Meningen

Dolgedraaide boel in de ruimte. Van lang geleden, toen Bruce Willis nog de energie had om een leuke vlotte filmrol te spelen, en toen Milla Jovovich nog fris en nieuw was - ehh, dat vind ik haar nog steeds wel eigenlijk. Ook uit de tijd dat Besson nog een relatief nieuw fenomeen was, en zijn flitsende over the top stijl nog genoeg was om een film tot iets bijzonders te maken.

Leuke humor, vaart, perfecte styling en veel actie zijn wat de film moeiteloos overeind houdt. Aan de rol van Chris Tucker kan je je ergeren, maar het past wel precies bij de rest - lekker over the top, en daarbij een mooi overdreven tegenpool voor Willis.

Dat de CGI achterhaald is zoals OH noemt, is misschien waar maar ik moet zeggen dat het me nauwelijks opgevallen is.

Ergens op het snijvlak van documentaire en biografie. Meer de biografie van Daniel Domscheit-Berg dan die van Julian Assange, overigens, want de film is gebaseerd op Domscheit-Berg's boek. De controverse van de onenigheid tussen die twee komt er wel ietwat uit, maar dat is dan ook wel de hoofdmoot van wat de film te vertellen heeft - de rest was al wel min of meer bekend, via de gewone media verspreid.

Daarmee rijst de vraag op wat deze film nou eigenlijk te brengen heeft. Wat loze spanning en sensatie gebaseerd op de waarheid, maar ietwat eenzijdig en wellicht gekleurd. Geen objectief en neutraal verslag, geen beschouwing van het werkelijke effect dat Wikileaks heeft gehad. En ook geen opgeleukt verhaal met wat meer emotie, wat meer spanning en sensatie er in - iets meer geromantiseerd was het verhaal misschien minder getrouw aan het verslag van Domscheit-Berg, maar misschien ook wel wat leuker geweest. Of misschien had de film beter echt over Assange kunnen gaan - dat was vast wel wat interessanter geworden.

Teleurstellend is het woord wel. Wel erg sterk gespeeld door de twee hoofdrollen, en de eindscene is ook wel erg goed gedaan.

Verschrikkelijk.

Halverwege kreeg ik het idee dat het screenplay van de film door een wiskundige geschreven is (waarmee ik wiskundigen eigenlijk verschrikkelijk beledig, waarvoor excuus). Elementen uit het boek komen wel terug, maar zonder ook maar iets van de karakters of de context, of iets wat in de verte voor een behoorlijk verhaal kan doorgaan. Van geloofwaardige aantrekking tussen de twee hoofdrollen is geen enkele sprake. Dornan weet op geen enkele manier iets van een succesvolle verknipte zakenman uit te stralen. Johnson komt dan misschien nog wel over als suf tutje, maar zonder dat daar ook maar in de verte een mooie vrouw onder verstopt zit. Van de porno krijg ik het niet warm of koud - zelden zoiets on-opwindends gezien.

Ongeveer het enige wat klopt zijn de auto's en de helikopter. Geen punten voor.

Rechtbankmysterie.

Het drama ontvouwt zich wat erg langzaam misschien. En wellicht is ontvouwen ook niet precies het goede woord eigenlijk. Toch, saai wordt het zeker nergens, ondanks dat de plaats van acte grotendeels in de visueel erg oninteressante rechtszaal is, en daar eigenlijk ook niet zo veel gebeurt. De karakters komen er wel erg mooi uit - de wat hardhandige en haast haatdragende aanklager van Anais Demoustier bijvoorbeeld, en de advocate met de prachtige diepe stem van Annie Mercier. Verder een hele serie bekende Franse acteurs in de film die zonder uitzondering perfect werk leveren - en bij ons in Nederland gelukkig niet zo afgezaagd bekend zijn als wellicht in Frankrijk.

Is het dan allemaal mooi en goed? nou nee, het einde ligt me niet zo eigenlijk.

Fijne film, maar veel gemiste kansen.

Vooral eigenlijk omdat het wat clichématige verhaal wel erg op veilig uitgespeeld wordt - het mist meer dan een tikje drama. Misschien dat Pagnol er nog van uit kon gaan dat het schandaal niet voelbaar gemaakt hoefde te worden, Auteuil had wel een klein beetje rekening kunnen houden met dat dat tegenwoordig wat anders ligt. En ook buiten dat gaat het allemaal wel wat erg zoetjes.

Net zo in het acteren eigenlijk. Astrid Bergès-Frisbey zet een schitterende rol neer, daar geen twijfel over - maar ze verbergt de diepere emoties van haar karakter wel wat makkelijker achter een stel bedeesd neergeslagen ogen en een teveel braaf gesloten mondje. Ook daar had wel wat meer venijn uit mogen komen. Nu is de enige die daar wat leven in de brouwerij brengt Sabine Azéma - die met haar acteren dan weer echt geen goede indruk op me maakte. Overigens net als Nicolas Duvauchelle, die in het begin nog wel voldoende is, maar later een mooie vertolking van een vaatdoek neerzet. Missertje van Auteuil de regisseur - die zichzelf overigens adequaat regisseert.

Beeld en soundtrack volgen ook al hetzelfde te voorzichtige spoor. Aan de ene kant zonder twijfel erg mooi, overtuigend mooi. Maar aan de andere kant ook te veilig, te zoet, te weinig verrassend. De voor de hand liggende voorbeelden, waar ik dan vooral denk aan Jean de Florette en Manon des Sources, volgden daar toch een heel ander spoor in. En daardoor wat mij betreft veel betere films.

Ietwat een flauw filmpje misschien - maar ook wel een met wat vreemde tegenstellingen er in. Zo blijkt de leeghoofdige Sofia er een mening over te hebben welk boek van Marguerite Duras haar favoriet is - of, als je er al van uitgaat dat ze zich daar doorheen bluft, dat ze daar de moeite voor doet. Het komt wel ietwat op me over als een te subtiele en niet echt gelukte poging om een diepere laag in de film in te werken. En op een heel ander vlak, de mysterieuze relatie van meisjes met hun tas - die oerlelijke protserige dingen die ze overal meesleuren. Geen man die daar iets van snapt. Of je moet het gaan vergelijken met een een dure auto - ook een weinig functioneel statussymbool dat voornamelijk de rangorde moet geven.

Verder heeft de film weinig te brengen behalve wat fraaie kleurige plaatjes.

Knap gefilmd, maar het verhaal wordt niet per definitie sterker door de manier waarop het verteld wordt. Ik vond er in ieder geval nogal wat erg saaie stukken inzitten. Daardoor meer interessant dan goed, ben ik bang. Hoewel Ledoyen onmiskenbaar een erg mooie meid is, doet ze in haar slecht passende horecapakje wel wat erg denken aan de generieke Franse serveerstertjes van een jaartje of twintig geleden, inclusief het loopje en de strakke glimlach - ofwel ben ik haar misschien indertijd zelf tegengekomen op oefening voor deze rol. Hoe het ook zei, het onderliggende drama komt wat mij betreft wat weinig uit de verf, haar beweegredenen blijven net een klein tikje te goed voor me verborgen.

Sterk.

Natuurlijk is het een oversimplificatie, de suggestie die deze film zo mooi uitwerkt - zijn wij niet allemaal zoons en dochters, broer en zus. Maar als je een probleem oplossen wil, dan zal je het simpel moeten maken.

Heel goed gespeeld, beter dan dit zie je nauwelijks ooit. Dichter op de huid kan het verhaal ook nauwelijks komen. Emmanuelle Devos was al een van mijn favoriete actrices, maar ze zet hier nog eens wat neer - niet tranentrekkend, maar wel heel emotioneel. Prachtmens. Maar nog beter dan dat zijn de broers.

Misschien had het wel wat scherper nog gekund. Maar dan hoop ik toch vooral dat het idee is dat je ergens beginnen moet - en beginnen doe je voorzichtig. Nog een lange weg te gaan, maar als dit het begin is, dan komt er een goed einde.

Een ietwat onevenwichtige achtbaan.

Van de ene verrassing in de andere, en van kwaad tot erger. Met een hele serie nogal bedenkelijke grappen er in - waar ik dan wel smakelijk om lachen kan, maar dat zal niet iedereen vinden. En een mooie cast die mooie rollen van niet al te fraaie karakters spelen. James McAvoy als de hoofdpersoon, maar een heleboel bijrollen om hem van repliek te geven. Ik noem maar even Imogen Poots en Eddie Marsan - wie? En-Rah-Hah, anders kan ik de man niet zien. Hoewel hij hier echt perfect werk aflevert.

De soundtrack is hier en daar wat slordigjes onder de dialogen gepropt. Vooral de 9e van Beethoven komt wat raar uit daarmee. Maar buiten dat valt het nauwelijks op, het hakketakkige verhaal eist alle aandacht op.

Een op zich potentieel erg interessante insteek - een stel bejaarde SS-ers laten vertellen hoe ze op hun spreekwoordelijke laatste levensdag precies tegen hun verleden aankijken.

Deels werkt het, deels ook niet. Het zal niet eenvoudig zijn geweest om voldoende materiaal bij elkaar te krijgen, en dat vertaalt zich naar een groot aantal personen die we aan het woord zien. Was het niet beter geweest om veel minder, zeg max 5 aan het woord te laten en daardoor meer focus aan te brengen? Maarja, dat moet dan ook maar lukken - en je moet zelf ook nog lang genoeg tijd hebben om er iets van te maken. En met de persoonlijke insteek zit er in ieder geval aan het einde een duidelijke rode draad in - een motief, een antwoord op de vraag 'voor wie maak je deze documentaire'.

En behalve dat, het is wel heel, heel duidelijk dat in tegenstelling tot het eeuwige 'wir haben es nicht gewusst' iedereen precies wist wat er aan de hand was - en de meesten zijn daar nu, zoveel jaren later, ook eerlijk over. En natuurlijk de uitzondering, die beweert dat de SS alleen maar uit modelsoldaten bestond. Kennelijk even vergeten dat de SS ook de organisatie van de kampen onder zich had.

Even lachwekkend en tegelijkertijd triest de SS-er die zijn verafgoding voor Hitler nog steeds belijdt. Nee, van die joden, dat had niet gehoeven, die hadden ze ook wel naar een ander land kunnen sturen. Kennelijk even vergeten dat dat op hetzelfde neerkomt, en indertijd ook al als smoesje gebruikt werd. Des te schokkender dat precies dat ook nu nog straffeloos wordt geroeptoeterd door politici. Ja, ook bij ons. Om je kapot te schamen, dat we daar allemaal bij staan en het laten gebeuren. Net als al die Duitsers toen.

Als ik terug kon reizen in de tijd... dan zou ik als een James Bond-villain de macht over de hele wereld veroveren en films over tijdreizen verbieden. Met uitzondering van deze, want dit is wel een van de heel erg weinige die wel een beetje werkt. Tot iets meer dan de helft dan, want daarna is het concept op - met nogal wat draadjes die open blijven, zoals het manuscript van Laurel en de senator.

Dat de film werkt ligt in niet geringe mate aan de fraaie cast - Douglas is prettig overtuigend als de kapitein van een vliegdekschip, de nog jonge Martin Sheen lijkt zo sprekend op Charlie dat ik elke keer mezelf betrap op de gedachte dat hij onverwacht goed speelt - tot ik weer terug ben bij het 'maar ohja het is zijn vader'. En Katherine Ross en James Farentino als ietwat moeizaam romantisch stelletje, buiten nog een heleboel fraai ingekleurde bijrollen. Leuk.

Voor die tijd ongekend mooie beelden van een serieus oorlogsschip in actieve dienst - het was toen nog echt koude oorlog, Jimmy Carter was nog niet opgevolgd door Reagan, en Reagan's halfgare plan voor de 600-ship Navy moest nog bedacht worden. En het zou nog ruim 6 jaar duren tot Top Gun kwam. Toch toen ook al zat ruimte voor wat sluikreclame voor de Amerikaanse marine.

Bijzonder is ook wel dat de film al ruim 40 jaar oud is maar nauwelijks gedateerd aanvoelt. Dat komt eigenlijk pas aan in de laatste scene aan wal, als je de toch wat 'oude' auto ziet waarmee onze held opgehaald wordt - en dan dringt het weer even door dat de acteurs allemaal van twee, haast drie generaties geleden zijn. Kirk Douglas was al oud toen ik hem voor het eerst op TV zag tenslotte. Geboren in 1916, jawel, in Amsterdam.

En ondanks dat ik de film beslist al eerder gezien had (want ik herkende bijvoorbeeld het citaat 'they're gonna let the Japs do it again!') viel me nu eigenlijk voor het eerst op dat de Tomcats in de film op hun staart zo'n fraai logootje van een doodshoofd en de letters A/J hebben staan. En jawel, daar heb ik indertijd een bouwdoos van in elkaar geplakt. Erg mooi gelukt, maar helaas bleek de lijm niet stabiel en begonnen de bommen er af te vallen. Niet zo duurzaam als de film kennelijk.

Klein meisje is groot geworden.

Nim's Island lijkt best lang geleden als je ziet hoe Abigail Breslin in deze film rondloopt. Knappe meid geworden, hoewel ze de trekjes nog niet helemaal kwijt is. Past op zich wel aardig in het begin van deze film, en vooral in het begin is het vergelijk wel duidelijk - later verdwijnt dat ietwat naar de achtergrond. Ook dat past wel in het verhaal.

Het verhaal dan, dat is net wat te zwakjes. Het gedoetje met het slokje waarheidsserum maakt de jacht/wraak wat flauw. En het viel me ook op dat het verlaten bos wel erg goed belicht is - nou ben ik op zich geen voorstander van eng gedoe in het donker, want als je niks ziet heb ik ook wat moeite om het eng te vinden, maar dit was dan ook weer wat overdreven. Qua plaatjes af en toe best mooi, maar voor het verhaal werkte het niet echt.

En de achtergrond ontbreekt teveel. Waarom Bentley en Breslin hun absurde trainingsprogramma hebben opgezet, en waarom de jongens hun rare sport botvieren, daar had toch wel een klein woordje aan geweid mogen worden.

Leuk.

Wel hier en daar een beetje slordig, een paar van de actiescenes in de finale afrekening hadden wat beter gefilmd mogen worden. Misschien wat teveel moeite met het budget. Maar da's wel het enige dat er mis is, want de grappen zijn goed, het verhaal klopt en speelt leuk met de genrecliches, en Farmiga en Akerman spelen leuk - de rest niet, maar dat hoeft ook nauwelijks. Hoort ook weer bij het genre.

En natuurlijk de stoerste oneliner ooit... "you just fucked with the wrong virgin".

Aardige simpele film. Het verhaal komt een beetje autobiografisch over, en dat geeft het wel iets charmants. En het gestuntel van de 'acteurs' is ook best grappig. Maar het echte sterke punt is Leelee Sobieski - ze speelt precies goed de rol van onzeker lief afgestudeerd meiske op zoek naar een kans in een vreemde wereld, en daardoor wordt de film tot wat het is - genietbaar tijdverdrijf.

Beter half gejat dan een leeg verhaal, zullen de makers wel gedacht hebben. Fout, blijkt uit dit misbaksel, want in de 80 minuten gebeurt zo ongeveer helemaal niets dat ook maar enige aandacht waard is. Waarvan het bewijs geleverd wordt doordat ik de film na een paar maandjes zo volledig vergeten ben dat opnieuw kijken een feest van, ahem, niets herkennen wordt. Vergeetbaar kijkvoer uitgewerkt als een ultieme kunstvorm.

Een ietwat voyeuristische kijk in het leven van Vivian Maier. De bij toeval gevonden negatieven roepen veel vragen op die lang niet allemaal beantwoord worden, en dat is grotendeels denk ik ook de kracht van het verhaal - dat, en het aandoenlijke van wat we van de enigmatische fotografe te weten komen. Bijzonder door de enorme volharding waarmee ze foto's maakte, maar ook bijzonder in dat dat een schijnbaar doelloze obsessie lijkt te zijn geweest.

Erg interessant. Maar ook wat vreemd. En wat navrant dat John Maloof daar nu de vruchten van plukt, in plaats van Maier zelf.

Ik ben er niet zo enthousiast over.

Het tergend trage tempo in combinatie met de duistere, grimmige beelden - nog eens versterkt door de soundtrack - zou een behoorlijke film kunnen opleveren. Maar daar zit af en toe nog een voice-over bij, die daar wat uitleg bij levert, is de soundtrack te opdringerig, en hebben de acteurs maar weinig ruimte. Geen goede keuze, het maakt het vooral langdradig en saai. En of de acteurs niet sterk genoeg zijn om de sfeer in te vullen of dat ze daar te weinig ruimte voor krijgen maakt weinig uit voor het resultaat - wellicht was de zwijgende-Eastwood van de hoofdpersoon beter ingevuld met wat woorden die de voice-over hadden vervangen.

Wel een paar erg mooie scenes in het bos.

Aardig sprookje met een nette held en een mooie prinses. Leuk gespeeld en boeiend genoeg om de korte speelduur uit te zitten zonder dat het ook maar een moment verveelt. En dat de draken er dan een beetje onecht uitzien - ach, dat kan er dan wel bij.

Goed en kwaad, vuur en ijs, het blijft een beetje aan de simpele kant maar ook dat hoort wel bij het genre.

Herzog doet meteorieten.

Met zijn geheel eigen ietwat krakerige commentaarstem vertelt hij op volstrekt onwetenschappelijke wijze over het onderwerp van de dag, daarbij geholpen door een aselect groepje wetenschappers en een aselect groepje mafklappers wat in de verste verte niets met wetenschap te maken heeft. Maar Herzog zou Herzog niet zijn als hij dat niet allemaal zonder oordeel zou presenteren, wat je ervan meeneemt is aan de kijker. Een benadering die ik vroeger enorm gewaardeerd zou hebben maar waar ik nu wel ietwat de rillingen van krijg, want het blijkt in de afgelopen jaren wel heel pijnlijk hoe ver de vlucht van de pseudowetenschap gaat. Toch blijft het narratief dat Herzog presenteert wel erg intrigerend, en ook leerzaam in de talloze details die hij laat passeren. Niet in het minst het religieuze aspect - ook zoiets wat ik voorheen stelselmatig zou hebben afgewezen, en waar ik nog steeds grote moeite mee heb. Toch, ondanks dat er geen enkele basis voor is in de ratio, helpt het mensen zingeving te vinden, en daarnaast, het citaat van Guy Consolmagno raakt me op zeker "you can't do science if you don't have that sense of wonder, you can't believe in a creator God if you don't experience creation" - of anders kan je de uitleg van Nick Cave er naast leggen.

Nee, ik geloof nog steeds niet - en al zeker niet in de vorm van het sociale construct wat de westerse wereld daar van maakt. Maar aan de andere kant is er het heelal, dat te groot is om begrepen te worden, zelfs met de huidige stand van de natuurkunde. Het animalisme eist daar zijn plaats, die dualiteit komt over in de vertelling van Herzog fraai uit, en en passant krijg je ook nog een heleboel wel echt wetenschappelijke weetjes mee. Gecombineerd met de prettig persoonlijke benadering van Herzog via zijn medium Clive Oppenheimer maakt dat voor een uiteindelijk heel fijne film. Veel beter dan de actiefilm waar ik aan begonnen was vanavond en uiteindelijk gewoon echt geen zin in had.

In a rotten, blood soaked island kingdom, cursed by plague and religious unrest, there once was a queen by the name of Katherine Parr

Met zo’n opening verwacht je je aan een spel dat als door Shakespeare geschreven overloopt van sprankelende dialogen en felle intriges, en vanzelfsprekend zonder daarbij af te doen aan de historische feiten. Maar dit is dus niet zo’n film. Grotendeels is het eigenlijk vooral gewoon saai.

Henry VIII is zonder meer een van de interessantste figuren uit de Engelse geschiedenis, maar dat weet de film niet echt over te brengen. Sowieso is de keuze voor het eind van zijn leven daar al een wat moeizame bij. Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat niet hij maar Katherine de hoofdrol heeft in dit verhaal, maar ook dat weet Aïnouz niet echt over te brengen, want over haar komen we ook al niet echt iets te weten.

Fijn geacteerd wordt er wel, al vond ik Law vooral indruk maken door zijn afgetakelde uiterlijk, en Vikander viel me in de breedte nogal tegen al ligt dat misschien ook aan haar personage. Eddie Marsan aan de andere kant is in zijn element, zoals altijd eigenlijk - het lijkt wel alsof er geen enkele rol is die hij niet perfect spelen kan.

De verkeerde film op het verkeerde moment.

Evengoed zie ik er wel in dat het een redelijk plot is en dat er fraai gespeeld wordt, maar het blijft wel een bevestiging van het oude gezegde - je vrienden kan je kiezen, je familie niet. Het bekruipt me vooral dat een echt beschaafde en ontwikkelde samenleving kinderen direct na de geboorte bij hun ouders weg zou moeten halen, maar er zijn kennelijk ook mensen die het beter getroffen hebben dan ik of de karakters in deze film.

De enige acteur die iets laat zien is denk ik wel Reynolds - de rest kabbelt maar een beetje in een relatief klein rolletje, en kan zoveel beter dan dit trekkerige script vraagt. Jammer dat Gruffud niet meer in beeld komt, toch een onderschatte acteur.

Daar laat ik het maar bij, anders begin ik nog over mijn eigen familie, de schoen van mijn vader of het gekrijs van mijn moeder.

Heerlijke film.

Sowieso al door het nostalgische koude-oorloggebeuren, waar eigenlijk wel duidelijk was dat de technologische voorsprong van het Westen enorm was, was er toch ook altijd de angst dat de Russen slimmer zouden zijn. En hier wordt dat gegeven erg goed uitgewerkt - en ook redelijk nauwkeurig naar het boek, al moet ik zeggen dat het minstens dertig jaar geleden is dat ik dat las. Heeft toch wel wat indruk achtergelaten.

Erg sterk ook is de heerlijk monomane manier waarop de film het verhaal vertelt. Gewoon eerst een uurtje spionnengedoe, en daarna een uurtje vliegen. Zonder overbodige afleiding, geen zijplotjes, geen nodeloos gewauwel tussendoor. De scene waarin Clint naar het vliegtuig loopt is me ook altijd bijgebleven.

Dat het verhaal dan hier en daar wat tekort komt in de geloofwaardigheid, tjsa. Niet echt iets om je druk over te maken, vind ik. Wel jammer dat het gebruik van de talen zo slordig is - in die andere late-koude-oorlog-film, The Hunt for Red October (1990) was dat dan toch net een tikkie mooier.

Ai wat is dit slecht.

Het plot is te onzinnig voor woorden - en dan ga ik er maar even aan voorbij dat de hoofdtruc op zich wel ok is, want die sneeuwt in het narratief volledig onder. Handig hoor, zo’n wire transfer terminal. Was er dan niemand bij de film die zich afvroeg ‘ja maar…’?

De cast is ook best slecht - Ford is miscast en gedraagt zich alsof hij de lines voor deel 4 van Indiana Jones in zijn hoofd heeft, Bettany haalt nog geen 5 procent van de villain die hij nodig heeft. En daar staat dan een Robert Patrick die nauwelijks iets te doen heeft - had hem de bad guy laten spelen, dan was het een heel ander soort film geworden.

Zo’n beetje het enige wat klopt is de locatie voor de ontknoping. Doe mij maar zo’n huis.

Ohja die film.

Indertijd in de bios gezien, en daarna nog een keer toen ik fan van Pollack was geworden. En nu dan nog maar eens vanwege dat ik alles wat ik van Hackman heb liggen nog maar eens opnieuw aan het kijken ben. Soms levert dat aardige verrassingen op, soms is het wel een beetje een herhaling van zetten - zoals deze film, want als je het basisidee nog ietwat in je hoofd hebt is driekwart van de spanning al weg.

Hackman speelt zijn bijrol voortreffelijk, Tripplehorn in iets mindere mate ook wel. Maar van Cruise ben ik wat minder onder de indruk nu, het is misschien nog niet eens zo zeer dat hij nou echt slecht speelt, maar eerder dat zijn karakter niet al te geloofwaardig is. En wat ook irriteert is de lelijk toegetakelde kop van Harris. Waar dat nou toch voor nodig was, het is me een raadsel. Net als de enforcers - dat zie ik wel als een fout van Pollack, om die zo karikaturaal als engerds neer te zetten. Gelukkig staat daar dan wel weer een erg fijn rolletje van Holly Hunter tegenover.

Cinematografie vond ik nogal aan de saaie kant, van Pollack verwacht ik toch wat meer eigenlijk - behalve een paar shots aan het einde, het gemakzuchtige shot van het bootje dat de zonsondergang tegemoet zeilt en de helikopter view boven de stad. Mooi, maar wel erg cliche. En de soundtrack, als die er was is die me zowel in positieve als in negatieve zin niet opgevallen.

Ondertussen heeft Grisham een vervolg geschreven op het boek. Zou dat ook verfilmd gaan worden? Tom Cruise is daar ondertussen wel alvast ruim te oud voor, het vervolg speelt vijftien jaar na dit deel.

Een beetje klassieker, een beetje jeugdsentiment. De originele Rambo, nog van voordat de naam door de delen 2 en 3 van de serie tot een icoon werd. Waarin Sylvester Stallone de edele kunst van het doordraaien laat zien.

Wat me nu, een jaartje of tien-vijftien na de laatste keer dat ik dit deel zag, toch vooral opvalt is dat het acteren wel wat houterig is - en dan zeker van de andere acteurs naast Stallone zelf. En het verhaal is in de context van de jaren-80 wel te plaatsen, maar is nu toch wel wat gedateerd, de problematiek van de vietnamveteranen is toch wel wat vergeten geraakt.

Ook het stuk maatschappijkritiek is daardoor wat afstandelijker. Terwijl toch het onderwerp wel weer heel actueel is, met alle oorlogen van de laatste jaren zijn er genoeg nieuwe veteranen.

Mijn favoriete onderwerp voor een film - de race naar de ruimte, en dan in het bijzonder het Apollo-programma. De ongekend positivistische benadering ervan, en het bereiken van iets dat vandaag nog steeds een heel grote uitdaging zou zijn, en wellicht even makkelijk als 'onmogelijk' zou worden betiteld.

Jammer van deze dan. Want hoewel er best een hoop goed gaat - de muziek, zenuwslopend als die af en toe is, is wel erg mooi afgestemd - en sowieso fijn om naar te luisteren, al is de hele soundtrack achter elkaar misschien wat te veel van het goede.

De beelden zijn soms echt schitterend. Vooral als ze net op de maan aangekomen zijn komen er een paar verstilde plaatjes voorbij, te mooi om waar te zijn.

Maar dat is het dan ook wel, de rest is ergernis. En de ergste daarvan is toch wel voor de hoofdrolspeler. Wat ik niet begrijp, echt niet, is hoe regie en casting zo'n flater hebben kunnen begaan met Gosling. Precies hetzelfde moeizame karakter met rare trekjes als hij al in tientallen films gespeeld heeft. Zelfs als we al voor een moment zouden willen geloven dat Armstrong diezelfde onbeschikbare sociopathe trekjes had, dan nog zou dat nooit door Gosling gespeeld mogen hebben worden, zo cliche is het. En het overschaduwt alle andere acteurs, maar dan in het negatieve. Jammer, want er is toch een behoorlijke cast bij elkaar, en dan is het toch wat triest als je nauwelijks opvalt omdat de hoofdrol zo irriteert. Wat me nu alleen nog bijstaat is Foy, daar was ik ook niet heel erg onder de indruk, maar dat kwam wellicht meer door de in een aantal shots erg lelijke manier waarop ze in beeld gebracht werd. Eerder een misser van Chazelle dan iets anders.

Verder toch voor een film die pretendeert netjes bij de feiten te blijven behoorlijk veel foutjes. Het schudden van de ruimtevaartuigen bijvoorbeeld, absurd gewoon - en ook knap irritant in de beelden. De irritante herrie tijdens het koppelen van de Gemini. Leuk om het allemaal erg dramatisch over te laten komen, en zo dramatisch was het natuurlijk ook in het echt, maar dan wel zonder die herrie.

Kortom, ik ben er niet heel erg van onder de indruk allemaal - Chazelle vertilt zich nogal stevig aan dit project. Er zijn nogal wat films over dit onderwerp gemaakt, en ik herinner me zo direct eigenlijk alleen maar betere.

Een Rom/Kom zou voor mij nog steeds wel iets te lachen in zich moeten hebben. Nou klinkt dat misschien alsof het alleen droefenis en ellende is met deze film, maar dat valt op zich heel erg mee. Maar een komedie, zelfs een halve, kan ik er toch echt niet in zien. Het gaat over volwassen worden en relaties, en daar is het best een goede en lichtvoetige benadering van. Gelukkig eens zonder dat alles helemaal van een leijen dakkie gaat. Daardoor is het allemaal herkenbaar en wordt de oppervlakkigheid vermeden. Fijn filmpje.

Meh.

Ik kwam bij deze film uit door mijn Hackman-marathon, als een van de laatste in de omgekeerd chronologische volgorde. En wat mij betreft een van de minst interessante in de lijst tot zover - misschien niet de slechtste film, maar vooral oninteressant. Het verhaal is al wat aan de matte kant, maar wordt ook erg traag verteld, het gaat allemaal erg glaciaal, en het grootste deel van de duur gebeurt er eigenlijk niks zodat het lijkt alsof de speelduur veel langer is dan de genoemde 92 minuten. Wellicht ook door het eindeloos en te pas en te onpas herhalen van As Time Goes By dat voor de titelrol je eindelijk verlost tot een soort Mariah-achtige kwelling is geworden.

Verder is het ook allemaal pet. De acteurs maken geen indruk, de beelden zijn overwegend meh en net niet, en de actie is al even weinig indrukwekkend als het geheel al.

Zelfs als je echt met alle geweld àlle films met Hackman gezien wil hebben, dan nog zou ik zeggen, laat deze maar. Het is gewoon de moeite niet.

Het basisgegeven van de film - het uitzichtloze bestaan in een engelse achterstandswijk waar een puberend meisje zich een weg in zoekt - is wel wat afgezaagd. Wat ik opvallend vind aan deze film is dat de beelden van de afbraakwijken niet grauw of met een blauwzweem gefilmd zijn, maar (vaak) in frisse kleuren. Daardoor komt het veel realistischer over vind ik.

Verder is het camerawerk ook bijzonder. Achteraf zie ik dat de regisseuse ook Red Road gemaakt heeft, dat is goed te herkennen aan de manier van filmen. Alleen daarom zeker de moeite waard om deze film te zien.

Dan Katie Jarvis, die maakt hier echt indruk mee. Prachtig gespeeld. De verdere acteurs doen misschien ook hun werk wel, maar die vergeet je gewoon naast Mia. Enige uitzondering is Tennents, de hond, die een echt geniale scene heeft.

Fijne film.

De wat wonderlijke sfeer en de droom/nachtmerrie beelden komen perfect samen met het wel ietwat sentimentele verhaal, maar toch wel erg mooi in elkaar verweven en met de hint van diepere lagen subtiel gesuggereerd. En dan daarbij nog twee van mijn favoriete acteurs, Williams en Bridges in rollen die op hun lijf geschreven lijken. Niet dat Plummer daar heel ver op achter ligt trouwens. Of Ruehl, die niet vaak genoemd wordt maar wel erg sterk spel laat zien. Mooi werk van Gilliam, die nogal eens vaker erg fijne films aflevert.