Schrijfster Janet Finch had zelf een gelukkige jeugd, maar ze had vrienden die in een doolhof van pleeggezinnen verdwenen. In zo’n opeenvolging van woonplaatsen leert Astrid excentriekelingen kennen met uiteenlopende opvattingen over opvoeding, vrijheid, trouw, moraal en religie. Het is een opgave om toch een eigen persoonlijkheid te ontwikkelen en een zinvolle richting te kiezen in het leven.
Witte oleander is een bleek, fragiel ogend bloempje, een beetje als Alison Lohman. Tegelijk is het een giftige plant, een beetje als Michelle Pfeiffer. Zij speelt de jaloerse minnares die het als moordwapen gebruikt. Beeldende kunst is voor beiden een vorm van zelfontplooiing. Ook Renée Zellweger heeft een opvallende rol als de goedbedoelende vrouw met een laag zelfbeeld. Het is een boeiend portret van een adolescent die een moeilijke periode doormaakt.
Walter Keane was een narcist en een praatjesmaker. Hij wist zichzelf te verkopen, maar kon geen negatieve kritiek verdragen. Margaret had het artistieke talent, maar was introvert en onzeker. Bovendien was de maatschappij bevooroordeeld tegen vrouwelijke kunstenaars. Vrouwen leerden koken, piano spelen en tekenen, maar de grote sterren waren meestal mannen.
Het succes van dit koppel lag in de opkomst van massaproductie in de jaren ‘50 en ‘60. Ze verkochten weinig originele schilderijen, maar massa’s posters en andere reproducties. De periode is goed gereconstrueerd, met de toenmalige mode, auto’s en telefoons.
Ogen zijn de spiegels van de ziel. Grote ogen betekenen dus uitvergrote emoties. Die zielige kinderen zijn extra ontroerend. Een scène die eruit springt is die in de supermarkt, wanneer Margaret de indruk krijgt dat iedereen haar met grote ogen aankijkt.
Amy Adams spreekt met een zuiders accent. Tijdens de rechtstzaak imiteert Christoph Waltz Perry Mason. Krysten Ritter heeft een mooie nevenrol als de vriendin die gauw doorheeft wat er gaande is, net als de dochter, die gespeeld wordt door twee actrices van verschillende leeftijd. Het gelijknamige liedje van Lana Del Rey is een mooie toevoeging. Het is een waar verhaal met een sterke visuele en psychologische component.
Het uitgangspunt is wetenschappelijk onverantwoord. Als er werkelijk een tweede Aarde in ons zonnestelsel was, zou dat leiden tot gigantische overstromingen en aardbevingen. De getijden zouden veranderen, net als de lengte van dag en nacht. Satellieten zouden van hun baan afwijken. Een botsing tussen de twee planeten zou mogelijk zijn.
Mits een dosis suspension of disbelieve wordt het toch genietbaar, dankzij het filosofische thema. Een tweede Aarde kende exact dezelfde geschiedenis, totdat de eerste observatie plaatsvond. Op dat moment vond er een splitsing plaats en gingen beide planeten hun eigen geschiedenis volgen. Op de ene Aarde heeft Rhoda een fataal ongeval veroorzaakt, op de andere niet. Zo komen er thema’s bij als rouwverwerking, schuldbesef en vergiffenis.
Ondanks de bescheiden middelen oogt het resultaat mooi. Mike Cahill hield het kleinschalig en werkte met z‘n eigen camcorder. Het scenario schreef hij samen met actrice Brit Marling. Met haar ingetogen stijl is zij een ontdekking. Een leuk muzikaal intermezzo is er met een zingende zaag.
Alternatieve titel: Arvet, 24 augustus 2025, 17:01 uur
Denen zijn goed in realistische drama's die draaien rond menselijke conflicten. Christoffer staat voor een dilemma wanneer hij moet kiezen tussen twee mogelijke voortzettingen van z'n leven. In Stockholm heeft hij een mooie vrouw en een goed draaiend restaurant; in Denemarken erft hij in letterlijke zin het familiebedrijf en in figuurlijke zin het karakter van een virago. Christoffer maakt een sympathieke indruk, is welbespraakt en goed gekleed, maar wanneer hij onder druk staat en te veel gedronken heeft, komen de psychopathische trekjes van een harde zakenman naar boven. Als bedrijfsleider gaat hij over lijken, en er is een scène met seksueel geweld.
Binnen het bedrijf en binnen de familie zijn verschillende conflicten gaande, wat leidt tot een figuurlijke broedermoord en een jarenlange vete. Romeo and Juliette is aanwezig op de planken en op een affiche. Ook tussen Christoffer en Maria dreigt een onmogelijke liefde te ontstaan. Hij bespiedt haar een paar keer zoals een roofdier op een prooi loert.
Twee camera's volgen de acteurs van op afstand, zodat zij veel vrijheid krijgen om te bewegen en te improviseren. Ulrich Thomsen en Lisa Werlinder brengen intense dialogen, waarin de stiltes en de gelaatsexpressies even belangrijk als wat er gezegd wordt. Er zijn geen technische effecten, maar wel af en toe een streepje muziek. Botsingen tussen tegenstrijdige karakters worden getoond zonder overbodige tierlantijntjes.
Alternatieve titel: The Experiment, 16 augustus 2025, 10:06 uur
Je enkele dagen op laten sluiten door een stel experimenteel psychologen lijkt een makkelijke manier om een extraatje te verdienen, maar in de praktijk valt het tegen. Het boek van Mario Giordano was losjes gebaseerd op het Stanfordexperiment van de jaren ‘70. Voor het dramatische effect gaan de fictieve gebeurtenissen nog wat verder dan de realiteit.
Door hun uniform en hun nummer verliezen de gevangenen hun individualiteit. Wanneer één iemand iets fout doet, wordt de hele groep gestraft. Ook de bewakers dragen een uniform. Zij zetten elkaar aan tot wreedheden en verschuilen zich achter het principe van gedeelde verantwoordelijkheid. Een derde groep zijn de wetenschappers, die observeren in de controlekamer. Geen van hen wil de spelbreker zijn die het experiment stopzet.
Een gevoel van claustrofobie wordt opgewekt door duisternis, tralies, muren en plafonds. ‘s Nachts wordt groen licht gebruikt; overdag wit licht. Subjectieve camerastandpunten worden afgewisseld met beelden van de camera’s aan het plafond, en met de zwart-witbeelden die Tarek met een verborgen cameraatje in z’n bril maakt. Voor beweging zorgt een camera die vóór de acteurs uit rijdt in de gang. Tijdens de climax wordt de montage sneller.
De verhaallijn rond Tareks vriendin Dora, beginnend met een flashback, heeft een rustiger tempo en herinnert eraan dat er ook nog een wereld buiten de gevangenis bestaat. Moritz Bleibtreu speelt een geweldige rol als de undercoverjournalist die niet wil conformeren maar rebelleren. Het experiment doet nadenken over hoe groepsdynamiek functioneert in hachelijke situaties in het echte leven.
Alternatieve titel: Pot, 4 augustus 2025, 19:18 uur
Ogenschijnlijk heeft Sylwia een perfect leventje als populaire fitnesscoach, gezondheidsgoeroe en influencer. Ze is jong, slank, energiek en sportief - een fenomeen op sociale media. Achter de glitterende façade zitten echter problemen verborgen. Hoewel ze zeshonderdduizend volgers heeft, voelt ze zich eenzaam. Door een stalker voelt ze zich onveilig; mannen zien haar slechts als een lustobject. Haar familie feliciteert haar, maar neemt haar niet ernstig.
Ze is geen verwend kreng, maar iemand die hard gewerkt heeft om wat te bereiken in de moderne, jachtige wereld. Ze heeft progressieve ideeën, draagt zorg voor het milieu, en maakt video’s over vegetarisch eten. Met de camera zo vaak aan krijg je de indruk dat ze voortdurend aan het acteren is. Sponsors zetten haar onder druk om een positief verhaal te brengen.
Met haar brede glimlach en overdadige make-up lijkt Magdalena Koleśnik op tennisster Sabine Lisicki. Ze draagt twee verschillende kleuren nagellak. De camera volgt haar vaak van nabij, bijvoorbeeld wanneer haar gezicht snel op en neer gaat tijdens een fitnesssessie. Ze is topfit, straalt, en bulkt van de energie, maar ze betaalt ook de tol van de roem. Passages met veel licht en roze woren afgewisseld met donkere momenten, wanneer ze troost vindt bij haar hondje. Het is een zweterig geheel dat minder oppervlakkig is dan je zou verwachten.
Alternatieve titel: Coming Back, 3 augustus 2025, 17:05 uur
Volver is Spaans voor "terugkeren", en dat motief is op vier verschillende manieren aanwezig.
Ten eerste betekent het terugkeren naar je geboortestreek. Dat geldt voor Pedro Almodóvar, die afkomstig is uit de provincie Ciudad Real in La Mancha. Het geldt ook voor de zussen Raimunda en Sola, die vanuit Madrid terugkeren naar hun geboortedorp.
Ten tweede betekent het terugkeren uit het dodenrijk. In zo'n dorpje is er veel bijgeloof. Men gelooft er in spoken, terwijl levenden hun toekomstige graf onderhouden.
Ten derde gaat het over problemen die terugkeren over de generaties. Raimunda is misbruikt door haar vader, en nu dreigt haar echtgenoot hetzelfde te doen met haar dochter. Drie generaties vrouwen verweren zich en nemen het heft in handen.
Ten vierde is Volver de titel van een tango van de Argentijn Carlos Gardel, die hier in een flamencoversie gebracht wordt. Gitaren en handgeklap begeleiden de zwoele altstem van Estrella Morente, die geplaybackt wordt door Penélope Cruz in een van haar meest memorabele rollen.
In de spannende intrige zit symboliek verwerkt. De diepvries en de grafkuilen staan voor het verdringen van een traumatisch verleden. Onvermijdelijk komt dat verleden toch weer opduiken, bijvoorbeeld in de vorm van een vermeend spook.
Zware onderwerpen als moord en incest worden met humor behandeld. De luchtige toon, sprankelende kleuren en zomerse kleding maken het pikant, net als de paprika's en chorizo's van de Spaanse keuken. De grens tussen leven en dood vervaagt in deze zwarte komedie.
Als een gigantische fallus torent een afgedankte zendmast boven de Mojave uit. Hij is fictief, maar gebaseerd op een zeshonderd meter hoge constructie in Sacramento County die regelmatig beklommen wordt door parachutespringers en andere avonturiers.
Zo'n toren beklimmen is een uitdaging, een overlevingstocht die kracht, techniek, voorbereiding, moed en wilskracht vergt. Op psychologisch vlak gaat het ook over vriendschap, zelfverwezenlijking en rouwverwerking. Hunter is een durfal; Becky een twijfelaar.
Ze hebben het bovenste gedeelte nagebouwd op een berg. De actrices hangen dus echt tot dertig meter boven de grond te bengelen. Het budget was beperkt; er is geen gebruik gemaakt van dure simulaties in een studio. Panoramische shots worden afgewisseld met subjectieve cameravoering en met beelden die de klimsters zelf maken met hun telefoon of met een drone. Dramatische ironie ontstaat wanneer de kijker meer weet dan de personages, bv. wanneer close-ups van losgeraakte schroeven het naderende onheil aankondigen. Zo neemt de suspens toe. Men wordt op het verkeerde been gezet wanneer de illusie van Becky getoond wordt in plaats van de gruwelijke realiteit.
Omdat ze op een jong publiek mikten, is het taalgebruik achteraf gekuist: "freaking" i.p.v. het F-woord. Er zitten ongeloofwaardige elementen in, maar het is een spannende, dynamische ervaring die je veilig vanuit je luie stoel kunt beleven.
Alternatieve titel: Decision to Leave, 1 augustus 2025, 15:23 uur
Een politie-inspecteur speelt wel vaker een kat-en-muisspel met een verdachte, maar in dit geval krijgt de kat ook gevoelens voor de muis. Er ontstaat een dilemma tussen passie en plicht. Bovendien herhaalt de geschiedenis zich in een andere politiezone.
Vijftien jaar na Se, Jie is Tang Wei terug als de Chinese emigrante in Zuid-Korea. Ze leerde Koreaans spreken voor deze rol. Het taalprobleem bemoeilijkt de communicatie. De titel heeft meerdere betekenissen: de beslissing om China te verlaten, om Busan te verlaten, om uit het leven te stappen. De inspecteur zit vast in een verstandshuwelijk.
Gebeurtenissen in het heden gaan plots over in flashbacks of voorstellingen in de verbeelding van de speurder. Personages zijn soms in spiegelbeeld te zien. Moderne apparaten als de smartwatch worden aangewend om te communiceren, te bespioneren en te vertalen. Bergen en de zee worden vermeld in een citaat van Confucius. Ze symboliseren standvastigheid en onstuimigheid. Insecten en schildpadden vertegenwoordigen de natuurlijke cyclus van leven en dood. Mist, sigarettenrook en Mahlers Adagietto versterken de dromerige sfeer.
