Rosemary's Baby (1968)

Intrigerende zit, die wel iets te lang duurt af en toe. In het eerste uur gebeurt er niet zo erg veel; en hoewel ik snap dat dit functioneel is voor de opbouw van het mysterie en de spanning, vergt Polanski toch wat geduld en doorzettingsvermogen van zijn kijker. Dat wordt grotendeels beloond, want het verhaal en de ontwikkelingen zijn leuk en interessant, maar niettemin had hier perfect een twintigtal minuutjes afgekund. Ik noem het verhaal nu leuk en interessant (en dat is het ook), maar het is ook wel érg voorspelbaar. Ik had vanaf het eerste kwartier door hoe de vork in de steel zat, en elke 'verrassing' die later volgde was geen verrassing. Maar het ligt er zo dik bovenop dat dit me een doelbewuste keuze leek? Het bouwt in ieder geval op naar een einde dat je al twee uur lang verwacht, en dat dan een beetje pover aanvoelt.

De acteurs zijn wat theatraal (maar bon, de film is intussen ook al 53 jaar oud natuurlijk, andere tijden) en Rosemary's aftakeling is wat onsubtiel. Wat wél heel erg positief is, is de visuele aankleding van de film. Het grote appartement ziet er mooi authentiek uit, en levert een ideaal decor voor het slow burn plot. Goed en dynamisch camerawerk ook. Over het algemeen is Rosemary's Baby dus een hele degelijke film, die door z'n iets te lange speelduur af en toe wat momentum verliest en daardoor niet helemaal tot de grote toppers behoort. 3.5*.

Deze uitstekende en spannende gemaakte (opgenomen in het New Yorkse Dakota-gebouw) Horror / Mystery film was vorige week zaterdag te zien op de televisie op "België Eén" (dus zonder reclame) en trok meteen mijn aandacht, ondanks dat ik deze film al eens in een ver verleden had gezien. De film is een bewerking van het gelijknamige boek van de Amerikaans schrijver Ira Levin en is sterk af te raden tijdens zwangerschap. Het is tevens de eerste film van de Pools-Franse regisseur Polanski in Amerika en werd een horrorklassieker van jewelste en dat is het nog steeds, ondanks dat de film inmiddels meer dan 50 jaar oud is.

In dit verhaal neemt het pas getrouwd en gelukkig stel Rosemary (Mia Farrow) en acteur Guy Woodhouse (John Cassavetes) intrek in een oud appartementencomplex in New York waar vroeger geheimzinnige dingen zouden zijn gebeurd. Tegenwoordig is het er nog steeds niet pluis, want vlak na hun intrek vindt er al een zelfmoord plaats van een jonge vrouw, te weten Terry Gionoffrio (Victoria Vetri), dat onderdak heeft gevonden bij hun buren. Deze buren, het oudere echtpaar Minnie (Ruth Gordon en Roman Castevet (Sidney Blackmer), zijn zo gedienstig dat ze haast opdringerig lijken.

Op een nacht heeft Rosemary een angstaanjagende droom vol erotische en satanische taferelen, waarin ze gemeenschap heeft met de duivel. Ze denkt dat de hele droom geïnspireerd is op de Castevets. Niet lang daarna blijkt ze zwanger en vanaf dan begint de ellende. Rosemary ontdekt dat er met hun buren iets eigenaardigs is en ze maakt zich ook ernstig zorgen over het welzijn van haar baby. Maar niemand, zelfs Guy niet, gelooft haar. Is Rosemary gewoon een overbezorgde, kersverse moeder, of is er werkelijk iets aan de hand?

Toen deze film in 1968 uitkwam, sloeg hij gelijk in als een bom en lanceerde maar gelijk een nieuw genre, namelijk die van "occulte thriller". Vanaf de eerste seconde van de film, die begint met het door Mia Farrow ingezongen wiegeliedje (zet gelijk de toon, namelijk onheilspellend en donker) tot aan de bizarre ontknoping van dit verhaal, blijf je gekluisterd en met klamme handen in je stoel / bank kijken. Ondanks dat de film al "bejaard" is, weet deze vertelling nog menig nekhaar overeind te doen staan en dat zonder rondspattend bloed, afgehakte ledematen en schreeuwende slachtoffers. Toch is het, ondanks afwezigheid van deze elementen, een beklemmende en spannende film, die terecht tot de horrorklassiekers behoort.

Dat hij tot de horrorklassiekers behoort is mede te danken aan Mia Farrow, die in het begin van de film nog rondloopt met een kapsel met de haren tot de schouders en na circa 60 minuten verschijnt ze opeens met een heel kort geknipt kapsel en wordt er gezegd:

Rosemary: Ik ben bij Vidal Sassoon geweest.
Guy: Heb je daarvoor betaald?

Het viel me deze keer ook op dat er van Mia Farrow soms wat naaktheid te zien valt, zoals de scène (na circa 10 minuten) waarbij ze net in het appartement zijn ingetrokken en op de vloer aan het eten zijn en ze dan opeens zegt tegen haar man "Hey, laten we vrijen", waarna ze haar jurkje en slipje uittrekt en we dan haar borstjes eventjes zien. En na circa 42e minuten zien we haar borstjes en billetjes als ze 's avonds verkracht wordt door de duivel en waarbij ze gedrogeerd (door het eten van een chocolade toetje van Minnie waar ze iets heeft in gedaan) is en waandenkbeelden (o.a. op een boot) heeft. En als ze daarna de ochtend erna wakker wordt (waarbij ze striemen heeft op haar bovenlichaam) na circa 47 minuten, zien we voor het laatst haar borstjes. Omdat Guy dan zegt dat ze gemeenschap hebben gehad, terwijl Rosemary sliep, omdat hij graag een kindje wil hebben, gelooft ze dat in eerste instantie, maar ze heeft dus gemeenschap gehad met de duivel.

Mia Farrow overtuigt als jonge en verliefde echtgenote van Guy, een acteur die op het punt staat door te breken, en verderop in het verhaal als gelukkige aanstaande moeder. Naarmate de speelduur vordert, wordt haar geloofwaardigheid sterker. Zeker in de dramatische, paranoïde scènes weet zij je als kijker voor zich te winnen, op een manier dat je naarmate je verder in het verhaal komt, twijfelt of zij nu echt het slachtoffer is van een duivels pact tegen haar en haar baby of dat het allemaal waandenkbeelden zijn.

Ook de rest van de cast acteert uitstekend zoals Guy Woodhouse (een zorgelijke en aardige man, die het beste lijkt voor te hebben met Rosemary, maar al snel kom je erachter dat Guy helemaal niet zo lief is), Ruth Gordon, Sidney Blackmer, Maurice Evans (als Hutch, die een goede vriend is van Rosemary en hij waarschuwt Rosemary en Guy al vanaf het begin voor hekserij) en Ralph Bellamy (als dokter Sapirstein, die dokter is waar Rosemary op aanraden van Minnie en Roman naartoe gaat als ze zwanger is en hij schijnt één van de beste artsen op dat gebied te zijn).

De laatste, oftewel dokter Sapirstein, raadt Rosemary aan elke dag een kruidendrankje (zou beter zijn dan pillen) te drinken en dit drankje moet dan door Minnie gemaakt worden. Omdat Minnie dit leuk vindt om te doen, staat ze elke dag met een vies drankje aan de deur. Aan het begin drinkt Rosemary het op zonder te klagen, maar op een gegeven moment begint ze twijfels over het drankje te krijgen. Als vrienden van Rosemary ook nog eens hun twijfels over het drankje uitspreken is Rosemary het zat. Ze krijgt van iedereen te horen dat ze er zo slecht uit ziet. Ze vindt dat er iets moet gebeuren, omdat ze zich erg slecht voelt.

Mia Farrow is natuurlijk de ster in deze film, maar Ruth Gordon als Minnie Castevet doet niet veel voor haar onder. Ruth Gordon won zelfs de Oscar voor "beste actrice in een bijrol". Ze is in deze film op een zeer overtuigende wijze sluw, akelig, opdringerig, nieuwsgierig en flamboyant. De tweede Oscar voor deze film ging naar regisseur Roman Polanski zelf voor "beste bewerkte scenario", hij heeft het boek van Ira Levin nauwgezet gevolgd, elk detail klopt. Kleuren, kleding en dialogen zijn rechtstreeks uit het boek overgenomen.

"Rosemary's Baby" is een film die je niet meer loslaat en je blijft ook gekluisterd kijken van de eerste minuut tot de bizarre ontknoping op het einde. Want na de bevalling krijgt Rosemary te horen dat haar zoontje dood is en dat ze hem niet kan zien. Rosemary gelooft dit verhaal niet. Ze besluit zelf op onderzoek uit te gaan en via een geheime gang in hun appartement, komt Rosemary in een woning waar alle mensen (of beter gezegd heksen) aanwezig zijn zoals Minnie, Roman en Guy en er staat ook een zwarte wieg met haar zoontje, waarvan ze schrikt als ze er naar kijkt. Rosemary weet niet zo goed wat ze moet doen. De mensen vertellen Rosemary dat haar zoontje de zoon van Satan is en dat hij Adrian heet. Even twijfelt Rosemary wat ze zal doen, maar als ze gehuil hoort uit de wieg, loopt ze erheen en wiegt ze haar zoon en horen we weer het wiegeliedje van het begin. De film is daarna na circa 130 minuten afgelopen.

"Rosemary's Baby" is een Horror / Mystery film die het moet hebben van het geweldige acteren, de sfeer (inclusief de muziek) van de film, het goede verhaal en van de suggestie, want je bent banger voor wat je niet ziet dan wat je wel ziet. Al met al is het eindproduct een "baby" waar de makers trots op mogen zijn, maar niet echt een aanrader voor vrouwen die net in blijde verwachting zijn

Een intrigerende horrorfilm die toch mee het genre groot maakte. Je had wel de thrillers van Hitchcock, maar verder waren horrorfilms misschien wel leuk, maar werd het in Hollywood niet echt au serieus genomen. Er zouden snel nog meer grote films met demonen volgen zoals The Exorcist of The Omen.

Veel elementen uit de film zijn ondertussen al veel gebruikt in latere horrorfilms, zodat het soms clichés lijken in Rosemary's Baby. Dat heb je helaas wel meer met oudere films. Ik las hier al eerder dat de film weinig schrikeffecten gebruikt, en dat is wel sterk voor een horror. Pas nog de nieuwe Scream gezien, waarin meermaals de deur (of die van kast of ijskast) wordt opengedaan met de muziek die opzweept zodat je verwacht dat er iemand achter verschijnt als de deur terug dicht gaat. Rosemary's Baby moet het minder van die momenten hebben en weet net de sfeer door het verhaal en acteerwerk zo te laten groeien. Interessante figuren en een onderschatte Mia Farrow die zelfs nog geen Oscarnominatie kreeg voor haar hoofdrol in deze film.

Blijft een sterke prent. Had deze al eens gezien een hele tijd terug, en in mijn herinnering was het meer horror dan er eigenlijk te zien valt.

Echt wel het soort van film dat me goed ligt, waarbij je mee vast zit in het perspectief van 1 personage dat langzaam de grip op de realiteit verliest (of toch niet?).

Leuke setting ook, dat grote appartementsgebouw in New York met al die rare snuiters op leeftijd die de revue passeren. Vond Farrow erg sterk, Cassavetes vond ik wat te veel 'acteren'. Hij kwam niet zo realistisch over.

Ziet er op visueel vlak ook nog altijd erg knap uit, de film voelt voor mij weinig gedateerd aan. De buitenscènes zagen er ook mooi uit. Zeker 1 van de betere Polanski's voor mij.

Ruime 3,5*.

Opnieuw bekeken maar nu op een hele fraaie 4k versie. Blijf dit echt een hele goede film vinden al had ik liever een spetterend einde willen zien met dat mes waardoor al die vervloekte mensen zouden sterven Afijn de opbouw blijft een sterk punt in Rosemary's baby. Ook leuk is typische jaren 60 stijl. De cast is op Mia Farrow na hemelen. Mia is nu 79 jaar.

Film 4,5
Beeld (4K) 4,5
Geluid 4,0

Een klassieker in het horrorgenre. Niet mijn favoriete genre, dat zal ook wel een van de redenen zijn waarom ik deze film lange tijd links heb laten liggen. Uiteindelijk dus toch gekeken, maar ik vond het helemaal niks. De eerste drie kwartier zijn nog wel aardig, met name door de degelijke sfeerzetting. Op dat moment is echter wel duidelijk hoe het plot in elkaar zit - ook al gebeurt er niet erg veel - en de daarop volgende anderhalf uur heeft weinig meer te bieden. Er zit welgeteld één echt spannende scène in deze film, de verkrachtingsscène. De sfeerzetting is niet verkeerd, maar spannend of boeiend wordt het nagenoeg nooit. Ook de eindscène is behoorlijk zwak en hetzelfde kan gezegd worden van het acteerwerk, dat veelal erg zwaar is aangezet.

Herzien op SkyShowtime, had hem in een ver verleden al keer gezien, maar kon me niks meer herinneren.

Een zogeheten slowburn, maar ik voelde me na dik 2uur bedrogen, wat een slappe hap was dit zeg. Zat nog te overwegen om de 4K aan te schaffen, maar die laat ik mooi links liggen. Farrow speelde eerste 45min nog wel aardig, maar vond het steeds minder worden. De schaarste momenten van sfeer gecombineerd met creepy soundtrack hielpen ook niet mee. Halverwege de film laat ze ook nog bij de kapper haar haar doen en krijgt een pottenkapsel waaraan ik me mateloos irriteerde. Dan nog de scene dat ze zogenaamd de baby al kon voelen: “Hij leeft, hij beweegt! Hier voel maar.” Cassavetes: “Oja ik voel het ook”. Right.. die buik was zo plat als een plank. Kan het nog nepper. Als klap op de vuurpijl een enorme anticlimax finale.

Nee deze hooggewaardeerde “horror” deed me helemaal niks.

Her bekeken. Lang geleden al eens gezien. Toen 3* gegeven. Ik snapte toen al niet waarom de film zo'n hoog cijfer kreeg. Mijn gedachtegang is eigenlijk hetzelfde gebleven. Beter gezegd, ik heb mijn cijfer zelfs verlaagt. Het verhaal kon ik niet inkomen. Het acteerwerk is gewoon niet goed. Irritant geacteerd zelfs. Muziek was vervelend om aan te horen, en zeker niet eng. Alles bij mekaar opgeteld gewoon erg matig.

2*

Herziening in de bioscoop.. Echt een fantastische film die zeer zorgvuldig is opgebouwd. Heeft een fraai New Yorks decor. Een themaliedje dat liefelijk en creepy tegelijk klinkt. De eerste keer dat ik dit zag twijfelde ik de hele film of Rosemary paranoïde was of dat er echt iets aan de hand was. De eindscène is meesterlijk, net een klein beetje dik aangezet maar niet te veel en fantastisch camerawerk en bijzondere wisseling van emoties.

4.5* blijft staan.