Hier kun je zien welke berichten Dievegge als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Abel (1986)

4,0
0
geplaatst: 18 mei, 08:22 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
In plaats van de ideale gezinnetjes die al te vaak het scherm teisteren, krijgen we hier een niet te best functionerend gezin voorgeschoteld. De zoon is een luie krent met een gebrek aan sociale vaardigheden. De pater familias stelt zich op als een autoritaire figuur met conservatieve waarden, maar hij wordt niet ernstig genomen. Zijn vrouw is nog de meest stabiele, maar dat is niet moeilijk. Het leidt tot kolderieke situaties en geruzie om pietluttigheden. De grappigste momenten zijn wanneer Abel zich in het toilet opsluit met de televisie, en het autoportier dat eraf gaat door een lantaarnpaal. Soms komt het op het randje van slapstick, maar er zit ook een ernstige ondertoon in. Veel mensen zitten vast in een zinloze situatie en weten niet wat ze met hun leven aan moeten.

Ook visueel zitten er originele momenten in, zoals die roltrap vanuit een schuine camerapositie, waarop de mensen naar voren lijken te leunen. Ja, dit is een van de beste Nederlandse komedies.

Absence of Malice (1981)

4,5
0
geplaatst: 17 augustus 2014, 11:45 uur [permalink]
Dit script was het debuut van Kurt Luedtke, die als voormalig journalist het krantenwereldje goed kende. Er zijn genoeg voorbeelden van mensen van wie de carrière bergaf ging nadat hun reputatie beklad werd in de media, zonder dat ze officieel van iets beschuldigd werden. Journaliste Megan Carter (Sally Field) komt voor het dilemma te staan of ze insinuaties over ondernemer Michael Gallagher (Paul Newman) al dan niet moet publiceren. Wanneer ze dat doet, na uitgebreid overleg met een jurist en haar hoofdredacteur, zijn de gevolgen nauwelijks te overzien.

Een tweede thema is de normvervaging bij justitie. Procureur-generaal Elliott Rosen (Bob Balaban) creëert bewust een lek over Gallagher. Het voorval waarbij een dossier "toevallig" blijft rondslingeren in een kamer met een journalist is volgens Luedtke echt gebeurd.

Een derde thema is het taboe rond abortus in katholieke middens, toen nog meer dan nu. Dit is op een slimme manier in de plot geïntegreerd.

Sally Field speelt een van haar beste rollen, fragiel maar gedreven. De rol van Paul Newman, de zoon van een maffioso, was oorspronkelijk voor Al Pacino bedoeld. Toen deze niet kon, hebben ze de Italiaans klinkende naam veranderd in Gallagher.

Een detail voor muggenzifters: als je de dvd op pauze zet op het moment dat een krantenartikel in close-up komt, zie je dat dezelfde alinea, die niets met het onderwerp te maken heeft, meermaals gebruikt wordt.

Agnes of God (1985)

4,0
0
geplaatst: 20 november 2014, 21:36 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
John Pielmeier bewerkte zijn eigen toneelstuk over een babymoord in een klooster tot een filmscript. Het was losjes gebaseerd op waargebeurde feiten.

Drie actrices op dreef spelen drie sterke personages. Alle drie zijn ze katholiek opgevoed, maar onder invloed van hun verleden hebben ze een verschillende geloofsopvatting. Gerechtspsychiater Martha Livingston (Jane Fonda) is afvallig en zoekt een rationele verklaring voor de zwangerschap van Agnes. Moeder-overste Miriam Ruth (Anne Bancroft) wil in mirakels geloven ondanks haar twijfels. Agnes zelf (Meg Tilly) gelooft onvoorwaardelijk, neigend naar godsdienstwaanzin.

De combinatie van een detectiveachtige verhaallijn met het geloofsvraagstuk is gedurfd. Er blijkt een rationele verklaring mogelijk te zijn - een landarbeider heeft Agnes zwanger gemaakt - maar toch laat Pielmeier een kleine opening voor wie per se in een miraculeuze verklaring wil geloven.

Akeelah and the Bee (2006)

3,5
0
geplaatst: 4 augustus 2016, 11:14 uur [permalink]
Terwijl andere jongeren zich bezighouden met het consumeren van lysergeenzuurdi-ethylamide of zich neervlijen op przewalskipaarden, wordt Akeelah getraind voor een spellingwedstrijd. Deze spelling bees zijn een begrip in de V.S. In 1995 was het beslissende woord xanthosis. Het niveau voor die leeftijd is uitzonderlijk. De druk waaronder die kinderen komen te staan, kan op het randje van het onverantwoorde zijn. A Boy Named Charlie Brown (1969) behandelde hetzelfde onderwerp. Terecht beklemtonen ze dat leren spellen niet enkel een kwestie is van woordenlijsten blokken, maar ook van inzicht in de etymologie.

Het is straf hoe goed sommige kindacteurs zjn. De twaalfjarige Keke Palmer laat spontaniteit, aplomb en natuurtalent zien. Laurence Fishburne en Angela Bassett worden herenigd. Behalve over een wedstrijd gaat het ook over menselijke relaties. Beproefde middelen worden uit de kast gehaald om het meeslepend en ontroerend te maken. Het werkt. Een aanrader voor de jeugd, maar ook genietbaar voor volwassenen.

All or Nothing (2002)

3,5
0
geplaatst: 12 augustus 2015, 17:35 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
I had that, and mash, and like... green cauliflower stuff.

Realistisch portret van drie probleemgezinnen uit de arbeidersklasse. Ze zijn niet extreem arm, maar werken deeltijds of zonder vast contract in slecht betaalde jobs. Een deel van hun problemen hebben ze aan zichzelf te wijten: ongezond eten, alcoholisme, luiheid...

Je krijgt sympathie voor de personages ondanks hun stommiteiten. Het enige echt onsympathieke personage is Jason, die Donna zwanger maakt maar dan niet de verantwoordelijkheid op zich wil nemen. De hartaanval van Rory is een climax die zijn gezinsleden bijeenbrengt met wat vage beloften en goede voornemens. Rory leert zelfs broccoli eten - "groene bloemkool".

Eén aspect is niet echt realistisch: dat er zoveel ernstige gesprekken zijn. In werkelijkheid praten mensen vooral over voetbal, het weer en roddels, maar ja, twee uur geklets over koetjes en kalfjes zou maar vervelend zijn.

All the President's Men (1976)

4,5
2
geplaatst: 1 juni, 18:07 uur [permalink]
Carl Bernstein en Bob Woodward zijn de geschiedenis in gegaan als de ultieme onderzoeksjournalisten. Ze hadden een verschillende achtergrond, maar waren gedreven door een gemeenschappelijk doel: het onthullen van de waarheid. Het vergt wel wat kennis om alles te kunnen volgen; sommige namen die toen vaak in het nieuws zaten, klinken nu niet meer bekend.

Redford en Hoffman hebben zich erg ingewerkt in hun rol door zich in het onderwerp te verdiepen en enkele maanden op een krantenredactie rond te hangen. Ze hebben de echte journalisten leren kennen. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld; onderbreken elkaar en vullen elkaars zinnen aan. Mooie nevenrollen zijn er voor Jason Robards als de kritische redacteur en voor Jane Alexander als de boekhouder die met het dilemma worstelt of ze al dan niet zal praten.

De focus ligt op de dialogen, maar de cinematografie van Gordon Willis mag er ook zijn. Er is een tegenstelling tussen de zakelijke en fel belichte redactie en de donkere, paranoïde sfeer van de ondergrondse parkeerplaats.

De top van de Republikeinse Partij bestond destijds uit een bende schurken, maar een paar dappere verslaggevers hadden de moed en het doorzettingsvermogen om hen aan de kaak te stellen. Vandaag zou zoiets wellicht niet meer mogelijk zijn. Kranten staan onder druk om winst te maken en politici te vriend te houden, waardoor dit soort onderzoeksjournalistiek dreigt te verdwijnen.

Amantes del Círculo Polar, Los (1998)

Alternatieve titel: The Lovers of the Arctic Circle

5,0
0
geplaatst: 18 oktober 2013, 10:30 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
De Spaanse film kent na 1990 een bloeiperiode met regisseurs als Pedro Almodovar en deze Julio Medem. Het is een mooi voorbeeld van hoe je een verhaal kunt vertellen met sprongen in de tijd. Er zijn allerlei verbanden, dingen die terugkeren: de naam Otto, het beroep piloot enz. Het gebruik van palindroomnamen kwam al voor in "De ontdekking van de hemel", maar dat kan toeval zijn.

De kindacteurs zijn verrassend goed. Medem zei daarover dat dat het moeilijkste aspect was bij het maken van de film, maar dat hij tevreden is over het resultaat.

Het centrale motief is de cirkel, ook al in de titel. Het hoofdpersonage probeert een cirkel rond te maken door zijn jeugdliefde terug te vinden.

Het einde vind ik zeer sterk, juist omdat het afwijkt van de gedwongen happy ends in Hollywood. De acteur heeft tijdens de opnames trouwens urenlang in die boom gehangen. In het begin vond hij het leuk, maar na een tijdje begon alles pijn te doen.

Amants Criminels, Les (1999)

Alternatieve titel: Criminal Lovers

3,5
0
geplaatst: 31 januari 2016, 19:15 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Het begint als Natural Born Killers meets de gebroeders Grimm, met veel actie. Dan dreigt het stil te vallen wanneer ze opgesloten zitten, maar dat wordt tegengegaan door de flashbacks waarin duidelijk gemaakt wordt wat de aanleiding was van hun daden. Het laatste bedrijf is weer dynamisch, met een achtervolging.

De jongen heeft zich laten manipuleren door het meisje. Toen hun gijzelnemer zich teder begon te gedragen, deed dat me denken aan dat beeld van Saddam Hoessein met een kind op z'n schoot. Het thema van de onderdrukte seksuele geaardheid komt wel vaker voor bij Ozon.

Amintiri din Epoca de Aur (2009)

Alternatieve titel: Tales from the Golden Age

4,0
0
geplaatst: 19 april 2016, 08:22 uur [permalink]
De titel van deze verzameling kortfilms is ironisch, want het gaat over het tijdperk Ceausescu. Het zijn sterke verhalen, betrouwbaar of niet, over gewone mensen onder een dictatuur. Ze worden met humor en een zweem van nostalgie verteld.

De legende van de fotograaf steekt de draak met de "objectieve" verslaggeving onder een autoritair regime, waarin de leider geïdealiseerd voorgesteld wordt. Ik dacht dat ze de foto zo zouden bewerken dat Ceausecu een kop groter leek dan Giscard d'Estaing, maar de echte ontknoping is leuker.

De legende van de luchtverkopers is grappig, maar tegelijk is het pijnlijk dat jonge, gezonde, getalenteerde mensen hun toevlucht moesten nemen tot dat soort oplichterij.

Anjos do Sol (2006)

Alternatieve titel: Angels of the Sun

3,0
0
geplaatst: 28 juli 2014, 11:09 uur [permalink]
Aangename verrassing. Ik had hem zonder hoge verwachtingen geleend omdat ik weinig Braziliaanse films ken. Het onderwerp van vrouwenhandel wordt vanuit verschillende invalshoeken benaderd. Wanneer de meisjes proberen te ontsnappen, wordt het spannend.

Anne of the Thousand Days (1969)

Alternatieve titel: Anne of a Thousand Days

4,5
0
geplaatst: 9 augustus 2016, 13:14 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Heel wat fictie is gebaseerd op de relatie tussen Hendrik VIII en Anna Boleyn, maar dit is de beste versie. De twee hoofdrolspelers, en Anthony Quayle als de opportunitische kardinaal Wolsey, brengen die namen uit de geschiedenisboeken tot leven. Wolsey wordt voorgesteld als een sluwe manipulator, maar wanneer hij gedumpt wordt, besef je dat hij de ergste nog niet was. Jurist en minister Thomas Cromwell komt er als de grootste smeerlap uit. Henry zelf wordt voorgesteld als een twijfelaar die impulsief was en foute beslissingen nam, maar toch nog een geweten had. Anna evolueert van een onschuldig bakvisje tot een vrouw met een sterke wil. Of zij echt aangestuurd heeft op de dood van Thomas More, valt te betwijfelen.

De rol van godsdienst is interessant. De enige die oprecht devoot lijkt, is Catharina van Aragon. De anderen gebruiken godsdienst als middel om hun ware drijfveer te maskeren: honger naar macht en rijkdom voor zichzelf en hun nageslacht. Dit leidde tot de breuk met Rome en het begin van de Anglicaanse Kerk.

Het is gebaseerd op een toneelstuk van de Amerikaan Maxwell Anderson uit 1948. Wegens thema's als overspel en incest - in een ruimere betekenis dan vandaag - kon dit pas na het afschaffen van de Hayscode op het witte doek. De dialogen zijn meesterlijk. Tijdens informele ontmoetingen gaan de ego's met elkaar in confrontatie. Op officiële gelegenheden als de rechtszitting daarentegen zijn leugens en drogredeneringen troef. Kort voor haar executie wijst Anna er subtiel op hoe klein haar nek is. Het drama is hecht geconstrueerd, met Hendriks beslissing om te scheiden als het centrale kantelpunt. Voor de koning begint en eindigt het met een jachtpartij - cyclische tijd. Op het einde zien we de kleine rougette Elizabeth, die langer dan hijzelf op de troon zal zitten - lineaire tijd.

Een evocatief decor vormen de tuinen van Kent en historische locaties als Hever Castle, waar Anna Boleyn opgroeide. Kostuums en decoratie zijn gebaseerd op schilderijen uit die tijd. Het felrood van Wolseys kardinaalskleed contrasteert met het groen van de koning en het helderblauw van Anna. Op het bal dansen ze een gaillarde op instrumentale Renaissancemuziek. Je wordt meegevoerd naar lang vervlogen tijden, naar het bedrog en de wandaden, maar ook af en toe een sprankeltje hoop en liefde.

Année Dernière à Marienbad, L' (1961)

Alternatieve titel: Last Year at Marienbad

3,0
0
geplaatst: 11 april 2014, 04:29 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Dit is modernistische cinema. Een basisprincipe is het ontbreken van een traditionele plot. We komen nooit te weten of die vrouw daar vorig jaar was of niet; de interpretatie is aan de kijker. Het thema zal dan wel het menselijke geheugen zijn.

De decors en de cinematografie zijn mooi. De muziek van Francis Seyrig is een zeldzaam voorbeeld van hedendaags klassiek in een film, beïnvloed door Olivier Messiaen.

Wat mij tegenstak, was het uitvoerige gebruik van voice-overs. Misschien heeft dat iets te maken met het creëren van vervreemding of zo, maar voor mij leidde het tot al te statische passages waar ik moeilijk mijn gedachten bij kon houden.

Van scenarist Robbe-Grillet heb ik ooit eens de nouveau roman "La Jalousie" proberen te lezen. Ook daarin zat geen traditionele plot; het einde heb ik dan ook niet gehaald.

Zo'n film is immuun tegen kritiek. Als je hem slecht vindt, heb je er niks van begrepen. Typerend is ook dat de uitleg die je achteraf leest, boeiender is dan de film zelf.

Wat mij nog het meeste boeide, was toch dat spelletje met die kaarten of lucifers. Deze variant van nim wordt ook jeu de Marienbad genoemd. Degene die begint, verliest altijd - als zijn tegenstander geen fout maakt. De winnende combinaties zijn 1, 2-2, 3-3, 4-4, 5-5, 1-1-1, 1-2-3, 1-4-5, 2-4-6, 2-5-7, 3-4-7, 3-5-6, 1-1-2-2, 1-1-3-3, 1-1-4-4, 1-1-5-5, 1-2-4-7, 1-2-5-6, 1-3-4-6 en de beginpositie 1-3-5-7. Als je je tegenstander telkens met een van deze combinaties opzadelt, verliest hij altijd.

Wanneer de bekwame speler zelf begint, gokt hij erop dat zij tegenstander een fout zal maken. Absurd genoeg begaat de "onklopbare" speler in één partij een blunder. Er ligt 2-3-6. In plaats van naar de winnende combinatie 1-2-3 te gaan maakt hij er 2-3-5 van, waardoor zijn tegenstander de kans krijgt om zelf naar 1-2-3 te gaan. Deze laat de kans echter liggen en de "onklopbare" speler wint alsnog. Ik vraag me af of iemand deze blunder ooit opgemerkt heeft.

Annie Hall (1977)

5,0
0
geplaatst: 28 juli 2014, 12:35 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Alvy Singer (Woody Allen) blikt terug op zijn knipperlichtrelatie met Annie Hall (Diane Keaton).
De chronologie is niet zo chaotisch als ze lijkt. Alvy en tv-producent Rob (Tony Roberts) hebben de gewoonte elkaar Max te noemen. Rob is degene die Alvy en Annie aan elkaar voorstelt bij een partijtje tennis. Vanaf die scène wordt het verhaal van hun relatie chronologisch verteld: de lift naar Annies appartement met geraniums op het terras, het eerste afspraakje, de minst romantische kusscène uit de filmgeschiedenis, de liefdesverklaring bij Brooklyn Bridge, de eerste breuk, de hereniging, de trip naar L.A. en de definitieve breuk. Af en toe wordt deze chronologie onderbroken door flashbacks en fantasiescènes.

Alles wat vóór de tennisscène getoond wordt, kan als een lange, niet-chronologische inleiding beschouwd worden. Via flashbacks komen we hierin een en ander te weten over Alvy's achtergrond: zijn jeugd in een orthodox-joods gezin in Brooklyn, zijn carrière als schrijver en komiek, zijn mislukte huwelijken met de gewillige Allison (Carol Kane) en de intellectuele Robin (Janet Margolin). Ook Annies ex-minnaars passeren de revue, in een stereotype versie in Alvy's verbeelding. De laatste zin van deze inleiding en de eerste zin van de tennisscène bevatten allebei het woord shower.

Een sterk punt is de psychologische onderbouw van de personages. Er zijn heel wat tegenstellingen tussen Alvy en Annie. Hij is een linkse intellectueel in New York, eet corned beef, denkt heel veel na, is paranoïde en geobsedeerd door de dood. Zij groeide op in Wisconsin in een doorsnee Amerikaans gezin met een antisemitische grootmoeder, eet vegetarisch, is impulsief en houdt van poëzie. Door haar naar een psychotherapeut te sturen, haar boeken over de dood te geven en haar volwassenenonderwijs te laten volgen, hoopt hij haar te veranderen, zoals een schrijver die zijn personages manipuleert. Uiteindelijk zal hij haar ook veranderen, in zijn fantasie, wanneer hij zijn toneelstuk een happy end geeft. Zoals blijkt uit de freudiaanse verklaring van haar droom (singer = Singer), ervaart Annie deze pogingen tot manipulatie als verstikkend. Hun relatie is dan ook gedoemd om te mislukken, zoals al Alvy's relaties.

Een andere tegenstelling is die tussen New York en Los Angeles. The Big Apple wordt voorgesteld als een cultuurstad met romantische plekjes bij de Brooklyn Bridge en in Central Park. L.A. wordt van een minder fraaie kant getoond, met verkeerschaos, nepspiritualiteit, platcommerciële televisie en muziek waarvoor ze awards geven in plaats van oordopjes. Tony Lacey (Paul Simon) is een slijmerige muziekproducent voor wie Annie Alvy in de steek laat.

Wanneer Annie Seems Like Old Times zingt, lijkt dat slechts een liedje dat ze toevallig gekozen heeft. Wanneer Alvy haar op het einde mist en datzelfde liedje door zijn hoofd spookt, krijgt de tekst een persoonlijke betekenis. Woody Allen gebruikte wel vaker populaire liedjes uit de eerste helft van de twintigste eeuw.

Bijzonder is de manier waarop het verhaal verteld wordt: de subjectieve invalshoek, de pittige oneliners ("I love being reduced to a cultural stereotype"). Visueel gebruikt Woody Allen originele technieken: ondertitels die de echte gedachten weergeven, animatie, terzijdes naar de camera en met voorbijgangers op straat. Flashbacks waarbij personages toeschouwer zijn, komen ook voor in Wilde aarbeien en in A Christmas Carol. De twee families worden naast elkaar geplaatst in een splitscreen. De twee therapiesessies daarentegen ("Three times a week") zijn tegelijk opgenomen met een scheidingsmuurtje.

Het is niet autobiografisch, maar de gelijkenissen tussen de twee hoofdpersonages en hun acteurs zijn onmiskenbaar. Diane Hall-Keaton had moeite de filmstudio te overtuigen van Annies mannelijke kledingstijl met wijde kleren en stropdas.

Er zijn heel wat leuke nevenrolletjes. Christopher Walken speelt Annies broer Duane, die vertelt over zijn zelfdestructieve neigingen in een auto en vervolgens een lift geeft. Jeff Goldblum heeft één zinnetje: "I forgot my mantra." Shelley Duvall speelt een zeer magere journaliste met wie Alvy een transsplendid vluggertje beleeft. Sigourney Weaver heeft een cameo als Alvy's bioscoopdate kort voor het einde. Truman Capote speelt een Truman Capote-lookalike. Tv-presentator Dick Cavett speelt zichzelf. Mediafilosoof Marshall McLuhan speelt zichzelf, maar die rol was eigenlijk voor Fellini bedoeld. Stel je voor: een zelfverklaarde filmkenner bekritiseert Fellini; vervolgens komt Fellini zelf te voorschijn met de woorden: "Man, jij begrijpt er helemaal niks van!"

Daar waar zijn vroege komedies het vooral moesten hebben van enkele zeer grappige scènes, creëert Woody Allen hier voor het eerst een uitgekiende structuur, waarin hij zijn humor combineert met psychologische diepgang en invloeden van Bergman en Fellini. De drieënnegentig minuten zijn volgestouwd met briljante vondsten zonder te ver af te wijken van de centrale verhaallijn. Deze film overrompelde me niet vanaf de eerste keer, maar na meermaals herbekijken is hij geleidelijk aan bij mijn favorieten gaan behoren.

Another Country (1984)

4,0
1
geplaatst: 3 februari, 10:20 uur [permalink]
Het is grappig om Colin Firth als jonge snaak te zien. Hoofdrolspeler Rupert Everett daarentegen hebben ze heel oud gemaakt voor de omkaderende proloog en epiloog. Ze spelen twee studenten op een strenge, conservatieve Engelse privéschool in de jaren '30. Thema's zijn de verborgen homoseksualiteit op zo'n jongensinternaat en de communistische sympathieën die sommige intellectuelen hadden in de tijd van de Spaanse Burgeroorlog. De dialogen en de conflictopbouw zijn goed, de acteurs getalenteerd. Aan het wat slepende tempo merk je wel dat het een bewerkt toneelstuk is.

Another Year (2010)

2,5
0
geplaatst: 3 september 2015, 18:27 uur [permalink]
De vier seizoenen volgens Mike Leigh: herfst, winter, putje winter, Siberische winter. Het is allemaal heel donker en pessimistisch. Waarom spreken een ingenieur en een psychotherapeut met zo'n plat accent? In tegenstelling tot sommige andere films van Mike Leigh heeft deze niet echt een interessant thema.

Een staaltje onbedoelde humor in de Nederlandse ondertiteling:

Gerri: Ik heb je tandenborstel gevonden.
Mary: Soms vraag ik me af waar hij is, of hij nog aan me denkt.

De mondhygiëne van Mary laat blijkbaar te wensen over.

Ansiktet (1958)

Alternatieve titel: The Magician

3,5
0
geplaatst: 16 september 2016, 10:06 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Een minder bekende Bergman, maar wel interessant. Wanneer hij het thema aansnijdt van een scepticus die een charlatan wil ontmaskeren, kun je vermoeden dat daar meer achter zit. Het gaat over de vraag of bovennatuurlijke fenomenen bestaan, dus ook of God bestaat. Het zou te gemakkelijk zijn om de scepticus zomaar te laten winnen, dus bedenkt de magiër een briljant plan om de scepticus om de tuin te leiden. Dit gegeven wordt doorweven met een paar komisch-romantische nevenlijntjes. Ik vermoed dat Woody Allen hieruit inspiratie gehaald heeft voor Magic in the Moonlight (2014).

Het is leuk om de rollen van deze acteurs te vergelijken met hun andere Bergmanrollen. Op het eerste aangezicht zijn ze compleet verschillend - Von Sydow en Ekerot zijn zelfs moeilijk te herkennen - maar er zijn ook gelijkenissen.

Apartment, The (1960)

5,0
1
geplaatst: 31 juli 2015, 16:50 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Why do people have to love people anyway?

De beste komedies hebben altjd een ernstige ondertoon. The Apartment toont hoe de mens zichzelf kan verliezen in de grootstad. Het is het conflict tussen het individu en het systeem. Volstaat het te fungeren als een radertje in het geheel, of is er meer nodig om een Mensch te zijn?

Waar je woont en waar je werkt, zijn een deel van je identiteit. Bij C. C. Baxter (Jack Lemmon) zijn dat een vrijgezellenflat en een wolkenkrabber. Zijn flat zou een oord van rust kunnen zijn, maar helaas... De meest gezellige plaats lijkt nog de lift met bedienster Fran Kubelik (Shirley MacLaine), maar die ritjes zijn kort.

Het script van Billy Wilder en I. A. L. Diamond combineert verfijnde humor met bitterzoete wendingen. Alles verwijst naar alles. Je krijgt sympathie voor Baxter wanneer hij de scheermesjes uit hun houdertje verwijdert. Wanneer hij zich even later met dat lege houdertje probeert te scheren, brengen diezelfde mesjes je aan het lachen. Met dat soort subtiele vondsten zit het vol. Denk ook aan de herkenning van het gebroken spiegeltje.

C. C. Baxter en Fran Kubelik zijn niet de typische held en het typische liefdesobject, maar een jan-met-de-pet en een leuk maar enigszins verknipt meisje. Ook de nevenpersonages zijn leuk: de buren, de bemoeizuchtige secretaresse, en natuurlijk Sheldrake (Fred MacMurray) als het archetype van de macho die zijn vrouw bedriegt, zijn liefjes aan het lijntje houdt met valse beloften en postjes uitdeelt op basis van nepotisme.

Voor de beginscène op kantoor heeft Wilder vals perspectief gecreëerd door achteraan kleinere bureaus met kinderen te zetten en kartonnen poppen.

Kortom, The Apartment verdient zijn status van een van de beste komedies aller tijden.

Appartement, L' (1996)

Alternatieve titel: The Apartment

3,0
0
geplaatst: 16 augustus 2015, 23:18 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
In het begin lijkt het om de obsessie van Max (Vincent Cassel) voor Lisa (Monica Bellucci) te draaien, maar uiteindelijk wordt het een een vrij ingewikkelde plot met flashbacks, leugens en misverstanden.

Deze plot, geïnspireerd door A Midsummer Night's Dream, zou beter bij een komedie passen: A (Lucien) valt op B (Alice) valt op C (Max) valt op D (Lisa). Simpele oplossing: B (Alice) moet veranderen, dan eindigen we met twee koppels. Helaas spelen E (Daniel) en F (Muriel) ook nog mee en loopt het anders af.

Er zit een verwijzing in naar The Apartment: de herkenning van het poederdoosje met het gebroken spiegeltje.

Leuk om eens te zien, maar geen klassieker.

As Good as It Gets (1997)

2,0
0
geplaatst: 25 januari, 11:28 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Dit is slecht geschreven. Het personage van Jack Nicholson is verondersteld asociaal en onsympathiek te zijn, om vervolgens te ontdooien en zich over dat hondje te ontfermen. Het probleem is dat je op voorhand weet dat hij zal ontdooien, dat hij in het begin niet echt asociaal is en op het einde niet echt sympathiek. In de eerste minuten heeft hij al een gesprek met dat hondje, met z'n buurman en met de serveerster. Hij is hooguit een ouwe brompot, maar niet echt asociaal. Op het einde is hij een vervelende flapdrol die met een hondje speelt, veel ergerlijker dan toen hij z'n eigen knorrige zelf was. Het liefdesverhaaltje is een voorspelbaar niemendalletje.

Atlantic City (1980)

Alternatieve titel: Atlantic City, USA

4,5
0
geplaatst: 14 april 2014, 10:52 uur [permalink]
Wie veel actie en spectaculaire achtervolgingen verwacht, zal hier bedrogen uitkomen. Dit is een verhaal over mensen die zich vastklampen aan illusies en vergane glorie: een bejaarde die opschept over zijn imaginaire verleden als gangster, een vrouw die een cursus volgt om croupier te worden in Monte Carlo, een hippie die rijk denkt te worden door drugs te verkopen, een vrouw die gelooft in vage New Agetheorieën en Hare Krishna, een aan het bed gekluisterde bejaarde die ooit schoonheidskoningin was, een stad die Las Vegas wil zijn maar het niet is.

Op zijn oude dag speelt Burt Lancaster een van zijn beste rollen. Hetzelfde geldt voor de jonge Susan Sarandon.

Audrey Rose (1977)

4,0
0
geplaatst: 17 augustus 2014, 12:24 uur [permalink]
De benaming horror betekent niet noodzakelijk dat je om de twee minuten onder je stoel moet kruipen van angst. Als een verhaal over onrustwekkende paranomale fenomenen gaat, valt dat altijd onder horror.

Onvermijdelijk wordt hier de vergelijking gemaakt met The Exorcist, onder meer omdat het in beide gevallen over een minderjarig meisje gaat. Ivy (Susan Swift) is echter niet bezeten van de Duivel, maar ze is de reïncarnatie van Audrey Rose, het overleden dochtertje van Elliot Hoover (Anthony Hopkins).

Kindactrice Susan Swift doet het schitterend, vooral wanneer ze onder hypnose is en regressietherapie ondergaat. Hoewel ik totaal niet in reïncarnatie geloof, slaagt Anthony Hopkins erin het onderwerp aannemelijk te maken. Suspension of disbelief heet dat. Marsha Mason speelt een personage dat een verandering ondergaat. Aanvankelijk ziet ze Hoover als een vies mannetje en wil ze haar kind tegen hem beschermen, maar geleidelijk aan raakt ze overtuigd dat hij niet zo gestoord is als hij lijkt. In de rechtzaak zitten een paar leuke bijrolletjes voor goede tv-acteurs uit die tijd: John Hillerman (Higgins in Magnum) en Robert Walden (Rossi in Lou Grant).

Wat me opviel was het mooie Engels van Frank de Felitta, die het script baseerde op zijn eigen roman.

Avare, L' (1980)

Alternatieve titel: The Miser

4,0
0
geplaatst: 20 november 2015, 10:13 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Louis de Funès bewijst hier dat hij veel meer is dan de smoelentrekker waarvoor hij vaak wordt versleten. Als je zo Molière kunt spelen, ben je een topkomiek. Dit is een rol die hij kost wat kost wilde spelen, op z'n oude dag als hartpatiënt. Het typetje Harpagon ligt hem als gegoten. De vrek lijkt een liefdesrelatie te hebben met zijn geld voor het geld op zich, niet om er dingen mee te kopen.

In het begin zien we de tekst van Molière in het groot in het decor. Dat creëert afstand, het herinnert je eraan dat je naar een toneelstuk zit te kijken. Toch raak je algauw meegesleept door de intrige, die er onvermijdelijk op uit moet draaien dat de krent zal inbinden en de anderen hun zin krijgen.

Als Harpagon rechtstreeks tot het publiek spreekt, is hij hardop aan het nadenken. Het is ironisch dat een zo wantrouwig type onmiddellijk een groep onbekende toeschouwers in vertrouwen neemt in zijn monologen. Ter afwisseling hebben ze er enkele pantomimescènes in verwerkt, zonder tekst of met slechts wat gegrom.

Andere oudgedienden zijn ook weer van de partij. Claude Gensac laat haar komische talent zien als de gewiekste koppelaarster; Michel Galabru als chef-kok en valse onderhandelaar. Humor uit de zeventiende eeuw kan nog steeds werken als een groep bedreven acteurs zich erop werpt.

Avventura, L' (1960)

4,5
0
geplaatst: 2 april 2015, 00:56 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Toen ik deze een paar jaar geleden voor het eerst zag, was ik helemaal op het verkeerde been gezet. Geconditioneerd als ik was door de detectives van Agatha Christie en de thrillers van Hitchcock zat ik te zoeken naar een oplossing voor de verdwijning van Anna (Lea Massari). Zat ze op die boot die vlak na haar verdwijning langs het eiland voer? Had ze zich verborgen in een grot? Had Sandro (Gabriele Ferzetti) haar vermoord? Zou ze ergens opduiken als blondine?

Bij Antonioni is de meest voor de hand liggende verklaring wellicht de juiste. Ze heeft zelfmoord gepleegd. Toen ze beweerde dat ze een haai zag, was dat de uiting van een onderbewuste doodswens. Een ongeluk kan het moeilijk geweest zijn, want ze was een goede zwemster. Dat haar lijk niet gevonden werd, valt te verklaren door de sterke stroming. Overigens zou Antonioni een scène opgenomen hebben waarin Anna's lijk gevonden werd, maar die heeft hij niet gebruikt.

Na de verdwijning lijkt Sandro Anna algauw te willen vervangen door de knappere Claudia (Monica Vitti), maar Claudia wil niet zomaar de plaats innemen van haar beste vriendin. Op het einde gaat Sandro naar een prostituee die op Anna lijkt. Wanneer Sandro en Anna samen huilen, beginnen ze de realiteit eindelijk te aanvaarden en te verwerken.

Het is opmerkelijk dat de mooiste zwart-witbeelden gemaakt kunnen worden op een plaats waar zich de mooiste kleuren bevinden: stel je die zonsopgang en dat azuurblauwe water eens voor in kleur. Antonioni slaagt erin de personages onderdeel te maken van een visuele compositie samen met de natuur. Zo komt Monica Vitti een paar keer niet centraal in beeld met heel veel lucht, water en aarde op de achtergrond: de onbeduidendheid van de mens te midden van de natuurelementen.

Nog iets wat me opviel was het gebruik van geluid, met name bij de zogenaamd trage scènes. Na Anna's verdwijning hoor je het klotsen van de zee. Wanneer Monica Vitti door die gang wandelt - de scène die bij de première in Cannes uitgefloten werd - hoor je het geklik van haar hoge hakken in die echorijke akoestiek. Voor je het weet, raak je ervan in trance.

Azuloscurocasinegro (2006)

Alternatieve titel: Azul Oscuro Casi Negro

3,5
0
geplaatst: 19 maart, 20:36 uur [permalink]
Het voelt aan als een komedie, maar er worden heftige onderwerpen behandeld. Het is een optimistische benadering van het niet altijd vrolijke leven van gewone mensen in Madrid. Arévalo heeft voor z'n debuut kleinere ideeën rond verschillende personages ineengevlochten totdat ze een samenhangend geheel vormden. Het gaat over omgaan met beperkingen: de glazen wand tussen Jorge en het begeerde kostuum, de tralies, dementie, impotentie, geldgebrek... De meer schunnige onderwerpen doorbreken de ernst hiervan.

De titel verwijst naar de kleur van het pak. Bij kleren twijfel je soms of ze donkerblauw of zwart zijn. Blauw is de meest aanwezige kleur in kleding en decors. Het camerawerk mag er ook zijn: enkele fraaie hoogteshots en langzame draaibewegingen rond de personages.