Meningen

Goh, wat een interessante discussie hierboven. Ik kan me de mening van zowel Graaf Machine als mrklm wel voorstellen, maar alsnog vond ik de film juist erg geslaagd. Aanvankelijk verwachtte ik een rechtbankdrama, maar over dat stadium gaat De Jacht op Meral Ö helemaal niet. Wel gaat de gigantische portie onrecht die haar kant opkomt me onder de huid zitten. Ze verkeert als een rat in de val en de frustratie is tijdens het kijken ontzettend voelbaar, wetende dat de Nederlandse Staat dit echt talloze gezinnen heeft laten overkomen.

Ik kan je nog wel meer over mijn mening vertellen - sterker nog, dat heb ik al gedaan.

Het begon nog veelbelovend met een Bublé die zichzelf behoorlijk in de zeik zet, maar daarna gaat het flink bergafwaarts. O nee, Jack is bijna niet op tijd thuis voor Kerst, wat nu?! Dit dilemma is echt nog niet dood gefilmd of geschreven, hoe kom je erbij? Bovendien zit ie reeds in een Londense taxi terwijl ie z'n randdebiele verhaal vertelt.

Ja Jack, we hebben transport voor je dat een deel van je reis beslaat, maar dan moet je wel iets heel mafs doen waar je helemaal niet goed in bent, want je enige manier is via een piste naar beneden gaan of iets anders stoms, waardoor je je af gaat vragen hoe al die andere mensen daar dan gekomen zijn! En waarom? Geen idee. Slaat nergens op, ook niet binnen de context.

Dit is gewoon een compleet van humor ontdane kerstspecial die bedoeld is om het ego van iedereen die erin te zien is op te krikken. Een soort reclame, showcase of iets dergelijks. Los van de openingsscène heeft dit nu entertainmentwaarde, laat staan dat het educatief is of zo. Zeker omdat het gaat om allerlei mensen die ik niet ken en me dus evenmin boeien. Ik wil wc-papier laten maken met de poster van dit wanproduct erop, dan heeft het nog ergens nut.

M'n vriendin en ik zagen woensdag de voorpremière in Leeuwarden en kwamen van een kouwe kermis thuis. Al in de eerste plaats omdat we omringd waren door mongolen die hun bek niet konden houden maar al helemaal omdat de film zo'n teleurstelling is.

Eindelijk keert Jason Bourne weer terug en dat zou ie alleen maar doen als Matt Damon en Paul Greengrass de reden daarvoor genoeg gerechtvaardigd vonden en het plot op deze manier konden verantwoorden.

Dat mogen ze mij effe komen uitleggen.

Ik ben een groot fan van alle eerdere films uit deze serie, wat de treurnis alleen maar verergert. Maar waarom vindt iedereen The Bourne Legacy slecht en overbodig, terwijl de link tussen die film en de eerdere drie – specifiek de voorgaande natuurlijk – veel duidelijker en relevanter is dan die tussen Jason Bourne en alles wat zich ervoor afspeelde? Waarom worden er geen andere ouwe bekende personages bijgehaald zoals Pamela Landy? Waarom wordt er niet verteld wat er met haar is gebeurd? Wat overblijft vind ik namelijk een heel slap en oninteressant excuus om geld in het laatje te brengen met het vervolg op drie films die het grote publiek heel hoog heeft zitten - ik heb persoonlijk niks tegen The Bourne Legacy maar een groot deel van de Bourne fans wel, dus daarom reken ik die in deze vergelijking niet mee.

Ik heb er ook nog een uitgebreidere recensie over geschreven.

Tja, het veranderen van Jekyll in Hyde ziet er nog best goed uit, moet ik zeggen. Alleen de montage daarvan dan weer niet. Het is overduidelijk een TV-productie, want hij weet niet mee te slepen. Wellicht omdat het verhaal zo bekend is, maar echt boeien doet het niet wat er met de personages gebeurt. Het is zo statig allemaal. En de muziek is ook te dramatisch, dat rukt alles uit z'n context. Jammer. Goeie rol van Michael Caine, voor de rest gewoon vergeten, deze.

Deze film bewijst wel dat Jesus Christ Superstar an sich nog helemaal niks aan kracht heeft ingeboet. Sommige mensen storen zich aan het TV-studio element en daarin kan ik me ook wel vinden. Dat doet misschien een beetje afbreuk.

Toch blijven de performances geweldig en ik vind het tof om te zien dat het nog verder naar de moderne tijd is verplaatst qua enscenering in plaats dat men ervoor koos om die tot de jaren zeventig te blijven beperken.

Wel is het zo dat in de zang op sommige momenten iets teveel nadruk wordt gelegd. In Pilate's Dream, bijvoorbeeld. Emotionele scène, maar misschien iets TE. Dat kan echter niet op tegen het feit dat zijn vertolker een prachtige en indrukwekkende stem heeft. Dat geldt ook voor vele anderen, vooral Annas en Caiaphas.

De raad waar laatstgenoemde de voorzitter van is beschikt bovendien over TV's die hen op de hoogte houden van alles wat er gebeurt en dat zette me aan het denken -evenals een citaat uit de tekst van de slotsong: wat als Christus ten tonele was verschenen in deze tijd van massacommunicatie? Genoeg stof voor een goed verhaal, lijkt me !

De opnamelocaties van de originele film maken deze gelijk indrukwekkender, maar ik vind deze productie lang niet zo slecht als hier vaak wordt beweerd.

Heb je "Amélie" al gezien, dan ?

En ik wilde de vergelijking eigenlijk ook trekken, want op de cover van mijn DVD staat "De nieuwe Amélie."

En behalve dat het een Franse film is, kan ik de films eigenlijk niet echt vergelijken, nee. Tja, beide gaan over liefde. De sfeer komt er een beetje in terug, maar dat is dan ook wel alles.

"Amélie" is ook net iets beter, deze film krijgt van mij een vier of een vier en 'n half, dat beslis ik als ik klaar ben met dit berichtje .

Ik vind wel dat de cover te veel verraadt. Een synopsis moet eigenlijk heel erg kort zijn. Dat de uitdagingen steeds meedogenlozer worden en dat ze niet kunnen toegeven dat ze niet van elkaar gescheiden kunnen blijven, had ik liever niet geweten (hoewel die poster wel het een en ander zegt, natuurlijk).

Verder vond ik het een heel mooie film die vol verrassingen zat ! Het niet zonder elkaar kunnen leven wisten Julien en Sophie aan het einde op een heel mooie en ontroerende manier op te lossen. En ondanks dat ik al het een en ander wist, waren de weddenschappen erg leuk om aan te zien.

Visueel was het ook een pracht. Dat vind ik zo leuk aan niet-commerciële films, ze reppen nooit over de visuele effecten. Als ik op een DVD-cover iets lees in de trend van: "Met verbluffende visuele effecten!" dan weet ik al dat ze op verhaal enorm bezuinigd hebben. Of dat het in ieder geval heel erg standaard wordt. Deze film is alles behalve standaard, gelukkig.

En deze film vliegt voorbij! En als een film voorbij vliegt, heeft een film mijn zegen, dan kan ie alleen maar goed zijn! "Jeux d'Enfants" is een prachtige film over een zeer bijzondere en af en toe gevaarlijk te noemen vriendschap, die inderdaad dankzij dat liedje "La Vie En Rose" in je hoofd blijft hangen !

Nu merk ik dat ik voor mijn bericht te hebben voltooid de film al een welverdiende vier en 'n half heb gegeven! Deze film is mij aangeraden door een voor mij héél speciaal iemand, dus ik hoop dat mijn waardering hoog genoeg is !

Leek me helemaal geweldig maar viel me toch wat tegen. Geen wonder dat er een kwartier van de film is geknipt want hij werd behoorlijk langdradig. Kan misschien ook komen omdat ik wat moe werd maar toch.

Wel een heerlijke mix tussen Aziatische en westerse muziek en het contrast tussen de moderne sound en de setting is tof, hoewel deze een mengeling is van allerlei tijdperken, lijkt het; het zou me niks hebben verbaasd als één van de personages opeens een mobieltje tevoorschijn had gehaald, of zo.

Bovendien is het een smeltkroes van toffe humor, lekkere actie en stoere personages die zo over the top zijn dat jeze haast weer serieus gaat nemen en dat is een prestatie van topklasse ! Serieus, want ook al heb je de stereoytype motieven van de personages, het verhaal speelt zich, voor diens genre, in zo'n vreemde omgeving af dat je het allemaal accepteert.

Erg leuk, misschien nog 's zien voor de eindwaardering.

Ik moet zeggen dat deze film voor de echte die-hards (zoalsik) niet veel nieuws bevat, maar God, wat is ie visueel geweldig! Leuke interviews ook. Wat wel weer irritant overkomt zijn fragmenten, die dan ook maar fragmenten zijn, zoals een zeldzame TV-uitvoering van She's Lost Control. De gehele versie is alleen op TV uitgezonden en daarna nooit meer -volledig- te zien geweest. Het interessantste gedeelte vond ik de hypnose-sessie met Bernard Sumner!

Allebemaggies wat een drek! Nou heb ik al mijn nodige kritiek op Batman v Superman: Dawn of Justice maar dit slaat werkelijk alles. DC heeft veel te veel in één film willen gooien en het eindresultaat is een minder dan matige kloon van The Avengers.

Ik had mijn hoop gevestigd op Affleck als Batman en Simmons als Gordon. En Gadot als Wonder Woman, niet te vergeten. Die kwam nog wel aardig uit de verf maar uiteindelijk is haar solofilm de enige in heel de DCEU die nog ontzettend goed te pruimen is. En natuurlijk, zowel Wonder Woman als Justice League zijn heel erg formulewerk. Maar de eerste van die twee komt nog oprecht over en weet een paar gevoelige snaren te raken ondanks dat het plot zich afwikkelt volgens het boekje.

M'n vriendin had Wonder Woman nog niet gezien en wij beiden hadden tot nu toe Justice League aan ons voorbij laten gaan. Waar de eerste film in ons avondje visueel vermaak voor mij een tweede keer ontzettend goed beviel - en voor m'n Lief de eerste keer ook -, bleek de tweede een opeenstapeling van teleurstellingen. Justice League weet gewoon niet de juiste - laat staan een consistente - toon te vinden, een interessant verhaal te vertellen of zelfs maar een boeiende antagonist neer te zetten. Het deed me allemaal helemaal niks.

Ik overweeg om mijn stemmen voor Nolan's Batmantrilogie enigszins aan te passen na deze film te hebben gezien.