Rosemary's Baby (1968)

Polanksi is de koning van de psychologische horror/thriller. Hoewel dit absoluut niet van het kaliber Repulsion of Locataire is, is het wel weer een fijne thriller. Duurt geen minuut te lang, hoewel sommige stukjes in het midden bijzonder niet-boeiend zijn. Sowieso heb ik een hekel aan hysterische vrouwen in een film en deze spande wel de kroon. Heel moeilijk om dan sympathie op te wekken. Heel erg luchtig en de spannende momenten zijn schaars, vandaar dat het psychologische spelletje niet werkt. Net zodra je er inkomt, raak je er weer uit. Het sterke einde werd jammer genoeg ook niet bekroond met een grande finale. Ik vond het maar een zwak einde.

Na het zeer tegenvallende Pianist en Chinatown en het aardige, maar niet denderende Repulsion moet ik concluderen dat hij wellicht mijn regisseur gewoon niet is. Hopelijk kom ik nog wat films tegen als Locataire.

Omdat deze in heel wat lijsten erg hoog staat met wat argwanen toch maar eens bekeken. Enerzijds met grote verwachtingen, maar anderzijds ook met de vrees dat die "klassiekers" soms ferm tegenvallen, maar dat heeft deze absoluut NIET gedaan.

De film wist me eigenlijk te boeien van begin tot einde (en de film duurt toch zo'n 2u15min). In het eerste deel leer je de personages kennen en dan wanneer het koppel zwanger is, is het dan meeleven met Rosemary.

Er zaten wel enkele vreemde scènes in (waar ze dagdroomt en dan de bevruchting), maar gelukkig bleef dit minimaal, zodat het toch allemaal redelijk realistisch overkomt.

Het einde vond 'k erg geslaagd net als de rest van de film eigenlijk. Ook de cast deed het erg goed. Erg overtuigend gespeeld ook door het hoofdpersonage.

Eindelijk een klassieker die ondanks de leeftijd (de film is van '68) nog steeds de moeite waard is om te bekijken.

Ik met hoge verwachtingen deze film gaan kijken. Psycho en Texas Chainsaw Massacre bewezen dat ze nooit afgestompt werden en dat je na ruim 40-50 jaar echt wat tijd nodig hebt om het te verwerken of dat ze nog steeds jou de rillingen op je rug geven. Ik denken dat Rosemary's Baby ook in dat straatje zou liggen: HELEMAAL NIET!!!

Zoals gezegd, met hoge verwachtingen gekeken, maar dit viel toch echt behoorlijk tegen. Letterlijk gebeurd er de eerste 5 kwartier echt helemaal geen ene reet en blijft de film maar doorratelen over het huis, tuin en keukenleventje van Guy en Rosemary. Na ruim een uur is Rosemary dan eindelijk een keer zwanger (die nachtmerrie vond ik nog wel ok) en denk je dat er een keer vaart in komt, nee hoor. In plaats van dat het spannend word, weet dat overtollige gelul en die tergende langzame uitwerking je alleen maar te laten wachten en weet de film je maar nergens te raken of te facineren. Het lijkt soms wel alsof de film voor echt elk moment wel 20 minuten nodig heeft om dat ene moment uit te werken wat ook de hele film meteen doet verpesten. De dingen die verrassend hadden moeten zijn en die je niet meteen zag aankomen weten je allang al niet meer te pakken. Ook het acteerwerk vond ik vaak zwaar overdreven en Mia Farrow komt meer over als een melodramaat in een theater tijdens een Shakespeare-voorstelling dan als een actrice en ook het acteerwerk van de rest vond ik weinig kwaliteit hebben. Dan denk je dat het einde je ook nog zal grijpen.... zelfs dat niet. Ik moest er eerder om lachen, dankzij het slordige manier van acteren van al die kennissen die een samenzwering bleken te hebben in een sekte in die geheime kamer met die baby (die je niet te zien krijgt overigens) Vooral bij dat stukje had ik gewoon het gevoel alsof ik naar een toneelstuk zat te kijken.

Echt teleurstellend. Niks hierin wist me te raken of te verbazen, ook niet op psychologisch vlak. Het verhaal mag voor die tijd nog wel goed zijn maar het is behoorlijk belabberd uitgewerkt en dat had ik echt niet verwacht van Polanski, die met Chinatown rond dezelfte tijd dan inene weer wel een film wist neer te zetten waarin alles prima liep. Het leek er wel op alsof Polanski haast had met deze film. Ik hoop dat The Tenant en Repulsion de pijn een beetje verzachten.

2,5* voor het toen nog originele verhaal.

Geweldige film. Een goede combinatie van acteerprestaties en ongekende spanning, al zou ik deze film niet echt als horror aan willen duiden, maar meer als psychologische thriller.

De introductie was in ieder geval geslaagd, al hadden ze hem prima wat kunnen inkorten. Je begint al sympathie te kweken voor het naïeve meisje Rosemary en haar (gebaseerd op eerste indruk) ietwat arrogante doch sympathieke echtgenoot. Ze gaan verhuizen en het leven lacht hen toe. Al vanaf dit punt, weet je al dat er een gameswitch gaat plaatsvinden. Zeker wanneer zij hun overburen ontmoeten. Zij zijn een bejaard echtpaar dat een meisje onderdak hebben gegeven. Er is nog niets gebeurd, maar het echtpaar doet zo aardig tegen Rosemary dat je al van te voren weet dat er iets niet goed is aan die lui, wat uiteindelijk ook zo blijkt te zijn. Meestal is dat een vorm van een slecht verhaal of te platte personages, maar ik denk dat Polanski dit zelf ook in de gaten had en juist op dat gevoel in ging spelen. Zeker wanneer het ondergebrachte meisje haarzelf van haar leven berooft, weet je dat de antagonistische bedoelingen van het echtpaar duidelijk zijn.

Vanaf dat moment veranderen de poppetjes. Rosemary's echtgenoot doet iets minder lief tegen haar en er gebeuren rare dingen rond het duo. Pas wanneer Rosemary een pikant momentje met de duivel krijgt heb je de poppen aan het dansen. Het daaropvolgende uur is niet 100% voorzien van horror zoals de kritiek hierboven terecht aangeeft (aan de andere kant, het is maar wat je definitie van horror is. Ik word namelijk niet bang van slasherfilms terwijl dat wel als een subgenre van horror is), maar het speelt wel een psychologisch spelletje met zowel de kijker als de hoofdpersoon. Jij als kijker bent natuurlijk de laatste die niet in het gelijk geloofd van de protagonist, maar op een gegeven moment lijkt Rosemary zo bezeten door het onderwerp dat je als kijker moeilijk nog terechte achterdochtigheid en krankzinnigheid kan onderscheiden. Het is bijna onmogelijk om Gods water over Gods akker te laten lopen en je een afwachtende houding aanneemt of zij inderdaad gelijk had. Het is daarom bijna jammer te noemen dat haar gelijk aan het eind van de film wordt bevestigd en dat alles opgehemeld wordt (al was dit stuk echt niet gespeend van kwaliteitsloze acteerprestaties) . Een geweldige film en misschien wel het beste wat deze Poolse regisseur ons heeft gebracht. Chapeau!

**Dit commentaar is uitgesproken na het zien van de Blue-Ray versie, kan spoilers bevatten**

Wouw, wat een mooie film, en dan met name op het restauratiewerk wat ze hebben kunnen leveren. Voor mijn gevoel leek het echt alsof het jaren 80/90 is opgenomen, ten afzien van het feit dat het geluid mono blijft. Over de film ben ik kort over te spreken: fantastisch. Een van de weinige films die je aandacht vast blijft houden, en dat zegt wat over mij, ik kan bv. films als King Kong (toch dikke 3 uur) niet in een keer afkijken, omdat ik het 'te saai' begint te vinden. Deze film gaf me dat gevoel totaal niet, ondanks dat er echt gewoon te weinig spannends in gebeurt. Het is voornamelijk, en dat is ook wat ik van de jaren '60, '70 zo charmant vindt, psychologisch in elkaar gezet. En enigszins kan ik me wel inleven met Rosemary. (Bijna) iedereen maakt het wel eens mee dat je een vermoeden hebt die later bevestigd wordt en dat iedereen denkt dat je gek bent of je niet geloofd.)
Enigste is wel dat ik zelf Christelijk ben, dus er zitten momenten in de film voornamelijk de 'droom-scene' en het einde die mij minder aanspreken.
Al met al is dit waar ik van hou, ik zou het zelf niet als horror kwalificeren, eerder als thriller/drama, maar ik heb natuurlijk zelf geen ervaring met moedergevoel, en ben zelf meer van horrors als 'The Omen', wat overigens achteraf niet veel verband houdt met deze film, al had ik sterke vermoedens van wel.
4.5 sterren van mij .

Rosemary's Baby is een film die ik een al tijdje van plan was om een keer te kijken. Deze film werd mij aangeraden en ik zag dat deze film een hoog gemiddelde op Movie Meter heeft . Dus ik was wel benieuwd of dit echt wel zo goede film zou zijn. Helaas, deze film viel mij ontzettend tegen. Ik vindt dit een niet al te beste film.

Allereerst het acteer werk. In deze film draait het om Rosemary. Zij is de hoofdpersoon. Dit is echt zo film waarbij het heel belangrijk is dat de hoofdpersoon goed wordt neergezet. Rosemary heeft het in deze film moeilijk en het is belangrijk dat je met het personage kan meeleven. Dit kan alleen als zij word vertolkt door een actrice die haar vak verstaat en die overtuigend overkomt. Een goede actrice die Rosemary speelt is dus heel belangrijk voor deze film. Helaas hebben we in deze film geen goede actrice die Rosemary speelt. Mia Farrow acteert vreselijk slecht als Rosemary. De emoties van Rosemary weet Farrow totaal niet geloofwaardig neer te zetten. Farrow lijkt maar een beetje als een robot haar teksten uit te spreken en komt emotie loos over. Farrow zou voor een groot deel de film moeten dragen, maar ze faalt volledig. Je leeft niet mee met Rosemary terwijl de film om haar draait. Zij is de gene die zwanger word en die compleet alleen komt te staan tegen het einde van de film. Door het slechte acteer werk van Farrow kan je niet met Rosemary meeleven. Farrow heeft de film voor een groot deel verpest.

De rest van de cast doet het gelukkig wel goed. John Cassavetes speelt de echtgenoot van Rosemary en doet dat erg goed. Cassavetes zet een goede Guy Woodhouse neer. De show werd echter gesloten wat acteren betreft door Ruth Gordon als Minnie Castevet en Sidney Blackmer als Roman Castevet. Deze twee personages zijn de vreemde buren van Guy en Rosemary. Beide personages kwamen heel geloofwaardig in de film over. Vooral Ruth Gordon vond ik erg goed. Maurice Evans doet het goed als Hutchins. Jammer dat dit personage zo korte rol in de film heeft . Hutchins kwam op mij sympathiek over. Ralph Bellamy als Dr. Abraham Sapirstein vond ik ook erg goed. Sapirstein komt aardig en wijs en tegelijkertijd mysterieus over. Een goede acteer prestatie van Ralph Bellamy.

Deze film is langdradig. Het verhaal is in principe leuk verzonnen. Alleen de uitwerking is wat minder. Het duurt allemaal te lang. Deze film duurt ruim 136 minuten. Het is niet dat er niks gebeurt in deze film, maar er gebeurt veelte weinig voor een film die meer als 2 uur duurt. Deze film was een stuk beter geweest als het een stuk korter duurde . Nu is deze film een behoorlijk grote brok met veel langdradige stukken. Er zitten zeker interessante stukken in de film. De droom scene waarin Rosemary uiteindelijk zwanger wordt gemaakt vond ik erg sterk. De scene dat Rosemary doormiddel van een spelletje ( heel stom maar ik ben even de naam van dat spelletje kwijt ) en een boek over heksen achter de waren identiteit van Roman Castevet komt vond ik ook sterk. Maar ondanks een aantal sterke momenten vond ik de film over het algemeen maar saai en langdradig. Tegen het einde van de film aan komt opeens de vaart er wat meer in als Rosemary op het punt staat te bevallen en dan op de vlucht slaat. Het wordt toch nog spannend. Het einde vond ik dan weer wat minder . De zoon van Rosemary blijkt Satans zoon te zijn. Rosemary legt zich wat mij betreft wel heel snel bij de situatie neer. Zo staat ze nog met een mes in haar handen en zo staat ze even later voor haar kindje te zorgen. Over het algemeen ging deze film te langzaam, maar vreemd genoeg ging het eind dan weer te snel. Rosemary wordt te snel rustig.


We krijgen een apart nummer te horen aan het begin en aan het eind van de film. Ik noem het nummer maar even la la la. Dit nummer is gezongen door Mia Farrow. Acteren kan Farrow niet, maar zingen gaat haar gelukkig beter af. Het is niet een nummer wat ik voor de leuk even ga opzetten. Maar het nummer past wel goed bij de film. De muziek van Krzysztof Komeda die we in deze film te horen krijgen als begeleiding van de scènes vond ik ook goed.

Al met al is Rosemary’s Baby een film met zeker positieve punten. Echter de film vond ik voor een groot deel nog al saai en langdradig en de hoofdpersoon Rosemary wordt door Mia Farrow verschrikkelijk slecht neergezet waardoor je helemaal niet met Rosemary meevoelt . Deze film viel me dus behoorlijk tegen. Ik had hier echt meer van verwacht.

2 sterren voor deze film

Aansprekend verhaal, maar zelfs voor mij als iemand die van lange films en details houdt veel te traag en saai. De potentie is er niet uitgehaald.

Met name vanwege een paar goede scenes een 2,5.

The great horror with no horror in it. Wat er is, speelt zich vooral op psychologisch vlak af en waar zoiets tegenwoordig waarschijnlijk in negentig minuten met een paar boe!-momentjes zou zijn geramd, neemt Polanski ruimschoots de tijd om het boek uit de doeken te doen. Afgezien van een sprong en een nogal onsmakelijke droom is het bijna 'gezellig' met deze New Yorkers.

Zoals de buurvrouw. Opdringerig kletskopje met breipennen die over mensen heen walst. Brr. Polanski voedt ondertussen het idee van foute boel met elementen die inmiddels in talloze horrors zijn verteld. Daar kan zijn Rosemary's Baby niks aan doen, bovendien draait het aan de drama kant best aardig met Mia Farrow als teer en hulpeloos vogeltje dat wordt geïsoleerd.

Dat nieuwe kapsel en dat bleke gezichtje is misschien wel het engste dat de film te bieden heeft, maar Polanski is handig genoeg om Rosemary en z'n film te laten schommelen tussen waan en werkelijkheid, terwijl hij hier en daar een prikje uitdeelt. Zoals de man achter de telefooncel. Geen uitzonderlijke film (meer?) wat mij betreft, maar solide genoeg om niet te vervelen.

Twee zeer goede films gezien vandaag, waaronder Rosemary's Baby. Wat valt er nog meer te wensen..

De sfeer is zo onwijs mooi neergezet, en de vertelling zo gefocust zonder allerlei afleidende elementen. Ik heb lang gezocht naar een horror die volledig op verhalend suggestie leunt, zonder effectbejag, en dit is voor mij een schoolvoorbeeld daarvan. De tijd die ruimschoots wordt genomen om in de film te komen wordt beloond met een fenomenale subtiele opbouw en een steeds nadrukelijker aanwezige dreiging. Daarbij is ook het straatbeeld van New York in de jaren '60 prachtig om te zien.

Prettige rustige psychologische horror zonder schrikeffecten. Zo kan het ook.

Ook na tig keren herzien blijf ik geboeid aan de buis gekluisterd.

Het is een bekend trucje natuurlijk: wordt de hoofdpersoon langzaam knettergek of zijn al haar ideeën werkelijkheid? Nu kan je het deze film moeilijk kwalijk namen dat er nadien nog zoveel zijn gemaakt met een gelijkaardig thema. Maar toch kon Rosemary's Baby met niet zo boeien. De film is vreselijk traag en kent een vrij saaie setting, waardoor er amper doorkomen aan is. Het einde vond ik nog wel aardig, maar daar wordt de hele film lang zo overduidelijk naartoe gewerkt, dat het ook niet meer als een verassing kwam.

Ben er niet kapot van.

"To 1966! The year One."

Mijn eerste film van Roman Polanski, niet helemaal wat ik ervan had verwacht maar het viel ook niet tegen.

De film doet er even over voordat hij een beetje opgang komt. De locatie had in het begin wel iets mysterieus maar is uiteindelijk niet erg interessant. Voor 1968 ziet de film er niet bijzonder gedateerd uit maar het acteerwerk was niet zo goed als ik had verwacht. De editing van de film is ook enorm droog, er word vaak midden in een conversatie weggeknipt na een enorm droge opmerking en van overgangen zijn nauwelijks sprake.

Mia Farrow vond ik het erg sterk doen in de hoofdrol, al was dat in zichzelf praten wel een beetje raar (onnatuurlijk). Sommige personages vond ik ook een beetje vervelend, Minnie Castevet bijvoorbeeld, en niet al het acteerwerk was even overtuigend. Maar toch ook niet minder als bij horror gebruikelijk is.

Met de muziek van Krzysztof Komeda was niets mis, lekker mysterieus en onheilspellend, vooral de geweldige openings theme met Mia Farrow's stem was iconisch. Dit is wel weer zo'n film die een gebrek aan soundtrack heeft, met te veel en te lange stiltes. De film vond ik dan ook weer een beetje langdradig, het was gelukkig geen heel lange zit maar de film keek niet echt lekker weg.

Het verhaal word pas na een tijdje interessant maar is dan ook lekker mysterieus. Het concept is tegenwoordig al heel vaak uitgemolken maar deze visie met hekserij kon mij zeker bekoren. De Heksensabbaths deden mij ook een beetje aan het werk van H.P. Lovecraft denken. Hoewel Rosemary's Baby een van de betere films in dit sub-genre is vond ik The Exorcist en (vooral) The Omen toch net iets sterker.

De film leunt eigenlijk helemaal niet op schrik-effecten of gore maar is meer een psychologische horror, toch vond ik het einde best wel schokkend (en ik ben al heel wat horror gewend). Een menigte die een beetje 'Heil Satan' staat te roepen, gadverdamme. Hoewel ik het einde wel sterk vond liet het me wel een beetje met gemengde gevoelens achter, Rosemary had het kind moeten doden vind ik. De surrealistische droomscènes hadden wel wat, al was het blue-screen werk niet fantastisch. Die scène met de duivel was behoorlijk freaky.

Het boek ken ik niet, maar zal ik waarschijnlijk voor mijn Engelse lijst moeten gaan lezen. Volgens de schrijver van het boek, Ira Levin, is de film heel erg trouw aan het boek. Polanski's vrouw en kind zijn na het verschijnen van de film vermoord door aanhangers van de Manson Family (wat een gekken).

Het verhaal vond ik wel goed en de cinematografie is prima maar toch is het niet helemaal wat ik ervan had verwacht. Alsnog geef ik de film een dikke voldoende, ben benieuwt naar het andere werk van Polanski.

Dit was toch ook een film die je eens gezien moest hebben. Nou... het zal bij 'eens' blijven.

De acteurs (vooral Mia Farrow) speelden geweldig. Het verhaal was een interessant gegeven. En ik wil zelfs geloven dat deze film voor die tijd in een aantal aspecten baanbrekend zal zijn geweest...

Maar voor nu is de film toch iets te traag geworden. De suspense wordt te lang aangehouden in wel op een manier. Het deed de spanning niet echt toenemen, maar het je meer naar een ontknoping snakken.

Wel alle bewondering voor Polanski! Een meesterlijke regisseur.

Maar de ontwikkelingen op filmisch gebied binnen het thriller genre zijn erg groot, en dat heeft al vele onvergetelijke klassiekers gebracht.

Helaas is het voor mij zelfs geen klassieker meer, maar eerder een 'vergeeld' beeld van een ooit mooi moment.

Tja zo gaat dat met de tijd...

2.5 *

He has his father's eyes

Met Rosemary's Baby ben ik wel aan één van de bekendste Roman Polanski films gekomen. Ik loop niet enorm hoog op met het oeuvre van de regisseur (al moet ik zeggen dat ik precies in het begin wat pech heb gehad met onder andere The Fearless Vampire Killers) maar de klassiekerstatus van Rosemary en haar kleine zorgden ervoor dat ik dit toch ooit eens gezien wou hebben. In een ver verleden al wel eens gedaan maar er was bitter weinig van blijven hangen.

Met uitzondering van het hierboven genoemde The Fearless Vampire Killers vind ik de jaren '60 periode van Polanski het overtuigendst. Cul-de-sac en Repulsion behoren tot zijn beste werk en Rosemary's Baby past perfect in dat rijtje. Beginnende met het wel erg onder de huid kruipende openingsdeuntje (inclusief zang van Mia Farrow) tot de subtiele horror die Polanski op het scherm tovert. Wat was ik blij dat hij er niet voor heeft gekozen om de baby effectief te laten zien. Had misschien indertijd wel nog deftig overgekomen, maar ervaring heeft me geleerd dat dat soort effecten vandaag de dag hun respons missen. De film is veel sterker door gewoon de illusie aan de kijker te laten hoe het duivelsgebroed er juist uitziet. Polanski kiest ervoor om rustig zijn tijd te nemen, moet zeggen dat ik in het begin vreesde dat een speelduur van over de twee uur te lang ging zijn, en weet de duistere sfeer van het appartement perfect te benaderen. Iets wat hem in Repulsion ook al goed lukte trouwens.

Volgens mij de ultieme rol van Mia Farrow. De muze van Woody Allen (althans toch tot hij een relatie begon met de geadopteerde dochter van Farrow) speelt hier wel erg heerlijk als de getormenteerde Rosemary. Lieflijk in het begin, paranoia op het einde en tussenin een geloofwaardige evolutie. John Cassavetes geraakt naarmate de film vordert wat meer en meer op de achtergrond, maar weet toch ook een indruk na te laten. Voor de rest eigenlijk op niemand echt iets aan te merken. Let vooral ook nog op een cameo van Tony Curtis. Te zien is hij niet aangezien hij Donald Baumgart speelt, de acteur die blind is geraakt, en die enkel te horen is in een telefoongesprek. Visueel ook nog steeds overtuigend. Sowieso wel een fan van het subtiel tonen van de horror (met af en toe eens een uitschieter natuurlijk) en Polanski maakt een goede mix.

Zou naar het schijnt heel getrouw zijn aan het boek en dat staat nu ook wel op de verlanglijst. In 1976 werd er nog een sequel gefilmd genaamd Look What's Happened to Rosemary's Baby (Ira Levin, schrijver van het originele boek, zou in 1997 ook nog een vervolg pennen) maar dat schijnt verschrikkelijk (iets wat ook opgaat voor het boek van Levin) te zijn.

4*

Ongemakkelijke zit.

Op een positieve manier. Polanski zorgt er vanaf de begin titels al voor dat je je als kijker al behoorlijk ongemakkelijk voelt met de combinatie van dat shot en de muziek. Eenmaal het stel in hun nieuwe toch wel riante appartement is getrokken begin alles erg lekker te draaien. Het verhaal is pakkend, de situaties volgen elkaar in een behoorlijk rap tempo op en de dialogen zijn op elk moment interessant. De karakters zijn wat deze film maakt. Farrow en Cassavetes spelen hun rol heerlijk naturel en je gelooft hun ook echt. Het zijn echter de buren die de show stelen. Wat een odd couple. Er bekruipt je meteen zo'n creepy gevoel als ze in beeld verschijnen. Farrow weet ook echt goed dat ongemakkelijke goevoel over te brengen wat ze in het begin van de buren krijgt. Vooral als de buurvrouw onaangekondigd voor de deur staat om hen uit te nodigen voor een diner.

Als Rosemary dan zwanger raakt wordt de film meer en meer disturbing. De dromen ed. komen erg goed uit de verf. De afstandelijkheid van Guy en de verdere opdringerigheid van de buren wordt steeds onplezieriger. Alles werkt toe naar een fantastische climax waarin de pay-off ontzettend bevredigend is.

Erg sfeervolle film van Polanski die meer voor de psychologische horror gaat dan echt voor een fullblown bodyhorror. Fijne keuze. Werkt erg goed door het sterke spel en de fantastische fotografie.

Met z'n boek verhuisde Ira Levin het horrorgenre naar de grootstad, met z'n wolkenkrabbers en z'n verkeersdrukte. Nochtans verlenen geruchten over hekserij een gotisch sfeertje aan het negentiende-eeuwse flatgebouw Bramford, dat genoemd werd naar Bram Stoker.

Rosemary is een flowerpowermeisje. Ze komt vaak in beeld in combinatie met rozen of met bloemen op haar kleren of op het behang. Ze staat voor vrouwelijkheid en vruchtbaarheid. Ze heeft een blos op de wangen, maar is mager en fragiel. Als kind zat ze op een streng nonneninternaat. Haar drijfveer is een kinderwens. De drijfveer van haar echtgenoot Guy daarentegen is z'n ambitie als acteur. Als een Faustfiguur zal hij z'n ziel verkopen aan de Duivel.

Hun buren dringen hun leven binnen met vriendelijkheid als wapen. Met haar vreemde hoofddeksels en krulspelden lijkt Mrs. Castevet een ouwe feeks. Haar brouwsels met Duivelspeper - geen tanniswortel - bewijzen dat ze ook letterlijk een heks is. Roman Castevet is niet alleen een anagram van Steven Marcato, maar ook van master at coven - precies wat hij is.

Alles wordt vanuit Rosemary's standpunt verteld. We weten niet in hoeverre dat betrouwbaar is. Het is mogelijk dat ze paranoïde is en zich alles inbeeldt. Haar dromen zijn een complexe mengeling van herinneringen, angsten, wensen en realiteit. Eén uitspraak van een non moet in werkelijkheid gezegd zijn door Mrs. Castevet over de "zelfmoord" van Terry: "I told you she wouldn't be open-minded!" De baby krijgen we niet te zien, alleen de reactie van Rosemary. Het gezicht met de gele ogen dat in een flits verschijnt, is een herinnering van Rosemary aan het gezicht van Satan in haar nachtmerrie. Rosemary besluit dat het haar weinig uitmaakt: gehoorzaam zijn aan de nonnen of gehoorzaam zijn aan een stel satanisten met twee doden en iemands blindheid op hun geweten, zolang ze haar baby maar heeft. Een moderne interpretatie zou zijn om dit alles te zien als een waarschuwing tegen passief roken voor zwangere vrouwen.

Satanisme is een reactie tegen het instituut Kerk. Hun rituelen en symbolen zijn tegengesteld aan die van het christendom: de kleur zwart, het petruskruis... Er zijn dertien volwassenen op de heksensabbat, evenveel als op het Laatste Avondmaal. Zoals Maria bevrucht werd door de Heilige Geest, zo werd Rosemary bevrucht door Satan. De antichrist wordt geboren op 28 juni 1966 - de geboortedatum van John Cusack. 6/66 is het nummer van het Beest.

Het camerawerk mag er wezen, met hoogteshots van Manhattan, gluren door kijkgaatjes en lange takes met veel beweging. De turbulentie in Rosemary's hoofd wordt weergegeven met onstabiele beelden. Mia Farrow stak die drukke straat over met echt verkeer, achtervolgd door Roman Polanski met een handcamera. De regisseur haalde nog een paar grapjes uit door producer William Castle een cameo te geven bij de telefooncel, en door de stem van Toni Curtis te gebruiken voor de met blindheid geslagen Baumgart aan de telefoon.

Het wiegeliedje, gezongen door Mia Farrow zelf, heeft een griezelig ondertoontje en een klavecimbel in de begeleiding. De Poolse componist Krzysztof Komeda was een vertegenwoordiger van avant-gardejazz. Een jaar later verongelukte hij - al dan niet als gevolg van een diabolische vloek.

Had er stiekem toch veel van verwacht. Mede doordat ik Repulsion en Le Locataire geweldig vond, en deze zelfs nog een hoger gemiddelde heeft die 2 (zowel op imdb als MM). Helaas vond ik dit het minste deel. Ik houd wel van trage spanningsopbouw, mits deze boeiend genoeg is om te blijven kijken. Dit miste ik op sommige punten wel. De opbouw duurt bijna 2 uur. Dan moet deze dusdanig goed zijn om dit uit te kunnen zitten. Helaas haalde Rosemary's Baby niet het niveau van de twee die ik eerder heb genoemd. Toch hangt er de gehele film een creepy sfeertje, waardoor ik uiteindelijk toch nog een eenvoudige voldoende kan geven.

Mia Farrow speelt hierin de rol van Rosemary Woodhouse, die samen met haar echtgenoot Guy [John Cassavetes], een succesvol acteur, intrek neemt in een appartementencomplex in de hoop daar een gezin te stichten. Kort nadat Rosemary kennis heeft gemaakt met Terry [Victoria Vetri] pleegt die zelfmoord door van haar balkon te springen. Terry was goed bevriend met een bejaard stel, bestaande uit de vriendelijke, erudiete Roman [Sidney Blackmer] en de wat bemoeizuchtige spraakwaterval Minnie [Ruth Gordon]. Wanneer Rosemary ze probeert te troosten ontstaat er een vriendschap. Kort daarna wordt Rosemary geteisterd door vreemde geluiden en bizarre nachtmerries en wanneer ze ontdekt dat ze zwanger is en andere vreemde, toevallige (?) gebeurtenissen zich opstapelen, raakt Rosemary er steeds meer van overtuigd dat haar leven in gevaar is!

Dit is suggestieve horror op zijn allerbest. Polanski wilde de kijker de bioscoop uit laten gaan zonder antwoord te geven op de centrale vraag: zijn Rosemary en haar baby werkelijk in gevaar of is hier sprake van een extreme paranoia die het gevolg is van haar angst voor het moederschap, het gevoel dat er een onbekend wezen in haar lichaam groeit? Polanski slaagt daarin door een nadrukkelijk contrast te scheppen door middel van een objectieve en een subjectieve camera. Naar mate Rosemary’s angst toeneemt, maakt de camera steeds meer onnatuurlijke bewegingen, zien we steeds nadrukkelijkere beeldvervormingen. En dan is daar natuurlijk nog die onvergetelijke, uiterst effectieve score die begint als een wat ongemakkelijk slaapliedje, maar geleidelijk ontaardt in een nerveuze jazz-score. Daarmee neemt Polanski ons mee in het hoofd van Rosemary en maakt hij diens angst voelbaar en begrijpelijk. De sublieme vertolking van Mia Farrow, toen vooral bekend als soapsterretje uit Peyton Place, versterkt onze sympathie voor en empathie met haar, maar het is de pure cinema van Roman Polanski die de absolute ster is in deze horrorfilm die ik iedereen zou willen aanraden, behalve aanstaande moeders... want wie weet treden die in de voetsporen van Rosemary Woodhouse!

Wat een saaie film was dit zeg. Tergend traag en het beste stuk van de film is dan ook nog het eerste uur waarin er eigenlijk qua plot helemaal niks gebeurd. Maar toch is dat het beste stuk, nog steeds ondermaats maar wel het beste. Verder is dit ongelooflijk voorspelbaar omdat alles wordt voorgekauwd. De acteerprestaties zijn ondermaats van zowat iedereen die meedoet in deze film, Mia Farrow op kop!

Op zich is het plot van de film nog wel goed maar moest dat allemaal zo lang duren en voorgekauwd worden. Ik had al lang door hoe het ging aflopen. Vreselijk overgewaardeerde film. En een horrorfilm??? Zelfs niet eens een thriller, echt gewoon een drama want het is DRAMA-tisch slecht en traag. Sla me dood maar ik begrijp niet wat heel wat mensen hier goed aan vinden.

Eindelijk eens deze klassieker gezien, maar ik vond hem eigenlijk best tegenvallen. Het begint op zich aardig met dat onheilspellende deuntje tijdens de credits, en ook het gehorige New Yorkse appartement geeft het een beklemmende sfeer, maar de film wordt nergens echt eng of spannend. Al vrij snel wordt duidelijk dat er iets met dat oudere echtpaar is, en wanneer het blijkt dat Rosemary in haar slaap is verkracht door haar man, terwijl zij iets droomde over een sektarisch ritueel
waarbij Satan haar verkracht laat de rest van het plot zich wel raden.

Af en toe weet de film wel een onheilspellende sfeer op te roepen (de muziek draagt daar een steentje aan bij), met name aan het eind wanneer Rosemary angstig op zoek gaat naar Dr. Hill maar daarna ontvouwt zich een vrij tam en anticlimactisch slot zonder verdere verrassingen.

Mwa.

Ondanks de reputatie wist deze film me niet bepaald te overtuigen. Sowieso keek ik een beetje tegen de 136 minuten speelduur op, maar gelukkig gingen ze dan ook weer niet zo langzaam voorbij. Gek genoeg is dit pas mijn eerste Polanski ervaring.

De film duurt echt veel te lang, waarbij de eerste 75 minuten eigenlijk niet veel bijdragen en wel 1 grote en lange inleiding lijken. Echt spannend is het nergens en meer een soort familiedrama. Er zitten wel een paar opmerkelijke scenes in zoals Rosemary die op haar bed drijft in de zee maar dat zijn de beste stukken.

Daarna is de toon wat donkerder en krijgt het verhaal wat meer vaart, waarbij de laatste 30 minuten opeens erg sterk zijn en de score dus ook behoorlijk omhoog ging. Farrow speelt 1 van de meest wisselvallige rollen die ik heb gezien, soms is ze wel overtuigend maar soms lijkt ze wel een soort Disneyprinses.

De laatste minuten zijn sterk en vrij beklemmend waardoor ze je een stuk makkelijker meenemen. Alleen hierdoor kwamen er eigenlijk 2 hele punten bij, maar dat was nog niet genoeg voor het uiteindelijke eindresultaat. Polanski mag dan wel een meester zijn, overtuigt doet hij nog niet hier. Maar goed, de Polanski wereld staat nog voor me open.

Eindelijk kan ik deze cultklassieker van mijn lijstje schrappen. Nog nooit gezien, al veel over gehoord, maar steeds met de gedachte gezeten dat dit in de lijn lag van andere horrorklassiekers als The Exorcist (1973) van Friedkin of The Omen (1976) van Richard Donner met paranormale en occulte dingen. Niet dus, want op dit vlak kan deze Rosemary’s baby nauwelijks de verwachtingen inlossen.

Een echte horrorfilm kan je dit nauwelijks noemen. Eerder wat suggestieve horror waarbij het wel erg knap is hoe Polanski de psyche van Rosemary combineert met de werkelijkheid en de kijker in het ongewisse laat wat nou werkelijk reëel is. Het is onduidelijk voor de kijker of Rosemary gek geworden en lijdt aan paranoïde hallucinaties of dat er werkelijk iets vreemd aan de hand is met de oude buren en de dokter.

Op dat vlak begrijp ik de status van de film volkomen en hou ik wel van dergelijke minder hapbare prenten. Verder ook redelijk goed de tand des tijds doorstaan. Farrow doet het goed, de buren zijn wel wat irriterend, maar kom. De muziek onderstreept verder de dreigende toon van de film. Het plot is prima, maar loopt vrij gezapig waarbij de verwachtingen toch flink bijgesteld moesten worden van wat ik voorgeschoteld ging krijgen. Degelijke film, maar geen hoogvlieger. Een stabiele 3,5*

“He chose you, honey! From all the women in the world to be the mother of his only living son!”

Uitstekende filmklassieker. Rosemary's Baby is sfeervol, met sterk regiewerk van Polanski en uitstekend acteerwerk. Ook de muziek (dat deuntje blijft je wel bij) en de locatie dragen bij aan een ongemakkelijke en ijzingwekkende filmervaring. Niet alles is even interessant, en vooral in het middengedeelte wordt het een repeterend verhaal, met de Castevet’s die steeds langskomen en de man van Rosemary die zich steeds vreemder gaat gedragen. De regie van Polanski zorgt er wel voor dat het interessant blijft om naar te kijken, en het einde is natuurlijk fantastisch.

De tijd ging snel voorbij. Het boeide mij blijkbaar genoeg, al kreeg ik naar het eind toe steeds meer moeite om mijn aandacht erbij te houden. Het werd mij allemaal best ingewikkeld, ik kon het niet helemaal volgen en ik vond het steeds minder interessant worden. Ik zal het verhaal erop nalezen. Ik houd van de sfeer in deze film, het acteerwerk vind ik goed, al vind ik de buurvrouw wel wat overdreven overkomen en vind ik de film wel echt ‘gespeeld’. Ik houd meer van films die realistischer aanvoelen. Ik had verwacht dat het een enge film zou zijn, maar dat vind ik het niet. Wel vond ik het soms best spannend en was ik de hele tijd benieuwd naar de ontwikkelingen. Mia Farrow vind ik erg knap, invoelbaar en geloofwaardig. Fijne hoofdrolspeler. Kleine voldoende. 3*

Film die uiteraard ver van horror verwijderd blijft, vroeger mij ontzettend tegenviel, maar nu toch wel indruk maakt qua dubbelzinnigheid en opbouw.

Idyllisch beeld rond de ietwat truttige Rosemary en een aantal opdringerige buren komt naar voren. Vooral de bemoeizucht van de vele mensen om haar heen kent geen grenzen en eigenlijk is die fase niet bijzonder interessant, iets dat aansluit bij hoe ik vroeger over de film dacht. Echter, leeftijd maakt wijzer, en tevens verschillende dingen in de privé situatie, zoals een paranoïde en door postnatale depressies geplaagde moeder. Iets waar ik vroeger geen parallel inzag maar nu wel.

Uitermate boeiend vind ik dan ook de grens die, bewust of onbewust wordt opgezocht, tussen paranoia en echte snode plannen. Namelijk alles dat we te zien krijgen is vanuit de perspectief van Rosemary. Vage dromen, 'raar' gedrag van een echtgenoot, opdringerige buren, de drankjes en de dokter, het is allemaal indirect bewijs en is ter interpretatie. Zelfs als ze zeggen dat het kind dood geboren is, en je bereid bent als kijker helemaal mee te gaan Rosemary's ongeloof, zegt dit nog allemaal niets en zou het net zo goed allemaal haar eigen fantasie kunnen zijn. Deze dunne lijn tussen feit en fantasie wordt op boeiende wijze bewandelt en krijgt pas op het einde duidelijkheid.

Van horror is hier met alle respect geen sprake, van een psychologische thriller wel. Een die ook best wel met een 'pinch' wordt afgesloten. Rosemary's Baby is daarmee een uitermate degelijke en interessante film die ondanks het extra aan inzicht toch net wat te traag en te lang is.

Ik had ergens verwacht dat deze film minder krachtig zou zijn als je ‘m herbekijkt. Immers moet een film als Rosemary’s Baby het veel hebben van het mysterie, de vraagtekens en een bepaald verrassingselement, die bij een tweede kijkbeurt natuurlijk veelal weg zijn. Maar dan blijkt dat Rosemary’s Baby misschien zelfs wel nóg sterker is als je ‘m kijkt terwijl je weet hoe de vork in de steel zit. Een stukje mysterie is misschien weg, maar de spanning is er nog steeds. Want spannend, dát is Rosemary’s Baby.

Het is met de hedendaagse blik wellicht een wat langzame film, maar daarin zit wel een zeer efficiënte opbouw; het gaat van kwaad naar erger. Dat is het beste te zien aan ons hoofdpersonage, gespeeld door een fenomenale Mia Farrow. Ze begint als zo’n heerlijk naïeve en vrolijke meid en we zien haar steeds meer aftakelen. Wat een rol. Verder zit de film vol momenten waarop je naar het scherm zou willen schreeuwen. Dat zit al in kleine dingen. Zo’n moment wanneer Hutch, de enige man die Rosemary kan helpen, zijn handschoen kwijt raakt, denk je als kijker alleen maar ‘O nee toch!’ En een film die je met zulke ogenschijnlijk kleine momenten zo op scherp zet, dat is niet minder dan meesterlijk.

4 flinke sterren.

Bah.

Enkele schaarse momentjes daargelaten is Rosemary's Baby een ontzettend saaie horrorklassieker. Met een speelduur van dik 2 uur is het een kwestie van geduldig te zijn tot het gedaan is. Ondanks de sfeer waarmee Roman Polanski meteen de toon zet tijdens de credits (en waarmee hij ook afsluit), slaagt hij er nauwelijks in z'n film enige gelaagdheid of spanning mee te geven.

Eén van de hoofdredenen daarvoor is natuurlijk de karikaturale vertoning van 90% van de cast, aangevoerd door een twijfelachtige Mia Farrow als braaf schaap en John Cassavetes als houten klaas. Die oudjes zijn iets kleurrijker, maar m.i. ook totaal misplaatst. Uiteindelijk is dat dan toch de grootste ergernis.

1,5

Blijft een klassieker. Film zeker al 10 x gezien. De rollen van Rosemary en Minnie Castevet blijven me fascineren. Als ik het voor het kiezen had, kregen ze beiden een oscar. Drama, thriller en horror in 1 film. Film is al 50 jaar oud, maar nog steeds één van mijn favorieten aller tijden!

Polanski's slowburner doet veel goed, maar niet alles. Er wordt flink wat tijd genomen om de paranoide sfeer op te bouwen, en verschillende zaken hinten dat er iets vreemds aan de hand is. Niet alleen die halsketting met "Tannis root", ook details zoals de man op het nieuwjaarsfeestje die plots zegt : "1966 : Year One". Nog enger vond ik de vreemde voorvallen met de kennissen : één die blind wordt en één die overlijdt. Polanski laat de kijker in het ongewisse en hoopt dat die in de paranoia meegaat. Een bijzonder geslaagd moment was toen Rosemary in de telefooncabine staat en er een rijzige figuur achter haar komt staan. Ik dacht dat het Dr. Saperstein was maar nee ... . Maar het sleept ook veel te lang aan en Mia Farrow wordt wat vervelend met haar gejank. De climax kwam ook te laat voor mij. Een film die ik nooit echt slecht, maar ook nooit echt goed heb gevonden.