Rosemary's Baby (1968)

Pfff, da's nou al de tweede film in 2 dagen die me vréselijk tegen valt En dat terwijl ik juist in zo'n goede stemming ben de laatste tijd!

Ik vond het maar traag en saai, ik zat maar tevergeefs te wachten totdat alles eindelijk eens op gang zou komen. Het was één grote, ellenlange aanloop naar... helemaal niets!! Pas op het allerlaatst werd de spanning een beetje opgebouwd en werd alles een beetje spannend en creepy, maar het eindigt weer met een enorme anticlimax. What the heck??!!

Het acteerwerk was best aardig, vooral Mia Farrow die als Rosemary steeds angstiger maar ook vechtlustiger wordt. Ook visueel ademt het een zekere kwaliteit, en de "droom"scène in het begin ("This is no dream, this is really happening!") vond ik wel degelijk erg freaky en beklemmend.

Maar verder wisten zowel het verhaal als de hele sfeer (of het gebrek daaraan) mij totáál niet te pakken en de film werd daardoor een zeldzaam saaie, lange zit. En ook het einde vond ik veel te "clean" gebracht. Ze stapt dus ineens die "worst nightmare" binnen, het wereldje dat ze langzaamaan steeds meer begon te vrezen. Maar de hele setting, belichting en sfeer is meer die van een saai verplicht verjaardagsfeestje!

De film hád nog freaky kunnen zijn als voor de kijker meer in het midden gelaten zou zijn of Rosemary gewoon onterecht van alles in haar hoofd aan het halen was, of dat ze écht op het spoor van een vreselijke, duivelse conspiracy was. Deze twijfel aan jezelf en de bijbehorende doodsangst, die iedereen zich zou kunnen voorstellen, hád het beklemmend kunnen maken. Maar ik vond alle aanwijzingen en ontwikkelingen echt tóó obvious waardoor het maar een cleane vertelling werd.

Echt jammer, en meer dan 2* kan ik er helaas niet aan kwijt.

(en ik vind dat ik nou wel weer eens een pósitieve verrassing verdiend heb )

Juist precies wat ik zo tof vind aan het einde, het is net de een kamer vol suffe kraamvisite, maar dan met de zoon van Satan in een wieg in de kamer. Kon wat mij betreft niet beter.

Gewoon uit interesse: wat maakt dat je dat zo tof vindt dan?
Je zou het origineel kunnen noemen; een scène die in theorie een van de engste/indrukwekkendste uit de filmgeschiedenis had kunnen zijn, brengen als een suffe kraamvisite. Maar ikzelf word altijd liever geráákt door iets dan dat ik het rationeel gezien "origineel" vind.
Maar ik wil je niks in de mond leggen, vandaar mijn oprecht geïnteresseerde vraag

Aardige film, maar een klassieker vind ik het zeker niet.

Daarvoor gebeurt er gewoon te weinig in de film.

Het wordt alleen interessant wanneer Rosemary een boek in handen krijgt en langzaam erachter komt dat haar buren duivelaanbidders/heksen zijn.

Er gebeurt juist genoeg ,het zijn soms kleine dingetjes die in eerste instantie niet opvallen maar later denkt je van ja ik
had al zo een vermoede , dit maakt ook Rosemary's Baby zo bijzonder.

Gewoon nog eens kijken, zit enorm veel in wat een eerste kijkbeurt niet opvalt maar een tweede heel sterk direct werkt.

Misschien moet ik dan maar nog eens gaan kijken.

Ninth Gate vond ik eerste keer ook niet geweldig, later weer wel.

Daarnet bekeken, hem twee sterren toegekend en daarna je bericht gelezen. Beter zou ik het niet kunnen verwoorden, dus ik quote je maar. Inderdaad zeer tegenvallende film.

Waar Hitchcock ophield begon Polanski daar zet Lynch de perverse traditie verder voort. Ook met Rosemary's Baby blijf je met een raadsel zitten: was het een paranoïde droom of de realiteit...was het een echt ritueel of een nachtmerrie. Zou deze film voor Lynch een inspiratiebron zijn geweest? Een comcept waar hij op voort kon bordurden... Het zou me niets verbazen.

Alle elementen die Lynch film zo fascinerend maken zitten al in dit meesterwerk van Polanski: bewust gebruik maken van muziek....maar niet teveel. Veel dialogen vinden zonder muziek plaats. Die afwisseling van sfeermakende muziek en de nadruk op de dialogen zonder muziek. Het spel met de realiteit: droom, waan en werkelijkheid lopen door elkaar. De fantastische prestaties van de acteurs....waar vele registers worden opengetrokken. Mia Farrow is fabelachtig in haar rol: zeer meeslepend. En die 'theatrale' dwingeland van een buurvrouw is ook intrigerend.....etc.

Maar Polanski is niet ironisch zoals Lynch meestal is. Het spannende, onheilspellende van deze film is dat er geen ironie is: daarom is de 'grap' op het eind zo wrang.

Een paranoïde vergelijking omdat Lynch meesterwerken mij achtervolgen::

Twinpeaks begint met die prachtige zaag

Inland Empire gaat o.a. over een Poolse vloek en in de aftiteling zit "out of the blue" een man een stuk hout te zagen. Eerbetoon aan Rosemary Woodhouse? Dat mysterieuze oude stel en die Heks in Mulholland Drive....

Ach, ik ben betoverd.....

Maar deze film is een geweldige voorganger....."a landmark" voor een nieuw genre.

Tweede kijkbeurt? Die is voor mij absoluut onnodig, ook al zou ik dit meesterwerkje best nog eens willen zien !

Vijf films moesten we bekijken voor filmgeschiedenis. Mijn docent wilde ons Bronyenosyets Potyomkin niet aandoen dus moesten we zelf een alternatief zoeken. We moesten allemaal een Top-5lijstje inleveren waaruit we een gezamenlijke Top-5 zouden maken. Te weinig participanten dwongen me om mijn eigen samengestelde waslijst met mogelijke films met het uiterlijke uitbrengstjaar 1980 aan hem te presenteren en daaruit koos hij Rosemary's Baby, mede vanwege het feit dat Polanski toen -zo rond afgelopen september/oktober- volop in het nieuws was.

En daarvoor ben ik hem erg dankbaar! Van Polanski ken ik er wel een paar en daarom was ik ook benieuwd naar zijn vroegere werk. Ik had al eens een stukje van de film gezien maar daar wist ik toen niet echt raad mee.

Nou! Tjonge! Ik had niet verwacht dat ik zo enthousiast zou zijn over de film; wellicht dat ik het tof zou vinden deze te hebben aanschouwd maar echt! Wat heeft deze prent mijn verwachtingen overtroffen!

Het begint al met zo'n lekker sinister sfeertje. De shots van hoog af van de stad en het gebouw waar het verhaal zich grotendeels afspeelt. Die kinderlijke zang! Heel lieflijk natuurlijk. Maar het klonk mij al meteen in de oren als de stem van een prachtig meisje dat in een toren was opgesloten en haar dagen spendeerde met zingen in de, zoals ze nu wel wist, ijdele hoop dat ze zou worden bevrijd. Een ballade van hoop en hopeloosheid. Het zette meteen de toon, heerlijk!

Dan het naïeve stel dat net hun eerste woning betrekt. Niks ongewoons aan, afgezien van de vreemde verhalen die de ronde doen over de vorige bewoonster van het appartement en de sinistere occulte figuur die het gebouw eveneens zijn woonplaats noemde. Ontmoetingen met nieuwe buren, omwonenden en een ouwe vriend en een nieuwe dokter. De bemoeizuchtigheid van de buren, evenals hun beperkte emoties bij het overlijden van het meisje dat ze van inwoning voorzagen maken hen natuurlijk direct verdacht. Maar deze verdachtmakingen van hun eventuele betrokkenheid bij een sinister plot worden heen en weer geschommeld tijdens de film.

Want naarmate Rosemary zich steeds meer beklemd en onveilig voelt dankzij de mensen om haar heen, evenals vreemde toevalligheden, verdwijningen, sterfgevallen, toespelingen en dergelijke werd ik net zo paranoïde als de heldin van de film zelf. Sterker nog, ik dacht evenals sommige personages dat ze inderdaad gek geworden was en dat de film met iets stoms zou eindigen als ''t Was maar een droom!' Dat bleek gelukkig niet te kloppen.

Overigens, het gedeelte waarin Rosemary's Baby me echt helemaal meekreeg was de perfect geconstrueerde droomscène! De onlogische dingen die in dromen juist volkomen normaal lijken worden hier perfect in beeld gebracht. Het is daarom ook één van de beste droomscènes die ik ken!

Goed terug naar de paranoïde staat van Rosemary. Ziet ze nou spoken of niet? Telkens als je denkt dat de vraag beantwoord is, duikt deze opnieuw op, wat de film tot het einde toe spannend maakt. Spannend is deze zelfs op momenten dat een ontdekking wordt gedaan die je als kijker misschien al een tijdje duidelijk is. Zoals het feit dat Roman Castevet een anagram is van Steven Marcato; op het moment dat de letters van die naam in beeld komen zit er zo'n onheilspellend muziekje achter, mijn haren gingen er recht van overeind staan! En ik wist al wat ze zou gaan ontdekken! Hoe meesterlijk als het je dan toch nog zo weet te grijpen!

Het einde was een beetje... raar. In de zin dat zo'n beetje de hele rest van de nog levende personages naast Rosemary kakelende Duivelsaanbidders was, dat voelde aanvankelijk zelfs een beetje goedkoop aan. Maar dat viel allemaal nogal weg. Het feit dat we de monsterlijke baby niet te zien krijgen voelt aanvankelijk ook onbevredigend maar daar ontstaat later alleen maar begrip voor, in mijn geval althans. En het definitieve slot moest ook een moment op mij inwerken maar is eigenlijk ook gewoon geniaal; Rosemary verlegt het dekentje van haar zoontje en wiegt hem. De zoon van Satan, zeker, maar ook het kind waarnaar ze zo verlangde. En dan speelt dat liedje weer als de camera ons naar buiten bonjourt en mee terugneemt naar de lucht waarin de film begon. Die muziek, die stem! Het opgesloten meisje in haar hopeloze situatie! WOW!!! Dat maakte het helemaal af!

Ik weet niet hoe groot de erkenning is die Rosemary's Baby krijgt; het is sowieso geen heel erg onbekende titel. Hoe dan ook wel iets dat als huiswerk voor een vak als filmgeschiedenis gezien mag worden !

Helemaal mee eens!

Wat ik begrepen heb is Dekaloog van de Pool Krzysztof Kieslowski standaard kost voor menig Filmakademie. Dat sloot naadloos aan bij, de duivelse verzoeking van, Roman Polanski's Rosemary's Baby. Mooi passend in de (pervers....) heersende katholieke traditie etc.

Tja, en dan hebben 'we' het nog niet eens over Polanski's leven die vlak na het maken van deze film in een hel terecht kwam, waar hij nog steeds niet uit is....

(Bronyenosyets Potyomkin.... met Sergei M. Eisenstein als avatar moet je slagvaardig reageren... )

Deze film even inlaten zinken nadat ik deze gister avond eindelijk eens heb bekeken.

Vond de film niet een echte thriller, grotendeels is het meer een drama met mysterieuze kanten.

Toch bleef ik heel de film kijken met mijn volle aandacht, de film bouwt op een redelijk rustig tempo op, waardoor je als kijker rustig te tijd kan nemen de personages te leren kennen, en uit te stippelen wat er allemaal mogelijk of niet mogelijk zou kunnen zijn.

Het einde is verre van voorspelbaar, maar ook vrij simpel, zelf denk ik dat dit allemaal weer goedkomt bij een 2de kijkbeurt, maar toch blijf ik met gemengde gevoelens zitten op het einde..

Voor nu hou ik het op een goede 4 sterren, over paar maandjes nog maar eens opzetten en mijn stem misschien nog herzien

Rosemary's Baby. Goede film met fantastische acteerprestaties en een bijna perfecte opbouw en spanningsboog.

Roman Polanski heeft het beroemde boek van Ira Levin goed weten te verfilmen, helaas is het geen meesterwerk geworden. Het boek overstijgt de film, wat vaker het geval is, maar dat zegt meer over de kwaliteit van het boek dan de film.
Een klassieker noem ik het wel. Een klassieker, maar geen meesterwerk.

Er was een hele sterke cast aanwezig en ze maakten veel beloftes waar. Alom uitstekende prestaties van uitstekende acteurs. Met name vrouwe Farrow natuurlijk, die voor haar rol terecht in de prijzen viel en min of meer doorbrak.
Naast de cast vond ik vooral de opbouw van de film formidabel. Het begon lekker traag, wat ik zelden als minpunt zie, (vooral niet in RB) om vervolgens tot een zinderende, heerlijk duistere climax te komen. Gaandeweg de film werd ik steeds benieuwder en tegen het eind zat ik op het puntje van mijn stoel (lees: liggen op de bank)
Geweldige opbouw! In dat opzicht vind ik dat Polanski het hier beter heeft gedaan dan bij The Pianist.
Verder was de soundtrack goed ondersteunend en zeker een vermelding waard. Vooral dat slaapliedjes-achtige-deuntje dat op het begin en eind klinkt.

Een 3,5 voor nu.

Heb deze film in mijn jeugd deels gezien, en ik vond 'm toen te eng. De muziek, de dromen, de akelige samenzwering en het idee dat ze een kind ter wereld zou gaan brengen van een of andere demoon (want dat zag ik toen ook wel aankomen)... het gaf me kippenvel en ik durfde niet verder te kijken...

Nu, bijna 30 jaar later, heb ik de dvd thuis en net gekeken. Nog steeds een goed verhaal, mooi geacteerd. Maar toch niet zo griezelig als ik eigenlijk verwachtte. We zijn meer gewend vandaag de dag. Voor 1968 een geweldige film, ongetwijfeld in die tijd bloedstollend eng.

Het slot is goed. Het enigszins open einde. Na twee uur toch wat afwachtend kijken, zit je bij het slot weer op het puntje van je stoel.

Ik heb de film met 3 sterren beoordeeld, ik had toch wat meer schrikeffecten willen zien of een wat heftiger slot.

De film is eerder spannend dan eng, er is ook een hele discussie geweest of we dit nou een horror of thriller moeten noemen. Horror betekent voor sommige mensen dat er veel bloed in zit en enge beesten of moordenaars oid. Rosemary's Baby is geen visuele horror maar eerder de angst van het idee dat er één of andere duivel is, en die je dan ook nog heeft verkracht. Op moviemeter kunnen ze denk ik ook beter bij genre thriller/mystery zetten, om de mensen die een bloedderige horrorfilm willen zien niet te misleiden.

aardige film, redelijk goed plot maar er is niet uitgehaald wat erin zou kunnen zitten naar mijn mening.

de "enge" momenten zouden sterker aangevet moeten worden zodat ze lekker aankomen bij de kijker en sowieso moet er van elk eng moment meer komen en minder geneuzel om de spanning op te bouwen.

1968. oke maar 5 jaar later is er een film gemaakt die ik ongeveer 5 keer zo eng acht(exorcist)

toch wel redelijk originele film

om zulk soort films te kunnen maken moet je of, heel gek of simpelweg geniaal wezen.

een aanrader voor mensen die een heerlijk mysterieuze film willen zien.

De overtreffende trap van Repulsion.

Ik wilde Rosemary's Baby al een tijdje zien, maar na het zien van de trailer was ik een beetje teleurgesteld. Het zag er allemaal niet zo indrukwekkend uit.

Uiteindelijk toch geprobeerd, gelukkig maar. Een erg sterke en beklemmende film, waar Polanski beroemd om is geworden. Veel elementen uit Repulsion zijn aanwezig (onheilspellende muziek, mooi camerawerk), maar net ietsje verbeterd.

Vooral het eerste uur van de film is erg sterk. Er valt zowel van het camerawerk als het verhaal te genieten. Alleen de acteurs laten in sommige scènes wat steekjes vallen, maar over het algemeen stoorde ik me niet aan het acteerwerk.

Maar op de helft verliest de film wat tempo en gaat het allemaal wat te lang duren. Ruim een uur gaat de film nog door alleen ik verloor langzaam maar zeker interesse, tot de mooie finale.

Een erg mooie film, alleen is het tweede gedeelte veel minder goed. Nog steeds 4* echter, algemeen genomen is de film erg sterk.

Ik had niet al te hoge verwachtingen van deze film en dat kwam onder andere door de leeftijd. Maar na een half uurtje kwam ik tot de conclusie dat ik het best wel een spannende film vond. Met name die droom die geen droom is is een behoorlijke spannende en voor die tijd zelfs een beetje lugubere scene. Vanaf dat moment werd ik als het ware helemaal in de film gezogen en begon hem steeds beter te vinden.

Toen kwam het plot en dat stelde mij zwaar teleur. Zo'n goede film met behoorlijk wat spannende scenes en dan zo'n slap goedkoop plot? Misschien komt het doordat ik the Omen eerder had gezien.

Maar ik heb het over de laatste tien minuten, voor de rest vond ik de film geweldig.

Een voldoende 3,5

Ik heb deze film net gekeken en zat op het puntje van mijn stoel na het eerste uur, hij was erg spannend ik wou hem vijf sterren geven maar kwam door het slappe eind maar bij drie sterren omdat ik de rest van de film geweldig vond. Ik hoopte zo dat ze die baby neer zou gaan steken maar helaas ze wiegt hem alleen dom op het laatst. Dit is de eerste keer dat ik een remake zou goedkeuren. Met dan hopelijk zo''n einde als ik in gedachte had. Ik denk dat het dan veel meer zou kloppen en dan was het, het waard om de hele film te kijken tot het einde nu was het meer alsof je voor de gek gehoude werd.. jammer. Maar nog steeds *** sterren en hopen op ooit een remake die een beter einde maakt.

Het einde is juist briljant! Polanski kon het inderdaad op safe spelen door er één of ander sensationeel einde tegenaan te smijten (lord knows dat de man wel een gevoel heeft voor gruwel), maar hij opteert in plaats daarvan voor een zeer uniek slot. Hoe Rosemary op het eind zich haast neerlegt bij het idee toch voor het kind te gaan zorgen, heeft iets zeer bizar en tragisch.

Maar inderdaad, als ze dit zouden remaken, was er op het einde vast een confrontatie tussen Rosemary (vertolkt door één of andere MTV bimbo) en een soort demonisch CGI-monster.

Geniale en verassende film. Mooie jaren '60 sfeer. De film komt langzaam op gang, maar dat is nou eenmaal zo bij films uit deze tijd. Ergerde me hier niet aan want het was meeslepend genoeg. Geweldig goeie spanningopbouw, evenals de karakterverandering die Rosemary ondergaat. Van een schattig en enigzins naief meisje, naar een steeds meer paranoide wordende zwangere vrouw. Ik begrijp dat het einde voor velen misschien onbevredigend is, maar ik vind het ook wel weer wat hebben dat je als kijken tot het einde in redelijk in het ongewis blijft over wat er nou precies gebeurd is met de baby.

Zeker aan te raden voor thriller/horror liefhebbers.

Tja, wat moet ik hier nu van zeggen. Deze film kende een uitstekende opbouw, heerlijke jarige zestig sfeer versterkt door de mooie dromerige soundtrack, maar - en nu komt het - een teleurstellend einde dat voor mij toch een anti-climax was. Ik had gedacht dat alles illusie was voortkomende uit het brein van Rosemary. Dat ze op een gegeven moment door haar paranoia haar imo volstrekt normale kind zou doden. Niet dus. Het blijkt dus dat ik mijzelf op het verkeerde been heb gezet. Verrassend is het einde van deze film dus wel, maar ik had het toch liever anders gehad.

3,5*

Dat zou inderdaad passen bij de tendens van Repulsion en The Tenant.

Het is of je een ferrari uit de jaren 60 vergelijkt met een ferrari van nu.

Het zijn beide ferrari's al rijdt de ferrari van nu een stuk beter.

Voor de jaren 60 waarschijnlijk een topfilm, voor nu............... Misschien de film nogmaals herzien.

Bleef met een dubbel gevoel achter, wat niet wil zeggen dat de film slecht was.

Tot herziening geef ik een 3.5*

Das een rare vergelijking, aangezien je het begrip film dan gelijkstelt aan een exacte wetenschap.

Ik ben het met de Ferrari-theorie eens. Auto's zijn ook een smaak apart, net zoals films.

Voor zijn tijd een spannende film, maar tegenwoordig kan je niet meer met zoiets aankomen. Toch heb ik genoten van de film.
Er gebeurt niet zo denderend veel, maar de spanning is er wel. Dat buurvrouwtje vond ik echter hoogst irritant, maar vanaf het boek begon de spanning toe te nemen, om vervolgens te eindigen in een verschrikkelijke anti-climax. Ik was teleurgesteld dat de hele film toewerkte naar een slot dat meer iets weghad van een zondagmiddag bij oma. Heel plotseling einde ook, opeens was er de aftiteling.

Pluspuntje vond ik ook de creepy la-la-la-laaa-la-muziek aan het begin en eind.

Mijn mening: misschien geen Ferrari uit 1960, meer een Jaguar uit die tijd.

Has the whole world gone crazy? mer1973 had het enkel over de capaciteiten van een auto. Zoiets wordt bijgevolg steeds beter, aangezien de technologie in de auto industrie evolueert. Maar zo stelselmatig werkt film toch helemaal niet?

Deze film is, net als The Tenant en Repulsion trouwens, een meesterlijke brok suspense. Welke films hebben de afgelopen jaren beter gepresteerd op vlak van spanning, bevreemding en paranoia? Ook het einde is verschrikkelijk sterk. Ik zou het bijna realistisch durven noemen, de manier waarop die sekte daar werd neergezet. Velen hoopten blijkbaar op één of ander sensationeel, bloederig slot. Best wel jammer dat subtiliteit niet geapprecieerd wordt.

Tsja, alsof films uit dit genre het van hun technische snufjes moeten hebben.. Mensen kijken kennelijk niet echt meer op de juiste manier naar een film, maar beschouwen alles als playstation 1-555.. jammer.

Ik vond dit een hele goede film, goed verhaal, goede opbouw en had nog geen eens door dat het 2 uur duurde. Leefde echt mee met Rosemary.

dat la-la-la-laaa-la-muziek in het begin daar kwam haast geen eind aan ..