Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Dievegge. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2016, februari 2016, maart 2016, april 2016, mei 2016, juni 2016, juli 2016, augustus 2016, september 2016, oktober 2016, november 2016, december 2016, januari 2017, februari 2017, maart 2017, april 2017, mei 2017, juni 2017, juli 2017, augustus 2017, september 2017, oktober 2017, november 2017, december 2017

Five Graves to Cairo (1943)

gisteren om 20:42 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Deze vroege Billy Wilder vermengt feit en fictie door Erich von Stroheim op te voeren als een pompeuze Rommel te midden van een verhaal dat voor het grootste deel verzonnen is. Het werd volledig in California en Arizona geschoten, met gebruik van de Mojavewoestijn en Amerikaanse tanks. Er zat een propagandakant aan. De jonge Anne Baxter speelt een dienstmeisje met een moreel dilemma. Als moffenhoer hoopt ze het leven van haar broer te redden. Franchot Tone speelt de geïdealiseerde Britse held. Het mysterie gebruikt de oude truc van iets te verbergen in open zicht - de letters op de kaart. Voor de komische noot zorgt de Italiaanse generaal.

» details   » naar bericht  » reageer  

Collateral (2004)

gisteren om 19:10 uur

stem geplaatst

» details  

The Expendables (2010)

gisteren om 19:07 uur

stem geplaatst

» details  

Licence to Kill (1989)

Alternatieve titel: License to Kill, gisteren om 19:02 uur

stem geplaatst

» details  

Child's Play (1988)

Alternatieve titel: De Pop, gisteren om 19:01 uur

stem geplaatst

» details  

Brazil (1985)

gisteren om 18:59 uur

stem geplaatst

» details  

The Outlaw Josey Wales (1976)

gisteren om 18:56 uur

stem geplaatst

» details  

Midnight Express (1978)

gisteren om 18:55 uur

stem geplaatst

» details  

The Boys from Brazil (1978)

gisteren om 18:54 uur

stem geplaatst

» details  

The Dirty Dozen (1967)

Alternatieve titel: De Twaalf Veroordeelden, gisteren om 18:54 uur

stem geplaatst

» details  

Sleeping Beauty (1959)

Alternatieve titel: Doornroosje, gisteren om 18:52 uur

stem geplaatst

» details  

Peter Pan (1953)

gisteren om 18:52 uur

stem geplaatst

» details  

Sleuth (1972)

gisteren om 10:46 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Dit is een geweldig duel tussen twee van de beste Britse acteurs. Laurence Olivier speelt een vertegenwoordiger van de oude Britse leisure class; een overblijfsel van een vervlogen tijdperk. Hij is een homo ludens die aan de realiteit probeert te ontsnappen door zich te omringen met spelletjes en parafernalia. Z'n wereldvreemde speelsheid is leuk en griezelig tegelijk. Michael Caine speelt z'n tegendeel: een zoon van Italiaanse immigranten, een wop - afkorting van without papers. Hij spreekt met een Cockneyaccent.

De twee plegen verschillende kleine spelletjes, maar ook één groot met een minder ludiek karakter: een duel om een vrouw met een onderliggend sociaal conflict. In het eerste bedrijf laat Tindle zich intimideren door Wyke, maar in het tweede bedrijf slaat hij terug. De intrige kent een klassieke opbouw met een paar keer een dramatische ommekeer en met een herkenningsmoment, wanneer Inspector Doppler z'n vermomming afneemt. Grappig is dat er nepacteurs aangekondigd worden om het publiek te misleiden. Eve Channing is een kruising van Eve Harrington en Margot Channing, twee beroemde personages uit 1950. In werkelijkheid zijn er echt maar twee acteurs. Ook de stem van de pop Jack is van Olivier. Hij schakelt vlotjes over van het ene naar het andere typetje met bijhorend stemmetje, accent en maniertjes. Hij kent echter ook momenten van woede of angst, wanneer de echte persoon even doorschijnt, met z'n verontwaarding over de verloedering van de oude Britse cultuur. Z'n reactieblikken tonen een meewarige houding tegenover z'n tegenspeler.

De twee bedrijven zijn beperkt tot tweemaal één dag. De locatie is beperkt tot een paar kamers en de tuin met het labyrint. Dankzij komische scènes als de inbraak en de briljante dialogen van Anthony Shaffer wordt het echter nooit saai. De Edgar Allan Poe Award die hij voor z'n toneelstuk won, is gebruikt als rekwisiet. Het interieur met alle snuisterijen is heerlijk ingericht. Een merkwaardige montage is wel de snookerscène, waarin de roze bal op mysterieuze wijze verdwijnt. Dit is vooral een demonstratie van twee uitzonderlijke acteurs. In de versie van 2007 zou Michael Caine de andere rol spelen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Paris - When It Sizzles (1964)

Alternatieve titel: Together in Paris, gisteren om 10:10 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

In deze doldwaze komedie wordt de draak gestoken met Hollywood. William Holden, een acteur die nooit de aandacht op zichzelf vestigt, speelt een screenwriter met een deadline. Hij is een broodschrijver die alle professionele trucjes en technieken kent. Op nieuwlichterijen als method acting en de Nouvelle Vague reageert hij minachtend. Zijn tegenspeelster Audrey Hepburn was een stijlicoon met een voorkeur voor komisch-romantische rollen. Net als in Breakfast at Tiffany's - een titel die zelfs vermeld wordt - werden haar kleren ontworpen door Givenchy. Met haar korte haar en slanke figuur had ze een ondeugend en jongensachtig uiterlijk, het prototype van de gamine. De dialogen zijn scherp en gezwind, met onder andere het spelletje een vraag beantwoorden met een vraag.

Het is een raamvertelling met verschillende versies van het gedrocht van een script waaraan ze werken. Het narcisme van de schrijver komt naar boven wanneer hij bewonderend in de spiegel kijkt en een held neerzet als geïdealiseerde versie van zichzelf. Verschillende genres worden geparodieerd, van spionagethriller met bijhorende macguffin tot caper comedy, horror en western. Niemand zal nog vergeten wat dissolve betekent. Leuke bijdragen zijn er van Noël Coward als de ongeduldige producent, Marlene Dietrich als zichzelf en Frank Sinatra als zangstem garant voor succes. Er komt metafictie in voor, wanneer de personages van zichzelf beseffen dat ze fictief zijn, zoals wanneer Tony Curtis klaagt dat hij slechts de naamloze tweede politieman mag spelen. Op spitsvondige wijze wordt gespeeld met de onhebbelijkheden die bij een productieproces komen kijken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Music from Another Room (1998)

afgelopen zaterdag om 19:58 uur

stem geplaatst

» details  

Une Hirondelle A Fait le Printemps (2001)

Alternatieve titel: The Girl from Paris, afgelopen vrijdag om 17:57 uur

stem geplaatst

» details  

Stromboli (1950)

Alternatieve titel: Stromboli, Terra di Dio, afgelopen vrijdag om 11:00 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Het is bekend dat Ingrid Bergman een fanbrief schreef naar Rossellini omdat ze de levensechtheid van zijn werk bewonderde. Dat resulteerde in een en verscschandaal, een huwelijk en verschillende samenwerkingen, te beginnen met deze. Dat betekende dat de Zweedse Hollywoodster amateuristische tegenspelers kreeg uit het gewone Italiaanse volk. Dat probleem hebben ze opgelost door haar een Litouwse te laten spelen die niet opgaat in haar omgeving, die geen band weet te smeden met de eilandbewoners. De dorpelingen nomen haar una sfacciata: een brutale vrouw. Zijzelf zou liever een mondain bestaan kennen als een dame van stand, maar bij momenten begint ze zich toch te verzoenen met haar lot.

Er zitten mooie beelden in van de visvangst en van de vulkaan. Je weet dat hij uit zal barsten, een beetje als een pistool van Tsjechov, maar de vraag is dan weer wat dat te weeg zal brengen. Tijdens de opnames was er een echte uitbarsting. De sterrenhemel is nep, zonder herkenbare sterrenbeelden. Realistisch uitgebeeld zijn de gewoonten van het volk, het geroddel en het morele gezag van de priester in een strikt katholiek milieu. De muziek van Renzo Rossellini, jongere broer van de regisseur, is laatromantisch, met uitbeelding van de vulkaanuitbarsting en de oplaaiende emoties.

» details   » naar bericht  » reageer  

Die Andere Heimat - Chronik einer Sehnsucht (2013)

Alternatieve titel: Home from Home: Chronicle of a Vision, afgelopen donderdag om 01:17 uur

stem geplaatst

» details  

L'Avenir (2016)

Alternatieve titel: Things to Come, afgelopen donderdag om 00:38 uur

stem geplaatst

» details  

Menschen am Sonntag (1930)

Alternatieve titel: People on Sunday, afgelopen woensdag om 20:08 uur

stem geplaatst

» details  

Two-Lane Blacktop (1971)

afgelopen woensdag om 19:40 uur

stem geplaatst

» details  

Lucía y el Sexo (2001)

Alternatieve titel: Sex and Lucia, afgelopen woensdag om 13:11 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Er is een visuele tegenstelling tussen de twee locaties. Het eiland - naamloos maar eigenlijk Formentera - is overgoten met zonlicht en azuurblauw. Madrid is donker met veel rood en bruin. Madrid staat voor tragiek en verdriet; het eiland voor geluk.

Eigenlijk begint en eindigt het verhaal op het eiland, met Madrid als middenstuk. Doordat het niet chronologisch verteld wordt en vermengd met fictiefragmenten uit Lorenzo's roman in wording, is het vrij complex. Lorenzo probeert een geheim uit z'n verleden te versluieren, terwijl Lucía juist op zoek gaat naar onthullingen.

Luna wordt bij volle maan verwekt en ernaar vernoemd. Er is een matchcut van de volle maan naar de zwangerschapstest. Eenmaal is de volle maan bij daglicht te zien. Krekels en het geruis van water klinken op de achtergrond. Water staat vaak symbool voor dromen. De vuurtoren en de kuil waarin Lucía valt, kun je freudiaans interpreteren als mannelijk en vrouwelijk.

De stem van Paz Vega klinkt als zacht gespin. De mooiste nevenrol is voor Elena Anaya als de kinderoppas. Julio Medem maakte een kleurrijk en hoopvol drama met mediterrane stemming.

» details   » naar bericht  » reageer  

Chunhyangdyun (2000)

Alternatieve titel: Chunhyang, afgelopen woensdag om 07:07 uur

stem geplaatst

» details  

Herr Arnes Pengar (1919)

Alternatieve titel: Sir Arne's Treasure, afgelopen dinsdag om 08:19 uur

stem geplaatst

» details  

Berg-Ejvind och Hans Hustru (1918)

Alternatieve titel: The Outlaw and His Wife, afgelopen dinsdag om 08:19 uur

stem geplaatst

» details  

Dokter Vlimmen (1977)

Alternatieve titel: Doctor Vlimmen, 11 december, 18:41 uur

stem geplaatst

» details  

Lola Rennt (1998)

Alternatieve titel: Run Lola Run, 11 december, 11:18 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

De snelle montage, het hyperkinetische sfeertje en de opgefokte elektronische muziek sluiten aan bij de jongerencultuur van de jaren '90. Franka Potente oogt atletisch, rebels en vurig met haar geverfde haar. Moritz Bleibtreu heeft meer geblokte energie. Er is bijna voortdurend beweging, al zijn er een paar momenten van stilstand, zoals wanneer de portier haar vertraging doet oplopen.

Er zit een filosofisch thema in: de verschillende mogelijke werkelijkheden. Het vlindereffect houdt in dat één kleine gebeurtenis een totaal andere toekomst kan veroorzaken. Hier zien we drie verschillende werkelijkheden achtereen. In tegenstelling tot bij Sliding Doors (1998) hebben ze gekozen voor drie werkelijkheden met een totaal verschillende ontknoping, dus geen voorbestemdheid maar contingentie. Tussendoor zijn er enkele fotomotages met een mogelijke toekomst van een nevenpersonage. Er zijn ook twee flashbacks als intermezzo, waarbij de twee hoofdpersonages samen in bed liggen, beschenen door rood licht. Eén interpretatie is dat alleen deze intermezzo's echt plaatsvinden; dat de rest gefantaseerd is. Het feit dat Lola tweemaal op rij wint in het casino doet die derde versie op een fantasie lijken. Ze wint met het getal 20, niet toevallig het aantal minuten dat ze heeft om het geld te verzamelen. Er zijn ook komische momenten, zoals met die zwerver en met die ruit die al dan niet aan diggelen gereden wordt. Je kunt het resultaat ondergaan als een sneltrein waar je op stapt, maar het kan ook aanzetten tot reflectie.

» details   » naar bericht  » reageer  

I Want to Live! (1958)

11 december, 10:31 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Of de echte Barbara Graham schuldig was, zullen we nooit weten. De versies spreken elkaar tegen. Het feit op zich dat we het niet weten, is echter al genoeg om het voortbestaan van de doodstraf aan te klagen.

Susan Hayward laat een scala aan emoties zien: wanhoop, woede, uitgelatenheid, cynisme en liefde voor haar baby. Ze wekt sympathie op voor Babs, die een moeilijke jeugd gehad heeft en talent heeft voor het opzoeken van fout gezelschap en het nemen van ondoordachte beslissingen. Ze wordt erin geluisd door een bedenkelijke politiemethode. Er zijn voorbeelden van mensen die later terugkwamen op een uitgelokte bekentenis.

De scheve camerahoeken in het begin suggereren de instabiliteit van een dronkenmansroes. De gevangene wordt vaak doorheen tralies getoond en er wordt op haar ingezoomd vanuit de hoogte, wat een beklemmend gevoel geeft. Er zijn verscheidene matchcuts gebruikt. De H van Hotel wordt eerst langs buiten getoond, daarna vanuit de hotelkamer. Van het gehamer op de bongo's tijdens het uitzinnige feestje springt de montage naar de hamer van de rechter. Een krijsende trompet wordt gevolgd door het gekrijs van de baby. Meteen na haar executie komt het woord "STOP" in beeld op het wegdek.

De jazzmuziek zorgt voor een rokerig, decadent sfeertje. De eerste keer dat ze naar de executiekamer stapt, is dat op het ritme van een dodenmars; de tweede keer is er stilte. Het ethische vraagstuk, het doorleefde acteerwerk en de sfeerschepping maken hiervan een tijdloos pareltje.

» details   » naar bericht  » reageer  

Lolo (2015)

8 december, 16:35 uur

stem geplaatst

» details  

Saturday Night Fever (1977)

8 december, 10:34 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

John Travolta wilde dat z'n volledige lichaam in beeld kwam tijdens het dansen, net als Fred Astaire vroeger, opdat er geen twijfel over kon bestaan dat hij alles zelf deed. Zijn danspasjes, manier van wandelen, stijl van haar en kleding werden destijds gekopieerd door al wie hip wilde zijn.

Wanneer Tony Manero thuis spaghetti eet, is hij omhuld in plastic, om de kleren te beschermen waarvoor hij gespaard heeft. Het sociale thema is goed uitgewerkt. Voor Italiaanse immigranten in Bay Ridge was een priester in de familie het hoogst bereikbare. Er is een conflict met een Puerto Ricaanse straatbende. Hun taalgebruik is grof, met een Napolitaans scheldwoord als stugots. Vrouwen worden als lustobject behandeld. Tony biedt Annette niet eens een vuurtje aan en grijpt niet in wanneer ze verkracht wordt. Hij zit vast in een job zonder toekomstperspectief.

De twee gigantische bruggen die Brooklyn met de andere wijken van New York verbinden, staan symbool voor het verlangen om te ontsnappen uit het eigen milieu. Er is een tegenstelling tussen architecturale grootsheid en kleinburgerlijke bekrompenheid. Wanneer Tony en Stephanie een restaurant binnen gaan, worden ze getoond door een ruit die tegelijk de stad weerspiegelt.

Tijdgebonden waren de stroboscoop, de discobal en de oplichtende dansvloer. De dansmuziek van toen klonk zachtaardiger dan wat later kwam, met nog veel invloed van smooth soul. De liedjes van de Bee Gees werden in een discojasje gestoken, wat een van de populairste soundtracks ooit opleverde.

» details   » naar bericht  » reageer  

Umberto D. (1952)

8 december, 10:32 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Kort na de Tweede Wereldoorlog had het gewone volk in Italië het moeilijk. Tegen een achtergrond van Romeinse architectuur zien we een maatschappij in heropbouw. We volgen één bejaarde man met wie je gemakkelijk kunt sympathiseren. Uit de nette kleding en het horloge van Umberto kun je afleiden dat hij vroeger iemand geweest is, maar met z'n lage pensioentje heeft hij het nu moeilijk om de huur van z'n kamertje te betalen. Doordat hij zich waardig en hoffelijk blijft gedragen, ontstaat het beeld van de nobele arme die uitgebuit wordt door de verdorven rijke. De grote ogen van het dienstmeisje Maria stralen onschuld uit. De rollen werden toebedeeld aan amateurs die goed bij hun personage pasten en levensecht overkomen.

Het gevoelsregister wordt opengetrokken, met sentimentele vioolmuziek op de achtergrond. Bij het einde heeft menigeen een traantje weggepinkt. Het zien van een tramspoor brengt de ouwe stakker op het idee om zelfmoord te plegen, maar er is één iets wat hem nog aan het leven bindt: z'n terrier Flaik. Hiervoor zijn duidelijk twee verschillende honden gebruikt. De ene is zwart rond z'n ogen, de andere wit. In z'n emotionele toestand merkt Umberto niet eens dat z'n huisdier verwisseld wordt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Wenn die Sonne Wieder Scheint (1943)

Alternatieve titel: De Vlaschaard, 7 december, 08:56 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

La Marche (2013)

6 december, 23:09 uur

stem geplaatst

» details  

The Quiet American (2002)

4 december, 16:20 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Het speelt zich af in een wijk in Saigon waar rijke westerlingen verbleven. Schrijver Graham Greene werkte daar zelf als correspondent in de vroege jaren '50. De Eerste Indochinese Oorlog was een conflict tussen de Franse kolonisator en de communisten van Ho Chi Minh. Toen reeds begon de Amerikaanse inmenging, hier de Derde Weg genoemd, die hier aan de kaak gesteld wordt.

De drie hoofdpersonages ondergaan een verandering. Fowler zegt in het begin dat hij neutraal is, maar juist hij kiest heel duidelijk partij wanneer het erop aankomt. Pyle komt vlot, sociaal en idealistisch over, maar wordt een van de verantwoordelijken voor een bloedbad. Phuong wordt door haar oudere zus gepusht om een rijke westerling aan de haak te slaan, maar blijkt toch integere gevoelens te hebben.

Michael Caine doet aan underacting, het is alsof hij niet acteert. De vitaliteit van Brendan Fraser vormt een goed contrast. Do Thi Hai Yen was een danseres. Wellicht heeft ze een ooglidcorrectie ondergaan. gelukkig hebben ze hier gekozen voor een echte Vietnamese. In de versie van 1958 werd ze door een Italiaanse met make-up gespeeld. Bovendien kregen de communisten toen de schuld van alles, tot ongenoegen van Greene.

Het misdaadverhaal zit goed ineen, met het asfalt op de pootjes van de boxer als aanwijzing. De driehoeksverhouding wordt zonder sentiment behandeld. Tijdens de moord zijn er crosscuts van de opdrachtgever naar het slachtoffer en terug. Deze elementen, samen met de verschillende Vietnamese locaties en het politieke conflict, maken hiervan een kwaliteitswerkje.

» details   » naar bericht  » reageer  

Fur: An Imaginary Portrait of Diane Arbus (2006)

4 december, 00:54 uur

stem geplaatst

» details  

I Origins (2014)

3 december, 08:56 uur

stem geplaatst

» details  

Sonita (2015)

3 december, 06:25 uur

stem geplaatst

» details  

Bunhongsin (2005)

Alternatieve titel: The Red Shoes, 3 december, 06:22 uur

stem geplaatst

» details  

Het Dwaallicht (1973)

Alternatieve titel: Will O' the Wisp, 2 december, 02:14 uur

stem geplaatst

» details  

La Petite Jérusalem (2005)

Alternatieve titel: Little Jerusalem, 2 december, 01:08 uur

stem geplaatst

» details  

Wakolda (2013)

Alternatieve titel: The German Doctor, 1 december, 16:32 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

The Lady Vanishes (1938)

1 december, 14:14 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Hoewel het zich afspeelt in het fictieve Centraal-Europese Bandrika, is het volledig in Engeland geschoten. Er worden verschillende talen gesproken, van Duits tot koeterwaals. Een militaire spoorweg in Hampshire is gebruikt, geschilderde bergen als decor en gemonteerde voorbijzoevende landschappen. Voor het begin, waarin de camera afdaalt naar een bergdorpje, is een miniatuurdorp gebouwd, met een nepauto die voortgetrokken wordt aan een touwtje. De twee al dan niet vergiftigde glazen zijn wellicht echt extra groot en geven de kijker het gevoel de drinkers te willen waarschuwen.

Het is een ouderwets avontuur met spionnen en een mysterieuze verdwijning. De macguffin is erg onwaarschijnlijk: welke boodschap van staatsbelang kan verscholen zitten in zo'n onschuldig melodietje? Madeleine Carroll speelt de jonge avonturierster die in eerste instantie door niemand ernstig genomen wordt. Michael Redgrave komt eerst als een hufter over, maar zorgt voor een romantische noot. Het komische duo is een parodie op mannen die nooit uitgepraat raken over sport. Toch wordt de show gestolen door Dame May Whitty, die een van de mooiste bejaardenrollen ooit neerzet. Haar Miss Froy pleit voor meer hoffelijkheid tussen mensen, omdat het leven dan zoveel gemakkelijker wordt. De cameo van Hitchcock komt uitzonderlijk laat, wanneer hij met een onbenulig tasje omringd wordt door mensen die met zware valiezen zeulen. Deze cocktail van spanning, humor, romantiek en kleine menselijke eigenschappen blijft een genot om naar te kijken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Le Quai des Brumes (1938)

Alternatieve titel: Port of Shadows, 1 december, 01:51 uur

stem geplaatst

» details  

Taxandria (1994)

Alternatieve titel: Taxandria - Power of the Image, 30 november, 01:07 uur

stem geplaatst

» details  

The Misfits (1961)

Alternatieve titel: De Ontwrichten, 28 november, 13:53 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

In het begin schuiven er puzzelstukjes over het scherm die nergens in passen. De term misfits wordt gebruikt voor de mustangs, die te groot en te wild zijn voor deze tijd en bijgevolg nog slechts dienen als hondenvoer of voor de rodeo. Dezelfde term is echter van toepassing op de vier hoofdpersonages: buitenbeentjes die niet meer passen in het moderne economische systeem. Via de dialogen wordt duidelijk welke problemen uit hun verleden dit beïnvloed hebben: een afwezige vader, stukgelopen relaties, sterfgevallen... De mannen vergooien zich in alcohol en roekeloos gedrag. Roslyn vormt een contrast met deze macho's: zij is overgevoelig, wil zelfs niet dat een konijntje gedood wordt.

Het goed opgebouwde scenario is van Arthur Miller. Er zijn gelijkenissen met de werkelijkheid, met name zijn echtscheiding van Marilyn Monroe. Net als haar personage had zij soms moeite om haar tekst te onthouden. Regisseur John Huston keek ook al eens te diep in het glas. Er hangt een algemene sfeer van verval, van niet meer in de tijdgeest passen. Er zitten een paar fouten in: Clark Gable spreekt Thelma Ritter één keer met haar echte voornaam aan. Ze kijken naar de sterren terwijl het zwaarbewolkt is.

Hoogtepunten zijn de spectaculaire jacht op de mustangs, waarbij de zestigjarige Gable zich veertig meter voort liet slepen door een hengst. Ook leuk is de scène waarin Marilyn Monroe peddle ball speelt. Van al haar rollen is dit degene met het meeste diepgang, een rol waarvoor ze inspiratie haalde uit haar persoonlijke strubbelingen. Het resultaat is somber maar beklijvend.

» details   » naar bericht  » reageer  

Zhestokiy Romans (1984)

Alternatieve titel: A Cruel Romance, 27 november, 14:22 uur

stem geplaatst

» details  

Entrapment (1999)

27 november, 09:56 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Dit is met voorsprong mijn favoriete rol van Catherine Zeta-Jones. Als vurige en acrobatische dievegge doet ze haar actiescènes zelf. De wat oudere Sean Connery is bezadigder. Het leeftijdsverschil was een reden om geen romance te laten ontstaan, maar een platonische band.

Bij momenten lijkt hij wel helderziend, maar dit wordt later verklaard wanneer hij als spijtoptante voor de FBI blijkt te werken. Het is niet de meest geloofwaardige plot, zo klopt er weer een en ander niet met de seconden, maar dit wordt gecompenseerd door de spanning en de verrassende wendingen. Dit is een voortzetting van de heisttraditie, een hoogtechnologische versie van Les Vampires (1915).

Erg tijdgebonden is de angst voor de millenniumbug. Hoogtepunt is de scène met de laserstralen. De locaties zijn mooi gekozen, met het eiland Mull in de Hebryden en de Petronastorens, toen het hoogste gebouw ter wereld.

» details   » naar bericht  » reageer  

An Education (2009)

26 november, 16:52 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

» details  

Lady Macbeth (2016)

26 november, 07:17 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Dit is niet gebaseerd op Shakespeare, maar wel op een novelle van Nikolai Leskov over een vrouw met die bijnaam. Door het verhaal te verplaatsen van het Russische platteland naar Noord-Engeland brengen ze de locatie wel dichter bij de echte Lady Macbeth. Een tweede verschil is dat ze geen zelfmoord pleegt op het einde. Dat is een breuk met de negentiende-eeuwse opvatting dat overspel tot de ondergang van de vrouw moet leiden. In plaats daarvan wint ze, al is het meer een pyrrhusoverwinning.

Florence Pugh is een ontdekking. Ze straalt een mengeling uit van kinderlijke onschuld en meedogenloosheid. Met haar kobaltblauwe jurk steekt ze af tegen de bruin-witte achtergrond. Wanneer ze centraal in beeld komt met een symmetrisch decor, heeft ze iets despotisch. Hetzelfde geldt voor haar kat, een devon rex. Ondanks haar misdaden kun je met haar meeleven, aangezien haar omgeving zo bekrompen en victoriaans is en omdat ze als een gebruiksvoorwerp tot dat huwelijk gedwongen was. Schuldbesef toont ze nauwelijks, alleen na het verstikken van haar pleegkindje pinkt ze een traantje weg.

In tegenstelling tot bij veel kostuumdrama's is hier geen overbodige sentimentele muziek gebruikt, waardoor het realistisch overkomt.

» details   » naar bericht  » reageer  

Bernie (2011)

25 november, 23:43 uur

stem geplaatst

» details  

Equals (2015)

25 november, 21:21 uur

stem geplaatst

» details  

Car Wash (1976)

25 november, 17:58 uur

stem geplaatst

» details  

The Thing Called Love (1993)

25 november, 01:36 uur

stem geplaatst

» details  

Godsend (2004)

23 november, 23:30 uur

stem geplaatst

» details  

The Red Shoes (1948)

Alternatieve titel: De Rode Schoentjes, 23 november, 17:24 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Het balletmilieu kent een tegenstelling tussen sprookjesachtige voorstellingen op het podium en een streng regime met bijhorende conflicten achter de coulissen. Moira Shearer was een echte ballerina die deze rol als een uitstapje zag. Deze rougette is wellicht de beste danseres die ooit in een hoofdrol op het witte doek te zien was. Voor acteren had ze blijkbaar een natuurtalent.

Sergei Diaghilev vormde een inspiratiebron. Léonide Massine, die de choreograaf Ljubov speelt, had een verleden als choreograaf en minnaar van de oprichter van de Ballets Russes. De impresario Lermontov (Anton Walbrook) lijkt op hem. Hij stelt zich op als een soort Mephistopheles die wil dat Vicky haar ziel te verkoopt in ruil voor eeuwige roem. De componist (Marius Goring) zit met het dilemma of hij programmatische muziek wil schrijven in dienst van het ballet of absolute muziek die op zichzelf staat.

Het sprookje van Andersen wordt symbolistisch benaderd. De rode schoentjes, holle voorwerpen, staan symbool voor vrouwelijkheid en fatale passie. Het centrale ballet is surrealistisch. Ze danst met een krant die tot leven komt en van gedaante verandert, ze maakt een vrije val en wordt omringd door groteske figuren. De onwaarschijnlijke ontknoping past bij deze dromerige stijl. Haar zelfmoord wordt voorafgeschaduwd wanneer de stoomtrein een lawaaierige passage maakt in een vroege scène.

Shearers vuurrode haar en sproeten gaan perfect samen met de schoentjes in technicolor. Een paar keer worden versnelde beelden gebruikt, zoals wanneer ze kort voor het einde die trap af loopt. Een vondst is de slotvoorstelling met het spotlicht op een lege plek, die haar afwezigheid extra doet voelen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Breakfast at Tiffany's (1961)

23 november, 10:15 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Audrey Hepburn was een stijlicoon, vooral dankzij haar verschijning in de little black dress van Givenchy, gecombineerd met parels en een tiara. In de openingsscène doet ze aan windowshopping en wordt de titel letterlijk uitgebeeld. Naar het schijnt gaf dit problemen met de menigte en het verkeer. Bovendien zou de slanke filmster in werkelijkheid geen ontbijtkoek van bladerdeeg eten.

Holly Golightly lijkt op het eerste zicht een glamoureuze levensstijl te hebben, maar algauw blijkt ze op een klein, rommelig appartement te wonen en verbergt ze haar verleden en haar ware identiteit. Truman Capote, die de novelle schreef, baseerde zich op het model Dorian Leigh, bij wie hij echt via de brandladder naar binnen drong. Ook zij loog over haar verleden en haar ware identiteit, en Capote gaf haar de bijnaam Happy-Go-Lucky. Paul Varjak, die op Capote lijkt, ontrafelt beetje bij beetje de waarheid over Holly. De twee klaplopers (two drifters) vinden elkaar en beleven avontuurlijke momenten samen. In de novelle gaan ze uiteen, maar in Hollywood moesten ze er toch een happy end aan breien.

Leuke nevenrollen zijn er voor Martin Balsam en Patricia Neal, de Amerikaanse vrouw van Roald Dahl. Een minpunt is Mickey Rooney als stereotiepe Aziaat, al was het wel een goed idee om Holly vervelende boven- en onderburen te geven, om weer te geven hoe New Yorkers als haringen in een ton leven. De naamloze kat staat symbool voor Holly's goedaardige kern. Wanneer ze die uit de taxi gooit, gooit ze haar zelfrespect weg.

De jazzy muziek van Henry Mancini past uitstekend bij de grootstedelijke levensstijl: het zachtaardige Moon River en het levenslustige mannenkoor. Dit blijft een heerlijk spel van realiteit en dagdromen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Goldfinger (1964)

Alternatieve titel: Ian Fleming's Goldfinger, 23 november, 09:02 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

James Bond is een held die altijd wint. Hij houdt het perfecte midden tussen gentleman en actieheld. Vrouwen bezwijken voor hem in een vingerknip. De vroege Bondgirls dragen weinig geëmancipeerde voornamen als Honey en Pussy. Soms zijn ze ingehuurd door de slechterik, maar aan de charme van James kunnen ze niet weerstaan.

Goldfinger is de beste slechterik. Dat hij zonder scrupules vals speelt en niet tegen z'n verlies kan, zegt veel over de persoonlijkheid van deze homo ludens. Z'n plan is gewiekst, omdat hij rekening houdt met de inflatie. Toch maakt hij dezelfde fout als elke slechterik: in plaats van 007 te liquideren wanneer hij de kans heeft, neemt hij de tijd om te praten en uitgebreid uit te leggen hoe hij de wereldhegemonie wil bekomen. Harold Sakata, een professioneel worstelaar, speelt z'n gespierde handlanger Oddjob. Samen vormen ze de klassieke combinatie brein en spieren.

Een vast patroon wordt gevolgd, met actiescènes in het begin en tijdens de climax, afgewisseld met gevatte dialogen, romantische scènes, nuttige gadgets en mooie locaties. Wanneer Bond nog 58 seconden heeft om de bom onschadelijk te maken, doet hij er in werkelijkheid 1 minuut 53 over; die seconden kloppen niet. Het is wel grappig dat iemand anders uiteindelijk dat knopje aan de zijkant uitzet.

Behalve de beste slechterik heeft deze ook het beste liedje. De stem van Shirley Bassey schalt over het chromatische Bondmotief en de tekst vermeldt Midas, wiens aanraking alles in goud veranderde.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Juror (1996)

22 november, 23:40 uur

stem geplaatst

» details  

Terug naar Morgen (2015)

Alternatieve titel: Sum of Histories, 17 november, 23:29 uur

stem geplaatst

» details  

Elle Ne Pleure Pas, Elle Chante (2011)

Alternatieve titel: She's Not Crying, She's Singing, 17 november, 20:35 uur

stem geplaatst

» details  

Strangers on a Train (1951)

Alternatieve titel: De Maniak, 16 november, 19:18 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Op het eerste zicht zijn de twee hoofdpersonages zeer verschillend. Guy is succesrijk en populair; Bruno is een nietsnut met een oedipuscomplex. Toch zijn er gelijkenissen. Tijdens een ruzie met z'n overspelige vrouw komt ook bij Guy een gewelddadig kantje naar boven.

De montage verbindt hen met elkaar, eerst door heen en weer te springen van de ene naar de andere zijn schoenen. Als Guy zegt: "Ik zou haar kunnen wurgen," volgt er een matchcut naar een wurgbeweging van Bruno's handen. Als Guy vraagt hoe laat het is, kijkt Bruno in een andere stad naar z'n uurwerk. In de aanloop naar de climax zijn er crosscuts van de tennismatch naar het rioolputje, waarbij ze allebei tijd verliezen. Ze lijken wel telepathisch verbonden of ze hebben een gemeenschappelijk karma.

Er is een contrast tussen goed en kwaad, en tussen licht en donker. Schaduwen en rook zijn noirelementen. Bruno verschijnt als een zwarte vlek op de marmeren trappen van het Jefferson Memorial. Beweging is belangrijk: stappende schoenen, de trein, de doldraaiende paardenmolen. De bejaarde stuntman die eronder kroop was echt. Originele camerastandpunten zijn de schoenen in het begin en de moord als reflectie in de gevallen bril.

Het boek van Patricia Highsmith is statischer en symmetrischer. Hierin plegen beide mannen elkaars moord, waarna ze ontmaskerd worden door een rechercheur. Hitchcock veranderde dit om een finale met meer actie te krijgen en een held met wie je kunt sympathiseren. Hiervoor gebruikt hij z'n bekende techniek van de dubbele achtervolging, waarbij een valselijk beschuldigde de echte dader achternazit. Bruno's oorspronkelijke plan is slim, maar later geeft hij de indruk dat hij gepakt wil worden. De aansteker als terugkerend motief is een cliché, maar goed gebruikt.

De leukste nevenrol is voor Patricia Hitchcock. Zij zorgt voor een komische noot, maar is ook essentieel voor de intrige wanneer haar bril en uiterlijke gelijkenis met het slachtoffer Bruno in de war brengen. Haar vader heeft een cameo met een contrabas, het muziekinstrument dat het best bij z'n fysionomie past.

» details   » naar bericht  » reageer  

Les Ogres (2015)

15 november, 09:06 uur

stem geplaatst

» details  

L'Équipier (2004)

Alternatieve titel: The Light, 15 november, 01:22 uur

stem geplaatst

» details  

Ssa-i-bo-geu-ji-man-gwen-chan-a (2006)

Alternatieve titel: I'm a Cyborg, but That's OK, 15 november, 00:18 uur

stem geplaatst

» details  

Singin' in the Rain (1952)

13 november, 08:18 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Alles ziet er nep uit in deze musical der musicals. De straten zijn de MGM-backlot, autorijden doen ze voor een scherm. Gene Kelly heeft een decor en schijnwerpers nodig om z'n liefde te kunnen uiten. Broadwaymusicals werden populair tijdens de Grote Depressie, toen mensen behoefte hadden aan escapisme en de fictie mooier vonden dan de realiteit.

Het is een eerbetoon aan het genre, met liedjes die bijna allemaal gerecycleerd zijn uit een oudere MGM-musical. Aangezien het een musical is over het maken van een musical, viel zowat elk liedje erin te passen. Het is vooral de uitvoering die ze bijzonder maakt: de virtuoze danspasjes en de choreografie. Gene Kelly is acrobatischer dan z'n voorgangers en combineert tapdansen met allerlei sprongen en buitelingen. In de musical-in-de-musical Broadway Melody zien we een snelle opeenvolging van overdadige decors en kostuums, met de wulpse en technisch zeer goed dansende Cyd Charisse.

Twee onmisbare ingrediënten zijn humor en romantiek. Donald O'Connor zorgt voor de humor, door z'n viool tussen z'n knieën te bespelen en met z'n halsbrekende toeren in het knotsgekke Make 'Em Laugh, waarin hij een straat op loopt die als trompe-l'oeuil op de muur geschilderd is. Debbie Reynolds zorgt voor de romantiek.

De draak wordt gestoken met de Hollywoodcultuur met z'n roddelblaadjes en met de tegenstelling highbrow-lowbrow. Het speelt zich af ten tijde van de overgang naar talkies, met alle bijkomende moeilijkheden. Jean Hagen heeft een ondankbare rol als het domme blondje met de enerverende stem, maar wanneer ze zogenaamd staat te playbacken voor dat gordijn, horen we eigenlijk haar eigen, goede zangstem. Het verhaaltje is goed uitgewerkt, maar is vooral de rode draad waarin een opeenvolging van memorable tussendoortjes opgehangen wordt, met als boodschap: blijven lachen, ook wanneer het regent.

» details   » naar bericht  » reageer  

Youth (2015)

Alternatieve titel: La Giovinezza, 12 november, 02:25 uur

stem geplaatst

» details  

Le Locataire (1976)

Alternatieve titel: The Tenant, 10 november, 15:35 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

» details  

Three Violent People (1957)

9 november, 20:24 uur

stem geplaatst

» details  

JFK (1991)

9 november, 00:12 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

The Skin Game (1931)

7 november, 23:54 uur

stem geplaatst

» details  

Die Fremde (2010)

Alternatieve titel: When We Leave, 7 november, 20:00 uur

stem geplaatst

» details  

12 Angry Men (1957)

Alternatieve titel: Twelve Angry Men, 6 november, 15:29 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

In de beperking toont zich de meester. Sidney Lumet gebruikte een script over twaalf mannen in één kamer dat voor TV geschreven was. De intensiteit, de confrontatie tussen persoonlijkheden en het claustrofobische gevoel houden het beklijvend van begin tot eind.

Ondanks de beperkte mogelijkheden gebeurt er visueel wel degelijk een en ander. De inleiding bevat een tracking shot met een camera die van op de eerste verdieping een indruk geeft van de grootte van het gerechtsgebouw. Eenmaal in de kamer wordt de kijker een vlieg op de muur die stiekem meekijkt en beetjes informatie ingelepeld krijgt. In de tweede helft worden de zwetende lichamen vanuit een laag standpunt getoond en wordt een telelens gebruikt om de muren dichterbij te doen lijken. De combinatie van sigarettenrook en hitte in een besloten ruimte geeft een beklemmend gevoel.

De jury bestaat uit blanke mannen, op een enkele uitzondering na uit de hogere middenklasse. Zij moeten oordelen over een jongen uit een sociaal lager milieu met een mediterraan uiterlijk, mogelijk een zoon van Italiaanse migranten. Vooroordelen komen aan het licht. De verschillen in persoonlijkheid tussen de twaalf mannen worden uitgespeeld: de twijfelaar, de bullebak, de sportverslaafde... Behalve de charismatische Henry Fonda speelt vooral Lee J. Cobb een prachtige rol. Geen enkele acteur kan zich beter kwaad maken dan hij.

Het einde laat de schuldvraag open. De jongen wordt vrijgesproken wegens gerede twijfel, maar dat sluit niet uit dat hij het wel degelijk gedaan heeft. Dit rechtbankdrama zet aan tot nadenken over democratische rechtsprincipes, veroordeelt het afgaan op eerste indrukken en doet schijnbare zekerheden wankelen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Straight on Till Morning (1972)

6 november, 12:06 uur

stem geplaatst

» details  

Mary (2005)

5 november, 11:41 uur

stem geplaatst

» details  

Orphan (2009)

Alternatieve titel: Orphan Esther, 4 november, 07:39 uur

stem geplaatst

» details  

Sunshine State (2002)

3 november, 20:35 uur

stem geplaatst

» details  

Everybody's Fine (2009)

3 november, 06:13 uur

stem geplaatst

» details  

La Doublure (2006)

2 november, 23:25 uur

stem geplaatst

» details  

Double Indemnity (1944)

Alternatieve titel: Bloedgeld, 2 november, 13:15 uur (bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen)

Walter Neff (Fred MacMurray) is geen door en door slecht slechtpersonage, maar een besluiteloze antiheld die zich halverwege tussen twee aantrekkingspolen bevindt. Aan de ene kant is er Barton Keyes (Edward G. Robinson), die staat voor betrouwbaarheid, statistieken, logica en beroepsernst. Een typisch trekje is dat hij z'n zakken aftast naar een lucifer, waarna Neff een wonderbaarlijk trucje uithaalt door er een aan te steken met z'n duimnagel. Aan de andere kant is er de lokroep van de bekoorlijke Phyllis (Barbara Stanwyck): femme fatale, zwarte weduwe en boze stiefmoeder ineen.

Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van de dader. De tijdsduur van zijn bekentenis komt overeen met de werkelijke tijd, maar de meeste gebeurtenissen worden in flashbacks verteld, met de voice-over als verbinding. De klassieke driedeling wordt gevolgd: planning, uitvoering en problemen achteraf. Een slimme plottechnieken is dramatische ironie, wanneer de kijker Phyllis achter die deur ziet staan, terwijl Keyes haar niet kan zien. Een andere vondst is het moment waarop Jackson Neffs gezicht meent te herkennen maar het niet kan plaatsen. Doordat de toeschouwer meer weet dan de personages, komt hij mee in de schoenen van de dader te staan.

James M. Cain verplaatste het misdaadverhaal naar de stad, waar een zakelijke, materialistische mentaliteit heerst. Het taalgebruik bevat beeldspraak, maar is onomfloerst, met een hoog tempo en zonder overbodige woorden.

Jean Heather heeft een mooie nevenrol als de rebelse stiefdochter. Haar acteercarrière zou drie jaar later eindigen toen ze aan een auto-ongeval littkens in het gezicht overhield. Bess Flowers speelt dit keer de secretaresse van baas Norton en heeft één kort zinnetje. Raymond Chandler, die het script maakte, heeft een cameo als lezer van een boek na zestien minuten.

Typische noirelementen zijn de sigarettenrook, de schaduwen en de Venetiaanse jaloezieën. De kostuums van Edith Head en de speciale camerahoeken doen Phyllis er afwisselend uitzien als een verleidster en als een wraakengel. Stijl, inhoud en verteltechniek vormen een uitgekiend geheel.

» details   » naar bericht  » reageer  

Nocturnal Animals (2016)

1 november, 20:26 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details