film weer de sfeer van The Lord of the Rings uitademt. Dat betekent wederom prachtige beelden van de ongerepte natuur in Nieuw-Zeeland, uitstekende visuele effecten alsmede prachtige decors en kostuums. Het slechte nieuws is dat de film enorm langdradig is, waarbij het verhaal van tijd tot tijd wordt stilgelegd door ellenlange dialogen. De actie is op bepaalde punten erg overdreven en de ontwikkeling van de karakters is hier vrij matig. Maar wellicht dat dit laatste in de komende twee films wordt goedgemaakt.

Het is hier ook duidelijk te merken dat The Hobbit niet op drie boeken is gebaseerd, dus een rode draad die door het verhaal loopt valt hier nauwelijks te ontdekken. Nergens weet ze dan ook het niveau van de originele trilogie te benaderen. Veel scènes hebben we ook al eens eerder (en beter) gezien in The Lord of the Rings.

Sluitstuk van The Hobbit-trilogie. Met een speelduur van iets minder dan 2,5 uur is deze film de kortste uit de trilogie. Dat komt de film enigszins ten goede. De lange dialogen zijn grotendeels achterwege gelaten en de film pakt aan het einde groots uit met een enorme veldslag. Alle verhaallijnen worden in deze film uitgewerkt, waardoor je als kijker weer het gevoel hebt naar een film te kijken. Het ziet er allemaal spectaculair uit en is door regisseur Jackson vakkundig in beeld gebracht.

The Hobbit haalt het als trilogie bijlange na niet bij The Lord Of The Rings, maar uiteindelijk is het toch een redelijk vermakelijke trilogie geworden, die nog altijd beter is dan de gemiddelde fantasy-film. Martin Freeman was een goede Bilbo Baggins en Ian McKellen blijft leuk als Gandalf. Lee Pace steelt de show als de weinig charismatische elfenkoning. Ook op de rest van de cast heb ik weinig aan te merken. Al met al een goed einde van een trilogie die in eerste instantie moeite had om uit de startblokken te komen.