Arven (2003)

'Het lijkt wel een Dogme Dallas', schreef Empire volgens de Nederlandse hoes. Het script vol overdrijvingen, platitudes en ongeloofwaardigheden lijk inderdaad veel op een seizoen Dallas. Gezien de stukken die de vrouw van de hoofdpersoon, een actrice, speelt, moeten we trouwens lijnen naar Shakespeare-drama's leggen.

Dat Dogme klopt overigens niet: dit is gewoon een gelikte publieksvriendelijke film met de juiste muziek op de juiste plaatsen, etc. OK, er wordt af en toe observerend gefilmd met een hand-hold camera.

Reden om toch te kijken is zonder meer Ulrich Thomsen, bekend van Festen en Brothers, die de tegenstrijdige gevoelens van de hoofdpersoon (meestal) subtiel met heel z'n lichaamstaal weet te uiten.

Wat een vreselijke klootzak is de personage Christoffer Borch-Moeller ..........

Die moeder kan er anders ook wat van.

Eerder, Christoffer wordt behoorlijk gemanipuleerd door mama. De eer van de familie + familiebedrijf is het hoogste goed blijkbaar. Prima spel overigens van Ulrich Thomsen.

Een film kan soms erg realistisch zijn en een levensecht, voelbaar drama vertellen. Het is alleen jammer dat zo'n drama soms ook erg voorspelbaar kan overkomen. Het is dat punt van kritiek wat Arven een niet altijd even interessante film maakt om te kijken. Maar Ulrich Thomsen is opperbest als onsympathiek karakter. Alhoewel de film flink aan kracht inboet door het voorspelbare drama, begint zijn karakter naar het einde toe maar meer en meer te boeien. Mooie score van componist Halfdan E. De elektronische sfeergeluiden, piano en ingetogen violen creëren een sterke sobere toon.

Gezien de hoge waardering met te hoge verwachting deze film gekeken. Aardige film, maar zal me niet lang heugen. Geen bijzonder verhaal, zo gaat het nu eenmaal in de top, status,geld, macht staat boven alle gevoelens.

Wat me vooral stoorde was de onzettend slechte muziek, soort James Last cocktail rommel, nog met echte violen ook maar menig namaak orkest klinkt beter. Gelukkig heeft komponist HalfDane er in de loop van de tijd bijgeleerd.

Verder is deze film niet onaardig maar er ontbreekt op de een of andere manier net iets om het naar een hoger plan te tillen.

Een wat voorspelbaar verhaal. Maar wel erg goed gespeeld, waardoor de emoties van de twee hoofdrollen - Lisa Werlinder en Ulrich Thomsen - erg goed overkomen. Hoe onbegrijpelijk ze af en toe ook handelen.

Mooi gefilmd ook, op de goede momenten af en toe wat schokkerig uit de hand geschoten, maar dat voegt wat toe aan het geheel. Maar, het verhaal is toch wel wat erg voorspelbaar en daardoor is de spanning er wel een beetje af.

Er schijnen in het echte leven mensen rond te stappen, die zo kil en zo koud in elkaar zitten als Christopher en zijn moeder. Gelukkig niet in mijn omgeving (voor zover ik weet).
Film is een karakterstudie van een man, die van diverse kanten in een negatieve spiraal gemanipuleerd wordt en niet de kracht of wil bezit om daar uit te komen. Ondanks het prima acteerwerk van Ulrich Thomsen heb ik mij voortdurend zitten ergeren.

Men zegt dat een succesvol zakenman de persoonlijkheidstrekken van een psychopaat kan vertonen. Hij moet tweehonderd man kunnen ontslaan zonder verpinken, geen empathie hebben, over lijken gaan. Aanvankelijk lijkt Christoffer hier niet aan te beantwoorden, maar onder druk verandert hij. In het begin draagt hij geen das, maar hij schakelt over op formele kleding. Hij komt voor enkele dilemma's te staan. Wat vanuit zakelijk oogpunt de juiste beslissing is, kan op menselijk vlak wonden slaan. Wanneer hij z'n schoonbroer Ulrik ontslaat, herinneren de kindertekeningen aan de muur eraan dat dit ook een gezinshoofd is. Christoffer redt het bedrijf, maar verliest vrouw en kind, voor wie hij het toch allemaal deed. Veel van z'n acties zijn verdedigbaar met het argument dat anders het hele bedrijf failliet zou gaan. In het laatste halfuur doet hij echter ook onverdedigbare dingen, met name wanneer hij die kuisvrouw aanrandt.

Stilistisch is er enige invloed van Dogma, maar zonder die regels strikt te volgen. Er worden slechts twee camera's gebruikt die van op afstand de acteurs volgen, zodat deze een grote vrijheid kennen. Af en toe is er wel een streepje achtergrondmuziek en er zijn sprongen voorwaarts in de tijd. Het is een boeiende weergave van hoe de stress van het zakenleven een mens ten kwade kan veranderen.

Nadat zijn vader zelfmoord gepleegd heeft wordt een zoon min of meer gedwongen om het grote staalbedrijf van zijn vader over te nemen en verder te leiden, ondanks dat hij jaren daarvoor besloten had om een eigen carrière te beginnen en inmiddels een lieve vrouw heeft leren kennen. Het verhaal is eigenlijk verder niet interessant en behoorlijk saai en laat zich, op het allerlaatste einde na, ook gemakkelijk raden. Nee, deze film moet het vooral hebben van de acteerprestaties van de hoofdrolspelers. Die dragen absoluut de gehele film.

Denen zijn goed in realistische drama's die draaien rond menselijke conflicten. Christoffer staat voor een dilemma wanneer hij moet kiezen tussen twee mogelijke voortzettingen van z'n leven. In Stockholm heeft hij een mooie vrouw en een goed draaiend restaurant; in Denemarken erft hij in letterlijke zin het familiebedrijf en in figuurlijke zin het karakter van een virago. Christoffer maakt een sympathieke indruk, is welbespraakt en goed gekleed, maar wanneer hij onder druk staat en te veel gedronken heeft, komen de psychopathische trekjes van een harde zakenman naar boven. Als bedrijfsleider gaat hij over lijken, en er is een scène met seksueel geweld.

Binnen het bedrijf en binnen de familie zijn verschillende conflicten gaande, wat leidt tot een figuurlijke broedermoord en een jarenlange vete. Romeo and Juliette is aanwezig op de planken en op een affiche. Ook tussen Christoffer en Maria dreigt een onmogelijke liefde te ontstaan. Hij bespiedt haar een paar keer zoals een roofdier op een prooi loert.

Twee camera's volgen de acteurs van op afstand, zodat zij veel vrijheid krijgen om te bewegen en te improviseren. Ulrich Thomsen en Lisa Werlinder brengen intense dialogen, waarin de stiltes en de gelaatsexpressies even belangrijk als wat er gezegd wordt. Er zijn geen technische effecten, maar wel af en toe een streepje muziek. Botsingen tussen tegenstrijdige karakters worden getoond zonder overbodige tierlantijntjes.