Meningen

Verrassingen? Wellicht niet. Verhalen als deze zijn al heel vaak verteld en zijn op zichzelf weinig opzienbarend. Toch werd ik wel meegesleept door de oprechtheid ervan. En als ik dan toch een aanzienlijke verrassing mag aanmerken, dan was dit dat ik toch een stuk beter van deze film kon genieten dan van zijn voorganger: die viel bij de conclusie voor mij gewoon een beetje dood. We leefden in Ventoux (2015) heel de film eigenlijk naar niks toe, in mijn beleving. Dus dat Laatste Ronde mij zo wist te raken was voor mij een verrassing.

Mijn uitgebreide recensie lees je hier.

Zeker wat betreft die eerste vergelijking heb je gelijk; Fucking Åmål was namelijk het eerste waaraan ik dacht terwijl ik deze film bekeek. Heeft ie heel veel van weg! Mar toch geen jatwerk, of zo. Sommersturm ken ik niet. Maar ik geloof je !

Eigenlijk gebeurde er weinig dat niet echt te voorspellen was, maar de film vloog voorbij. En wat onvoorspelbaarheid betreft, die was net groot genoeg om de film onderhoudend te laten zijn. Die gast die Antero speelt, leek bij tijd en wijle wel érg op Kevin Bacon, zeg ! En ik kan snappen dat een kinderwens tussen twee partners in kan komen te staan. Dit onderwerp wordt op een mooie manier naar voren gebracht. En ook al ben ik geen vrouw en wil ik denk ik niet eens kinderen, kon ik me goed inleven in Venla. Verder is de film een mooi en sfeervol geheel. Af en toe lijkt het wel of Finnen de grootste moeite hebben met emoties, maar dat deed niet echt afbreuk aan de film.

Draak van een film. Dat constante sentimentele geziek over haar vader, dat slappe verhaaltje, de actie die ik al tig keer in andere films heb gezien en zelfs het knappe uiterlijk van Angelina Jolie kan deze ramp niet redden. Raar dat ie niet in de Flop-100 staat! Ik heb me beter vermaakt met The Texas Chainsaw Massacre! Speaking of which, ik zal mijn stem voor die film nog maar met een half puntje verhogen, omdat Tomb Raider zo ontzettend slecht is!

In een persvoorstelling zag ik deze film, samen met Ginger & Rosa. Mooi hoe de vier qua karakter de rol in de film vervullen die ze ook in het kwartet hebben. En als dat al niet overeenkomt, dan is het wel de significantie. Tof om te zien dat wat er in rockbands gebeurt ook voorkomt in de klassieke muziek en toch op een ongeforceerde manier verteld kan worden. Erg prijzenswaardig.

Een uitgebreide recensie lees je hier.

De scenarist is ook de schrijver/regisseur van Equilibrium, volgens Wikipedia is ie door critici neergesabeld en het plot kwam me op de een of andere manier bekend voor.

Goed, erg origineel zal het allemaal niet zijn maar de film had de potentie om heel erg spannend te worden! En dat ie dat niet werd lag ook niet aan de prent zelf maar aan die verschrikkelijke randdebielen achter ons! We waren met z'n vieren naar de bioscoop gegaan, m'n twee broers, een goeie vriend van ons en ikzelf. Afgezien van dat breinloze koppel dat pal achter ons zat was de zaal leeg. Zij zaten al in de zaal en helemaal achteraan en daar wij ook graag achteraan zitten namen wij de rij vóór hen. En echt IEDER KLEIN DINGETJE Moest verdomme geanalyseerd worden! Fucking Hell, die twee waren ECHT dom!!! 'Denk je dat ie dit expres doet?', 'Oh kijk, dat is die andere van die twee moordenaars', 'Nu gaat er iets gebeuren!', 'Hé, nu staat-ie weer buiten!' en zo kan ik nog wel effe doorgaan. De verkapte hints die wij dat schier-onmogelijk domme duo gaven dat ze hun stinkende smoel dicht moesten houden waren op een gegeven moment niet subtiel meer en toch gingen ze door. Echt, ik kijk niet neer op mensen die minder intelligent zijn dan ik maar dan moeten ze ook niet zo godsgruwelijk irritant zijn! En nou heb ik al een hele alinea aan die twee zeikstralen besteed!

Hoe dan ook, als die twee hun lippen aan elkaar genaaid hadden, zou de film best spannend zijn. Wat er ontstond was een heerlijk kat-en-muisspel dat al begon in de rechtszaal waarin Shelton op het punt stond gelijk te krijgen over een borgsom waarna hij de rechter aanviel op haar domheid en haar laksheid door gewoon ene stom regelboekje te volgen in plaats van haar verstand te gebruiken en hem een borgsom te weigeren. Wat een prachtige scène was dat! Ook om de deals die Clyde met Nick maakte kon ik erg lachen en om het feit dat ie een DVD van de marteldood van Ames naar zijn huis stuurde, die door zijn dochter werd bekeken!

Overigens had ik verwacht dat de clou een heel stuk oubolliger was dan uiteindelijk het geval bleek. Want in eerste instantie vermoedde ik dat Jonas Sheltons medeplichtige was, maar die stierf. Daarna dacht ik dat zijn dochter misschien op miraculeuze wijze de moordpartij toch had overleefd en nu als volwassene samen met haar vader hun wraak uitoefende. Dat zou helemaal erg geweest zijn, te simpel en ondoordacht. Dat ie het uiteindelijk allemaal zelf deed vond ik een aardige twist maar niet eentje die meer dan een grinnikje waard was.

Dit zal overigens vast niet de eerste film zijn geweest waarin dit gebeurt maar ik vond het erg aangenaam om 's te zien dat een slachtoffer niet alleen zijn belagers maar ook nog 's het systeem dat hen wegens corruptie onvoldoende strafte bestrijdt. Tijdens het kijken zat ik voortdurend te denken in hoeverre ik Clyde gelijk kon geven. Natuurlijk is het systeem corrupt en hij gebruikt een - hoewel afschuwelijke - zeer effectieve manier om dit aan te tonen.

Alleen over het einde viel ik een beetje. De allerlaatste scène van Nick die de recital van zijn dochter bijwoont; wat moest ik daar nou mee? Natuurlijk, het systeem blijft corrupt daar Nick Clyde natuurlijk eigenlijk had moeten overdragen naar een andere gevangenis waar hij de touwtjes niet in handen had in plaats van hem simpelweg op te blazen. Maar wat was nou de conclusie? Wat was nou het gevoel waarmee Nick terugkeek op de hele zaak? Dat vond ik allemaal een beetje te... ja, ik weet niet, te open gelaten.

Al bij al een vermakelijke wraakfilm met een goeie cast waarvan alleen het slot een beetje twijfelachtig is.

Wauw! Geen heel boeiend plot maar de uitwerking en de personages zijn dat wel! Tel daar de prachtige omgeving bij op en je hebt een film om van te smullen!

And I'll go on record: Shia LaBeouf was ontzettend goed hier!

Volledige recensie.

Inderdaad 'n "Bagger"-Film! Zo'n typische Amerikaanse tranentrekker, met zo'n typische held waar 't gehele Amerikaanse kijkersvolk mee kan leven! Zou ie 't winnen, zou ie 't winnen, zou ie de leifde van zijn leven ook voor zich winnen? 'Tuurlijk, 't is zo'n zeventien in 'n dozijn twee drollen en een stuiver boeketreeks Hollywoodgeval!

Mooie plaatjes en 'n degelijke sfeer, maar de Film had voor de rest zo weinig te bieden dat heel misschien 'n één nog wel teveel is, maar voorlopig laat ik 't daarbij.

Waarom scoort deze film zo opvallend laag?? Ik heb zitten te genieten, genieten, en genoten heb ik ook nog! Wat een héérlijke film is dit! Ik vraag me af, als het nog iets minder volwassen zou zijn geweest (iets karikaturaler, iets meer uit de werkelijkheid), hoe de film er dan uitgezien zou hebben. En ik vraag me eigenlijk ook af wat de Britten met dit scenario zouden hebben gedaan! Laten vertalen naar het Engels, lijkt me dan de eerste stap.

Af en toe is de film heerlijk droog; mensen hier vinden hem mierzoet, kan ik wel begrijpen, maar hier stoort het me toch echt niet. Men heeft het over matig acterwerk; inderdaad, die kinderen (vooral Joep Truijen, eigenlijk) waren niet altijd overtuigend, maar na het zien van De Schippers van de Kameleon heb ik daarover echt níks te klagen!

Wellicht had de film dus iets meer uit de werkelijkheid kunnen worden getrokken, maar ik vind hem geweldig! Hij had wel iets langer mogen duren! Of nee, toch niet, want we gingen gisteravond ook nog naar Cloverfield, en we waren nog maar nét op tijd !

Een zeer aangename kijk/luisterervaring. Op zich is het verhaal niks bijzonders, moet ik toegeven. Althans, de opzet. Natuurlijk gaat Chimo uiteindelijk naar die schrijversschool, het zou de film bijzonderder maken als ie dat uiteindelijk niet deed. Maar de film deed me wel erg meeleven met Chimo, en hoe een verandering in zijn leven -Lila- een breuk veroorzaakt met zijn vrienden, vanwege een verschillende kijk op vrouwen (romantiek vs. lust). Ja,ik kon me goed identificeren met Chimo, maar ook vanwege het feit dat hij vond dat zijn leven geen enkele kant opging. En natuurlijk het moment dat zijn 'vrienden' Lila hebben verkracht en bovenal blijkt dat ze nog maagd was en dat al haar stoere verhalen over seks slechts deel uitmaakten van een seksuele volwassen wording. Echt, op dat moment voelde ik me ook zo rot! Daarnaast vind ik het ook mooi hoe in 't midden blijft of Chimo en Lila elkaar ooit zullen weerzien.

Vierenhalve punt, welverdiend!

EDIT: Interessant feitje. Deze film is gebaseerd op het gelijknamige boek -die de link naar de 'filmscore ' op boekmeter. Het manuscript is bij de uitgever afgeleverd door een advocaat, waardoor de auteur ervan onbekend bleef.

Het wordt je niet door je strot gedouwd maar de film wil overduidelijk een punt maken. En daar slaagt ie in, hoewel ik liever de interpretatie aan mezelf had gehouden.

Toch kan ik niet ontkennen dat deze film hartstikke nodig is en overtuigend genoeg wordt gebracht. Sandy Talag komt subliem over als een kind dat veel te wijs lijkt voor haar leeftijd. Met nadruk op 'lijkt'. En vrolijk worden we er niet van maar van hetzelfde kaliber maakte Lilja4-ever wel iets meer indruk.

Volledige recensie.

Eergisteren viel er een enorm gewicht bovenop me, en ik ben nu bezig eronderuit te kruipen. Op de zijkant stond: Lilja 4-Ever.

Wát een film!! Geen léuke film, nee. Een halfuur later was ik nog aan het treuren om het lot van dit meisje ! Ik heb in het programma Netwerk wel vaker uit de mond van Lilja's lotgenoten gehoord hoe verschrikkelijk en extreem hopeloos hun situatie is, maar ik had er nooit zó bij stilgestaan. Nu klinkt het raar als ík zeg dat deze film heel erg waarheidsgetrouw is/moet zijn, daar ik zoiets nooit heb meegemaakt. Maar ik kan me er alles bij voorstellen! Echt verschríkkelijk dat de seksuele driften van Lilja's 'klanten' hun blik zódanig vertroebelt dat ze niet inzien hoe erg ze lijdt, of dat het ze geen ene reet kan schelen!

Wat zo prachtig is aan de film, is dat ie ergens, -beetje ver gezocht, misschien- eigenlijk is opgedeeld in tweëen; enerzijds heb je de hoop, de toekomstmuziek; anderzijds natuurlijk de misère. En in beide ga je hélemaal mee, ondanks dat je weet hoe veel te naïef Lilja is. Soms, als je een film kijkt, word je gestoord door geluiden uit je omgeving, maar het was absoluut ONmogelijk om mij uit deze film los te (laten) rukken.

Ik wil meer werk van Mr. Moodysson zien, deze film was mijn introductie aan zijn werk, hoewel ik al wel van de man gehoord had.

Ik geef deze film voorlopig vier en 'n halve punt, lager kan niet, kan nog wel oplopen tot vijf en misschien zelfs een plaats in mijn persoonlijke Top-10!

Ik ben één van de grappigste mensen op deze site. Kijk maar eens naar deze comments.

4 December 2004:

Wat een debiele opmerking! Als het een goeie film is, is een goeie analyse nooit weg. Je moet toch weten wát er zo geweldig aan is? Tot die conclusie kwam ik reeds op 7 mei 2005:Vier jaar later (nu dus) ging ik er pas voor zitten .

Ik ben weer helemaal in de Ban van de Ring de laatste tijd. Ik heb aanvankelijk The Return of the King nooit uitgelezen, maar wel de wens om dat te doen. Ik ben opnieuw begonnen en nu zit ik in The Two Towers.

Helemaal in de Ban van de Ring? Hoe komt dat? Nou, toen ik laatst het bordspel In de Ban van de Ring speelde met mijn pleegbroertje, kreeg ik een verlangen om de films weer te zien en het boek opnieuw open te slaan. Hieraan hield ik woord en samen met broertjelief keek ik The Fellowship of the Ring voor de zoveelste keer. Ook pakte ik de literaire trilogie opnieuw op en ging verder in het eerste deel waar ik gebleven was: de aankomst van the Fellowship in Lothlórien. En mijn broertje leest het boek nu in 't Nederlands !

Afgezien van hun megasucces en impact op de fantasyfilm (hoewel het succes altijd ongeëvenaard zal blijven) deed het film-drieluik ook op een andere manier stof opwaaien. Een onverfilmbaar Meesterwerk werd namelijk naar het witte doek gebracht. Er zijn mensen van mening dat zelfs Peter Jackson met zijn massaproject in zijn opzet heeft gefaald. Natuurlijk, er zijn een immense hoeveelheid details verloren gegaan. Ontelbaar veel dingen zijn gewijzigd. Arwen, bijvoorbeeld, kreeg een veel grotere rol. Een TE grote rol, vond ik aanvankelijk.

Maar ook zijn er toevoegingen; het verhaal plaatst zich namelijk ook naar Saruman, die in het boek nauwelijks voorkomt. Al hetgeen hij uitvoert tijdens de gebeurtenissen in het boek worden in deze film tentoongespreid, een welkome aanvulling. Het geeft het verraad van the White Wizard een gezicht.

Tussen Bilbo's 'eleventy-first' verjaardagsfeest en Gandalf's terugkeer zitten in het boek wel 17 jaar. Hier zou het zomaar een week kunnen zijn. Daar de evenementen elkaar sneller opvolgen in de film, maakt dat deze een stuk spannender.

Anyway, ik ga al veel te diep in op details.

Om terug te komen op de Onmogelijk Taak van het evrfilmen van Tolkien's magnum opus; ik ben van mening dat Peter Jackson hierin wél is geslaagd. Over The Return of the King kan ik nog niet echt spreken, daar ik deze nog niet uit heb, maar ik ga er nu vanuit dat de vergelijking niet tegen zal vallen .

Over het boek The Hobbit schreef ik gisteren het volgende: (Ja, op BoekMeter heet ik dus Psychocandy, om alle verwarring te voorkomen).

Datzelfde geldt voor het boek waarop deze film gebaseerd is, maar niet voor dit megasucces zelf, omdat Arwen en Aragorn ook belicht worden. Kortom, deze film bevat wél alles !

Elke keer word ik weer omver geblazen door de prachtige audio-visuele details; de verbluffende kostuums, de prachtige decors, de machtige landschappen en de magnifieke visuele effecten. Ik hou niet van films die hierop leunen, maar dat is hier ook helemaal niet het geval. De Queeste van Frodo en zijn gezelschap zijn de focus van dit verhaal en de CGI hebben hierin slechts bijzaak. Het wordt niet gebruikt om te imponeren in de zin van: 'Ha, zie ons 's gave effecten hebben, had je niet van terug, hè?!' Wel imponeren als het gaat om spanning en angst op te wekken.

Maar het geluid ook; in verschijning zijn bijvoorbeeld de Nazgûl al sinister, maar hun gegil tilt hen een behoorlijk aantal treden hoger op de ladder van angstaanjagende creaturen!

Ook de stem van de Ring en de visioenen die Frodo heeft als hij deze omdoet kunnen op een cinematografische wijze de Last die Frodo met zich meedraagt niet beter weergeven. Het maakt meteen een heleboel duidelijk aan de aanschouwer. Het laat meteen zien dat het volbrengen van de tocht naar Mordor helemaal niet het moeilijkste onderdeel is van de reis van de kleine hobbit.

En de muziek van Howard Shore? Bloddy Hell! Mijn broer en ik renden na afloop de zaal uit en riepen: 'IK WIL DIE SOUNDTRACK!!!' De volgende maandag kocht ik die ook gelijk. Los van de film is deze prachtig, maar de impact die het heeft tijdens het kijken naar deze spannende, ontroerende, angstaanjagende, bij vlagen humoristische en altijd ontzagwekkende audiovisuele mijlpaal is ongekend. Ik dacht dat John Williams geniaal was. Toegegeven, is ie ook, maar Howard Shore maakte toch behoorlijk wat meer indruk. Rillingen over m'n rug, stokkende adem, tranen naar m'n ogen. Need I say more?

Dan de proloog, die je helemaal de film inzuigt. Weinig films kunnen dat; een introductie naar het verhaal maken, voorafgaand aan de film zelf en toch overtuigend zijn. In de zin van het feit dat een goeie film zoiets niet nodig heeft, omdat 't verhaal zichzelf wel vertelt. De enige films die ik ken die dit wel kunnen zijn The Fellowship of the Ring en Trainspotting. Nagenoeg perfect! Alleen jammer dat je zo goed kunt zien in the Special Extended DVD Edition dat Isildur, vlak voor ie de Ring omdoet en verdwijnt, ge-superimposed is over de achtergrond. Dat contrast is me echt TE duidelijk, erg zonde. Maar dat vergeet en vergeef ik gauw .

De belangrijkste elementen die ik uit het boek vis waar deze film op is gebaseerd zijn vriendschap, moed, trots, vooroordelen, het Kwaad en vergankelijkheid. Dat zijn althans de eersten die me te binnen schieten op het moment. Peter Jackson en zijn team(s) mogen voor eeuwig geprezen worden om het feit dat het ze gelukt is dit naar beeld te vertalen zonder dat de films ook maar één moment te klef of clichématig worden. Dat gevaar loop je met deze thema's, waardoor ik me niet kan laten meevoeren door een film. The Fellowship of the Ring sleurt me echter vanaf het eerste moment mee de diepte in, telkens weer.

Ik kan niet anders dan groot ontzag hebben voor hetgeen Jackson met zijn cast en crew van Tolkiens beroemde boek hebben gedaan. Veel details die zijn weggelaten had ik graag gezien, natuurlijk. Toen de film ten einde kwam bij mijn eerste bezichtiging begin 2002 had ik gehoopt dat ik nog maar op de helft was, minstens. Echt, ik snap dat mensen vallen over hetgeen er gewijzigd en verwijderd is, maar ik heb gemerkt dat ik de gave heb om dat alles er tijdens/na de film bij te denken. Of anders het boek te pakken en te lezen hoe het 'hoort te zijn'. De status van Tolkiens boek wordt geëvenaard met deze film. Period.

Ik heb 1984 er lekker uitgeflikkerd en deze film weer teruggezet . Ik laat in mijn Top-10 meestal geen gehypte films toe, maar waarom eigenlijk niet, als ze de moeite zoveel meer dan waard zijn?

Overigens, als ik elementen aan deze film vergeten ben te bespreken, zeg het dan. Ik heb het gevoel dat ik iets belangrijks over het hoofd zie .

Welk een prachtig portret van een teloorgang. Ik vind dat de film geweldig in beeld brengt hoe een land in puin ligt, niet meer bestaat of eigenlijk nooit zo bestaan heeft als veel mensen denken/dachten. Tenminste, als je teruggaat naar die tijd.

Een uitgebreidere recensie.

What the Hell?? Ik heb nog niet op deze film gestemd?! Ik heb hem zo'n vier maanden geleden aangeschaft en gezien! Vandaag met mijn broer gekeken, die had 'm nog niet gezien.

Er gebeurt niet veel in deze film, maar dat is ook niet zo nodig. Dat is de kracht van de film. En de vriendschap tussen Bob & Charlotte ontstaat op zo'n bijzondere manier! De sfeer van deze film is geweldig! De manier waarop ze proberen de vreemde wereld eigen te maken.

Sonyjh, jij vindt de film kort?! Vind ik wel meevallen ! Niet dat ik op mijn horloge zit te kijken van: "Wanneer is deze film nou éindelijk afgelopen??" Maar hij is precies lang genoeg. En ondanks dat er niet heel veel gebeurt, verveelt deze film geen moment. Het gebrek aan spectaculaire gebeurtenissen zorgt er alleen maar voor dat je je beter kunt verplaatsen in Bob & Charlotte.

Vijf, lager kan niet ! Misschien Top-10.

Goh, ik had m'n recensie van destijds hier nog niet geplaatst.

Ik vind 't een erg innemende film met alle invalshoeken van hoe je met een drama als verlies omgaat. De afstandelijkheid waar IH88 over rept is ook zeker aanwezig, omdat je als kijker daarmee zelf beter kunt kiezen met wie je je het meeste identificeert.

Lees hier verder over wat ik er destijds van vond. Is immers alweer tweeënhalf jaar geleden . Ik hoop 'm ooit nog 's op Blu-ray te mogen zien.

Audiovisueel zeer sterk, leuke vondsten, hilarische momenten af en toe...

...maar het heeft dezelfde problemen als Christopher Nolan's trilogie over de welbekende Vleermuisman. Het titelpersonage is in geen velden of wegen te bekennen.

Oh natuurlijk zit er in dat drieluik een man die verkleed is als een vliegend zoogdier. En tevens is hier een revolverheld in het zwart-geel-blauw-rood-wit-bruin te bewonderen, maar dit zijn niet de Batman of Lucky Luke die we horen te zien. Vrije interpretatie gaat maar zo ver, je kunt een personage omgooien en weer opbouwen maar als je de hele essentie gaat besmetten en vernietigen, ben je verkeerd bezig.

En dat gebeurt hier nog net niet of in mindere mate maar het bronmateriaal wordt groot onrecht aangedaan, dat weet ik wel.

Een aantal voorbeelden:

Heel die geschiedenis met Luke's ouders. Ja, hij is wees, dat klopt wel. Maar dat zijn verleden zo'n grote rol speelt in zijn volwassen leven, nee. Althans, dat brak de boel voor mij. Bovendien heeft ie in de strips wel degelijk de oorspronkelijke gebroeders Dalton gedood, dus waar ze die no-killing-rule nou vandaan haalden is mij een raadsel.

Dat ie zo moet ontdekken dat Jolly Jumper kan praten vond ik ook extreem jammer. Niemand is zo goed als Lucky Luke, zeker niet in de onbreekbare combinatie met Jolly Jumper, het sprekende ros, dat nog sneller is dan de kogels van zijn meester en daarnaast nog vele andere kunsten en halsbrekende toeren kan uithalen waarvoor ie zijn hoeven niet omdraait.

Pat Poker was een mix tussen Pat Poker en Fingers. Laatstgenoemde had best zelf een rol mogen krijgen, had niet misstaan in deze verzameling bonte figuren.

Jesse James die Shakespeare citeert? 't Was zijn broer, Frank, die daar gek op was. Daarnaast is er niks van de echte James ofwel die uit het gelijknamige stripboek overgebleven. Daar was in dit plot dan wellicht geen plaats voor maar dat album baseerde zich op de heldenverhalen rond the James-Younger Gang en de notie dat Jesse -in die tijd, althans- een moderne Robin Hood zou zijn -waar overigens niks van klopt maar het is een leuk uitgangspunt. Dat hadden ze best mogen toepassen in deze film.

Het resultaat is een zeer onevenwichtig geheel. Vermakelijk maar ook niet meer dan dat. Om heel eerlijk te zijn vond ik Les Dalton van een paar jaar eerder een stuk beter. Beter kloppen, in elk geval. Ook die had niet veel om het lijf en wordt verguisd maar dat was tenminste echt Lucky Luke.

Jammer, dit. Jean Dujardin was niet echt een verkeerde Luke, alleen was 't scenario kut.