Meningen

Het einde van de wereld/beschaving, zoals wij die kennen, blijft voor mij een zeer boeiend thema. Helemaal als je je besteft dat dit al met eerdere beschavingen is gebeurd; deze werden veroverd door andere volkeren, bijvoorbeeld. Maar de Westerse beschaving, die is zo stabiel, dat kan niet gebeuren, zelfs geen natuurramp krijgt ons omver! Toch...?

Hiermee ben ik het volstrekt oneens. Het boek waarop deze film is gebaseerd zou één van de eerste gepubliceerde verhalen kunnen zijn geweest met dit thema, maar je hebt ook films als 28 Days Later... en Dawn of the Dead, bijvoorbeeld. Als dit thema je aanstaat, raad ik je vooral eerstgenoemde aan.

Dus, origineel is de opzet van deze film niet, maar zoals ook al gezegd, het thema blijft boeien. De verlatenheid van New York en de eenzaamheid van een man zijn goed en geloofwaardig neergezet. Echter, in de meeste films met een 'einde van de wereld'-uitgangspunt, kiezen de makers ervoor om juist GEEN bekende acteurs te casten, om de geloofwaardigheid te behouden. Geen kwaad woord over Will Smith, die hier een prachtige rol neerzet, maar ik vraag me toch af hoe de film zou zijn als een onbekend gezicht (met het daarbij behorende hoofd en lichaam) deze rol zou hebben vervuld.

Bovendien, wat zijn het nou precies, deze gemuteerde mensen? Een soort kruising tussen vampiers en de geïnfecteerden uit 28 Days Later..., eigenlijk. Ik ben heel benieuwd naar het boek, maar ik heb hier thuis nog een heel huis vol liggen met literatuur die erop wacht verslonden te worden, dus heeft de roman geen hoge prioriteit. Ik hoop eigenlijk dat de roman ook niet precies uitlegt wat het nou precies zijn; de film zegt al genoeg. De wezens beschikken ook over enkele eigenschappen (bovenmenselijke kracht en snelheid, het vermogen tegen muren en plafonds op te klauteren), waarvan de oorsprong ook niet aan de kijker wordt meegedeeld. Gelukkig maar, zou ik zeggen!

Wat ik ook zo prachtig vind aan de film is het complete gebrek aan muziek; mocht er toch een alomtegenwoordige score aanwezig zijn, dan is die me niet opgevallen!

En dan het einde... Tja, wat zullen we daarvan zeggen? Stel dat Anna onder de voet zou worden gelopen door Darkseekers (zo heten ze toch?) op de plek waar zij de kolonie had gedacht en verwacht, dan zou je een zelfde einde hebben als een andere film, waarvan ik de naam niet zal noemen, omdat mensen die dit bericht lezen die film wellicht niet hebben gezien. Dit einde is open, en je kunt zelf een invulling geven aan wat er daarna met Anna en Ethan gebeurt. Dat is op zich mooi. En ook dat Robert het einde van de film niet overleeft, ben ik tevreden over. Maar toch zit ik een beetje met dat einde; had het anders gemoeten? Ik weet het niet. Misschien moet ik de film een tweede maal bezichtigen, daarmee zou ik overigens ook absoluut geen problemen hebben.

Ik geef de film een welverdiende vierenhalf, omdat het een geloofwaardige visie is van een nasleep van een ramp, zoals dat ook in andere hierboven genoemde films het geval is, maar toch op een heel eigen manier.

Damn! Heb ik €3 teveel betaald ! Bij de weg, bestaat er ook een andere versie dan die kartonnen?

Ik heb hem nog niet herzien, maar op momenten dat het rustig is in mijn hoofd komt hij wel vaak opzetten. Het idee om één persoon -of de gedachte achter die persoon- door zes verschillende mensen neer te zetten is simpel, doch briljant. In ieder geval, briljant als je deze goed uitvoert. Dat is dan ook gebeurd. Hoe weinig je ook weet van Dylan voorafgaand aan het zien van de film, het is niet moeilijk voor te stellen dat je interesse rondom de persoon al dan niet lichtelijk is gestegen. Ik vind het eigenlijk een soort van vereiste dat muzikanten zich opnieuw uitvinden om de zoveel tijd en deze film laat op een symbolische wijze zien dat Dylan dat wel héél letterlijk neemt.

Ik weet wat ik van een familiefilm kan verwachten, maar Bleu Sky Studios is wel met betere producten gekomen dan deze. Norton Hears a Who!, bijvoorbeeld.

Voor Ice Age: Dawn of the Dinosaurs heeft men een flink armada aan flauwe grappen uit de ijskast gehaald. Wellicht was het een experiment om te zien of deze het nog steeds doen. 't Experiment heeft gefaald. En niet zo'n beetje ook.

Veel gebeurtenissen en grappen zie je ver van tevoren aankomen en datzelfde geldt voor de humor. Maar gelukkig zijn de karakters nog sympathiek genoeg om het uit te kunnen houden. Daarnaast zijn de animaties mooi en sfeervol en is de tweede helft... ik wilde zeggen 'spannend', maar dat is niet het juiste woord. Een stuk vermakelijker dan de eerste, dat is zeker.

Oh ja, Buck kicks ass!

Snatch.? Ik snap niet goed waar je de vergelijking vandaan haalt. Qua verhaal is er wellicht een lichte overeenkomst, maar die vergelijkingsmaterialen zijn dan ook de basis van praktisch elke film/elk verhaal; meerdere personages/partijen raken verwikkeld met elkaar, goedschiks of kwaadschiks. Nou heeft Snatch. ook nog gemeen met deze film dat ze beide onder misdaad/komedie vallen.

Hoewel ik dit geen 'komedie' vind; het is een drama met grappige momenten en karakters. Het beroep van de hoofdkarakters (vooral Ken) brengt wel de nodige tegenstellingen met zich mee; Ken lijkt een heel aardige man, wat ie misschien ook wel is, maar toch doodt ie mensen voor geld. Hij heeft enorm veel respect voor cultuur, architectuur en geschiedenis, maar de mensen die hij heeft gedood zouden net zo goed aan gebeurtenissen/bouwwerken met eeuwigheidswaarde hebben kunnen bijgedragen, hadden ze langer geleefd.

Het mooie is dat Ken en Ray uiteindelijk, zeker na het zien van een schilderij van Jeroen Bosch, deze tegenstellingen ook erkennen. Ze hadden dat net zo goed niet kunnen doen, maar dan zouden hun karakters karikaturen zijn geworden. Ook al kun je genoeg lachen in deze film, het verhaal op zich is redelijk serieus, althans de onderliggende laag. Ik vind dit weer typisch zo'n film van ieder wat wils. Daarom kan ik ook de vergelijking met Snatch. niet zien; Snatch. is er doodgewoon om het publiek te vermaken. En begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op Snatch. -ik zag 'm laatst nog met m'n broer en zijn vriendin- maar echt een diepere laag heeft die film niet. In Bruges wel.

McDonagh probeert twee huurmoordenaars als sympathiek over te laten komen en slaagt hier ook nog in -nou ja, Ray is eigenlijk een klootzak, maar zelfs hij brengt het er goed van af. Ondanks dat word je steeds aan hun vak herinnerd, soms door dit niet te doen -dan herinner je je als kijker er zelf aan. De film velt geen oordeel, dat mag de toeschouwer lekker zelf doen.

Een oordeel vellen is soms niet al te makkelijk, zeker niet met een personage als Harry, de opvliegerige baas van Ken en Ray, een man met dubbele moralen en verknipte principes, maar hij houdt zich er wel aan.

En afgezien van heel lollig, zijn de dialogen ook vaak lekker filosofisch. De dialogen in de films van Quentin Tarantino en die van Guy Ritchie zijn behoorlijk rijk aan details over de karakters die ze uitspreken, maar doen niet veel voor het plot zelf. Dat is voor een film ook niet noodzakelijk, maar het is verrassend leuk als dat in een andere film dus wél gebeurt, bijvoorbeeld die hele discussie over de oorlog tussen de zwarten en de blanken roept je op om te beslissen aan wiens kant je staat als het gaat om het lot van Ken en Ray. Bovendien heb je ook nog Chloe, wiens aard behoorlijk twijfelachtig is. En als je moest kiezen tussen de twee hitmen en Marie (Thekla Reuten), de uitbaatster, wie presenteert dan de rede? OK, het antwoord op die laatste vraag is duidelijk, maar toch vraag je je af wat je Ken en Ray eigenlijk toewenst.

Mezjurie kon zich nog wel vinden in het einde, maar toen de credits aan kwamen rollen dacht ik eigenlijk: 'Mis ik niet nog wat?' Ik weet niet wat er dan nog ontbrak, maar het definitieve einde van de film leek me iets te vroeg te komen. Daarom een halfje eraf.

Tot slot wil ik zeggen dat ik nu zeer bereid ben om Brugge een keer te bezoeken. Prachtige stad lijkt me, van de beelden die ik zag!

Ik vind deze film interessanter dan de interpretatie van Ang Lee; zeker daar General Ross in dit geval Banner opjaagt omdat hij zijn kracht wil beheersen, niet omdat hij een gevaar is. In het eerste deel kon je nog enigszins met hem meeleven; Banner moest aan flarden omdat hij mensenlevens in gevaar bracht. Nu proef je alle gal alvorens je het uitspuwt over deze militair.

Ook een groot pluspunt; de Hulk ziet er hier stukken enger uit dan in de zomerhit van vijf jaar geleden. Afgezien van zijn grote snap je nu nog beter waarom mensen bang van hem zijn.

Ook vond ik Norton erg goed spelen, daar ik hem volledig geloofde in zijn strijd om zijn innerlijke monster te onderdrukken. Waarom moest Ross hem nou lokaliseren in Brazilië?! Ik voelde zo met hem mee toen ie weer moest vluchten!

Ik hou ook erg van Tim Roth, maar de film werd naar het einde toe een beetje simpel met heel die Abomination, waardoor bleek dat de Hulk toch weer opgeroepen moest worden.

Ondanks dat vlogen de twee uur voorbij. Ook de laatste scène vond ik erg leuk en ik vraag me dan ook af of en zo ja wanneer die Avengers-film er nou komt.

Ik geef een vier.

Bah, wat een boutfilm! Vind ik, dan. Ik bedoel, iedereen schaart zich zo achter de president, dat hypocriete Amerikaanse eenheidsgevoel drong er zo duidelijk in door, dat ik vaak dacht: "SJONGEJONGE, wat moet IK schijten, zeg!" 'Amerika overwint,' ja het ZAL wel!!

Dat was geen spoiler, daarmee zeg ik alleen wat voor gevoel de film op moest wekken. Echt, een hekel aan deze film! Het spijt me zeer voor iedereen die 'm leuk vidnt, zelfs Jeff Goldblum en Will Smith kunnen een 0,5 niet voorkomen (en dat is bijzonder, want ik vind Will Smith altijd behoorlijk goed, ook in deze film).

Jeeeeej, mijn negenhonderdste stem! Ik heb in de tussentijd nog veel meer films gezien maar ik loop héél erg achter met beoordelen.

Dus! Inglourious Basterds! Ik had 'm al gezien toen ie uitkwam, wat heb ik genoten! Tijdens de Meeting in september nogmaals bekeken en laatst gezellig samen met m'n vader op DVD. Dit kan mij gewoon niet vervelen!

Karakters definiëren. Dat is eigenlijk het enige wat de dialogen die Tarantino schrijft doen. Ze vertellen veel over het personage en door deze over dingen te laten spreken die haaks staan op diens bezigheden wordt menig figuur hierdoor extra menselijk gemaakt. Een nieuwe Tarantino, eindelijk de kans om die in de bios te zien! Death Proof draaide niet in Drachten en ik was nog niet goed aan het oeuvre van de beste man voorgesteld toen Kill Bill in de zalen vertoond werd. Inmiddels heb ik zo'n beetje alles uit zijn trukendoos bekeken en ben ervan gaan houden maar ik hoopte dat deze zeer populaire filmmaker nu eens een andere weg zou gaan bewandelen op een aantal punten. De dialoog, bijvoorbeeld. Da's eigenlijk ook wel het enige, trouwens.

Ik wilde dat deze namelijk eens een hoger doen gingen dienen en verdomd! Gebeurt nog ook!

Want wat een spanning zat er in die openingsscène, ondanks dat de recensie in de Sp!ts deze al aan me had verklapt! Bloody Hell! En wat een ontzettend gave mix van drama en komedie bevat deze zevende film van Tarantino; ook aanwezig in bijvoorbeeld Kill Bill, maar het relaas van Shosanna kan ik iets serieuzer nemen dan de wraak van The Bride. Bovendien is laatstgenoemde lang niet zo onschuldig als dit arme Joodse kind.

Hoe dan ook, ik dacht toch echt dat ik de ene na de andere Nazi-slachtpartij aan de hand van the Basterds opgediend zou krijgen. Dat viel me erg mee! Ik had het niet erg gevonden maar was positief verrast dat er zoveel verhaal en ook spanning in zat. Ik ga er zo inzitten dat ik nog op het puntje van mijn stoel zat toen ik hem laatst met mijn vader voor de derde keer bekeek!

Spanning, drama, vermaak. Voor de serieuze filmkijker drie werelden van verschil in veel gevallen maar hier lopen ze perfect in elkaar over. Toppunt van de film is Hans Landa, gespeeld door de voor mij tot dan toe onbekende Christoph Waltz. Bij hem gaan echt alle emoties die de film kunnen opbrengen gepaard. Bij aanvang van de film ontsteekt hij een enorm drama, voorafgegaan aan een enorm intensieve en bloedstollend spannende scène maar zijn vleiende, verraderlijke en cynische karakter brengt me ook vaak genoeg aan het lachen. Tarantino noemde het wellicht het beste personage dat ie ooit schreef en daar kan ik me veel bij voorstellen. Kroon op zijn werk is dan ook dat Waltz er afgelopen weekend met het felbegeerde Gouden Beeldje vandoor ging.

De verdere samenloop van omstandigheden -de Britten gaan zich ermee bemoeien, de beroemdste actrice van Duitsland spioneert al twee jaar voor ze en een simpel plan wordt steeds moeilijker uit te voeren en wordt eigenlijk al voor ze volbracht door de Wraakzuchtige Engel die tevens uitbaatster is van de bioscoop waar de Nazi-Galapremière plaatsvindt- stapelen zich in een rap doch zeer goed te volgen tempo op, compleet Tarantino-style. Leuk dat zijn kenmerken zo goed zichtbaar blijven ook al bevindt ie zich qua spreekwoordelijke arena helemaal op onbekend terrein. Maar dat is het knappe; hij zou zijn stijl ook perfect kunnen toepassen op een film die zich in de ruimte afspeelt, lijkt me zo. De typische Tarantino/Menke cinematografie en montage zijn weer van toepassing en ook de dialogen die worden gesproken zijn onmiskenbaar van zijn hand, hoewel deze nu ook voor het eerst grotendeels voor de spanning zorgen, een aangename verrassing voor mij!

Dat lag natuurlijk ook erg aan de muziek. Die was ontzettend goed gekozen en gemonteerd. Zo bijvoorbeeld de scène in het restaurant waar Shosanna -of eigenlijk moet ik Emanuelle zeggen- geen idee heeft wat haar overkomt als men haar bios uitkiest voor de Grootste Filmvertoning van 't Derde Rijk en ook plots de moordenaar van haar familie achter haar staat! Simpele drumbeat maar die geeft wel geweldig de intensiteit weer waarmee de darmen van Shosanna een disco-party houden!

Tevens vond ik het geweldig dat de film zoveel slachtoffers eist, waaronder mijn grote favoriet Hugo Stiglitz -hoe geweldig werd dat personage wel niet geïntroduceerd! Ik kende diens vertolker, Til Schweiger, slechts als Lucky Luke in Les Dalton, een rol die hij ook ontzettend leuk neerzette. Ik vond het jammer dat we na driekwart van Inglourious Basterds afscheid van hem moesten nemen.

Sorry, ik dwaal af. Enorm veel mensen gaan dood, maar de hoofd-antagonist blijft in leven! Gebrandmerkt weliswaar maar wel in leven! Heerlijk! Hij die de dood het meest verdiende! Magnifiek! Geen cliché einde, zoals met die oversized smurfen, bijvoorbeeld! Maar goed, dat is ook tortilla's met kersenbonbons vergelijken, natuurlijk.

En Brad Pitt wordt dan wel steeds genoemd in verband met deze film maar zo vooraanstaand vond ik hem helemaal niet in de cast. Er was niet één hoofdpersonage; als ik er twee moest noemen dan waren dat Shosanna Dreyfus en Hans Landa, maar niet Aldo Raine!

Ik had gehoopt op een goeie film, kreeg ik een Geweldige! Tarantino flikt 't 'm weer!

Dat ben ik met je eens. Het begint allemaal geweldig en de sfeer blijft er ook goed inzitten maar het verliest heel erg z'n spanning na een halfuur ongeveer. Ik weet niet zeker of het door voorspelbaarheid komt, misschien is de situatie toch niet helemaal 'hopeloos' genoeg om er echt helemaal in te blijven zitten.

Het zou ook nog kunnen komen omdat we de film enkele keren moesten onderbreken. Dan val je er af en toe een beetje uit, natuurlijk.

Audiovisueel was de film helemaal in orde. Ook de personages waren sympathiek genoeg om in mee te gaan maar het werd gewoonweg niet 'bloedstollend'. Ik denk dat de timing van de film nogal slecht was; soortgelijke films die iets interessanter zijn kwamen rond die tijd uit. En in [post-]apocalyptische films worden veelal acteurs gebruikt die [nog] niet zo bekend zijn. Natuurlijk hebben we daar ook een I Am Legend en The Book of Eli maar ook een remake van Dawn of the Dead en 28 Days Later...; de cast in de twee laatstgenoemde films was destijds grotendeels helemaal niet zo bekend, waardoor je je wel aan de personages vast moet klampen. Als je ze daar sympathiek genoeg voor vindt, natuurlijk. Wat in mijn geval ook zo is.

Maar Nicole Kidman en Daniel Craig zijn hartstikke bekende koppen, misschien dat The Invasion daarom voor mij niet helemaal werkte.

En natuurlijk is dit verhaal al meerdere malen verfilmd maar van de seventies-versie kan ik me niet meer zo veel herinneren, althans niet heel veel details; daarvoor is het te lang geleden. Dus dat het verhaal al veel bekendheid heeft mengt zich niet zo in deze discussie in mijn geval.

Hoe dan ook, de filosofie die hierbij komt kijken [is een gezombificeerde samenleving misschien niet wenselijker dan de huidige?] wordt leuk gebracht en zette me ook aan het denken, iets wat ik graag in een film in dit genre zie. Niet alleen maar actie en schokmomenten, ook iets om je brein over te breken. Helaas was er van alles net niet genoeg en ook niet voldoende innovatie, iets wat ook meespeelde.

Leuk om gezien te hebben maar van Hirschbiegel had ik iets meer verwacht. The Invasion is stijlvol, onderhoudend maar daar houdt het helaas ook op.