Meningen

Tegenwoordig geef ik niet zo snel meer vijf punten aan een film. Als ik een film eenmaal goed vind, ben ik veel te vlug geneigd dit te doen, vandaar. Maar vierenhalve punt lijkt me ook geen straf voor dit formidabele juweel binnen de Europese cinema.

Het grootste deel van mijn ontzag voor deze film komt toch wel door de tijdloosheid ervan. Deze wordt veroorzaakt door het feit dat de film in zwart-wit is uitgebracht, wat een zekere mate van gebrek aan tijdsaanduiding veroorzaakt. Ten tweede is het thema/scenario van de film altijd actueel gebleven.

De hoofdpersonages hadden ook niet beter gekund, om zowel hun raciale verschillen als hun overeenkomsten te tekenen.

Ik wil deze film binnenkort beslist nog eens zien!

Ik zie dat ik nog geen post had geplaatst! Vreemd...

De films van Rob Zombie zijn freaky, en op die manier eng. Niet eng in de zin van schrikmomenten (waarvan er toch een aantal zaten in deze film). Ik heb em met deze film best vermaakt, maar de prent mist duidelijk de genialiteit van zijn vorige films. Ik hoop wel dat de beste man door blijft gaan!

Overigens, veel mensen kraken de film af door hem te vergelijken met het origineel. DIe ken ik niet. Ja, natuurlijk ken ik de naamj, maar heb de film(s) nooit gezien, trok me niet zo. De naam Rob Zombie trok me echter wel!

Deze film volgt zo'n strakke lijn! Uitgekauwde formule, erg jammer: mislukte leraar moet lesgeven aan een groep kansloze jongeren, die hem maar een doorspoeldrol vinden, uiteindelijk nemen ze zijn lessen iets serieuzer en gaan ze nog meer geloven in het project dan hijzelf, waarna ze een doorslaand succes boeken. Ik heb het allemaal al gezien. Ik denk dat de kijker zich moet vereenzelvigen met de recensent die Dana steeds afkraakt.

Ik wil niet zeggen dat de film geen komische momenten en/of karakters kent, maar verrassen is een woord dat door de makers nog moet worden uitgevonden. De gebeurtenissen zijn van mijlenver te zien aankomen, maar de setting is leuk. Toch niet meer waard dan een viertje. Erg jammer, want de opzet is aardig, als je het een beetje uit de conventionele uitwerking zou weghouden. Steve Coogan maakt de film het bekijken waard, maar redden kan hij hem helaas niet.

P.S.: Ik zocht Pam Brady op en had gelijk dat zij degene is die meewerkt(e) aan South Park en Team America: World Police. Zij is de enige connectie tussen die twee en deze film. Verwacht dus niet de humor van Parker en Stone.

Nou, nadat ik zag dat de trailer al teveel liet zien (wat eigenlijk meeviel, was een beetje misleidend, die trailer), had ik er ook niet superveel van verwacht. De trailer liet niet teveel van het verhaal zien, uiteindelijk, maar wel enkele van de leukste grappen. Verder zat er toch een twist in die ik niet zag aankomen! Was wel cool! De uitleg van dat alles -en het feit dat er TOCH een origin story van Hancock in zat; JAMMERRRRR!!!- was nogal flauw en niet hoogdravend en dus niet superbijzonder. Maar het concept van een dronken, onwillige en asosciale superheld en een PR manager die zijn imago wil opkrikken, is eigenlijk geniaal! Maar er wordt te weinig mee gedaan. De film had veel toffer kunnen zijn! En dus ook de aanwezigheid van een achtergrond van Hancock en zijn gaven in deze film, dat had er gewoon uit gelaten moeten worden; Hancock zou op een vage, maar coole manier een heel vanzelfsprekend fenomeen moeten zijn!

De film is echter wel vermakelijk, maar ik geef hem een drie.

Dude(tte), doe dit nou niet. Deed ik ook toen ik nog maar net nieuw was hier, maar dat is niet eerlijk. Stem alleen als je de film hebt gezien, AUB.

In principe vind ik de gedachtegang van Arendt heel logisch, maar toentertijd was die heel controversieel. En revolutionair, zo blijkt. Het kwaad in perspectief zetten is iets waar mensen tegenwoordig nog steeds niet toe in staat lijken te zijn. Er 'gebeurt' in zekere zin vrij weinig in de film, maar toch is deze nog erg boeiend.

Een uitgebreide recensie lees je hier.

Ik heb de film niet opnieuw gezien maar ik moest er opeens aan denken. 'Beetje slap'? HEEL erg slap en tenenkrommend in retrospectie. De animatie is mooi en de voice-cast is ook behoorlijk goed alleen... cliché's! Bah! Het overschaduwt alles wat wél goed is aan de productie en dat is zo jammer! Zo wordt het ondanks de mooie plaatjes een dertien-in-'n-dozijn-film. Het heeft niet mogen zijn.

En hoeveel films uit de Top-250 heb je überhaupt gezien om die vergelijking te kunnen maken? Blij dat je het formuleert als een mening in plaats van een feit, dat wel.

Persoonlijk vind ik de Yates verfilmingen allemaal te snel van de hak op de tak gaan om ze echt goed te kunnen waarderen. Zo ook deze. Visueel erg interessant maar het plot vliegt van hot naar her, ook al heb ik het boek gelezen.

De films worden in tweeën gesplitst om 'alles te kunnen vertellen' maar alsnog wordt, mijns inziens, bij de belangrijke momenten nauwelijks stilgestaan, ook niet wanneer daar later tijd en ruimte voor is. Oh, dit-en-dat gebeurt. OK. Verder. Respons daarop van de personages is blijkbaar irrelevant.

Toen ik mijn Quidditch match in The Goblet of Fire niet kreeg, begon ik al te vrezen. De angsten dat er werd toegewerkt naar een afgeraffeld slot werden meer en meer bevestigd en bleven helaas ongewijzigd.

Jammer.

Ik had tevoren mijn bedenkingen wegens de regisseur. Het vorige deel vond ik namelijk tegenvallen, aanvankelijk. Het leek alsof de belangrijkste gebeurtenissen van het boek in een film waren gepropt, zonder een echte samenhang. Datzelfde probleem had ik hier ook een beetje, maar dat merkte ik pas een paar uur nadat ik de film had gezien. Moest blijkbaar nog inwerken.

Het zal vast ook steeds moeilijker worden om alle thema's te verwerken die in de boeken naar voren komen. Deze groeien namelijk telkens in aantal en de boeken worden gelijk ook steeds dikker. Maar toch, op een of andere manier krijg ik soms de indruk dat de ene scène compleet los staat van de voorgaande, wat ik in de eerste vier films helemaal niet ervoer. Eerst dacht ik dat dit misschien te wijten was aan de scenarist; die van Harry Potter and the Order of the Phoenix was immers een ander dan die van de rest van de films. Maar nee, ook hier keerde het euvel weer terug. Jammer.

Dat wil echter niet zeggen dat ik niet van de film heb genoten! Allerminst! Het blijft leuk om de ontwikkelingen te zien die de karakters doormaken. OK, beetje cliché allemaal, wie heeft er nooit eerder een film(reeks) gezien waarin de hoofdpersonages volwassen -moeten- worden? Maar toch, ook al ben ik geen die-hard fan, wel heb ik alle boeken gelezen en voel ik me, hoewel waarschijnlijk minder sterk dan de echte fanatici, verbonden met de personages. Ze maken in zekere zin een deel van me uit, daar ik ze in de boeken zelf moest invullen. Hier gebeurt dat voor je,maar voeg je onbewust toch nog een beetje je eigen draai aan -en mening over- de personages toe. Daar bieden de films, zeker de laatste twee, wel weer alle ruimte toe, het moet gezegd.

Ook moet worden vermeld dat ik Horace Slughorn qua uiterlijk niet geslaagd vond. Het personage zelf is geweldig, maar hij zou er uit moeten zien als een walrus in een monnik-habijt. Deze man zag er meer uit als Professor Tolkien en klonk ook nog zo ! En hoewel het een typisch Hogwarts-karakter is, blijft het een zeer aangename toevoeging aan het geheel.

Verder was de film visueel een plaatje, hoewel ik hierop al erg voorbereid was. Ik heb me steeds weg lopen zitten liggen staan te kwijlen als ik één van de twee langere trailers zag! Wow! En op dat gebied stelde de film dus ook allerminst teleur. Ook hierin wordt elk deel steeds volwassener en reduceren ze de eerste twee films tot grut. OK, vermakelijk grut. Maar wel grut!

Ook de sets en decors worden steeds grootser, gedetailleerder en angstaanjagender. Digitaal wordt steeds meer met het kleurenpalet gespeeld, wat de films erg ten goede komt. Het gaat steeds meer lijken op een gotisch sprookje, een ontwikkeling die ik erg toejuich!

Twee jaar sinds ik een Harry Potter in de bioscoop zag. Afgelopen kerstvakantie zag ik The Order of the Phoenix nog, maar toch weet elke film me steeds weer te verbazen over het briljante karakter dat Alan Rickman neerzet. Ik kan Severus Snape gewoonweg niet haten! Telkens als ik die stem hoor, elke lettergreep is een donderslag, een messteek! Subliem gecast, die man.

Al bij al was dit, na het boek te hebben gelezen, wel zo'n beetje wat ik van dit deel had mogen verwachten.

De 'feiten' waar deze film op gebaseerd is worden erg in twijfel getrokken, las ik op Wikipedia. Maar daar had ik de online encyclopedie eigenlijk niet eens voor nodig, ik kon me namelijk niet echt voorstellen dat hier heel veel van klopte, zelfs vóór ik de film zag. En ik heb niet eens een trailer van deze prent bekeken, kun je nagaan hoe goed mijn intuïtie is! Bijna vrouwelijk !

Rianneke, ik ben het heel erg met je eens. Ik heb net een stukkie geschreven bij Flushed Away. Eigenlijk is weinig tot niks echt uniek/origineel aan die film, maar geweldig is ie zeker! Maar deze? Nee. een iets beter uitgevoerde versie van They Wait, verhaal is nagenoeg hetzelfde. Maar het weet nergens te verrassen. Het begint ook te plotseling in deze film, met dat interview. Aanvankelijk dacht ik dat ik naar een RTL4-woensdagavondfilm zat te kijken. En die hele opzet van: 'Oh-jee-de-geesten-willen-
iets-en-als-we-ze-dat-geven-laten-ze-ons-met-rust'-verhaaltje deed me redelijk snel interesse verliezen. De film is bij tijd en wijle erg creepy, maar weet de kijkervaring niet te redden. Let wel, ik was met een goeie vriend naar deze film gegaan en ons incluus zaten er zes mensen in de zaal. Die andere vier zaten er steeds doorheen te kleppen met hun stinkende @#$hoofden. De ergernis die dat veroorzaakte leidde enorm af van de film, maar daar deze op zichzelf al niet heel boeiend was bleef ik dus maar wachten tot ie afgelopen was.

Het weinig opzienbarende plot en de RTL4-dramamomenten doen deze film erg de das om. Weinig variatie, ondanks de fraaie visuele uitvoering, die heel af en toe voor een schrikmomentje zorgt. Deze momentjes komen echter het beste tot hun recht als je niet twee van die Friese Kuthola's naast je hebt zitten die hun smoel niet kunnen houden.

Pardon...?! Ja, mening natuurlijk, snap ik ook. Maar ik kan me er niet in vinden.

Vergelijking, OK. Zeer vaardig agent(e, in dit geval) slaat op de vlucht en probeert haar voormalig werkgevers op te sporen en uit te schakelen. Maar deze film heeft het naar mijn oordeel gewoon niet, verder. Helemaal niks, eigenlijk.

Nou ja, weinig. je hoeft niks van de personages te weten in een film, behalve datgene wat nodig is. En backstory wordt vaak heel geforceerd gebracht, zoals in Taken, bijvoorbeeld: Hé, hoe is het nou met je dochter? Wat goed van je, dat je zo dicht bij haar bent gaan wonen sinds de scheiding van je vrouw en nadat je ontslag hebt genomen bij de CIA, hoewel wij, je vroegere collega's, met wie je heel veel klusjes hebt opgeknapt, je wel missen!

Zulks heb je hier niet, en zo ja, erg subtiel. 't Mysterie wordt niet doorprikt. Dat vond ik erg prettig. Nou is dat ook echt niet in elke film zo; hangt er vanaf hoe je iets duidelijk kunt maken zonder woorden, of de woorden juist weet te doseren. Andere hoogvliegers in het actiegenre, zoals Bourne en Bond, zijn wat dat betreft erg goed geschreven.

Maar ondanks het gebrek aan forcering echt een band krijgen met Mallory? Nee, helaas. Daarvoor heb ik te weinig met 'r. En dat is helaas de dooddoener van Haywire.

't Ligt me er echt niet aan dat een vrouw de hoofdrol speelt; als ik een actiefilm voorgeschoteld zou krijgen die minstens zo goed is als eerder genoemde reeksen en met een dame aan het stuur, dan ben ik meer dan bereid deze te zien. Neem Uma Thurman in Kill Bill en Chloe-Grace Moretz in Kick Ass. Fuck yeah.

Haywire verdient mijn enthousiasme echter niet. Het is een solide product maar wil gewoonweg niet boeien. Allemaal al eens eerder en beter verteld. En op audiovisueel vlak kreeg ik ook niet genoeg innovatie aangeboden.

Nee, deze Soderbergh stelde me helaas erg teleur. Eens maar niet weer voor Haywire.

Toegegeven, zodra het om postpunk gaat, moet je bij mij wel erg je best doen om het te verknallen. Daar slaagt Jonathan Ogilvie dan ook absoluut niet in. Sterker nog, een dag later krijg ik deze film niet uit m'n hoofd en wil hem direct aan m'n Lief en mijn beste vriend laten zien!

En ja, ook zonder verwijzingen naar mijn favoriete genre had ik hiervan kunnen genieten. Echter, de muziek geeft het geheel net dat beetje extra energie om me helemaal mee te slepen. Het is een betere film dan Awaydays. Denk ik. Maar daar was het sowieso de sfeer die me meesleepte, die werd gevormd door een combinatie van camera, licht en locatie en hoe die samensmolten met de soundtrack. Niet veel mensen lopen weg met die film, en dat snap ik. Maar misschien werkt dit verhaal wat aanstekelijker, bijvoorbeeld omdat Angus een sympathieker hoofdpersonage is dan Carty. Het doel van eerstgenoemde is bovendien gemakkelijker om je mee te vereenzelvigen, dat helpt ook mee.

Maar goed, waarom ben ik dan zo verzot op Head South en waar komt dat torenhoge cijfer in vredesnaam vandaan? Nou, in dit stuk ga ik uitgebreider in op mijn mening.

Dat klopt, maar dit geldt toch voor wel meer dingen? Zodra een film een boodschap uitdraagt om, ik noem maar wat, goed om het milieu te denken dan ga je tijdens het kijken toch ook geen afval opruimen of bomen planten?

Toch is het heel begrijpelijk dat lang niet iedereen iets met Here kan. Veel gebeurt er niet en het is eigenlijk gewoon een serie van moment opnames. Ik zie het ook niet echt als een film, maar meer als een aaneenrijging van fragmenten die oorspronkelijk in een museum als installatie tentoon werden gesteld.

Maar wat deze prent ook is, ik vond de sfeer heel aangenaam. Ga je er echt in met de verwachting dat je een kop, staart en duidelijke structuur in het midden hebt, dan kom je hoogstwaarschijnlijk bedrogen uit. Maar het feit dat je dit alles niet krijgt wil niet garanderen dat je er geen voldoening uit kunt halen.

Lees mijn volledige recensie hier.

Toch een vier. Edie's reactie was in de film wel geloofwaardiger. Verder waren de verschillen tussen de strip en de film eigenlijk wel interessant, maar toch vind ik wel dat men het er met dit verloop zich redelijk makkelijk vanaf heeft gemaakt. En het einde (Edie's weigering om Tom weer als Tom te accepteren is op zich ook een mooi verschil! Alleen vond ik de manier waarop dat gebeurde, de manier waarop gereageerd werd op Tom's thuiskomst niet helemaal werken, dat stukje duurde íets te lang.

Verder begrijp ik gewoonweg niet waarom zoveel namen zijn veranderd!

Leuke wegkijker die toch ook prangende vragen weet te stellen aan de kijker. Linklater ziet zich vergezeld van een perfecte cast en weet het publiek geboeid te houden. Klik hier voor een uitgebreide recensie.

Prachtige rol van Robert Carlyle! Ik las op IMDb dat ze eigenlijk zijn Trainspotting-collega Ewan McGregor voor de rol hadden willen casten!

Ik ben zeer te spreken over de film. Der Untergang kreeg de kritiek dat die film Hitler te menselijk zou laten lijken, maar dat vond ik van deze film eigenlijk ook. Nou ja, ík stoor me er niet aan, maar als mensen zich er bij Bruno Ganz aan storen, dan hier denk ik ook wel. Af en toe leefde ik mee met de man, op andere momenten ook juist niet. Hitler deed het niet voor zijn eigen gewin, maar wel degelijk voor het Duiste volk. Dat praat wat hij deed natuurlijk echter niet goed.

Indrukwekkend om te zien hoe de man is opgeklommen; zoals de taglines al zeggen, gewoon omdat niemand hem tegenhield! Verschrikkelijk, als ik daar zo over nadenk...

Ik geef de film vier en 'n halve punt.

In mijn recensie heb ik niet superveel commentaar -ik heb helaas een woordlimiet- maar ik ben het er wel mee eens dat veel scènes zo zijn aangekleed dat ze heel erg lijken op die uit The Lord of the Rings. Maar verder was ie veel beter dan ik had verwacht! Heerlijk om terug te zijn in middle-earth!

Volledige recensie.

Ik zag hem zelf pas toen ik een jaar of veertien was dus dat gaat voor mij niet op .

Doorstaat deze film de toets der kritiek? Bij mij wel, daar het een familiefilm is. Volwassen, jeugd, kinderen zijn ook allemaal vertegenwoordigd dus voor ieder is er wel een favoriet karakter. En een pratende kat, ook nog. En dan nog eens geweldige over-the-top heksen, even gemeen als klunzig, een voor de hand liggend maar leuk plot en bij elkaar opgeteld is dat een leuke avond. Gewoon leuk. Niet bijzonder. Gewoon leuk. Zeg ik toch?! Flipman, je praat in jezelf! Echt waar? Ja! Oh...

En ondanks de leeftijd waarop ik Hocus Pocus voor het eerst zag, het is en blijft jeugdsentiment !

Inhoudelijk sterk, maar te lang voor wat je ervoor terugkrijgt. Aan de acteerprestaties zal het niet liggen, want die zijn ijzersterk. Dat geldt ook voor de manier waarop het verhaal is vastgesteld. De resolutie is mooi, maar komt toch net wat te laat.

Moeilijk, maar ik kom niet hoger uit dan een 3 op 5. Lees hier iets uitgebreider waarom.

Toch zonde hoor, al die controverse rond de film. Er moet nog blijken hoezeer de schrijver die beklag deed over plagiaat gelijk gaat krijgen, maar feit is en blijft dat Payne zijn script tot tweemaal toe gelezen heeft en vervolgens afwees.

Hoe dan ook, ik beoordeel hier de film, niet het drama eromheen.

Ik werd door een goeie vriendin getrakteerd voor mijn verjaardag - die viel een kwartjaar daarvoor, maar ze was in het buitenland. Qua tijdstip zou het de sneak preview dan wel deze film worden. Zij verkoos uiteraard The Holdovers, waar ik haar nog steeds erkentelijk voor ben. Haar kennis van het Engels is redelijk, veel beter dan haar Nederlands, dus af en toe moest ze me even aanporren om de nuance te begrijpen en achteraf hadden we veel om over te praten. Ik vind dit namelijk echt een juweeltje. Dit werk zit namelijk tjokvol met thema's die uitgebreid worden aangesneden in een vrij kort tijdsbestek. Jazeker, de speelduur passeert de twee uur, maar dan nog. Het mooie is dat al deze onderwerpen ruim de tijd krijgen om te sudderen voordat ze worden opgediend. Op geen enkel moment krijg je het idee dat de leden van de keukenstaf op hun horloge staat te tikken omdat men staat te popelen om de volgende gang op te dienen. Of je de deur uit te bonjouren.

Nee, alle onderdelen krijgen hun perfecte plek en het juiste moment om centraal te staan. Hoeveel aandacht je ze geeft, mag je als toeschouwer zelf bepalen.

Mijn liefde voor The Holdovers begon al gelijk met het eerste shot. Het ontzadigde kleurenpalet trok me namelijk onmiddellijk naar binnen. Van tevoren had ik een vaag idee waar de film over zou gaan, maar niet dat deze zich ruim een halve eeuw geleden zou afspelen. En geschiedenis, een fenomeen dat zich letterlijk met iedere seconde uitbreidt, heeft altijd mijn interesse.

De introductie met professor Paul Hunham was tekenend. Wie een beetje verstand heeft van storytelling, kan bepaalde zaken al zien aankomen. In dit geval heeft onze protagonist bepaalde opvattingen over zijn leerlingen, waarvan je weet dat die gaandeweg uitgedaagd zullen worden. Aan het einde van een veelbewogen, emotionele en soms zelfs letterlijke reis, krijgen het personage én de kijker de rekening gepresenteerd. Wat hebben we ervan geleerd? In hoeverre zal Paul's leven veranderen, gebaseerd op alles wat hij in de periode vanaf zijn introductie aan ons heeft meegemaakt?

Dat gezegd hebbende zit ik niet met mijn antennes aan zo'n film te bekijken, hoor. Althans, zolang ik maar geboeid genoeg blijf, ga ik niet letten op de achtergronden, het maakproces of andere ongerelateerde zaken waar mijn gedachten naar kunnen afdwalen. En laat Alexander Payne's film nou volop te bieden hebben om mezelf in te verliezen!

Hoe het verhaal omgaat met jong zijn, ouder worden, verlies, gemiste kansen, de blik op de toekomst, het niet kunnen aarden in het heden en rassendiscriminatie Mary had a little Lamb, en hij was als Afro-Amerikaan de enige op heel de school die naar Vietnam werd gestuurd om aldaar te sneuvelen hebben allemaal hun eigen plekje veroverd in The Holdovers en allemaal zijn ze even belangrijke obstakels voor onze personages om mee te worstelen. En dat dus allemaal verpakt in een rolprent die er schitterend uitziet, zich afspeelt op een prachtige locatie - het schoolgebouw wasemt sfeer uit en zal voor de toeschouwer gezelliger aandoen dan voor hen die er wonen, maar goed. Oh, en laten we de soundtrack die alles aan elkaar verbindt niet vergeten!

Plus de chemie tussen Paul, Angus en Mary. De cast is werkelijk uitmuntend. Hun pijn en vreugde voel ik in iedere vezel van mijn lichaam. Geen omschrijvingen lezen of trailers bekijken loont zich, want ik was compleet verrast door dit pareltje. Voor films als The Holdovers kun je me wakker maken! Maar geef me dan voor de zekerheid wel een stevige kop koffie, anders krijg ik er niks van mee.

Het gemiddelde of MovieMeter vind ik wel kloppen. Het geeft een goeie indruk hoe het moet zijn om op zulke gevaarlijke missies te gaan; de risico's maar ook de kick.

Het is wel een aaneenschakeling van gebeurtenissen zonder een rooie draad, zoals hierboven al gemeld wordt. Het hoofdpersonage is een excentriekeling die zo ontslagen zou worden als zijn officieren wisten hoe hij zijn missies uitvoert, zichzelf en zijn collega's in gevaar brengende. Ik kon me dan ook goed verplaatsen in Sanborn. Misschien was dat de bedoeling dan wel maar alsnog vond ik dan de handelingen van James veel te abstract en absurd.

Hoe spannend de film ook kan zijn, hij is wel rommelig. Er zijn een heleboel personages die voorbij komen en zo weer weg zijn, geen grote rol in het geheel hebben. Die van David Morse en Ralph Fiennes, bijvoorbeeld. Wat voegen die toe? Aan de andere kant, voor soldaten moet het wellicht hetzelfde zijn; de ene keer ontmoet je iemand en de andere keer is ie dood of heb je nooit meer met 'm te maken. In dat geval is 't wel realistisch maar eigenlijk weet ik nog steeds niet wat ik daar nou mee aan moet.

Het einde vond ik wel heel sterk; Sanborn die aan James opbiecht dat ie weg wil uit die krankzinnige oorlog en een zoon wil. Zelfs suïcidale gedachten heeft. En James die bij thuiskomst wordt veroordeeld tot het leven van alledag, bestaande uit gootstenen schoonmaken en boodschappen doen waarbij hij voor een enorm keuzeaanbod aan cornflakes wordt gesteld, terwijl hij er in het leger maar twee had; slagen of sterven.

Ondanks het prachtige slot vind ik de rest van The Hurt Locker, hoe mooi, meeslepend en onderhoudend ook, te rommelig. Goeie film maar niet briljant genoeg.