Meningen
Hier kun je zien welke berichten Flipman als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Quatre Cents Coups, Les (1959)
Alternatieve titel: The 400 Blows
Les quatre cents coups staat in alle lijstjes van beste films aller tijden, en dat is vreemd, want deze film toont nergens grote artistieke idealen, het is pakweg geen 2001: A Space Odyssey.
Waar heeft Les quatre cents coups zijn faam dan wel aan te danken? Dat vroeg ik me meteen af toen ik deze film voor het eerst in de speler duwde, want toen haakte ik al af na de eerste scène in de klas. Die roept met zijn krakende oubolligheid akelig veel herinneringen op aan De Witte.
Bij een tweede kijkbeurt beet ik door, en toen werd me wél duidelijk waar Les quatre cents coups het van moet hebben: zijn spontaniteit.
Wees niet bang, dit tragische verhaal heeft wel degelijk een gerechtvaardigde verhaallijn. En Antoine wordt nou eenmaal fascinerend genoeg neergezet dat je wil blijven kijken. Daarvoor word je beloond. Omdat niemand hem kan of wil begrijpen, probeerde ik dat zelf maar te doen. Zo bleef ik de gehele speelduur een geboeide toeschouwer van dit trieste maar prachtige relaas over een jonge knul die continu de schijn tegen heeft. De adembenemende zwart-witte plaatjes maken het geheel prachtig af.
Op mijn blog vind je mijn volledige recensie.
Queer (2024)
Wel bijzonder, hoor. Ik moest deze film recenseren om tot een cijfer te komen. Meestal gaat dat proces wel gelijk op of heb ik dat van tevoren wel vaststaan.
Met Guadagnino heb ik alleen ervaring gehad via A Bigger Splash, die me absoluut niet goed bevallen is. Er zat een mooie opbouw in, maar het duurde te lang totdat er iets gebeurde. En op dat moment was het voor mij al te laat.
Queer is, letterlijk en figuurlijk, een ander verhaal. Ik vond het heel moeilijk om in woorden te vatten wat het precies met me deed. Of het daar überhaupt in slaagde. Mijn aandacht was op sommige momenten ver te zoeken, maar kwam met een knal terug toen 'Leave Me Alone' van New Order opeens de zaal vulde... dat is mijn favoriete lied ooit, maar ook 'slechts' een albumtrack die verder helemaal geen speciale status geniet! Ik wist niet wat ik hoorde!
Maar goed, Lee's zoektocht naar een connectie is uitstekend in beeld gebracht en gevoelig neergezet door Craig. De manier waarop Guadagnino deze queeste in beeld brengt kan echter juist een grotere afstand oproepen met de kijker. Niet vanwege de intieme scènes, maar vanwege het ritme. Of het gebrek eraan. Kortom, de film duurt te lang.
Ik kan me echter voorstellen dat dit juist de bedoeling was. Voor verbinding moet je moeite doen.
Hoe dan ook, mijn volledige recensie kun je hier lezen.
Quo Vadis, Aida? (2020)
Alternatieve titel: Where Are You Going, Aida?
Zo verschrikkelijk was het dus. En wij waren daar, keken ernaar en deden niets. O ja, er waren duizend redenen waarom we niets konden doen. Maar toch.
't Is eigenlijk helemaal niet in woorden te vatten. Wel in film, blijkbaar. De wanhoop kun je gewoon voelen. Je kijkt niet naar een mensenmassa; je zit er middenin. De onmogelijke keuzes waarmee de protagoniste kampt zijn niet voor te stellen. Alle personages worden indrukwekkend gespeeld en in beeld gebracht. Verslagenheid maakt zich nu nog steeds van mij meester.
Ik heb mijn best gedaan om me nog uitgebreider te verwoorden in een recensie op mijn blog.
