Meningen

Sommige dingen zijn wel erg snel duidelijk, anderen lijken duidelijk en brengen je op een heel verkeerd spoor.

Dat de film erg traag is, is voor mij een pluspuntg en dat kan ik niet van veel films zeggen. Helaas heb ik ook de trailer van deze film gezien, die veel te lang is en véél te veel liet zien, ik zou de film liever zonder de trailer hebben gezien, dan was mijn waardering een halve punt hoger geweest, wellicht.

Over het acteerwerk in deze film heb ik al helemáál niks te klagen! Christian Bale kan werkelijk álles, uiteindelijk had ik op "Batman Begins" nog wel aanmerkingen, maar níet op hem!

Over het algemeen vind ik dit een goeie film, die af en toe wat voorspelbaar is en aan het einde blijkt dat deze film geen concept bevat dat nooit eerder is gedaan, maar dat maakt de film er niet héél veel minder om.

Ik geef een acht (vier, dus).

Nou, eindelijk gezien. De laatste musical die ik zag was Rent en die vond ik wel een stuk beter, maar deze film is best wel vermakelijk . Soms vond ik al die Grieken die zich met de karakters gingen bemoeien een beetje irritant, op een manier van: 'Huh?! WTF doen JÚLLIE nou hier, jullie maken geen deel uit van het verhaal!' Ook kwam ik erachter dat ik helemaal niet zo'n aversie heb tegen de muziek van ABBA als ik eigenlijk dacht; nou is 'aversie' wel een héél groot woord, hoor . En als het al klopt, komt het door die verschrikkelijke A-Teens! DÓÓDgegooid werd ik ermee, zo'n tien jaar geleden! Bah! Deed me al die songs HÁTEN!!! Maar het is gewoon niet zo 'mijn ding', maar als je het in deze film hoort, klopt het gewoon. Dat zeiden m'n ouders en m'n broer al, die de film reeds zagen.

Het verhaal heeft niet veel om het lijf, is redelijk voorspelbaar maar de karakters zijn erg leuk . Ook zijn alle songs erg mooi uitgevoerd, ook al kende ik er een boel niet; dat vond ik ook erg goed aan de film. Misschien heb ik in mijn jeugd niet goed genoeg opgelet, maar niet alle songs in de film waren volgens mij hits. Een vriend van mijn moeder is/was een die-hard ABBA-fan, maar zelfs hij kende twee of drie songs niet! In de film Control bijvoorbeeld, gaf Warsaw hun eerste opgenomen live-opreden en ze speelden de song Leaders of Men, wat men kan kennen van hun EP An Ideal For Living en de verzamelaar Substance. Eigenlijk speelden ze toen At A Later Date, wat denk ik alleen Joy Division die-hards als ík kennen!

OK, dat effe als zijspoor, maar het was nodig om deze film dat compliment te gunnen . Dat ze niet alleen de nummers gebruikten waar iedereen, zowel leken als die-hards zich mee zouden kunnen identificeren omdat men ze allemaal kent vind ik hartstikke goed.

Evenals Wwelover was ik aanvankelijk sceptisch over de film, maar de ambiance van de film werkt goed, evenals de muziek en de fenomenale uitvoering ervan. Mijn vader merkte op hoeveel lol de cast en crew op de set moeten hebben gehad, wat volgens mij heel erg klopt!

Goed, het dertien-in-'n-dozijn-verhaaltje en het redelijk rare en plotse einde doen de film wel een klein beetje in waardering zakken, maar hij is toch zeker zeven punten waard. Vertaald naar MovieMeter standaarden een 3.5.

Visueel een pareltje. Qua kleuren is het echt een sprookjeswereld, maar het verhaal komt helaas een beetje traag op gang. Ik keek deze film met een vriend die het vergeleek met een soap en daarin heeft hij groot gelijk, evenals Film Kaza.

Vanwege de prachtige kleuren en ook het grote cultuurverschil wordt het verhaal nog redelijk interessant gehouden, maar afgezien daarvan duurde deze me toch iets te lang. We kregen genoeg tijd om ons in te leven in de sores van de personages -vooral de Keizerin- maar... te veel tijd. Helaas.

Ik ben heel erg benieuwd hoe deze film is voor mensen die het boek niet hebben gelezen, hoewel ik middels vier personen -waaronder mijn ouders en broer- deels al een antwoord heb. Mijn ouders zagen de trilogie als zesdelige miniserie op TV en waren laaiend enthousiast. Ik kocht het tweede boek spotgoedkoop op een markt en vond later ook de eerste roman van Stieg Larsson, waarna ik besloot de trilogie eerst te lezen voor ik de films zou gaan bekijken.

Het resultaat houdt helaas in dat de uitwerking me enorm tegenviel. Ik ben dol op Scandinavische cinema en dat de makers deze films heel subtiel hebben gehouden en zich focusten op karakters en plot -hoewel vooral karakters- kan ik waarderen. Alleen de passages die Larssons werk zo boeiend maakten komen hier soms erg zwak in naar voren. Sommige dingen kloppen ook gewoon niet, zoals Lisbeth die min of meer een spoor achterliet toen ze op Mikaels computer inbrak en hem de Leviticus verwijzing duidelijk maakte; een spoor achterlaten zou ze al helemaal nooit doen en het boek vertelt ons dat ze geen enkele Bijbelkennis heeft, ofwel zou ze dit aanknopingspunt nooit gevonden kunnen hebben. Het mooie in de roman vond ik juist dat Mikaels dochter hem min of meer per ongeluk op het juiste spoor zette omdat ze dacht dat haar vader met een soort van Bijbelstudie bezig was. Het was ook het eerste spoor dat ie vond, halverwege de roman en ik schoot dan ook rechtovereind toen ik las dat hij EINDELIJK een aanwijzing had, hoewel het boek daarvoor nooit saai was. In de film was de hiermee gepaard gaande spanning helaas geheel afwezig.

Natuurlijk moet je concessies doen om een boekwerk naar film te vertalen; chronologisch hebben er veranderingen plaatsgevonden en tevens zijn er elementen gewijzigd of verwijderd maar in dit geval heeft het de prent voor mij bijna de kop gekost. De uitwerking leek af en toe afgeraffeld.

Echter, de personages en de vertolkingen hiervan door een sterke cast maakten voor mij veel goed. OK, sommige karakters waren niet helemaal wat ik me erbij voorstelde en hadden minder tijd op het scherm of waren geheel afwezig, hetgeen ik wel te zien kreeg vervulde mij met veel tevredenheid. Extra waardering natuurlijk voor Michael Nyqvist en Noomi Rapace, die de film heel goed weten te dragen.

Ook leuk is het uiterlijk van de film; veel locaties zagen er exact uit zoals ik me had voorgesteld, zoals het huisje waar Mikael verbleef. Echter had Hedeby iets minder een middle-of-nowhere gevoel dan ik me had ingebeeld tijdens het lezen.

Al met al een voldoende, ondanks een lichte teleurstelling. De verfilming van het tweede boek, Flickan Som Lekte med Elden, maakte gelukkig wel iets goed. Vanavond naar The Girl with the Dragon Tattoo en ik ben heel benieuwd; ik ben een groot fan van Fincher!

Eigenlijk is dit maar een standaard jaren tachtig actiefilmpje. Enige knappe eraanis dat de film slechts $7,000 heeft gekost en dat ie in de jaren negentig is gemaakt !

En ik vind het een grote prestatie dat de film met dit zeer geringe budget toch zo onderhoudend is. Dat eighties-actionflick sfeertje dat aan de film hangt maakt deze juist zo charmant, daar je het eigenlijk vooral kunt zien als het werk van een jonge regisseur die potentie probeert te tonen en hierin ruimschoots slaagt; ik zit me nu heel erg af te vragen hoe Reservoir Dogs eruit had gezien als die bij het aanvankelijke budget van $30,000 was gebleven.

Het verhaal stelt eigenlijk niet al teveel voor, maar de uitwerking is uiterst komisch. En zo niet komisch, dan op z'n minst erg vermakelijk. De droomsequenties vond ik erg mooi; ze gaven dat vertekende beeld wat dromen je meestal tonen goed weer. Ook het verschil tussen de vertraagde shots in de droomsequenties en de versnelde van de 'Mariachi' van de bar waar het hoofdpersonage aanvankelijk werk komt zoeken is grappig om te zien.

De film is te vergelijken met Peter Jackson's Bad Taste, die op een goedkope manier allerlei gave trucjes tentoon spreidde en later bewees dat ie dat met een groter budget allemaal nog veel beter kon.

Ik moet toegeven dat ik deze niet te vaak moet zien. Voor de eerstvolgende keer wacht ik echt een tiental jaartjes als 't effe kan, omdat ie anders zo in je hoofd gaat zitten. Ik heb hem niet supervaak gezien maar hij blijft je gewoon zo bij. Ik hoop dat ie de toets der kritiek en de tand des tijds zal doorstaan.

Want ik heb me als kind en ook als jongvolwassene enorm vermaakt met deze film. Je hebt genoeg van die Kinderen VS. de Wereld films en deze behoort tot de betere. Lekkere over the top personages en ook angstige gebeurtenissen [the chokey], gewelddadigheden [kind dat over een hek gesmeten wordt] en andere jeugdtrauma veroorzakend onheil wat zo typerend is voor een hersenspinsel van Dahl.

Zoals Qwertzu al aangeeft is ie ook voor volwassenen enorm leuk om [mee] te kijken en ik hoop dat dat voor mij ook zo blijft. Ik kan me voorstellen dat mensen zich gaan storen aan de manier waarop Matilda alle bruutheden en gigantische doses onbegrip kan weer- en doorstaan maar zelfs ik, mierenneuker die ik ben, kan hier doorheen zien. Althans, de laatste keer wel.

Ik ben 'm dus vanavond niet gaan kijken. De herinneringen zijn voorlopig genoeg .

Ik heb dit alles hier nog wat verder uiteen gezet,

Grappig genoeg lees ik nu hoe sommige mensen deze film vergelijken met het werk van Neil Breen en ik snap wat daarmee bedoeld wordt.

Hoe dan ook, ik had het Coppola enorm gegund, maar de presentatie van zijn ideeën is zo glad en glanzend dat ik er geen grip op heb, noch er te lang naar kan blijven kijken. Het concept van de film is al bijna een halve eeuw oud en in die periode misschien te weinig gegroeid om met de tijd mee te gaan. Het resulteert in een warrige janboel die alleen maar ergernis opwekt en zich gedraagt als een gast op een feestje die maar niet naar huis wil gaan.

Mijn volledige recensie lees je hier.

Helemaal vergeten om hier wat neer te zetten. Bij deze.

Natuurlijk koppel je een hoofdpersoon aan de meest onwaarschijnlijke tegenspeler. Dat is goeie storytelling. Verder is het op papier iets dat we veel vaker hebben gezien; een gebroken ziel klautert langzaam op aan een ander. En dat werkt dan wederzijds.

Maar de oprechtheid van het spel van Chastain en Sarsgaard verdient de aandacht van de kijker. Diep respect voor dit juweeltje, dat vraagtekens stelt bij mensen die vinden dat eenzaamheid hun lot is. En hoe het leed dat één generatie overkwam doorklinkt in de volgende.

Klik hier voor mijn volledige recensie.

Bizarre en benauwende film met een heel fijne, naargeestige sfeer. Erg bijzonder om met zoveel vragen te zitten, terwijl je tegelijkertijd weet dat de antwoorden gewoon voor je liggen. Tot op zekere hoogte in ieder geval. Want het gaat hier puur om interpretatie. Je kunt hier gemakkelijk een uitleg aan geven, meerdere zelfs. Alleen welke is goed? Gaat het hem er puur om dat alle mannen hetzelfde zijn? En vindt alleen Harper dat of wordt dat als een algemeen feit gepresenteerd? Hoeveel van dit alles is echt en wat gebeurt er in Harpers hoofd?

Dat alles houdt je heel de film lang bezig. En daar ben ik een groot fan van. De meeste films volgen een behoorlijk gemakkelijk stramien: Dit is de hoofdpersoon, die heeft zus doel en zo obstakel(s). Gaat hij/zij het ondanks alles redden? Maar wanneer de protagonist net als de kijker de opgeworpen obstakels niet - of niet geheel - begrijpt, is het een volstrekt raadsel waar dit alles zal eindigen. Het is een doolhof. Je snapt hoe een doolhof werkt, alleen weet je niet exact wat de route is die je eruit zal leiden. Maar dat is dan ook je enige houvast.

Zo denk ik er op dit moment over. Meestal denk ik iets langer na voordat ik opschrijf wat voor impact een film maakt, maar ik verplaats me terug in het moment dat ik 'm zag. En dan krijg je dit.

Tip: mocht je deze film nou aan een andere willen koppelen op dezelfde avond, dan lees je hier welke op een interessante manier matcht met Men.

Tja. Kijkt lekker weg, maar meer kan ik er ook niet van zeggen. De personages zijn leuk, de setting heeft potentie, het plot is minstens zo veelbelovend, maar er wordt niks mee gedaan. De met zorg gekozen ingrediënten zijn in de handen geduwd van een chef-kok die de recepten niet goed genoeg kent om het geheel uitmuntend te maken.

En dan vind ik Ritchie niet eens een verkeerde regisseur. Hij heeft door de jaren bewezen dat hij prima uit de voeten kan met grote en kleine budgetten, maar tegelijkertijd kan ik hier helemaal niks mee. De juiste spanning is compleet afwezig. Deze Dirty Dozen, Inglourious Basterds of hoe je ze ook wil noemen krijgen een missie en... klaren die. En dat is het.

Je kunt deze film vergelijken met een mop:

Komt een man bij de bakker. Zegt die man: Doe mij maar een bruinbrood. Bakker draait zich om, pakt het brood en zegt: Dat is dan €2,50. Man rekent af en zegt: Tot ziens.

Het gebrek aan humor in bovenstaande is net zo groot als de afwezigheid van spanning in deze film. De cast en hun personages verdienen beter. Dit hoorde met kop en schouders uit te steken boven de middenmoot, maar stak juist z'n bakkes in het zand, leek wel.

Ik ook, vier en 'n half ! Ik vond het een prachtig sprookje, de visuals waren wellicht niet geheel geloofwaardig, maar dat was in deze film ook niet nodig!

Lijkt ook erg op "The Magician's Nephew" van CS Lewis, maar niet genoeg om een kopie te zijn, gelukkig.

Ik kon mezelf hélemaal verliezen in die wereld, ondanks dat er een groot contrast was tussen Helena, Valentine en de rest stoorde ik me er geen moment aan, zo was het bedoeld, denk ik.

Toen ik de trailer zag wist ik niet zeker of ik de uitwerking van de wereld mooi zou vinden, maar wel, dus!

Aanrader !!!

Vantevoren werd ik gewaarschuwd door mijn broer en een goeie vriend van ons dat de CGI het enige grote minpunt aan de film was. Ik moet zeggen dat ik me hieraan slechts tijdens het begin van de film heb gestoord toen de tentakels bezit van Norm namen. Deze vond ik teveel contrasteren met de acteurs en de achtergrond. Dat was het eerste van de twee minpunten die ik ondervond aan de film.

Ik hou van verhalen met extreme situaties. Extreem dreigende situaties, waarin mensen met zeer veel moeite moeten zien te overleven. Dit is er zo een en de verschillende keuzes die de karakters maken en de wanhopige reacties op hun situatie vind ik erg interessant en deze komen in The Mist ook erg goed uit de verf. Een sfeer van coöperatie kan zomaar omslaan in vijandigheid en zo worden er meerdere groepen gevormd, met verschillende opvattingen, terwijl eenheid zo belangrijk is! Het verhaal toont hiermee al veel overeenkomsten met The Day of the Triffids van John Wyndham, maar daar zijn er nog meer van. In dat boek wordt de mensheid bedreigd door wandelende, vleesetende planten. De dreiging is extra groot doordat wegens het kijken naar een meteorietenregen 90% van de bevolking permanent verblind raakte en in deze film zorgt de dichte mist ervoor dat het dreigende gevaar niet te zien is. Daarmee wil ik niet zeggen dat er sprake is van plagiaat; deze parallellen zie ik eerlijk gezegd nu pas, terwijl ik dit typ en storen me allerminst.

Geweldig vond ik het scepticisme, de godsdienstwaanzin van Mrs. Carmody (prachtige rol van Marcia Gay Harden!) en de angst van de bevolking van de supermarkt die hen doet uitkijken naar een leider, die ze allen in één van de hoofdkarakters zien. Hoewel de situatie nou niet echt plausibel is, is de reactie van de personages erop dat des te meer.

Mijn tweede probleem met de film; de mist krijgt een uitleg. Dat had niet gemoeten! Het mooiste zou zijn geweest als er verschillende theorieën werden gevormd, waarvan in het midden zou worden gelaten welke er nou klopte, als de juiste er al tussen zat. Dit facet werd echter goedgemaakt door het fenomenale einde, waar mijn mond waarlijk van openviel. Daar is tegenwoordig veel voor nodig!

Binnenkort wil ik de film nog eens zien, maar ditmaal de zwart-wit versie.

Ik onderschrijf de woorden van mrklm volledig. Een rode draad mist gewoon. Er is niet eens een bevredigend einde te bekennen. De film houdt simpelweg op, laat ons weten dat Aznavour overleed in 2018, maar heeft geen enkele dramatische spanningsboog. Monsieur Aznavour is puur gemaakt ter meerdere eer en glorie aan het onderwerp, en dat nog slordig ook.

Lees hier mijn recensie.

Kort door de bocht, maar 't is wel zo. Ik vind het een heel mooi gegeven, het feit dat Hank een relatie krijgt met Leticia, wiens man hij namens de staat heeft gedood, maar wat nog mooier is, is dat dit gegeven eigenlijk helemaal naar de achtergrond gedrukt wordt; pas in het laatste halfuur word je er als kijker weer aan herinnerd.

Dit is bovendien een film die voorbij vliegt, terwijl ie nog zo traag is. Dat komt omdat de film nooit inzakt en je gewoon wilt weten wat er gaat gebeuren, de aandacht van de kijker wordt zeer goed vastgehouden. Het is ook geen standaardfilm over racisme, wat ik eigenlijk had verwacht. Het speelt er wel een rol in. Hoe goed Crash ook in elkaar zit, het thema zit me in die film niet subtiel genoeg verweven. Hier wel.

De seksscène was mooi in beeld gebracht. Eigenlijk was 't het element wat mij er aanvankelijk van weerhield de film te gaan zien. Niet dat ik niet tegen expliciete beelden kan, maar omdat het overal zo wordt gepromoot; 'met één van de meest besproken seksscènes ooit!' Daar hou ik niet van. Evenmin als dat voor een film reclame wordt gemaakt met de prachtige visuele effecten. Dat is om te verdoezelen dat daar het gehele budget aan opgegaan is en dat dus alles is wat een prent te bieden heeft. Monster's Ball was echter een aangename verrassing, ik vind het een prachtig drama. Boeiend tot 't bittere end.

Ik heb deze film zo objectief mogelijk bekeken maar voor mij zit er werkelijk niks in. In de opening ging het al mis: op geen enkel moment kon ik geloven dat Morbius en die helikopter zich echt voor de opening van een grot bevonden. En natuurlijk mogen studio's en sets gebruikt worden, geen enkel probleem, maar soms is het zo gemakkelijk om de illusie te doorprikken. Dat merk ik bijvoorbeeld ook aan Gotham City tegenwoordig in Batman (1989) en Batman Returns (1992). Deze films blijven een rotsvast onderdeel van mijn jeugdsentiment, maar zonder er specifiek op te letten kan ik gewoon zien dat die straten en gebouwen niet echt zijn. Misschien wegens zeldzame totaalshots. Genieten lukt nog wel, maar het blijft knagen. En ook hier.

Hoe dan ook, het zogeheten 'suspension of disbelief' was niet meer aanwezig. Jammer.

Maar dat was echt niet het grootste probleem dat ik had met Morbius. Het verhaal werd veel te snel afgeraffeld om interessant te kunnen zijn. Morbius moest maar met sneltreinvaart een vampier worden om over te kunnen gaan op flitsende actiescènes. En ik heb me de rest van de film zitten vervelen.

Een verhaal staat of valt met een hoofdpersonage. En hij of zij is pas boeiend gebaseerd op morele keuzes die gemaakt worden. Daar had ik hier een groot gebrek aan.

Want zijn experiment slaagde: dat muisje was geïnjecteerd met het serum dat hij ontwikkelde en overleefde de proef. Waarna hij het meteen op zichzelf wilde testen. Ik snap niet dat de schrijvers er niet voor kozen om te laten zien dat die muis zelf ook in een monster veranderde - of in ieder geval zorgwekkend gedrag vertoonde -, waarna Morbius voor een keuze werd gesteld: ga ik hiermee verder of niet? Moet ik nog meer tests doen, verbeteringen aanbrengen of kan ik hiermee leven? Wetende dat hij die tijd niet meer zou hebben, koos hij toch voor het laatste, met gruwelijke gevolgen.

Kijk, dan heb je een verhaal! Willens en wetens heeft de hoofdpersoon, in vol bewustzijn, een zacht gezegd twijfelachtige keuze gemaakt met verstrekkende, verschrikkelijke consequenties. Idealiter kwamen de transformaties later pas en had hij zelf Milo in optimisme 'genezen'. Allebei ontdekken ze gaandeweg hun fysieke veranderingen en verkregen vermogens, die Morbius terug wil draaien maar waaraan Milo dolgraag wil toegeven.

Dr. Nicholas had in hun jeugd explicieter de rol van grote broer aan Morbius gegeven, opdat die Milo onder zijn hoede zou nemen en alles in zijn vermogen zou doen om hem te beschermen wanneer Nicholas niet kon helpen - toegegeven, dat zit er al enigszins ingebouwd. Daarom is het ook Morbius' aanvankelijke doel om de transformatie terug te draaien, iets wat hij met een zelfgemaakt serum ook hoopt te kunnen doen, zonder hem te doden, dus. De dodelijke variant bestaat ook, maar daar wil hij niet aan. Totdat Nicholas hem met zijn laatste woorden zegt dat hij Milo moeten tegenhouden, koste wat kost. Hoe verschrikkelijk ook, hij beseft dat het risico dat zijn plan mislukt om de transformatie permanent ongedaan te maken te groot is en dat hij Milo wel moet doden..

Maar nee hoor. Ik heb er sowieso al een hekel aan wanneer iemand in een sterfscène toevallig nog net tijd heeft om een laatste wens of wijsheid uit te spreken alvorens de geest te geven, maar You HAVE to stop him...! te rochelen terwijl dat allang en breed Morbius' plan was, getuigt gewoon van lui en ongeïnspireerd schrijfwerk.

Oh, en 'gelukkig' waren de eerste slachtoffers van Michael's vampirisme maar een stel huurlingen... waarom hadden ze überhaupt gewapend tuig nodig aan boord?! Angst voor piraten à la Captain Phillips (2013)? Dat detail ontschoot me dan, mocht het daadwerkelijk zijn uitgelegd. Hoe dan ook, geen onschuldige mensen die gemist zouden worden, zodat wij de hoofdpersoon dit als kijkers niet zouden aanrekenen. Daarom was 't me ook direct duidelijk dat Milo die verpleegster vermoordde en niet Michael zelf.

Nog effe terugkomen op 'suspension of disbelief': Ik moet geloven dat Milo zich zo gemakkelijk kon voordoen als advocaat en Michael's cel werd binnengelaten? Met wandelstok, die door de gedetineerde als wapen gebruikt zou kunnen worden? En de enige supervisie was een bewaker die buiten stond? Bovendien werd 'ie niet eerst gefouilleerd, aangezien hij gewoon een heupfles bij zich had, waar bijvoorbeeld verdovende middelen in hadden kunnen zitten? Ze werden niet naar een ruimte geleid die bedoeld is voor bezoeken en ondervragingen? Nee...? Oké.

De FBI agenten die maar wat achter de feiten aanliepen hadden ook niks te doen in de film of ook maar enige invloed op het verhaal.

En Adria Arjona als Martine Bancroft... zat ook in de film. Niks mis mee, maar haar toevoeging aan het geheel vind ik ook maar summier. Een love interest als een moetje.

Die eighties neoneffecten in de voor- en aftiteling vond ik eigenlijk nog het boeiendste aan Morbius. Ik kon namelijk met niemand meeleven en de makers minachten hun publiek. Los hiervan moet de film het hebben van visuele effecten die echter bedoeld zijn om het verhaal te ondersteunen... dat mij dus geen reet kan schelen.

Ik had dit verhaal korter kunnen houden, namelijk zo:

Daar ben ik het namelijk volledig mee eens.

Tot slot nog een mid-credits scène met lachwekkend slechte dialogen op Power Rangers niveau. En waar dat over ging weet ik ook totaal niet, want ik loop achter met Marvel. Maar nieuwsgierig werd ik er niet van.

Kortom, ik heb mezelf compleet op zitten vreten. Bijna tot bloedens toe.

Kortgezegd is Mr. K typisch zo'n film waar er meer van moeten zijn. Kritisch en kleurrijk – hoe druilerig ook – over hoe we ons als mensen gedragen, maar gesitueerd in een half verzopen hotel vol met bizarre figuren en confrontaties. Denk aan Roy Andersson on acid. Dit leent zich perfect voor een double feature met een werk van één van de vele andere absurdistische en surrealistische filmmakers die de geschiedenis van cinema rijk is.

Dat wil niet zeggen dat Mr. K niet op zichzelf staat, verre van! Voor een uitgebreide mening verwijs ik door naar mijn volledige review.

Voor volwassenen te simpel? Mja, íetsje. De film is niet bijzonder diepgaand, helemaal niet, zelfs. Voor mij was dat een klein beetje een gemis, want zoiets is wel mogelijk voor een familiefilm. De karakters zijn erg leuk, maar hadden zelfs nóg beter uit de verf kunnen komen als het verhaal van de winkel een beetje meer was uitgediept. Je moest er maar mee akkoord gaan dat het er is and that's it. Ik kan de aanpak begrijpen, maar de uitwerking viel daarin helaas een beetje tegen.

En ook al is ie allesbehalve origineel, het typetje dat Hofmann neerzet is fenomenaal! Voor Eric hadden ze geen beter joch kunnen kiezen en ook Jason Bateman blonk uit: in kinder/familiefilms is het vaker zo dat er één karakter is dat nergens in gelooft en daarom een buitenstaander wordt, maar Henry 'Mutant' Weston blijft hoe dan ook de hele film een sympathieke gozer, wat ik erg prettig vond. En Natalie Portman, tja, die heeft altijd een hoge aaibaarheidsfactor (NIET DOORDENKEN!!! Is gewoon zo !).

Ik geef een zeven.

P.S.: Eén van de allergaafste endcredits ooit !