Meningen

Lastig om hier een cijfer aan te geven, zeg.

Ook al is dit een vervolg, het doet mij heel erg denken aan Matthijs van Heijningen Jr.'s The Thing, een prequel. Want beide zijn voortzettingen op een geliefd verhaal. En in beide gevallen dacht ik achteraf: wilde ik dit eigenlijk allemaal wel weten?

Toch geef ik de film een acht. Voorlopig. Want op zichzelf staand vind ik 'm mooi gemaakt, een boeiend verhaal vertellen. Maar het gaf me uiteindelijk toch niet helemaal wat ik wilde. Ik had verwacht dat we een inkijkje zouden krijgen in het leven van Jesse na zijn ontsnapping, maar die moet eigenlijk nog plaatsvinden en daar gaat El Camino dus over. En ergens wilde ik dat ook niet echt weten maar nu krijg ik niet eens te weten wat ik niet wilde weten!

Lees die zin nog eens en je snapt precies wat ik bedoel.

Ik vind El Camino een heel mooi en tragisch verhaal. En we komen erachter dat Jesse nu hopelijk uiteindelijk de rust vindt die hij zoekt. Maar hadden we daar niet liever over willen blijven speculeren?

Dat kan nu niet meer. Er is ons nu verteld hoe dit verhaal afloopt en ik weet niet zeker of ik daar blij mee ben. Ik gun 't Jesse van harte, maar ik weet gewoon niet zeker of dit een verhaal is dat verteld zou moeten worden. Ook al is El Camino boeiend tot en met! Daarom verdient ie een acht. Maar ik blijf wel met een vreemd gevoel achter.

Bijzonder. Ik was helemaal niet van plan om deze film te gaan bekijken, maar had hem per ongeluk aangeklikt in de Penélope Cruz Collectie van CineMember. Om hem uit mijn nog te voltooien titels te krijgen moest ik hem eerst helemaal gezien hebben. Dus, vooruit.

Maar daar kreeg ik geen spijt van. Cruz had maar een bijrolletje, grappig genoeg. Echter, het ging me helemaal niet om haar. En ik lees hier dat sommigen het verhaal eigenlijk helemaal niet boeiend vonden. Dat kan ik ze eigenlijk ook niet kwalijk nemen. De gebeurtenissen die grote impact hebben op de levens van de personages passen bijvoorbeeld ook heel goed in een soapserie. Maar de regie en ook het talent van de cast zorgt dat dit niveau met groot gemak ontstegen wordt. Zeker dankzij dat laatste wordt medeleven tonen met daders, slachtoffers en alles wat daar tussenin zit heel goed mogelijk.

Wat wel fijn is aan Carne Trémula is dat een kant kiezen zo lastig wordt. Er is geen goed of slecht. Voel je je verbonden met één persoon, dan is er op hem of haar ook genoeg aan te merken. En laat je je intern kritisch over een ander uit, dan kun je hem of haar toch ergens wel weer begrijpen. Dus de individuele gebeurtenissen zijn wel wat zwak te noemen. Maar ze komen schitterend uit de verf vanwege de manieren waarop de paden van de karakters elkaar kruisen.

Nogmaals, het was niet mijn bedoeling om deze te gaan zien. Een vage speling van het lot, dus. En eentje waarvoor ik erg dankbaar ben.

Ik vond de film maar zo zo. Het einde was niet geheel te voorspellen, maar ook geen verrassing. Ik vind het ook moeilijk om een film in het tijdsbeeld te zien van toen, ook al weet ik dat films toen, qua verhaal, over het algemeen nogal simpel in elkaar zaten.

Toch met ik zeggen, hoewel ik geen specifieke quotes heb onthouden, dat ik sommige dialogen opvallend mooi vond!

En ook een verdienste van de film is dat ie voorbij vliegt. 100 Minuten? Nou, dat zie je er niet aan af. Leek of ie minder dan een uur duurde.

Jammer dat ik vanwege het typisch Golden Age Hollywood acteerwerk niet geheel mee kon leven met de eprsonages.

Overigens denk ik dat de relatie tussen Rick Blaine en Captain Luis Renault is afgekeken door de makers van The Transporter; Frabnk Martin en Inspecteur Tarconi hebben een zelfde soort relatie.

Voorlopig drie punten in mijn Boekje.

Damn, Bond is eindelijk weer cool! De film is veel beter dan het boek, dat na de marteling heel saai werd. Bovendien leek in de film voor meer dingen de tijd genomen. Er zat ook meer actie in. OK, actie vind ik nooit het belangrijkste element in een film (totáál niet, zelfs!), maar hier was het spectaculair en spannend in beeld gebracht! Goed scenario ook, met geweldige dialogen! En enkele scènes uit 't boek hebben ietwat aangepast, en op een geweldige manier, die het dus, zoals gezegd, veel spannender maken (spectaculairder, ook). En de foefjes ontbreken wat in deze film, vind ik ook niet zo erg.

Niet dat ik Pierce Brosnan nou zo slecht vond, maar ik vind Daniel Craig toch wel een stukkie beter!

Per werelddeel is de spanningsboog in een verhaal verschillend van anderen. En ook de denkwijze van mensen/personages, hun houding tegenover gebeurtenissen [zo wordt er tijdens een vergadering iemand neer gehakt met een Katana en het meerendeel van de aanwezigen blijft gewoon rustig zitten, om maar een voorbeeld te noemen], aandachtsspanne, etc. Dat merk ik ook heel vaak bij Aziatische films en vooral daarom vind ik ze ook vaak erg bijzonder en prettig om naar te kijken.

Maar je hebt ook voorbeelden waarin deze eigenschap negatief uitpakt. Zo ook Casshern.

Want tjongejonge, wat duurt deze prent lang! En dan dat plechtstatige, die stoerdoenerij, nee, in deze combinatie werkt dat gewoon niet. En ook de CGI:

Ja, dat zal dan allemaal best wezen maar voegt dat ook wat toe?

Ja en nee.

Ja, het voegt sfeer toe. Visueel is het een leuk experiment, zij het niet helemaal geslaagd; sommige computeranimaties zagen er best tof uit, anderen net niet realistisch genoeg om daar goed bij te passen. En naarmate de film vorderde kregen we te maken met een heuse overkill, waarin heel het verhaal ondersneeuwde en dus in dat geval is het antwoord op mijn eerder gestelde vraag een keiharde 'NEE'. Die glimmende wouden waren me echt teveel van het goeie en ook sommige interieurs, hoewel mooi, vormden een schoolvoorbeeld van schadelijke overdaad.

En dan krijgen we de moraal van het verhaal: konden we toch maar in vrede leven, wat zou dat mooi zijn! Nee, sorry, daar doe ik 't niet voor, dat lijkt me overduidelijk genoeg en als je dat met je film wilt zeggen, zeg er dan ook iets extra's bij of zo.

Jammer. Leuk geprobeerd maar het resultaat is niet bevredigend genoeg om met mijn volle aandacht naar te kijken en/of luisteren.

Wat een BOUTfilm!!! Wat een kinderlijke découpage, slechte mixage (dialogen waren zwáár overstuurd), irritante voice-over en zwaar debiel einde! Ik meende namelijk dat de film verder zou gaan nadat ie die alleenstaande vrouw ontmoette, en dat zijn moeder hem daar zou proberen weg te halen, maar nadat ie was gered, was de film afgelopen!! Ik kon niet wachten tot de film was afgelopen. Ik had de film voor mijn moeder uitgekozen uit de goedkoopbak van de MediaMarkt. Ik snap ook wel waarom ie daar lag, want Mijn God, wat een draak van een film! En hij komt uit '99?? Zag eruit alsof ze camera's uit de jaren zeventig hebben gebruikt!

Halve punt voor dit misbaksel. Wat zal het budget voor deze film zijn geweest? Duizend dollar in de min??

Een voorzichtige vier punten. Ik vond de film goed geacteerd, het had een prachtig uitgangspunt, hij was spannend, op de production design/art direction was al helemáál niks aan te merken, alleen had men wel iets dieper op de situatie in mogen gaan. Ik snapte alles wel, daar niet van, maar ergens bleef het een klein beetje oppervlakkig. Misschien stoor ik me daar helemaal niet meer aan als ik hem voor de tweede keer zie, want wat er niet verteld wordt, krijg je natuurlijk wel te zien. En inderdaad, de manier waarop je het einde zelf moest invullen, jammer! Hopelijk komt er een vervolg !

Ik vind de stijl van de film prachtig. Op een gegeven moment duurt de film een beetje lang, maar dat is 't wel waard. Ook vind ik de symboliek geweldig en de manier waarop we verspringen in de tijd. Ondanks wat ik eigenlijk zou verwachten als iemand het me zou vertellen, was het best overzichtelijk.

In vele opzichten is de film erg bizar. En ik hou wel van bizar. De film neemt de tijd en ondanks dat ik Oldboy reeds zag, was dit compleet andere koek. Vooral qua vertelstijl.

Ik heb nu de laatste twee delen in Park's wraaktrilogie gezien en ben ontzettend benieuwd naar de eerste!

Heel mooi tijdsbeeld en een heel mooi beeld van verslaving (hoewel 'mooi' misschien de verkeerde term is). Je hebt films als Requiem for a Dream en Trainspotting die je een visuele trip bieden en op die wijze inzicht proberen te geven, een tipje van de sluier op te lichten over hoe iemand zo'n verslaving meemaakt. Hoewel dat meer mijn films zijn, is het ook mooi om deze film te zien, waarin het hele concept nogmaals zichtbaar is, maar dan met meer realiteitszin. Beeldmanipulaties zoals in de twee eerderegnoemde films zouden deze film zelfs geen goed gedaan hebben.

Ik was zeer onder de indruk van het acteerwerk, van de obscure beelden (hou ik wel van, ook een stad bij nacht, fascineert me altijd), en de soundtrack van David Bowie kon ook niet beter !

Toch werd de film op een gegeven moment een beetje te lang.

Ik geef een vier, met de wens om hem nog eens te zien (hoewel niet zeer binnenkort).

Van tevoren had ik een beetje twijfels bij Tobey Maguire; zoveel verschillende karakters speelt ie eigenlijk nooit,voor zover ik hem heb gezien. Ik bedoel, hij blijft altijd zo hetzelfde. Maar toch wekt hij hier een enorme lading empathie op.

Ik vind dat de eerste aanraking met de buitenwereld wel wat meer uitgediept had mogen worden, maar de naïviteit spat van het scherm, dat is wel mooi om te zien.

Ook Doc Larch is een geweldig karakter;lichaam van steen, hart van goud. Hoewel hij op zijn beurt ook weer egoïstisch is door Homer bij zich te willen houden. Maar deels is dat ook weer vaderliefde. Want het komt toch vaak genoeg voor dat vaders hun zoons het liefst het familiebedrijf zien overnemen, of dat hun kroost een carrière 'kiest' die zij zelf niet hebben kunnen maken?

Ik ben het eens met HarmJanStegenga dat er niet echt veel gebeurt in de film, maar ze vliegt wel voorbij. The Cider House Rules is een mooie en aandoenlijke film; ergens bevat het wel het cliché van iemand die teveel goedheid in de mensen ziet en erop wordt gewezen dat het niet alles goud is wat er blinkt, maar dat wordt niet op een storende manier gebracht.

Heerlijk bizarre film; toegankelijk doch vreemd, even realistisch als surrealistisch en de boodschap gaat ondanks de abstractie niet verloren. En prachtige plaatjes!

Een uitgebreidere recensie vind je hier.

Ik heb 't origineel niet gezien en hiernaar ben ik toch best benieuwd, op de een of andere manier. Vast wel beter dan de remake. Die moest het voor mij echt hebben van schaarse momenten.

Ik vind de Griekse mythologie best wel interessant maar na het eerste halfuur kon deze productie mij steeds minder boeien. Visueel was 't erg gaaf, op de verschrikkelijke glimmende pakjes van Zeus en de andere goden op Olympus na; zag er zo Xanadu-Excalibur-achtig uit. Verschrikkelijk! En Andromeda hoorde
naakt aan de rots vastgeketend te zijn, maar dat terzijde .

Tijdens het gevecht tegen de gigantische schorpioenen was mijn interesse al flink dalende. 't Was heel moeilijk om me op de film te concentreren. Het enige moment dat me echt kippenvel bezorgde was de overgang van het gezicht van Acrisius naar dat van de ware gedaante van Zeus; die was zo netjes gedaan, die moest ik minstens nog twee keer zien! En... nou ja, dat was 't wel.

Zoals Tarkus al zei was de film een visueel hoogtepunt maar dat betekent voor mij helemaal niks als de CGI een centraal punt zijn in plaats van dat het een hoger doel dient. Dat doet 't hier namelijk absoluut niet.

Eerste bioscoopfilm van het jaar. Ik wilde eigenlijk ook Saw IV nog in de zalen zien, maar die draaide in Drachten niet (meer?). Ik ben ook niet ontevreden dat het deze film is geworden, want ik ben er lyrisch over!

Een heerlijke op-het-puntje-van-je-stoel-zit-film! En geweldig omdat Amerikanen pissig worden van deze film, dat stelletje hypocrieten ! Maar de kijkervaring is geweldig! Een vriend die 'm al had gezien waarschuwde me dat je er misselijk van kon worden, maar dat nam ik met een korreltje zout. Toch kreeg ik tijdens het zien van de film wel het idee dat mijn maag niet ongeroerd bleef -niet onBEroerd gelukkig net niet !

De film zou bijna een Dogme-film kunnen zijn. Althans, de -wat ik beschouw als- hoofdregel, het compleet hand-held draaien, daar is absoluut aan voldaan. Ook, afgezien van de credits, is er geen aparte muziek gebruikt, maar natuurlijk wel de geluidseffecten van het monster en van legervoertuigen, en zo. Hoe dan oo, je wordt helemaal meegesleept; sommige stukken zijn voorspelbaar, maar zelfs die stukken lieten mijn adrenaline-niveau niet met rust ! Dat gedeelte in die tunnels, ze horen 'een raar geluid'; natuurlijk heb je daarvoor al die beelden op de TV in de elektronicazaak gezien van die minimonsters die van 'Cloverfield' afsprongen en je hebt daardoor meteen door dat die die gekke geluiden maken, maar alsnog schrik je als je ze ziet, denk je van: "Jesus!!!" De film duurde mij niet lang genoeg, ik vond het een heel geslaagd project en hem medelijden met de mensen die het niet aan konden zien vanwege het home-video gebeuren. Ik vond het een geweldige ervaring! Het is 't als het boek The Day of the Triffids: de mensheid bedreigendewezens zijn niet realistisch (in de zin van mogelijk), maar de reactie erop is dat zeer zeker!

Minder dan vierenhalf kan ik hier niet voor geven.

P.S.: Refererend naar Wikipedia waar het gaat over een mogelijke sequel: "Reeves (de regisseur) also points out that the end scene on Coney Island shows something falling into the ocean in the background."

Het spel in deze film is erg goed, hoewel het allemaal wat zwart-witjes wordt door de matige uitvoering van de rest van de productie. Het ziet er een beetje uit als een goedkope TV-productie, wat het waarschijnlijk ook is. Alhoewel dan niet goedkoop, daar ze Baldwin en Kingsley hebben weten te casten en dat zijn niet de minsten. Met hun spel bewijzen ze dat ook nu weer maar Melvin zegt het hierboven al heel goed; 't komt niet overtuigend uit de verf. Niet genoeg, althans.

Het is me ook opgevallen dat er weinig gebruik wordt gemaakt van muziek. Althans, ik heb niet één lied kunnen ontdekken dat niet speciaal voor de film gemaakt is, waarschijnlijk om te besparen op het budget. En het is 4:3. Dat zegt mij al genoeg.

Dit alles dwong me om me meer in de personages te proberen in te leven, wat nog net lukte. Maar echt een bevredigende filmkijk-ervaring is het daarom dus niet geworden.

Ook een beetje jammer dat de focus zo verlegd wordt; opeens is het hele vervuilingsplot een stuk belangrijker dan Harry en diens queeste naar rechtvaardigheid. Dat deed helaas een stuk afbreuk aan de film, waardoor ik deze niet hoger dan een zes kan beoordelen.

Een goed plot, hoewel de omliggende zaken wat meer aandacht verdienden.

Met bovenstaande ben ik het geheel eens. Er ontvouwde zich een meeslepend relaas dat plotseling afsloeg naar richtingen die met het voorgaande helemaal niks van doen hadden. Doodzonde, want het begin van de film had absoluut potentie. De setting, personages en het plot hadden me helemaal mee tot aan al die zijweggetjes.

Mijn volledige recensie lees je hier.

Ik heb meerdere berichten gelezen waarin staat dat de film meer durf had mogen vertonen. Daarmee ben ik het niet eens; ik vond dit een mooi portret van de gang van zaken omtrent een epidemie.

Iets zo desastreus en grootschalig heeft de mensheid sinds de Spaanse Griep niet meer meegemaakt. Natuurlijk hadden we wel de vogelpest, Mexicaanse griep en SARS die wild om zich heen sloegen maar die hebben betrekkelijk weinig dodelijke slachtoffers gemaakt. Het zou zomaar kunnen gebeuren dat er een virus de kop op steekt dat minder gemakkelijk te behandelen is, zoals in Contagion gebeurt.

In principe gebeurt er in deze film weinig dat we niet al in andere producties zagen maar het realisme waarmee de situatie naar voren wordt gebracht is verhelderend. En dan lees ik plotseling het bovenstaande commentaar van Feanatieke:

Ik snap wat je bedoelt. Maar voor mij voelde het meer alsof ik bijna twee uur lang naar het nieuws zat te kijken en wilde weten hoeveel slachtoffers het virus inmiddels had gemaakt. Op zo'n manier komen de feiten ook naar voren en zo nam ik die berichtgeving ook in me op; wetende dat het 'maar een film' was deed het me natuurlijk ietsje minder maar dan nog.De personages an sich zijn voor mij ook niet memorabel, nee. In dit geval is het virus belangrijker. Er is hier geen centraal karakter om je aan vast te klampen; als die er al was, dan was 't Cheevers, die ook niet onberispelijk blijkt maar daarom niet minder sympathiek. Er is hier alleen maar hoop voor een oplossing en dat verandert de manier van film kijken wellicht, ja.Raken, raken... nee, niet in die zin. Ik vind het ook meer een goeie situatieschets dan een meeslepend verhaal maar daarom niet minder boeiend. Zet zeker aan tot nadenken. En 'makkelijk' ben ik ook wel met je eens; het is niet een heel inventief plot of zo, gewoon een logische (re)constructie van gebeurtenissen.

Dus tja, alsnog, voor sensatie hoef je deze film niet te zien maar ik vond het heel erg interessant. Ook leuk; aan het einde van de aftiteling stond: It's not a question of if, it's a question of when...

Gave twist zit erin! Goed acteerwerk, leuk verhaal, de film vloog voorbij. Alleen het einde, waarin Doc Copeland samen met z'n ex een jongerencentrum runt vond ik erg onnodig. Dat is helemaal niet interessant.

Drie en 'n half.

"I've been waiting for a guide to come and take me by the hand..."

De film begint met een ander citaat, uit Heart And Soul, in plaats van deze openingszin van Disorder. De film gaat immers toch over het feit dat Ian de controle over zijn leven verliest. Daarom is het toch mooi dat de titel eigenlijk eerder zou slaan op de openingstrack van Unknown Pleasures, Joy Division's debuut album, dan op de eerste song van de tweede kant van de plaat, She's Lost Control; het woord 'disorder' kun je immers ook vertalen als een gebrek aan controle.

De titel is in ieder geval goed gekozen. Ik zie het zelfs niet langer als een referentie naar She's Lost Control, en bovendien laat de titel alleen al zien hoe serieus er met het onderwerp omgegaan wordt, en waar het precies om draait; om Ian Curtis, wel te verstaan. En dan niet de 'Legende', nee, om de Man.

Want we zien in deze film inderdaad de zanger, tekstschrijver en dus het brein achter de zeer invloedrijke Britse post-punkband Joy Division die veel te vroeg besloot het Aardse Tranendal te verlaten; hij was nog maar 23!

Ian Curtis was een jongeman met een voorliefde voor (obscure) literatuur, poëzie en muziek, met Iggy Pop, David Bowie en Lou Reed als grootste helden. Ook was Ian iemand die vérder dacht dan het saaie bestaan in Macclesfield; de rockheldenstatus van eerder genoemde artiesten was een jongensdroom voor hem. En die kwam ook uit, hoewel grotendeels ná zijn dood.

Het begon allemaal met optredens van plaatstelijke bands, tot dat ene, legendarische concert van The Sex Pistols in The Lesser Free Trade Hall in Manchester (een concert at ik overigens op LP heb staan!); al wie daar aanwezig was, zag het als zijn morele plicht om succes in de muziek na te streven, en dat deed men ook. Na dit concert bood hij zich aan als zanger en tekstschrijver voor de piepjonge Bernard 'Barney' Dicken (later Bernard Albrecht, later Bernard Sumner) en Peter 'Hooky' Hook, die respectievelijk de edele kunst van het bespelen der elektrische gitaar en basgitaar onder de knie probeerden te krijgen. Hier ontstond Warsaw, een band die de punk van The Pistols nastreefde, maar uiteindelijk evolueerde die het genre punk overtrof. Later veranderden ze hun naam in Joy Division. De rest van het verhaal is reeds opgenomen en alom bekend in de Geschiedenis der Rock-Notabelen...

Dat zég ik nu wel, maar hier heb ik het dan dus slechts naar de rijzende faam van Joy Division. Maar de fílm gaat over Ian.

En daar mag ik als kijker ontzettend gelukkig mee zijn; hoe een groot fan ik ook ben van Joy Division, het feit dat dit het verhaal van Ian is, in plaats van dat van de band, maakt het alleen maar realistischer. Want ook al gebeuren er in een film die de historievan een hele band optekent alleen maar dingen die op ware feiten berusten en zou alles voor de volle honderd procent kloppen, dan nóg, vanwege de hoge status die de groep inmiddels heeft, zou de film erg opgeblazen aanvoelen. Dat gevoel heb ik hier niet, omdat deze film gaat over een man, die zich bij een band voegt en daarin elementen aantreft die zijn 'gezag', zijn 'controle' ondermijnen; in het eerste geval zijn epilepsie, de groeiende angst en de schaamte voor de volgende attaque en de depressies die bijwerkingen zijn van de medicijnen die hij hiertegen inneemt, dan zijn buitenechtelijke liefde voor/met een Belgische Schone en uiteindelijk de druk die de stijgende roem van de band en de daarmee gepaard gaande verwachtingen teweeg brengen. Al deze elementen worden in deze filmop een volstrekt geloofwaardige wijze gepresenteerd, zonder legendarische fabels en andere verzinselen om de film op te leuken, gezien de invloed en de huidige status van Joy Division. Legendes zijn in deze film taboe!

Voor de mensen die in dit verhaal een (grote) rol spelen, hebben de makers over het algemeen een -in ieder geval in uiterlijk- perfecte match gevonden! En anders wel in uitstraling.

Craig Parkinson's Tony Wilson had iets meer mogen (glim)lachen, maar de biografiën Touching From A Distance door Deborah Curtis, Torn Apart: The Life Of Ian Curtis door Mick Middles en Lindsay Reade en de film 24 Hour Party People geven mij een bepaalde indruk van Tony, als iemand die gestudeerd heeft en zijn intelligentie aan iedereen wil laten merken, met citaten en indrukwekkende feiten. Voor zover Tony in de film voorkomt, wordt deze indruk inderdaad bevestigd. Wilson wordt hier ook iets serieuzer neergezet dan in 24 Hour Party People, ook al lijkt Parkinson qua uiterlijk meer op Steve Coogan, de komiek die Wilson speelt in 24HPP dan op de échte Tony Wilson, die ook optrad als co-producent voor de film.

Deborah 'Debbie' Curtis is, net als in haar (auto)biografie ('auto' staat tussen haakjes, omdat het gaat over haar leven met Ian) de liefdevolle vrouw die veel voor haar man overheeft, maar uiteindelijk van hem vervreemd raakt. Ook zij heeft geen controle meer over haar huwelijk, en ze weet ook niet of, en zo ja hoe, ze deze kan herwinnen. Ook hier gaat het meer om uitstraling dan om uiterlijk, hoewel ze qua uiterlijk toch zeker goed genoeg gekozen is!

In Touching From A Distance wordt Annik (Honoré, gezpeeld door Alexandra Maria Lara) door Debbie (hoewel niet met zoveel woorden) omschreven/gezien als de slet die haar man inpikte. In Torn Apart doet Annik zichzelf uit de doeken als iemand die er veel moeite mee had een relatie met een man te hebben die getrouwd was, ook al verzekerde hij haar dat z'n huwelijk zo goed als dood was; de film koos voor de Gulden Middenweg; ik als kijker kon beslissen van welke kant ik haar kon bekijken, maar ik kwam er niet helemaal uit. En hoewel dat heel erg tegenstrijdig lijkt, was dat toch heel bevredigend. De film dringt geen mening over haar op, dat vond ik erg goed.

Toby Kebbell speelt Rob Gretton, de manager van de band.En dat doet ie goed! Hij en Paddy Considine (die Rob speelde in 24HPP) lijken er allebei genoeg op, maar deze film neemt wel iets meer tijd voor Rob. Rob klopt in de film hélemaal als de Man met de Centen die Verder Geen Gezeur Aan Z'n Kop Wil! In Torn Apart staat een foto van Rob, en aan de uiterlijke eisen wordt zeer voldaan.

Van Martin Hannett (de hiervoor onbekende Ben Naylor) zagen wehelaas bar weinig. Maar goed, van Alan Erasmus zagen we helemáál niks. Qua uiterlijk klopt ie, maar we wamen niet verder dan dat we zagen dat hij de Man Achter de Knoppen was, en dat ie liever geen muzikanten in zijn studio wilde; muziek maken deed ie liever zelf. Maar goed, dit is ook niet zijn verhaal.

De overige bandleden: voor Stephen 'Steve' Morris (helemáál niet met dubbel S!), gespeeld door Harry Treadaway, Barney, gespeeld door James Anthony Pearson en Hooky, gespeeld door Joe Anderson heb ik alleen maar of over; ze speelden hun instrumenten zelf, en ze leken genoeg op de echte bandleden om mezelf helemaa l in het verhaal te kunnen laten opgaan. De film nam niet echt de tijd om ze te leren kennen, maar voor zover klopten ze allemaal goed; Steve was overduidelijk het jongste lid van de band, Barney bij afwezigheid van Ian de leider (een rol die hij na diens dood ook daadwerkelijk permanent op zich moest nemen in New Order) en Hooky was ietwat terughoudend. Maar vooral Hooky klopte! Zeker qua uiterlijk, maar ook qua stem! En samen met Ian (Sam Riley) waren zij één hele film lang Joy Division!

Riley speelde de stemmen van de hemel. Ian's bewegingen, uiterlijk, persoonlijkheid, álles was daar! Ik kon me in hem verplaatsen als zijnde Ian Curtis, maar dit keer ook wérkelijk de Man ipv de Legende; want als ik de biografiën las, had ik nog steeds de Legende in mijn hoofd, omdat ik ook tijdens het lezen vaak Joy Division draaide. Nu zag in zijn leven op het Witte Doek, en nu zag ik, maakte ik voor het eerst de Man mee.

Zoals gezegd waren ook de liveperformances van Riley erg goed, zowel het spel (het spastische gedans) als de zang. Hoewel Ian toch meer gebruik maakte van zijn diepe baritonstem, en die hoorde ik Riley niet veel gebruiken. Riley sleept je mee en laat je niet los. De rest van de cast vult hem perfect aan.

Wat de rest van de soundtrack betreft; die is ook dik in orde, met klassieker van Lou Reed/The Velvet Underground, David Bowie, The Sex Pistols en Roxy Music. Maar voooral muziek van Joy Division, hoewel ik maar drie originele opnamen van die band heb kunnen tellen; in het begin hoor je het intro van No Love Lost, later speelt Love Will Tear Us Apart, waarna je de band in de studio ziet, maar de song gaat niet over in een live performance; dit keer playbackt Riley, alsof deze tijdloze klassieker niet aangetast mocht worden. Verder horen we tegen het einde van de film Atmosphere en tijdens de aftiteling The Killers met hun versie van Shadowplay, die eigenlijk geheel ongepast is; beter had men hier kunnen kiezen voor Ceremony van New Order, of een versie daarvan uitgevoerd door de cast. Mét Riley, wel te verstaan, omdat Ceremony oorspronkelijk een Joy Division song is!

Gelukkig is de film geschoten in zwart wit. Kleur zou niet hebben gewerkt. Bovendien ís de film in kleur; je hoofd vult immers elke kleur in! Kleur is hier een overbodige luxe. Als ik, toen ik de zaal uitliep opeens slechts in zwart grijs en wit tinten kon zien, zou ik daar het eerste halve uur niks van hebben gemerkt!

Een zeer sfeervolle en verfrissende film. Verfrissend, omdat de film in het begin een klein beetje van de hak op de tak springt, op een manier die mijn wenkbrauwen toch wel enigszins in hoogte deed stijgen. Naarmate de film vordert valt dit niet meer op, omdat de film je vastgrijpt, om je na afloop van de aftiteling nog stééds niet los te laten (wat heel bijzonder is, omdat je weet wat er gaat gebeuren)!

Anton Corbijn had een opzet; hij wilde een film maken over Ian Curtis, niet over Joy Division. Over een Man, niet over een Mythe. Over Liefde en Wanhoop, niet over Roem en Succes. In deze opzet is hij zeer goed geslaagd, met een film waarvan elk frame, zoals eerder gezegd, een geslaagde foto had kunnen zijn. Want, ook al is het een Corbijn film, het draait hier niet om de fotografie, maar die weet de boel wel fantastisch te versterken!

Ik zet normaal geen films op # 1 in mijn Top-10 die ik niet op DVD heb, dat is een regel. Dan overtreed ik die maar een keer.

"Here Are The Young Men..."

De stijl en de sfeer in deze prent vind ik prachtig, de uitvoering van Beethovens muziek bezorgde mij kippenvel -ik zou er zelf niet gauw een CD van kopen, maar MIJN GOD!!! Wat klinkt DAT PRACHtig!!

Ik ben het met Film Pegasus eens dat de passie van de beroemde componist van deze film afdruipt. Ik kan het werk van Ed Harris doorgaans ook erg waarderen en hier zette hij een sterek, doch bij vlagen ook erg komische rol neer. Verstrooid, passioneel, stokdoof en verschrikkelijk onbeschoft, het zijn allemaal kenmerken die ik wel eerder over Beethoven heb gehoord en die kwamen hier leuk naar voren. Hoe correct precies weet ik niet.

Ik kwam erachter dat het grootste gedeelte van Copying Beethoven fictief is, daar Anna Holtz helemaal nooit heeft bestaan! Tevoren dacht ik dat het echt een soort biopic was maar eigenlijk valt het meer in de categorie van 'what if...?'. Dat vond ik erg jammer, daar de film me erg meesleepte en de aftiteling begon terwijl ik het gevoel had dat het werk van Beethoven 't leven van een veelbelovend componiste compleet had veranderd; nu blijkt ze geheel verzonnen te zijn! Dat verbreekt de betovering wel erg abrupt!

De tweede film die ik zag, na Inglourious Basterds, met Diane Kruger. Wat een mooie vrouw is dat! Ook Joe Anderson zag ik voor de tweede keer, die in Control Hooky speelt, de bassist van Joy Division. Altijd leuk om acteurs uit favoriete films terug te zien!

Als film weet Copying Beethoven me goed mee te slepen en te vermaken maar helaas is het geen historisch document. Met deze kennis kan ik de film alsnog aanraden, hoewel ik hem niet heel gauw nog een keer hoef te zien, was ie net niet bijzonder genoeg voor.

Maar zonder dollen, een goeie film. Gezien de originele strip moest er wel het een en ander veranderd worden, omdat de originele strip niet spannend is: zo is ie ook helemaal niet bedoeld want het is een heel droevig en emotioneel verhaal en zo is het ook verteld. De film ook wel, maar een film in het actie/horrorgenre die niet spannend is, dat kan gewoon niet. Ik neem niet aan dat ik in details hoef te treden over wat er met Brandon Lee gebeurd is, dat zullen de meesten onder jullie wel weten!