Rosemary's Baby (1968)

Knappe film.
Mia Farrow doet 't erg goed, maar de overige acteurs leveren ook een goede prestatie.
Rosemary's Baby werkt veel met suggestie, ipv alles te laten zien. Dat komt de spanning ten goede.
Ik heb net de special features op de dvd bekeken. Roman Polanski heeft bewust het einde (en de rest van de film) open gelaten. De kijker heeft dus de keuze te geloven dat Rosemary gek is geworden of dat haar kind door satanisten is 'behekst'...

Leuk weetje: de titelsong (la la la) aan het begin en het einde van de film wordt gezongen door Mia Farrow zelf. De song heeft zelfs nog op nr. 11 in de Billboard lijst gestaan..

Uitgebreide samenvatting/beschouwing van deze film op link .

Nog een interessante pagina. Met stills uit de film: link.

Hm,
voorlopig nog even 3.5* omdat het toch niet de verontrustende film was die ik verwachtte.

Daarnaast was het einde anderzijds een anti-climax en suggereerde eerder acceptatie dan werkelijk een open eind.
Haar blik en de ritme van haar wiegen duiden naar mijn mening, duidelijk naar haar geaccepteerde moederschap.

Net als bij andere Levin verfilmingen word je aangetrokken door de mysterie en paranoïa eromheen om uiteindelijk de hoop van de hoofdfiguren te zien vervliegen in verslagenheid.

De conclusie ten faveure van de Satanisten is waarschijnlijk de schokkende variant, al zou een kindmoordende Rosemary tragischer zijn.
Dit zou naar mijn mening de thematiek van haar paranoïa en eenzaamheid dus hebben voortgezet tot het eind.

Het wordt sowieso wat vaker herzien, dus wie weet...

Brr, mooie hoes is dit.

Viel me toch een beetje tegen toen ik hem zag, verwachtingen lagen te hoog. Duurt wat te lang misschien.

Toch met momenten wel spannend en creepy, broeierig zonder ooit echt hand-voor-ogen eng te worden.

Een net niet film derhalve. 3*.

Meest opvallend zijn de reacties waar het acteerwerk geprezen wordt. Ook vooral dat het dezelfde mensen zijn die bij een film als Saw zo hard klagen over het slechte acteerwerk. Niet dat ik het acteerwerk in Saw ook maar enigszins wil verdedigen, maar dit is toch echt zeker zo slecht. Mia Farrow is echt compleet waardeloos in haar rol. Haar "domme naieve" rol speelt ze als een slecht geanimeerd Disney figuurtje. Haar man is al even ongeloofwaardig in z'n doen en laten. Vooral de scenes waar een compleet disrespect getoond wordt zijn hilarisch slecht gebracht.

Het eerste uur en nog wat is een compleet luchtig niemendalletje. Kijkt wel aardig weg, maar ik moest toch iets te vaak denken aan The Nanny. Komt uiteraard door die oma, die zeker dienst gedaan moet hebben als inspiratie. Er gebeurt echt geen flikker, behalve dan dat alles (pijnlijk langzaam) uitgespeld wordt. 50 jaar horrorfilms later zijn de meeste (blijkbaar niet, maar toch ) alle clichés wel zo beu dat het wat sneller ter zake mag komen.

Verbazend ook de mensen die deze film een "open einde" toebedelen. Ik heb geen moment (ook tijdens de film niet) getwijfeld over het verhaaltje. De climax is dan ook een complete anti-climax. Ik heb dan misschien ook een gerestaureerde (aangepaste ?) versie gezien, want het gezichtje van de baby wordt wel degelijk tussen één van de laatste scenes doorgemonteerd. Zou verklaren waarom nogal wat mensen iets hebben tegen snelle montage. Blijkbaar missen ze bij die films de helft van het beeldmateriaal.

Het eerste uur is alles behalve horror maar luchtig vermakelijk (behalve een nogal idiote droomscene). Hoe "spannender" de film hoort te worden, hoe slechter het wordt. Geen seconde eng, voorspelbaar en doorzichtig, flauw en voor een handjevol clichés onnoemelijk lang uitgesponnen.

Leuk voor mensen die alles v-o-o-r-g-e-s-p-e-l-d krijgen. In sommige boekjes heet dat ook subtiliteit, maar daar ben ik het totaal niet mee eens bij deze film. 1* voor het aardige eerste uur. Dat binnen de film totaal geen nut heeft. Veel heb je er dus niet aan.

De originele versie is zonder gezicht. Zeker weten. Kan me voorstellen dat met dat shot het einde een stuk minder is. Maar wat the One Ring zegt is ook waar; veel mensen dachten dat ze het gezicht van de baby zagen, terwijl dat niet zo was. Zal in dit geval wel niet zo zijn, maar toch. Over de rest van de film (heb helemaal geen zin het briljante eind te verdedigen);

Acteerwerk is geweldig. Farrow weet zo goed de juiste snaar te raken. Ik denk dat weinig mensen nu echt zeker wisten of ze paranoïde was of het juist had. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar goed je hebt ook een 50/50% kans. Ben benieuwd of zij hetzelfde kunnen bij Repulsion of the Tenant.
Die buren waren voortreffelijk. Creepy, zonder dat er echt een reden voor was. Gordon kreeg er dan ook terecht een oscar voor. Ze speelt Minnie niet; ze is haar. De uiterst charismatische Cassavetes is eigenlijk altijd goed en dit is voor mij zijn beste rol. Zijn personage is haast verontschuldigend gedurende de hele speelduur. Zijn enthousiasme voor zijn vak en zijn wispelturigheid vult ie perfect in. Wie zei er nou dat er geen chemie was tussen de hoofdrolspelers? I.i.g. klopt het. Dit als kritiek aanvoeren toont aan dat je de film wellicht nog eens moet zien.
Blackmer is ook geweldig. Een erg aardige man, maar wel creepy. Ongeevenaard.
Er is in de film hooguit een stijl van acteren te herkennen. Is anders en minder theatraal dan nu. Zal wel weer flauw zijn, maar het heeft te maken met gewenning (aan die stijl).

Verder heeft de film een voortreffelijke soundtrack die bijdraagt aan de geweldige sfeer. Goed gekozen en goed getimed.
De film heeft een heerlijk tempo, dat tegenwoordig natuurlijk bestempeld wordt als traag. Tja. Er wordt niet raar gezwiept met de camera om de kijker te verbluffen met cinematografische gekkigheid. Nee. er wordt tijd genomen om een verhaal te vertellen en om je te kunnen inleven in Rosemary en haar nieuwe wereld. Toch heeft de film veel sterke scènes die het trage tempo doen vergeten. Het is geen slasher, monsterfilm of andere typische (sub)genre horrorfilm, wat mensen wellicht verwachten als ze op de achterkant van de dvd-hoes kijken. Het is eigenlijk nauwelijks een horrorfilm. Elke andere soortgelijke film zou het predikaat ‘thriller’ krijgen. Misschien is deze film daar wel te eng voor. Behalve voor de onverschrokken jaren ’90/ ’00 kijker dan. Niet zo gek met een (ongetwijfeld) sceptische blik (‘probeer mij maar eens bang te maken!’) naar je computerbeeldschermpje.

Verdere kritiek? Ik las iets over clichés? Welke film of welk boek (behalve het boek waarop dit gebaseerd is dan) dat eerder was, heeft ooit dit thema behandeld? Welke aspecten, subplotjes waren al cliché? Of gaat het hier om de bemoeizuchtige buren? Tja, dit wordt met opzet dik aangezet. Het gaat er dan ook om dat de kijker denkt zijn die buren nu echt zo erg, of is hier meer aan de hand? Bewust karikaturaal neergezet. Of mag bdat niet bij een ‘serieuze’ film?

Typisch zo’n film die je onder goede omstandigheden moet kijken, maar er zullen best mensen zijn die vinden dat je onder alle omstandigheden een film goed moet kunnen vinden. Ik zal in het midden laten wie gelijk heeft. Nog steeds een van mijn favoriete 20 films.

Best wel een saaie film.

Vooral het begin was echt niet boeiend, ik moest echt moeite doen om te blijven kijken.

Halverwege werd de film wel beter, en ook iets spannender, maar over het algemeen vond ik er weinig aan.

De personages spraken mij niet aan, en had weinig met het verhaal.

2,5*

De film die Roman Polanksi's talent misschien wel het best tot uitdrukking bracht. 'Mother of all horror movies'.... maar dan zonder de 'gore' die erna en zeker tegenwoordig de toeschouwer op het puntje van de stoel moet brengen. Goed verhaal. Verschrikkelijk goed geacteerd (kun je iemand anders dan Mia Farrow in de rol van Rosemary voorstellen?). Ruth Gordon, jaja.... de moeder van Clint Eastwood (als Philo Beddoe) in 'Every Which Way But Lose', kreeg een Oscar voor haar prestaties.

Merkwaardige mix van horror en toch ook humor.... En charmant door het tijdsbeeld. Tweede helft 60-er jaren. Mia Farrow was dacht ik net getrouwd met Frank Sinatra (of stond op het punt...). Appartement dat het jonge stel in de fim betrok is in het prachtige Dakota Building, waar o.a. John Lennon woonde. Nu volslagen onbetaalbaar. Let op het relatief kleine rolletje van Charles Grodin als dokter die Rosemary door verwees naar Ralph Bellamy, zeg maar de 'griezeldokter'. Dezelfde acteur die heerlijk sparde met De Niro in 'Midnight Run'.

Op zich wel een aardige horror, al kon ik er maar voor mijn gevoel maar niet in komen. De sfeer is me nog wel bijgebleven, die was zeer goed neergezet.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

Het enige wat me (voor de film) fascineerde was de muziek, die in je hoofd blijft hangen. Mooie melodie, vind ik.
Ik wilde dan ook erg graag de film zien.

Jammer genoeg viel het een beetje tegen.
Beetje saaie karakters, behoorlijk voorspelbaar verhaal al vanaf het begin, en het werd nergens echt eng.
Vond de zwarte wieg best wel lachwekkend eigenlijk. Hetzelfde geldt voor de kast (waar vanaf het begin al duidelijk was dat daar natuurlijk een geheime doorgang in zat.

Ik had echt verwacht dat me dit wel zou laten huiveren of laten fascineren, viel dus erg tegen toen dat allemaal niet gebeurde.

2*

goed, genoeg:

Als filmliefhebber, wil je je toch eens gaan verdiepen in klassiekers. Even terug al Third Man en nu kwam ik dit eens tegen.
Ninth Gate ben ik altijd erg over te spreken, maargoed dit schijnt wel een buitenbeentje te zijn in het ouvre van de man. Niet zozeer thematisch, maar wel qua stijl.
Erg benieuwd was ik wel. De mensen die ik over de film sprak, waren er toch zeer over te spreken, dus enigzins verwachting had ik wel.

Het acteerwerk, oom maar mee te beginnen. Dit is natuurlijk wat verouderd, tsja.
Over het algemeen vond ik het nog zat meevallen. Verre van slecht, BEHALVE de persoon waar het allemaal om draaide, Rosemary. Vaak leek het net een standbeeld, waar op de momenten dat ze angst zo moeten uitstralen, ze nog niet verder kwam dan een enigzins verbaasde blik. Komisch was het wel, maar dat was gelof ik niet de bedoeling.
Als zo'n persoon de film moet draaien (in ieder geval de belangrijke scenes), is daar ook de kracht en uitstraling voor nodig. Die mistte ik volledig.

OP het moment dat je het hoofdpersonage niet voelt, doet dat gelijk heel veel voor de sfeer. Die was er naar mijn mening dus ook haast niet. Ik voelde nergens mee, zat nooit in spanning en leefde nooit toe naar de volgende scene. Het verhaal interesseerde me ook niet zo meer, terwijl dat nog best aardig in elkaar zat, denk ik.

Qua sfeer kan op visueel vlak, dan nog een hoop goedmakerij gedaan worden (voor mij dan), maar ik kom niet verder dan de sleutelgat scene , die ik dan wel weer gelijk heel sterk vond.
De soundtrack is herhalend, inmiddels overbekend, werkt ook vast uitstekend als sfeermaker als je de sfeer voelt, maargoed...

Ja, wat moet ik hiermee. Ik kon hier wel echt weinig mee. Vond het ook serieus slecht.
Helaas denk ik dat die 0,5* niet gelogen was dus.

edit: nee dat kan ik niet maken, het verhaal had het in zich om meer te zijn + die ene scene. 1*

Goed en uniek opgebouwd (horror) verhaal. Het begin moet aanvoelen als een soap opera, en dat is 't dan ook. Overigens niet storend, want Farrow en Cassavetes zijn een goed stel om naar te kijken.

De droomscene is heerlijk verontrustend, en luidt daarmee ook 't begin aan van een erg beangstigend tweede deel. Of Rosemary nou gewoon gek wordt, of dat ze echt de duivel in zich heeft wordt goed uitgespeeld. Vooral Rosermary's mentale conditie zie je steeds verder achtergaan, en wordt door Farrow erg goed neergezet.

Rest nog de heerlijk duistere conclusie die niks laat zijn, en toch alles in zich heeft. - Hier moet nou eens een les uit geleerd worden.

Puik werkje van Polanski.

Vind het moeilijk dit als Horror te zien. Rosemary's Baby is macaber, grauw en beangstigend, maar echte horror wil ik het toch niet noemen.

De film is heerlijk onduidelijk, en laat je continu op twee gedachten hinken. Mag wat vlotter beginnen, maar verder valt er niet zo gek veel aan te merken.

4*

Oud maar mooi.

Al heeft e.e.a. niet geheel de tand des tijds doorstaan, deze klassieker behoudt zijn status. Op de droomsequences en enig schmieren van Farrow na blijft dit een goede, sfeervolle en spannende film. Het nadeel van een blauwdruk is dat het déjà vu-gevoel je soms bekruipt. Een typisch gevalletje van Abraham en de mosterd. Deze mosterd smaakt i.i.g. prima.

Zeer goed.

Deze film moest ik nog eens zien aangezien ik liefhebber ben van occulte zaken in een film.

De film viel me erg mee en deels ook tegen. Mijn grootste kritiek is dat de film ruim 2 uur duurt en eigenlijk een kleine anderhalf uur redelijk saai is op wat momentjes na. Dat anderhalf uur lijkt wel een vreselijke lange intro waarbij je maar heel soms het idee krijgt dat deze film over het occulte gaat. Af en toe komt er wat in beeld zoals met de kruidenketting en het moment van de verwekking maar ik vond het wel karig. Ik zat anderhalf uur naar 2 redelijk vervelende buren en een oninteressant stelletje te kijken.

Later in de film wordt het gelukkig een stuk boeiender als Rosemary over een eventuele samenzwering begint na te denken. Op dat moment ga je ook steeds meer nadenken of het nu echt is of dat zij gek aan het worden is. Altijd interessant, psychologische angst. Maar helaas vond ik de film nergens eng worden. Hij was interessant, maar zeker niet eng. Ik snap ook niet dat velen dit nou beangstigend vonden. Het einde geeft aan dat de kijker zelf kan bepalen wat er nu exact is gebeurd en gaat gebeuren maar gezien alle signalen geloof ik wel dat haar angst echt is. Trouwens wat ik me ook afvraag..hoe kan het dat Rosemary zon groot deel van 't appartement niet kent dat ze een grote gang met een hoop kamers nooit gezien heeft? Zoiets mis je niet lijkt me. Ook stupide dat ze juist iedereen daar samen laten komen, net achter Rosemary's woning die eigenlijk van niks mag weten. De hint daar naar toe was nogal duidelijk gegeven in 't begin van de film met de makelaar in de woning die een kast zag staan waar hij niet hoorde en die hij met Guy ging verschuiven.

Wel vond ik het acteerwerk prima. Zeker Rosemary kwam overtuigend over. Ook haar man, de buren en de dokter(s) deden het prima in hun rol, al vond ik dus niet elke rol even super.
Alleen de muziek...wat een crappy, cheesy theme zeg. Zal wel hip geweest zijn in 1968 maar het kwam op mij erg goedkoop over.

Kortom, interessante film die veel aan je verbeelding over laat maar het is niet de beangstigende topper geworden waar ik eigenlijk op hoopte.

3,5*

Geweldige film, ik ben totaal niet In To The Horror, dus was wel blij dat het niet de film is geworden waar ik op had gerekend. Het gaat vooral om het uiterst sterke en diepe verhaal. Ik snap best dat er mensen zijn die het begin niks aan vonden, maar ook daar zitten al veel verwijzingen in voor later in de film, en ik vond het dus wel erg interessant. De opbouw was rustig maar wel heel sterk. Dit soort complot films vind ik altijd wel wat hebben, en het is echt heel goed uitgewerkt. Eng vond ik het niet super, alleen het einde was wel wat creepy. De theme is ook goed, cheepy maar wel sterk. De droomscenes waren ook erg goed.

De cast is ook uitstekend. Natuurlijk Mia Farrow, zij paste met name door haar nogal aparte verschijning erg goed bij deze rol. Ook de rest van de cast is erg goed, vooral haar man en de buren.

4.5*

Prima film van Polanski, alhoewel ik het gruwel-gehalte best mee vond vallen. Ik had waarschijnlijk ten onrechte iets meer daar van verwacht.

Fantastische film!

Wat een ontzettend goede film is dit zeg. Sfeervol, spannend en het zit psychologisch ook erg goed in elkaar. Het eerste gedeelte is puur bedoeld om kennis te maken met Rosemary, haar man Guy en de steeds opdringeriger wordende buren. De spanning wordt hier heel langzaam opgebouwd, met de droomscene als absoluut hoogtepunt. Hoever is Rosemary heen op dat moment, dacht ik. Is het allemaal droom, allemaal echt of slechts gedeeltelijk? Naarmate de film vordert draait dan ook alles om de vraag of Rosemary langzaam gek aan het worden is, of dat de mensen om haar heen toch anders zijn dan ze zich voordoen.

Uiteindelijk resulteert het allemaal in een spannende, macabere afloop en daarbij bewijst deze film maar weer eens dat het niet eens allemaal zo bloederig hoeft te zijn om echt spannend over te komen. Verder heeft de film een aardige onsteunend muziekje en is het acteerwerk van Farrow en zeker ook de buren erg sterk. Alleen Cassavetes kwam af en toe wat minder sterk over.

Een erg sterke film dus en de beste van Polansky, die ik tot nu toe zag. Wel een grappig foutje zat er in de film trouwens. Guy doet boven de telefoon in het stopcontact en Farrow kan gelijk met iemand praten, zonder dat de telefoon over hoeft te gaan, maar dat is dus eerder grappig dan storend. Topfilm dus van Polansky!

4,5*

Als er ooit een rol was die voor Mia Farrow geschreven was, dan zou het Rosemary's Baby zijn geweest! Wat een fantastische prestatie zet die vrouw hier neer als geteisterde, zwangere vrouw. Bovendien speelt John Cassavetes de echtgenoot en dat is sowieso al een held, vanwege zijn werk als regisseur. John Cassavetes is zo'n integer en innemend persoon dat je aan die ogen en dat lachje kunt zien dat er veel schuil gaat achter die ogen.

Enfin, de film! Roman Polanski op zijn best, prachtige sfeer, een onverwacht einde, een spannend verhaal. Het zit er allemaal in. Door de film heen, is het ook steeds erg onzeker hoe de afloop gaat zien. Je voelt absoluut niet aanvoelen welke kant het kwartje zal gaan voelen. Zeer spannend allemaal!

Prachtige film. Wel wat anders dan verwacht, maar daardoor zeker niet minder. Fascinerend werkje van Polanski die met de tijd alleen maar beter gewaardeerd zal worden denk ik.

Ik hoor nogal gemengde reacties over de acteerprestaties, deze vond ik meer dan goed. Geweldige prestatie vooral van Farrow ook. De locatie - vooral het appartement waar de film zich afspeelt - werkt uitstekend en zorgt voor een sterke sfeer. Mooi dat veel scénes niet helemaal uitgelegd worden, maar dat Polanski vooral de kijker laat suggereren hoe het allemaal zit. Veel mysterie. De droomscéne dat Rosemary behekst wordt is (naast het einde) een absoluut hoogtepunt, prachtig, spannend en eng gedaan. Hierna wordt het alsmaar mysterieuzer.

Zo begin je je verschillende dingen af te vragen, waardoor de film voor mij absoluut geen moment saai werd. Wordt Rosemary nou gek? zit haar man (samen met haar buren) in hetzelfde schuitje? Daarnaast heb je nog die dokter en het gewichtsverlies etc. etc. Prachtige dingen om over na te denken, terwijl de film rustig doorgaat en op een geweldige manier naar een meesterlijke climax toeklimt. ''What have you done to his eyes, you maniacs!'' En wat gebeurt er nu? Dat mag je als kijker zelf bepalen. Heerlijk om daar verschillende interpretaties op los te laten.

Uitstekende film van Polanski dus. Hoe meer ik hier over nadenk, hoe meer zin ik heb om deze nu al te verhogen, maar dat moet herziening maar uitwijzen. Voor nu een dikke 4 sterren.

Blijft een goede thrillerklassieker. De film neemt rustig de tijd om te laten zien door welke stadia Rosemary gaat, hoe de omgang met de buren verloopt en hoe Guy steeds meer verandert in een op carriere-gerichte man die niets om zijn vrouw geeft. Mooie opbouw van verhaal en karakters. Niet eng, wel beklemmend, met een prachtige jaren '60 sfeer en acteerwerk en een bij vlagen bijna gekmakende soundtrack.

Klein minpunt vind ik dat er iets meer twijfel gezaaid had mogen worden: wordt Rosemary zelf gek, of zijn de duivelse sekte en bezwangering echt? De film geeft m.i. teveel aanwijzingen voor dat laatste en heeft teveel 'toevalligheden' om je echt in verwarring te brengen.
Was wel raar dat Rosemary, op het moment dat ze niemand meer vertrouwde, toch haar vermoeden aan Dr. Sapirstein vertelde, terwijl ze wist dat haar buren haar met hem in contact hadden gebracht en omdat ze hem al niet meer vertrouwde.

Pfff, da's nou al de tweede film in 2 dagen die me vréselijk tegen valt En dat terwijl ik juist in zo'n goede stemming ben de laatste tijd!

Ik vond het maar traag en saai, ik zat maar tevergeefs te wachten totdat alles eindelijk eens op gang zou komen. Het was één grote, ellenlange aanloop naar... helemaal niets!! Pas op het allerlaatst werd de spanning een beetje opgebouwd en werd alles een beetje spannend en creepy, maar het eindigt weer met een enorme anticlimax. What the heck??!!

Het acteerwerk was best aardig, vooral Mia Farrow die als Rosemary steeds angstiger maar ook vechtlustiger wordt. Ook visueel ademt het een zekere kwaliteit, en de "droom"scène in het begin ("This is no dream, this is really happening!") vond ik wel degelijk erg freaky en beklemmend.

Maar verder wisten zowel het verhaal als de hele sfeer (of het gebrek daaraan) mij totáál niet te pakken en de film werd daardoor een zeldzaam saaie, lange zit. En ook het einde vond ik veel te "clean" gebracht. Ze stapt dus ineens die "worst nightmare" binnen, het wereldje dat ze langzaamaan steeds meer begon te vrezen. Maar de hele setting, belichting en sfeer is meer die van een saai verplicht verjaardagsfeestje!

De film hád nog freaky kunnen zijn als voor de kijker meer in het midden gelaten zou zijn of Rosemary gewoon onterecht van alles in haar hoofd aan het halen was, of dat ze écht op het spoor van een vreselijke, duivelse conspiracy was. Deze twijfel aan jezelf en de bijbehorende doodsangst, die iedereen zich zou kunnen voorstellen, hád het beklemmend kunnen maken. Maar ik vond alle aanwijzingen en ontwikkelingen echt tóó obvious waardoor het maar een cleane vertelling werd.

Echt jammer, en meer dan 2* kan ik er helaas niet aan kwijt.

(en ik vind dat ik nou wel weer eens een pósitieve verrassing verdiend heb )

Tweede kijkbeurt? Die is voor mij absoluut onnodig, ook al zou ik dit meesterwerkje best nog eens willen zien !

Vijf films moesten we bekijken voor filmgeschiedenis. Mijn docent wilde ons Bronyenosyets Potyomkin niet aandoen dus moesten we zelf een alternatief zoeken. We moesten allemaal een Top-5lijstje inleveren waaruit we een gezamenlijke Top-5 zouden maken. Te weinig participanten dwongen me om mijn eigen samengestelde waslijst met mogelijke films met het uiterlijke uitbrengstjaar 1980 aan hem te presenteren en daaruit koos hij Rosemary's Baby, mede vanwege het feit dat Polanski toen -zo rond afgelopen september/oktober- volop in het nieuws was.

En daarvoor ben ik hem erg dankbaar! Van Polanski ken ik er wel een paar en daarom was ik ook benieuwd naar zijn vroegere werk. Ik had al eens een stukje van de film gezien maar daar wist ik toen niet echt raad mee.

Nou! Tjonge! Ik had niet verwacht dat ik zo enthousiast zou zijn over de film; wellicht dat ik het tof zou vinden deze te hebben aanschouwd maar echt! Wat heeft deze prent mijn verwachtingen overtroffen!

Het begint al met zo'n lekker sinister sfeertje. De shots van hoog af van de stad en het gebouw waar het verhaal zich grotendeels afspeelt. Die kinderlijke zang! Heel lieflijk natuurlijk. Maar het klonk mij al meteen in de oren als de stem van een prachtig meisje dat in een toren was opgesloten en haar dagen spendeerde met zingen in de, zoals ze nu wel wist, ijdele hoop dat ze zou worden bevrijd. Een ballade van hoop en hopeloosheid. Het zette meteen de toon, heerlijk!

Dan het naïeve stel dat net hun eerste woning betrekt. Niks ongewoons aan, afgezien van de vreemde verhalen die de ronde doen over de vorige bewoonster van het appartement en de sinistere occulte figuur die het gebouw eveneens zijn woonplaats noemde. Ontmoetingen met nieuwe buren, omwonenden en een ouwe vriend en een nieuwe dokter. De bemoeizuchtigheid van de buren, evenals hun beperkte emoties bij het overlijden van het meisje dat ze van inwoning voorzagen maken hen natuurlijk direct verdacht. Maar deze verdachtmakingen van hun eventuele betrokkenheid bij een sinister plot worden heen en weer geschommeld tijdens de film.

Want naarmate Rosemary zich steeds meer beklemd en onveilig voelt dankzij de mensen om haar heen, evenals vreemde toevalligheden, verdwijningen, sterfgevallen, toespelingen en dergelijke werd ik net zo paranoïde als de heldin van de film zelf. Sterker nog, ik dacht evenals sommige personages dat ze inderdaad gek geworden was en dat de film met iets stoms zou eindigen als ''t Was maar een droom!' Dat bleek gelukkig niet te kloppen.

Overigens, het gedeelte waarin Rosemary's Baby me echt helemaal meekreeg was de perfect geconstrueerde droomscène! De onlogische dingen die in dromen juist volkomen normaal lijken worden hier perfect in beeld gebracht. Het is daarom ook één van de beste droomscènes die ik ken!

Goed terug naar de paranoïde staat van Rosemary. Ziet ze nou spoken of niet? Telkens als je denkt dat de vraag beantwoord is, duikt deze opnieuw op, wat de film tot het einde toe spannend maakt. Spannend is deze zelfs op momenten dat een ontdekking wordt gedaan die je als kijker misschien al een tijdje duidelijk is. Zoals het feit dat Roman Castevet een anagram is van Steven Marcato; op het moment dat de letters van die naam in beeld komen zit er zo'n onheilspellend muziekje achter, mijn haren gingen er recht van overeind staan! En ik wist al wat ze zou gaan ontdekken! Hoe meesterlijk als het je dan toch nog zo weet te grijpen!

Het einde was een beetje... raar. In de zin dat zo'n beetje de hele rest van de nog levende personages naast Rosemary kakelende Duivelsaanbidders was, dat voelde aanvankelijk zelfs een beetje goedkoop aan. Maar dat viel allemaal nogal weg. Het feit dat we de monsterlijke baby niet te zien krijgen voelt aanvankelijk ook onbevredigend maar daar ontstaat later alleen maar begrip voor, in mijn geval althans. En het definitieve slot moest ook een moment op mij inwerken maar is eigenlijk ook gewoon geniaal; Rosemary verlegt het dekentje van haar zoontje en wiegt hem. De zoon van Satan, zeker, maar ook het kind waarnaar ze zo verlangde. En dan speelt dat liedje weer als de camera ons naar buiten bonjourt en mee terugneemt naar de lucht waarin de film begon. Die muziek, die stem! Het opgesloten meisje in haar hopeloze situatie! WOW!!! Dat maakte het helemaal af!

Ik weet niet hoe groot de erkenning is die Rosemary's Baby krijgt; het is sowieso geen heel erg onbekende titel. Hoe dan ook wel iets dat als huiswerk voor een vak als filmgeschiedenis gezien mag worden !

Deze film even inlaten zinken nadat ik deze gister avond eindelijk eens heb bekeken.

Vond de film niet een echte thriller, grotendeels is het meer een drama met mysterieuze kanten.

Toch bleef ik heel de film kijken met mijn volle aandacht, de film bouwt op een redelijk rustig tempo op, waardoor je als kijker rustig te tijd kan nemen de personages te leren kennen, en uit te stippelen wat er allemaal mogelijk of niet mogelijk zou kunnen zijn.

Het einde is verre van voorspelbaar, maar ook vrij simpel, zelf denk ik dat dit allemaal weer goedkomt bij een 2de kijkbeurt, maar toch blijf ik met gemengde gevoelens zitten op het einde..

Voor nu hou ik het op een goede 4 sterren, over paar maandjes nog maar eens opzetten en mijn stem misschien nog herzien

Rosemary's Baby. Goede film met fantastische acteerprestaties en een bijna perfecte opbouw en spanningsboog.

Roman Polanski heeft het beroemde boek van Ira Levin goed weten te verfilmen, helaas is het geen meesterwerk geworden. Het boek overstijgt de film, wat vaker het geval is, maar dat zegt meer over de kwaliteit van het boek dan de film.
Een klassieker noem ik het wel. Een klassieker, maar geen meesterwerk.

Er was een hele sterke cast aanwezig en ze maakten veel beloftes waar. Alom uitstekende prestaties van uitstekende acteurs. Met name vrouwe Farrow natuurlijk, die voor haar rol terecht in de prijzen viel en min of meer doorbrak.
Naast de cast vond ik vooral de opbouw van de film formidabel. Het begon lekker traag, wat ik zelden als minpunt zie, (vooral niet in RB) om vervolgens tot een zinderende, heerlijk duistere climax te komen. Gaandeweg de film werd ik steeds benieuwder en tegen het eind zat ik op het puntje van mijn stoel (lees: liggen op de bank)
Geweldige opbouw! In dat opzicht vind ik dat Polanski het hier beter heeft gedaan dan bij The Pianist.
Verder was de soundtrack goed ondersteunend en zeker een vermelding waard. Vooral dat slaapliedjes-achtige-deuntje dat op het begin en eind klinkt.

Een 3,5 voor nu.

Geniale en verassende film. Mooie jaren '60 sfeer. De film komt langzaam op gang, maar dat is nou eenmaal zo bij films uit deze tijd. Ergerde me hier niet aan want het was meeslepend genoeg. Geweldig goeie spanningopbouw, evenals de karakterverandering die Rosemary ondergaat. Van een schattig en enigzins naief meisje, naar een steeds meer paranoide wordende zwangere vrouw. Ik begrijp dat het einde voor velen misschien onbevredigend is, maar ik vind het ook wel weer wat hebben dat je als kijken tot het einde in redelijk in het ongewis blijft over wat er nou precies gebeurd is met de baby.

Zeker aan te raden voor thriller/horror liefhebbers.

Aardig, maar ik had er veel meer van verwacht. Sowieso wil ik het geen horror noemen want vrijwel alle genre kenmerken ontbreken hier. Drama en thriller zijn de aanduidingen die in me opkomen na het zien van deze klassieker.

Rosemary's Baby heeft een enorm langzaam tempo dat echter wel wordt voorzien van een onderhuidse spanning. Zo zijn de buren wel heel erg opdringerig, iets wat Rosemary duidelijk niet bevalt. Ondertussen ziet zij haar pasgetrouwde man steeds meer naar haar nieuwe buren toetrekken. Dit heeft ongeveer zo'n anderhalf uur nodig om zich te laten vertellen en dan gaat het voornamelijk over dokters, de baby, gezondheid en kleine ruzietjes. Wanneer de buren weer eens in beeld komen let je natuurlijk als kijker op verdacht gedrag maar zenuwslopend wordt het nooit. De mooie Farrow acteerde soms aardig, maar af en toe ook irritant als naïeveling. Cassavetes vond ik weer helemaal niks.

De nachtmerriebeelden van Rosemary waren erg goed en dit kan eventueel het horrorlabel dragen, maar dat zijn slechts enkele minuten. Het einde vond ik dan wel goed gedaan, iets waar lang niet iedereen het over eens is. Een film en einde waar je over kan speculeren, maar dat laat ik graag aan anderen over.

Jammer dat als je de plot al kent voor de film dat er niks meer van de hele film overblijft.

Behalve dan de Memorabel/surrealistische droom moment en natuurlijk het einde wat machtig sterk is

Ik kan mede door die ervaring mensen afraden om op bol.com of achter op de dvd hoes te lezen !

Onverwacht toch nog een meevaller, omdat ik eigenlijk hetzelfde vreesde als bij the Exorcist. Een zwaar overgewaardeerde film.

Dat valt dus enigzins mee, al vind ik het geen absolute topper. Daarvoor vind ik het verloop van het verhaal gewoon niet verrassend genoeg. De vele hintjes en dergelijke zie je anno 2011 al mijlenver aankomen.

Toch is de film prima te pruimen, de spanning is goed aanwezig en is soms om te snijden. Het steeds opdringeriger worden van de buren en de steeds vreemdere gedragingen van iedereen rondom het personage van Farrow wordt interessant in beeld gebracht. Ook de rollen zelf zijn meer dan prima vertolkt, krijg oprecht de kriebels van die buren. Ook de muziek heeft ook een goede rol in de film en weet nog prima te overtuigen.

Goede psychologische thriller, maar anno 2011 niet meer heel origineel.

3,5*

Geweldige film waarin een jong koppel een appartement betrekt in een groot gebouw, en vrijwel direct vrienden maakt met hun oudere buren. Een mysterieus verhaal met een voortdurend onheilspellende en paranoïde toon. Een sterke en gedoseerde opbouw houden het geheel geloofwaardig. Het acteerwerk helpt hier ook aan bij, want de gehele cast is uitmuntend. Deze subtiele horrorfilm heeft na 40 jaar nog niks aan kracht ingeboet.

Als horror fan deze ook maar eens gekeken.

Op velen verzoek de spoiler op bol.com niet gelezen en daar ben ik naderhand erg blij mee bedankt allemaal! Tja het is me dan toch gelukt een oud horrorwerkje te vinden waar ze mij enthousiast over konden maken.

De film begin erg traag en komt traag op gang. Ik had de eerste 100 pagina's van het boek al gelezen toen ik aan de film begon en dus wist ik al wat er ging komen. Ik wist nog niks van de hele questie met de buren af. De spanning loopt steeds hoger op en ik was blij dat ik de filmbeschrijving hierboven niet gelezen had. Dat vind ik toch ook een behoorlijke spoiler hoor! Je weet dat er iets staat te gebeuren alleen hebt geen idee wat. Ik leefde ontzettend mee met de hoofdrolspeelster ook al is het een vrouw. Tegen het einde toe wordt de film echt eng. Rosemary begint langzaam door te draaien en zelf was ik er ook behoorlijk van onder de indruk.

Acteerwerk is erg goed. De buurvrouw had een iets minder fors gezicht mogen hebben alleen vooral Rosemary's acteerwerk in het 2de deel was fenomenaal te noemen.

Dan die baby op het eind , eindelijk kan ik niks zeggen over de graphics wat een opluchting dat ze hem niet lieten zien. Je kunt in die tijd geen goed uitziende baby in elkaar zetten en dat heeft Polanski goed aangevoeld.

Ik vind dat trouwens in tegenstelling tot vele wèl echt horror. Misschien niet qua gore maar door het psychologische deel. Dit is waar de horror op moet steunen en niet op de effecten. Black swan vind ik vanuit dat opzicht toch ook behoorlijk horror.

een van de betere horrors die ik heb gezien, bijna maximale beoordeling.

4.5*