Meningen

Nou, ik weet het niet, de film gaf me een raar gevoel. Het leek namelijk alsof alle locaties op de een of andere manier heel dichtbij elkaar lagen, alsof de hele wereld waarin al die mensen leefden heel klein was. En tussen dat kasteel en dat boerendorp hoorde eigenlijk een hele afstand te zitten, maar ik kreeg van dieilm een gevoel alsof het gewoon pal naast elkaar lag, heel vreemd.

2,5, Maar ik moet 'm wel weer eens zien, misschien oordeel ik dan héél anders.

Er komen tal van films voorbij in deze flick en de karakters zijn dan wellicht wat geloofwaardig, het geeft de film geen ziel. Het grootste gebrek aan de film is dat van originaliteit; daarvan verwacht ik in een knokfilm als deze ook niet veel, maar wel meer dan hier wordt laten zien. Van begin tot eind heb je de film zo door.

Hier op MovieMeter wilde ik de film een tweeënhalf geven, maar dan was ik veel te mild.

REVIEW

Ik heb zeer gemengde gevoelens na het zien van de film. De idealen van de familie Payne vind ik schitterend, maar de manier waarop regisseuse Jacobsen die in beeld heeft gebracht zijn mij te persoonlijk. Dat wil zeggen dat ze de familie te dicht op de voet volgt en dat interacties tussen hen te geforceerd overkomen omdat ze zich constant bewust zijn van het feit dat een camera hen volgt.

Desondanks zijn de opnames prachtig en is het verhaal ontroerend én inspirerend. Maar had liever wat afstand gehouden.

Klik hier om mijn volledige recensie te lezen.

Ik dacht, een vier en een half, maar toch maar een vijf voor deze film die allemaal mensen laat zien die heel gewoon zijn en niet bijzonder. Goed, dat is in een heleboel andere films ook zo, maar hier wordt het door de hele film benadrukt.

Ik wist niet wat ik hiervan moest verwachten, en ondanks dat het een komedie is lag ik niet om de haverklap dubbel, maar ik heb me geen noment verveeld! Dat stukje in Rome vond ik ontzèttend grappig ! En het laatste hoofdstuk vond ik ontzettend mooi. Aan de ene kant lachwekkend, en zo is het eigenlijk ook bedoeld, denk ik, maar ik zag het meer als ontroerend, zonder dat dat afbruek deed aan de film.

Ik ben érg blij dat ik deze film heb gezien ! Mijn broer heeft ook "Down By Law" liggen, die moe'k ook nog maar 's gauw gaan kijken !

Jammer dat de oorspronkelijke talen niet werden gesproken, had de film echt beter gemaakt. Verder erg meeslepend en ik liet me ook erg leiden door het feit dat die man zomaar uit z'n dagelijkse doen stapte voor zo'n impulsief avontuur. Wat ie anders nooit zou doen of durven. Sprak me erg aan.

Een uitgebreide recensie vind je hier.

Ja, dat is het ook. Het is gebaseerd op de gelijknamige roman van George Orwell, geschreven in het einde van de jaren veertig. Dit was zijn toekomstvisie en in de jaren er naartoe werd men zelfs bang van 1984! Nog banger dan van 2000!

Ik weet dat er veel begrippen zijn die niet perfect worden uitgelegd in vergelijking met het boek. Maar inderdaad, die compleet desolate sfeer en de trieste teloorgang van een mogelijkheid op een gelukkig leven dat niet zo strak verbonden zit aan een regering druipt hier echt van het scherm af. Ik had de DVD ooit uitgeleend aan een docent, die kon ie misschien nog wel gebruiken in zijn lessen Maatschappijleer en/of Levensbeschouwelijke Vorming, want vreemd genoeg las de man nooit. 't Boek dus evenmin. Maar hij heeft de film zelf niet eens uitgekeken want hij werd er, evenals z'n vrouw, zo zei ie, depressief van. Dat kan ik me eigenlijk nog wel voorstellen.

Net las ik nog een aantal verschillen tussen het boek en de film. De film laat iets meer aan de suggestie over. Zo weet je bijvoorbeeld niet of Winston nou inderdaad een nekschot zal krijgen of niet, dat wordt compleet in het midden gelaten. En als alle begrippen, zoals doublethought, allemaal wél perfect zouden worden uitgelegd, zouden we ons dan nog wel kunnen identificeren met Winston? Weet ik niet. Durf ik niet over te oordelen. Maar het maakt van ons als kijker wel een onderdaan en van de film the Party; wij geloven alles wat de film zegt, evenals dat de Oceanians alles slikken wat the Party hen voorkauwt.

't Is een tijd terug dat ik de film zag, maar ik moet er de laatste tijd vaak aan denken. De manier waarop London wordt neergezet vind ik toch wel geweldig. Dat iemand van het kijken naar deze verfilming depressief kan worden vind ik ook goed te begrijpen. Daarom verhoog ik mijn cijfer en zet Nineteen Eighty-Four zelfs in mijn Top-10!

Na de films van the Coen Brothers die ik heb gezien weet ik dat ik kwaliteit mag verwachten. Meestal gepaard gaande met een vleugje humor. Deze ingrediënten zaten ook in No Country For Old Men, maar heel anders! Want in het eerdere repertoire van de heren Coen die ik ken is het plot an sich ook al redelijk humoristisch gebracht. Dat is hier niet zo, dit verhaal neem ik in ieder geval zeer serieus.

In The Da Vinci Code stoorde ik me er ietwat aan dat ik helemaal niks wist over het hoofdpersonage. Waarom zou ik hem sympathiek moeten vinden? Gewoonweg omdat zij die hem 't leven zuur willen maken me tegenstaan? Llewelyn Moss is echter andere koek. Het feit dat hij een berekenend man is in al wat hij doet levert hem van mij een vrijbrief op. OK, als jij zo goed bent, doe je best. Laat zien wat je kunt. Maar in feite komen we over zijn achtergrond weinig te weten.

Dat maakt in dit geval helemaal niet uit, vanwege het geweldige kat-en-muisspel waarin hij -en ook de kijker- verwikkeld raakt. De trage opbouw zorgt voor een... spanning? Ik weet niet of dat het juiste woord is, maar een plaspauze of een break om wat drinken en/of knabbels te gaan halen lijkt opeens een Hemeltergende Daad, zo erg zat ik aan de buis gekluisterd.

En dan nog Sheriff Bell. Samen met Wendell deed ie me enorm denken aan de sheriffs uit het universum van Quentin Tarantino, vader en zoon McGraw -overigens ook de achternaam van Dr. Phil, maar dat terzijde. De makers van al deze films -dus the Coen Brothers en Tarantino- maken allebei gebruik van scherpe, rake en/of humoristische dialogen, maar No Country For Old Men sloeg hierin werkelijk alles. Die van Tarantino zijn meer die van hemzelf; zijn eigen woorden komen door de monden van zijn karakters. Alle stoerdoenerij en de verwijzingen naar popcultuur zijn echt helemaal hem. Maar de Coens tillen de gesproken woorden voor hun personages naar een veel hoger niveau. In plaats van dat ze iets over de filmmakers zeggen, zeggen ze veel meer over henzelf en hebben een veel filosofischer tintje, waar ik altijd wel van gediend ben.

Pardon, ik dwaal af, ik had het over het personage van Tommy Lee Jones. Hoe valt voor een sheriff op je ouwe dag dit alles nog te begrijpen? Als je jeugd eenmaal voorbij is, de tijd waarin je de belangrijkste leerervaringen in je leven hebt opgedaan, wordt de wereld een steeds vreemdere plek. Dat alles valt in het acteerspel van Jones fantastisch af te lezen.

Voor mij persoonlijk heeft deze film alles; interessante karakters, een kabbelende, uitgestrekte spanning, puik acteerwerk en dat alles creëert een sfeer om U tegen te zeggen! Ik ging ervan uit dat ik een goeie film voorgeschoteld zou krijgen, maar het is altijd leuk om zo aangenaam overdonderd en verrast te worden .

Geweldig! Het verhaal ging een beetje in vogelvlucht en er kwamen een boel dingen in voor die (nog) niet in het boek te vinden waren, en andersom ook. Maar eigenlijk zijn de films Night Watch en Day Watch samen een verfilming van het boek Night Watch, zo heb ik begrepen; oftewel, Day Watch zou eigenlijk Night Watch 2 moeten heten, wat aanvankelijk ook de bedoeling was. Want het tweede boek wordt verteld door Alissa/Alice van het Duister, waar het eerste deel nog werd verteld door Anton (Licht, dus).

Maar goed; goed te versmaden verhaal, niet al te moeilijk en de meeste dingen werden wel duidelijk. Sommigen niet, maar dat is niet storend, ook als je het boek niet hebt gelezen, hoewel ik dat de mensen hier van harte aan kan raden. Ik ben heel erg benieuwd naar het tweede deel, ook al weet ik ongeveer al wat er gaat gebeuren .

Vier en 'n halve punt.