Meningen

Toen ik Jim voor 't eerst zag wist ik inderdaad direct dat ie dit verhaal niet zou overleven, dat straalde ie gewoon uit.

Maar ondanks alles ben ik wel onder de indruk van deze film. Er gebeurt niet veel, maar ik kon me gewoonweg NIET losrukken. En ik hou er niet van als een film slechts mooie plaatjes bevat die verder inhoudsloos zijn, maar daar valt dit net niet onder. Zonder al te veel dialogen wordt een verhaal vertelt, dat vind ik een prestatie. En de plaatjes zijn inderdaad erg mooi.

Verder was ik ook tevreden met de acteerprestaties; Dat jochie speelde het erg goed; ik lette niet op zijn acteerwerk, maar als iemand slecht acteert, word ik vaak uit een film gehaald, en dat gebeurde niet. Verder had de soundtrack gewoonweg niet beter kunnen zijn.

Nee, deze film is gebaseerd op een boek. The Virgin Suicides overigens ook. Maar ik snap dat men vergelijkingen maakt.

Wat mij betreft slaat wwelover de spijker op de kop. Dat is voor mij precies het element waarin A Real Pain uitblinkt. Ken je het reisdoel van de neven, dan zou je aanvankelijk niet denken dat een komische inslag respectvol zou zijn. Of zo ja, dat die op emotioneel vlak ontzettend goed kan werken. Maar dat doet ie wel degelijk.

Een ontroerende rollercoaster van een film met een meesterlijke invulling van de twee polariserende protagonisten. Hulde!

Mijn uitgebreide mening is hier te lezen.

De enige film van Hitchcock die ik afgezien hiervan in zijn totaliteit heb gezien is The Birds en die vond ik niet al te best. Sterker nog, die deed me helemaal niks afgezien van me doen afvragen waarom ik in Godsnaam naar aan het kijken was.

Rear Window was echter een aangename verrassing! We keken hem voor het vak filmgeschiedenis en ik snap nu waar Hitchcock de bijnaam Master of Suspense vandaan heeft. Althans, die naam draagt ie toch? Dankzij deze film mag dat van mij in ieder geval wel.

Ik kon het direct vinden met de drie kibbelende hoofdkarakters. Ze maken gebruik van sublieme dialogen en het feit dat heel de film zich nagenoeg afspeelt in slechts één kamer doet de spanning enorm stijgen. Nooit ook maar één blik in het appartement van de buurman, tenzij door een verrekijker en/of telelens waardoor het verhaal zeker aanvankelijk slechts van één kant verteld wordt.

Zodra de verdachtmakingen beginnen ontstaat er al een kat-en-muisspel in het hoofd van de kijker zelf, de theorieën die deze op de film loslaat blijven elkaar namelijk opjagen. Is er nou echt iets niet in de haak of is het de op hol geslagen fantasie van Jefferies? Je wordt al meteen in twijfel gebracht maar dat wordt nog erger als de mensen in zijn omgeving in zijn conclusies gaan geloven.

Misschien mede door The Birds verwachtte ik een redelijk goedkoop einde. Op zich was het slot niet heel spectaculair maar hier gaat het ook meer om de spanning vooraf. En die was vaak om te snijden! Ik zat er echt helemaal in en de karakters waren helemaal niet zo stijf als ik had gedacht. Ik kon althans erg van hun gekibbel genieten en werd direct aan het denken gezet door de dialogen, theorieën en de moraliteit van Jefferies. Want ook al loste hij een moord op, hij deed dit wel door het doorbreken van iemands privacy. Kortom, wat moest ik er nou van vinden? En al deze elementen in één film van ruim 55 jaar geleden. Wauw! Petje af!

Na The Birds was ik allesbehalve benieuwd naar de rest van Hitchcocks oeuvre maar nu ben ik wel voor een stukkie suspense uit de ouwe doos te porren!

Deed denken aan Therèse Desqueyroux, als in geen keuze hebben met het leven dat een jongedame opgelegd krijgt. Een afschuwelijk relaas dat toont dat eerlijk zijn ook zijn prijs kan hebben. Erg mooie film, hoewel niet eentje die ik voor m'n 'lol' nog eens kijk.

Een uitgebreide recensie lees je hier.

Jaren geleden gezien, en waar ik dacht dat ik geïmponeerd was, ebde dat gevoel pijlsnel weg. Visueel vind ik 'm best interessant maar ik kan me nog wel herinneren dat 'r me de dagen erna nauwelijks nog wat van bijstond. Ik gaf 'm een negen maar iets stoorde me eigenlijk heel erg. En een herziening legde me haarfijn uit wat.

De liederen zijn mooi gezongen maar beklijven niet. Nog belangrijker; ik mag geen enkele van de personages. Ze zijn arrogant, egoïstisch, irritant en dat blijven ze ook. Hoe het met ze afloopt boeit me totaal niet. En waarom zouden ze geen huur moeten betalen...?

Dus nee, mijn lovende woorden gingen eigenlijk helemaal niet om de inhoud. Met hoe deze musical op film is vastgelegd heb ik niet zozeer een probleem. Met de musical zelf wél. En heden ten dage zijn dit soort liederen niet degene die ik zelf nog eens op zou zetten.

Nee hoor, de eerstvolgende keer 'rent' Flip gewoon weg als Chris Columbus' Rent vertoond wordt.

Nou, mooie sfeer, dat zeker. Maar het verhaal had niet veel om het lijf en was zeer voorspelbaar ik had meteen door dat die Carla dat meisje uit het begin was.
Maar goed, met de visuele stijl wilden ze de boel net effe interessanter maken dan het was. Maar de stijl en het acteerwerk waren best in orde. Er hadden nog wel wat bovennatuurlijke elementen in gemogen.

Ik geef een drie, want een onvoeldoende is ie me niet waard.

Is jullie opgevallen dat dichtbij het einde een psalm werd geciteerd, die verdacht veel leek op Ezekiël 25:17? Althans de versie van Jules Winnfield uit "Pulp Fiction," natuurlijk?

Toch wel Ritchie's minste, en dan heb ik Swept Away nog niet eens gezien.

De film is gaaf geschoten en gemonteerd, en heeft ondanks een
interessant uitgangspunt niet héél veel neiwus te bieden; veel dingen
had ik al weleens gezien. Dat mocht over het algemeen de pret niet drukken, sfeer en vaart zat er wel in, en het plot was ingewikkeld genoeg (dat wil zeggen, niet te simpel), en bovendien vind ik dat er hier nauwelijks vergelijking is met Lock, Stock & Two Smoking Barrels en Snatch. De enige vergelijking is Jason Statham, en ietwat van de stijl is meegekomen, maar deze film is een stuk serieuzer. Verder heb ik die dingen van "Ik ben/wij zijn jou, altijd al geweest" ook
al gezien in Fight Club, wat daarna ook weer een beetje was gekopieerd in The Machinist. Het zat er niet echt aan te komen, maar toen het er eenmaal was, verbaasde het me ook niet zo. Daardoor zakt de film wel wat in mijn waardering, maar ik zou de film toch best 's opnieuw willen bekijken, samen met mijn broer, bijvoorbeeld. Want Richie's stijl vind ik altijd uiterst boeiend, ook al geeft het in zijn eerste films wat meer kracht aan vooral het komische element van zijn films, ga je er hier op een serieuze manier echt in zitten. En, oh ja, het feit dat alle gebeurtenissen in deze film terug te voeren zijn op "The Formula" vind ik enerzijds erg grappig, anderzijds ligt het er een beetje te dik bovenop, ook al zag ik het niet aankomen.

Tot mijn eerste herziening drie en 'n halve punt. En, nog drie dingen;

1: Waarom draait deze film pas december dit jaar, dus ruim twee jaar na zijn release in de UK, pas in de USA?
2: Ik meende dat deze film ook in de Nederlandse bios heeft gedraaid, maar dat heb ik dus mis?
3:

WTF is er mis met mijn verjaardag?!

Wat Richardus zegt, kan ik beamen. Alsnog is dit niet een film waar iedereen iets mee kan, daarvoor is het tempo te traag. Dat is echter allesbehalve een klacht. Een reis is immers belangrijker dan een bestemming. En deze tocht zegt werkelijk alles.

Ik heb her en der wat opgepikt over Colombia en ken de volledige - recente - geschiedenis van het land niet bijster goed. Wellicht dat meer verdieping een betere verbinding met Los Reyes del Mundo, maar dat wil niet zeggen dat je helemaal geen houvast hebt. De ultieme droom om uit een uitzichtloos leven te ontsnappen, wat ontaardt in een spirituele roadmovie, is meer dan genoeg om je mee te slepen.

Lees mijn volledige recensie hier.

Er is nu een nieuwe BBC serie van Robin Hood. In grote lijnen is die waarschijnlijk trouwer aan de meest gangbare legendes rond dit personage, maar ze proberen er een te moderne draai aan te geven, wat erg jammer is. OK, die sheriff, die is fenomenaal !

Maar nee, geef me dan toch maar liever Disney's Robin Hood, waarmee ik ben opgegroeid! Een mooiere verfilming krijg je niet! Humor, spanning en avontuur, alles zit erin! Maar vooral humor . Mijn ex gaf deze ooit aan mijn broer op DVD voor z'n verjaardag. Die wil ik binnenkort toch 's van 'm lenen, want 't wordt weer hoog tijd!

Erg jammer. Deze productie weet niet echt iets toe te voegen aan het verhaal. Niet dat dat hoeft maar wat ik hier voorgeschoteld kreeg was nergens echt bijzonder. En wat het wel toevoegt is alleen maar irritant.

Natuurlijk, het is allemaal heel vermakelijk maar wordt nogal onderuit gehaald door Costner. Ik vond het accent dat Freeman aan zijn personage gaf niet eens irritant -hoewel zijn kennis van de Engelse taal me toch iets te groot leek om realistisch te zijn- maar dat van Costner klonk allesbehalve Brits. Ik vind het geen probleem dat een Amerikaan Robin Hood speelt, alleen verwacht ik dan wel dat ie beter z'n best doet om ook zo te klinken.

Verder; Alan Rickman, ook al speelt ie over the top, is heerlijk als de sheriff en Michael Wincott als Guy of Gisborne vond ik ook een leuke toevoeging -ook al is zijn rol veel te kort maar zijn accent klopt ten minste- maar snappen Amerikanen pas echt dat iemand slecht is als ie de Duivel aanbidt?! Dat vond ik nou echt TE veel van 't goeie en doet mij de waardering die ik aan deze film geef dus ook zeer sterk verlagen.

Grappig niemendalletje om 's gezien te hebben; ik heb er jaren geleden al eens een stuk van gezien en was zeer benieuwd naar de rest maar het is nogal een tegenvaller. Dan vind ik de Ridley Scott versie van het verhaal toch echt stukken beter.

Tja, het is er wel eentje die enigszins de veel belopen route volgt van een verhaal over een buitenstaander met een geheim die geaccepteerd wil worden. Maar er zit alsnog een mooi, kloppend hart in de film, die bijzonder fraai geschoten is en voorzien van schitterende muziek. Zolang de personages je een beetje mee kunnen krijgen, zul je hiervan goed kunnen genieten en hun pieken en dalen mee beleven. Mijn volledige recensie lees je hier.

Tweede kijkbeurt? Die is voor mij absoluut onnodig, ook al zou ik dit meesterwerkje best nog eens willen zien !

Vijf films moesten we bekijken voor filmgeschiedenis. Mijn docent wilde ons Bronyenosyets Potyomkin niet aandoen dus moesten we zelf een alternatief zoeken. We moesten allemaal een Top-5lijstje inleveren waaruit we een gezamenlijke Top-5 zouden maken. Te weinig participanten dwongen me om mijn eigen samengestelde waslijst met mogelijke films met het uiterlijke uitbrengstjaar 1980 aan hem te presenteren en daaruit koos hij Rosemary's Baby, mede vanwege het feit dat Polanski toen -zo rond afgelopen september/oktober- volop in het nieuws was.

En daarvoor ben ik hem erg dankbaar! Van Polanski ken ik er wel een paar en daarom was ik ook benieuwd naar zijn vroegere werk. Ik had al eens een stukje van de film gezien maar daar wist ik toen niet echt raad mee.

Nou! Tjonge! Ik had niet verwacht dat ik zo enthousiast zou zijn over de film; wellicht dat ik het tof zou vinden deze te hebben aanschouwd maar echt! Wat heeft deze prent mijn verwachtingen overtroffen!

Het begint al met zo'n lekker sinister sfeertje. De shots van hoog af van de stad en het gebouw waar het verhaal zich grotendeels afspeelt. Die kinderlijke zang! Heel lieflijk natuurlijk. Maar het klonk mij al meteen in de oren als de stem van een prachtig meisje dat in een toren was opgesloten en haar dagen spendeerde met zingen in de, zoals ze nu wel wist, ijdele hoop dat ze zou worden bevrijd. Een ballade van hoop en hopeloosheid. Het zette meteen de toon, heerlijk!

Dan het naïeve stel dat net hun eerste woning betrekt. Niks ongewoons aan, afgezien van de vreemde verhalen die de ronde doen over de vorige bewoonster van het appartement en de sinistere occulte figuur die het gebouw eveneens zijn woonplaats noemde. Ontmoetingen met nieuwe buren, omwonenden en een ouwe vriend en een nieuwe dokter. De bemoeizuchtigheid van de buren, evenals hun beperkte emoties bij het overlijden van het meisje dat ze van inwoning voorzagen maken hen natuurlijk direct verdacht. Maar deze verdachtmakingen van hun eventuele betrokkenheid bij een sinister plot worden heen en weer geschommeld tijdens de film.

Want naarmate Rosemary zich steeds meer beklemd en onveilig voelt dankzij de mensen om haar heen, evenals vreemde toevalligheden, verdwijningen, sterfgevallen, toespelingen en dergelijke werd ik net zo paranoïde als de heldin van de film zelf. Sterker nog, ik dacht evenals sommige personages dat ze inderdaad gek geworden was en dat de film met iets stoms zou eindigen als ''t Was maar een droom!' Dat bleek gelukkig niet te kloppen.

Overigens, het gedeelte waarin Rosemary's Baby me echt helemaal meekreeg was de perfect geconstrueerde droomscène! De onlogische dingen die in dromen juist volkomen normaal lijken worden hier perfect in beeld gebracht. Het is daarom ook één van de beste droomscènes die ik ken!

Goed terug naar de paranoïde staat van Rosemary. Ziet ze nou spoken of niet? Telkens als je denkt dat de vraag beantwoord is, duikt deze opnieuw op, wat de film tot het einde toe spannend maakt. Spannend is deze zelfs op momenten dat een ontdekking wordt gedaan die je als kijker misschien al een tijdje duidelijk is. Zoals het feit dat Roman Castevet een anagram is van Steven Marcato; op het moment dat de letters van die naam in beeld komen zit er zo'n onheilspellend muziekje achter, mijn haren gingen er recht van overeind staan! En ik wist al wat ze zou gaan ontdekken! Hoe meesterlijk als het je dan toch nog zo weet te grijpen!

Het einde was een beetje... raar. In de zin dat zo'n beetje de hele rest van de nog levende personages naast Rosemary kakelende Duivelsaanbidders was, dat voelde aanvankelijk zelfs een beetje goedkoop aan. Maar dat viel allemaal nogal weg. Het feit dat we de monsterlijke baby niet te zien krijgen voelt aanvankelijk ook onbevredigend maar daar ontstaat later alleen maar begrip voor, in mijn geval althans. En het definitieve slot moest ook een moment op mij inwerken maar is eigenlijk ook gewoon geniaal; Rosemary verlegt het dekentje van haar zoontje en wiegt hem. De zoon van Satan, zeker, maar ook het kind waarnaar ze zo verlangde. En dan speelt dat liedje weer als de camera ons naar buiten bonjourt en mee terugneemt naar de lucht waarin de film begon. Die muziek, die stem! Het opgesloten meisje in haar hopeloze situatie! WOW!!! Dat maakte het helemaal af!

Ik weet niet hoe groot de erkenning is die Rosemary's Baby krijgt; het is sowieso geen heel erg onbekende titel. Hoe dan ook wel iets dat als huiswerk voor een vak als filmgeschiedenis gezien mag worden !

Allemachtig, verkrachtentachtig! Boevnaan lees ik positieve reacties als 'goed verhaal en mooie SFX'. Hebben we dezelfde film gezien?! Die zombies/geesten/lijken zagen er nog wel OK uit van zichzelf maar dan die verSCHRIKkelijke slow-mo effecten lieten het geheel er zo goedkoop uitzien, ik kon er echt niks meer mee. En van die jaren tachtig muziek eronder, daar is in principe niks mis mee maar het klinkt in dit geval nog meer naar het besparen op 't budget van de productie dan de slowmotion effecten van de zombies/geesten. Tel daar nog bij op dat het geheel een stompzinnig verhaaltje van een drol en twee stuivers [hooguit drie] bevat dat van stompzinnigheden en toevalligheden aan elkaar hangt en je krijgt dit.

Eh?! 'Helemaal niet', zeker? Zit alleen maar vol met clichés en originaliteit komt in de vocabulaire van de makers absoluut niet voor.To say the least.Tja, ik kan naar zoiets gewoon heel slecht kijken. Als ik alleen was had ik 'm afgezet maar ik keek samen met een vriend, die 'm ook enorm slecht vond maar dat maakte het juist weer gezellig.

Maar als film an sich is dit zeer slecht.