Meningen

Pixar begon ooit met de film Toy Story en na een vermakelijk vervolg, duurde het 11 jaar voordat deel 3 in de bioscopen verscheen. In die tussentijd heeft Pixar enorme sprongen gemaakt op het gebied van animatie en dat is wel te zien als je deel 3 vergelijkt met de eerste twee delen.

Toy Story 3 is één van de leukste animatiefilms van Pixar. De humor is bij vlagen briljant en wat heb ik weer in een deuk gelegen om Buzz Lightyear. Met name die scène waarin hij recet wordt en wordt teruggezet naar fabrieksinstellingen en daardoor alleen maar Spaans spreekt, is hilarisch.

Pixar en vervolgfilms. Het is een beetje een ongelukkige combinatie. Oké, commercieel gezien natuurlijk niet want die vervolgen brengen bakken met geld op, maar op artistiek niveau komen ze vaak nog niet in de buurt van het origineel. De Cars-reeks, Incredibles 2 en Finding Dory waren stuk voor stuk middelmatige films die weinig nieuws te bieden hadden.

De uitzondering op die regel was nog wel de Toy Story-reeks. Stuk voor stuk prima films, die qua niveau niet onderdoen voor elkaar en misschien nog altijd wel het beste zijn wat de Pixar-studio te bieden heeft. Toy Story 3 was zo'n beetje het beste sluitstuk van welke trilogie dan ook en had een perfect einde, maar helaas kiest Pixar er dan toch weer voor om 9 jaar later er nog een vierde deel uit te poepen (waarschijnlijk om commerciële redenen). En helaas lijdt deze 4e film aan hetzelfde euvel als de vervolgfilms uit de andere reeksen.

Het verhaal is flinterdun en bepaalde scènes (zoals de reddingscène van Forky uit de antiekwinkel) worden veel te lang uitgerekt. De rol van Buzz Lightyear is ditmaal erg beperkt en dat is jammer, want hij blijft het leukste personage uit de reeks. De bijfiguren zijn ook niet bijster interessant. Wat rest is de prima animatie, maar dat mag je tegenwoordig ook wel als minste verwachten bij een Pixar-film. Alleen aan het einde laat de film nog iets van zijn vroegere briljantie zien. Voor de rest is dit in mijn ogen een compleet overbodig vervolg,

Eerste deel uit de Transformers-reeks en nog altijd veruit de beste.

Op actiegebied stelt de film niet teleur en de special-effects zien er indrukwekkend uit. Dat het verhaal en de karakters naar de achtergrond worden geschoven ten faveure van de actie mag bij een regisseur als Michael Bay niet als een verassing heten. De menselijke acteurs zijn saai en het zijn de Transformers die de show stelen.

Zwakste deel uit de reeks. De actie is zo over-the-top dat het gewoonweg niet meer om aan te zien is.

Een film zonder noemenswaardig verhaal die bijna drie uur duurt, is voor mij een beetje teveel van het goede. Dit zal voor mij dan ook de laatste Transformers-film worden.

Deze derde film is een verbetering ten opzichte van deel 2, maar kan nog altijd niet tippen aan het vermakelijke eerste deel.

Michael Bay concentreert zich in deze film gelukkig weer wat meer op de Transformers zelf en de flauwe humor uit deel 2 is gelukkig achterwege gelaten. Toch is ook deze film met ruim twee-en-een-half uur weer veel te lang.

Na een spectaculaire openingsscène, stort de film in elkaar. Het verhaal is flinterdun. Voor mij ongebrijpelijk dat de schrijver van de film Arlington Road en deze film één en dezelfde persoon zijn, namelijk Ehren Kruger.

Het verhaal is eigenlijk niet meer dan een aaneenschakeling van de ene op de andere actiescène en na een speelduur van twee-en-een-half uur begon me dit als kijker zelfs te irriteren.

De menselijke acteurs zijn wederom een stuk minder interessant dan de CGI robots, met uitzondering van John Turturro, die wel weer leuk op dreef is. De ouders van Sam Witwicky vond ik daarentegen mateloos irritant.

Transformers 2 is in mijn ogen niet de vermakelijke popcornfilm die de eerste film wel was.

Wanneer je Bumblebee meerekent, is Rise of the Beasts alweer het 7e deel uit de Transformers-reeks. De eerste film uit 2007 vind ik nog altijd één van de betere actiefilms die ik heb gezien, maar de vervolgen zijn van een wisselende kwaliteit. Deel 3 vond ik dan nog het meest geslaagde vervolg. De laatste film The Last Knight, had een belabberd script, maar was op actiegebied nog wel indrukwekkend. Bumblebee heb ik zelfs nog nooit gezien.

Het succes van de reeks was tanende en alhoewel Bumblebee een succes was, werd die film maar voor een fractie van het budget gemaakt en bracht ze aanzienlijk minder in het laatje dan haar voorgangers. Met Rise of the Beasts wordt er weer een torenhoog budget tegenaan gegooid en gezien de teleurstellende opbrengst aan de bioscoopkassa's, lijkt het mij verstandig als de filmproducers eens gaan nadenken of het niet tijd wordt om te stoppen met de reeks. Zeker nu de reeks in China ook niet meer zo'n indrukwekkende cijfers laat zien.

Rise of the Beasts is een vermakelijke Transformer-film, maar verder ook niet veel bijzonders. De film kijkt makkelijk weg en gelukkig hebben ze ook de speelduur ingekort, nadat de delen 2 t/m 5 allemaal 2,5 uur of langer duurden. 2 uur is ruim voldoende voor een film die inhoudelijk niet veel te melden heeft en waarbij de menselijke karakters het overduidelijk afleggen tegen de Transformers.

Transylvania is een uitstekende film van de Franse regisseur Tony Gatlif, die hier een soort reclamefilmpje maakt voor Roemenië. Het verhaal is niet bijzonder sterk en wordt gedragen door de prachtige muziek, de uitstekende hoofdrolspelers Asia Argento en Birol Ünel en de mooie locaties.

Een film boordevol passie!

Tijdens de Black Friday sale vorig jaar November zag ik deze film voorbij komen en de cover in combinatie met de mooi vormgegeven box zagen er wel leuk uit, dus ik had de gok gewaagd en heb deze film aangeschaft, zonder ook maar enige kennis waar de film eigenlijk over ging. Dat het een Assepoester film was, kwam ik pas achter toen ik hem voor de eerste keer bekeek. Ik had niet de link gelegd dat Aschenbrödel blijkbaar de Duitse benaming voor Assepoester is.

Wanneer je zonder enige voorkennis een film bekijkt, kan dit wel eens uitlopen op een teleurstelling. Kijk je een film via een streamingsdienst en bevalt hij niet, dan is het alleen een verspilling van je tijd. Bij het fysiek kopen van een film is het helaas ook nog eens weggegooid geld. Maar dat risico durfde ik te nemen. Zoals gezegd zag de cover er mooi uit en is de film in een prachtige versie uitgebracht op 4K. En gelukkig stelde de film zelf ook niet teleur en was het één van de meest vermakelijke films die ik in 2023 heb gezien.

Tre Nøtter Til Askepott, zoals de originele titel luidt, is een moderne bewerking van het sprookje van Assepoester. Deze film haalt haar inspiratie uit diverse bronnen, waaronder de beroemde Disney-film uit 1950 alsmede de Tsjechische film Tri Orísky Pro Popelku uit 1973. Deze nieuwe versie kan zelfs gezien worden als een remake van de film uit 1973. Het prachtige sneeuwlandschap in combinatie met de mooie, blonde hoofdrolspeelster deden mij ook denken aan de film Frozen.

Astrid Smeplass is in haar thuisland Noorwegen beter bekend onder haar artiestennaam Astrid S. In 2013 deed ze op 16-jarige leeftijd mee aan de Noorse versie van Idols en eindigde daar op de 5e plaats. In de jaren daarna wist ze een verdienstelijke zangcarrière op te bouwen en probeerde ze met deze film ook haar geluk als actrice. Ondanks dat dit toch zeker gezien mag worden als een geslaagd debuut, heeft ze tot op heden geen nieuwe film op de planning staan. Jammer, want Smeplass is een zeer mooie verschijning en heeft hier precies de juiste flair om het personage van Assepoester zowel stoer als sympathiek over te laten komen.

De opnames in Noorwegen en Litouwen zijn werkelijk oogverblindend en geven dit verhaal de sfeer die het nodig heeft. Het origineel Tri Orísky Pro Popelku is in Duitsland onder de naam Drei Haselnüsse Für Aschenbrödel een echte Kerstklassieker (ondanks dat de film niets met Kerstmis te maken heeft). Wellicht dat de makers van deze remake dat ook in hun achterhoofd hadden, want de ouderwetse dorpen en sneeuwachtige landschappen creëren al snel een sprookjesachtige sfeer die tijdens de koude wintermaanden prima te behappen is. Het verhaal wordt vlot verteld en de korte speelduur wordt hierbij optimaal benut. De acteurs zijn niet allemaal even geslaagd, maar hoofdrolspeelster Smeplass en Ellen Dorrit Petersen als de valse stiefmoeder maken veel goed.

Een prima sprookjesfilm voor zowel jong en oud.

Gebaseerd op het beroemde boek “Treasure Island” uit 1883 van schrijver Robert Louis Stevenson. De setting in deze film werd echter verplaatst van de 19e eeuw naar de toekomst, waarin schepen door het heelal vaarden in plaats van over de oceanen. Voor de regie tekenden Ron Clements en John Musker, die eerder verantwoordelijk waren voor de klassiekers The Little Mermaid en Aladdin, alsmede Hercules. Met een budget van 140 miljoen dollar was Treasure Planet de duurste animatiefilm ooit. De film was een combinatie van traditionele 2D-animatie en het moderne 3D-computeranimatie.

Het resultaat is echter minder spectaculair dan van tevoren werd gedacht. De combinatie van 2D met 3D-animatie ziet er behoorlijk nep uit en de karakters komen niet echt uit de verf. Met name de robot B.E.N. (met de stem van Martin Short) is behoorlijk irritant. Treasure Planet bevat dan ook niet de charme van de oude Disney-films en mag zich toevoegen in het rijtje van Atlantis: The Lost Empire. Het verhaal is op zich best vermakelijk en het tempo van de film ligt hoog, maar nergens heb je echt het gevoel naar een Disney-film te kijken. De film werd dan ook één van de grootste flops uit de geschiedenis van Disney. Mede hierdoor besloot het Disney-hoofd van animatie om geen nieuwe 2D-animatiefilms meer te produceren, buiten diegene die al in productie waren (Brother Bear en Home On The Range). Een teleurstellend besluit, aangezien 2D-animatiefilms het handelsmerk waren van Disney, die hiermee in de jaren ’90 enorme successen boekten.

Troy is geïnspireerd op het oude verhaal van de Trojaanse oorlog uit de ‘Ilias’ van de Griekse dichter Homerus. Maar behalve de oorlog zelf heeft deze film bitter weinig met dat verhaal te maken. Net als de tv-film Helen Of Troy worden ook hier weer de Trojanen als goeierikken en de Grieken als slechterikken afgeschilderd. Achilles is hier een krijger die vooral voor eigen glorie vecht en niet voor zijn liefde voor vaderland. Het verhaal heeft ook weinig om het lijf, maar het is onterecht om Troy als een inhoudsloze knokfilm af te schilderen. De film ziet er prachtig uit, maar heeft inhoudelijk ook zeker wat te bieden. Brad Pitt speelt een weinig charismatische rol als Achilles, maar dat was waarschijnlijk ook de bedoeling. Zijn karakter heeft de meeste diepgang en kent ook de grootste ontwikkeling gedurende de film. De Australische acteur Eric Bana speelt zijn rivaal Hector en is een stuk charismatischer (maar daardoor ook minder interessant). Acteerveteraan Peter O’Toole is altijd al één van mijn meest favoriete acteurs en stelt ook hier weer niet teleur. Hij geeft de film de nodige drama mee. Ook Brian Cox is een acteur waarop je altijd wel kunt vertrouwen om een goede schurkenrol af te leveren. Het liefdesduo Orlando Bloom en Diane Kruger vond ik daarentegen oersaai. Ook de rollen van Sean Bean als Odysseus en Brendan Gleeson als Menelaus hadden wat beter uitgewerkt mogen worden. Voor de rest is Troy entertainment van de bovenste plank!

Naast de bioscoopversie van 163 minuten, circuleert er ook een ‘directors cut’ van 196 minuten. Deze film is wezenlijk beter dan de bioscoopversie en kent meer diepgang in de personages en meer expliciet geweld, waardoor de film een stuk volwassener wordt. Die waardering van 4 sterren is dan ook vooral voor deze versie.