Meningen

OMFG!!! Wat een standaard verhaal! En het concept van de uitwerking hebben we al in Cloverfield gezien! Maar wat heeft deze film me alsnog regelmatig de stuipen op het lijf gejaagd! Ik bedoel, het is natuurlijk knap dat een film je kan laten schrikken omdat er iets onverwachts gebeurt. In een film waarin men moet vechten tegen een -bovennatuurlijk- fenomeen, leert men dit fenomeen vaak goed genoeg kennen om te weten waarteo het in staat is, zodat je weet wat het kan doen en uitrichten en op wat voor manieren het je zou kunnen laten schrikken. Soms, echter, weet je dit niet, omdat je daar te weinig info voor krijgt. Dan schrik je van heel onverwachte dingen. Maar weer in andere situaties, weet je echt precies wat er zou kunnen gebeuren of ben je zelfs zeker van wat er gaat gebeuren.

Als een film je in dat laatste geval kan laten schrikken, is het een goeie film.

Nou, dat is deze in mijn optiek dan ook!

Crisis, hé! Qua verhaal stelt het eigenlijk niks voor. Mijn broer had 'm al gezien en noemde het terecht een mix tussen de films 28 Days Later... en Cloverfield. Dan is eigenlijk alles al gezegd, maar, echt, mijn broer zag hem voor de tweede keer samen met mij. Ik schrok me vaak genoeg de pleuris, maar mijn broer, die hem reeds had gezien, nog steeds! Die verschoot nog steeds!

Wat moet ik er verder nog over zeggen? Ik hoop niet dat het Cloverfield-concept nu te vaak toegepast gaat worden -hoewel ik niet eens denk dat het leentjebuur is, deze film kwam zelfs eerder uit, maar volgens mij heeft Cloverfield het ook niet van [Rec] afgekeken. Het zou zonde zijn dat dit zo'n uitgemolken concept wordt. Maar dan zijn de grondleggers tenminste de moeite waard. Dat kan ik van Scream niet zeggen. Van de walgelijke aftreksels in de serie I Know What You Did Last Summer al helemaal niet!

Anyway, deze film schopt kont!

Completere Review

Wat is dit?! Een aanklacht dat gezamenlijk geloof belijden in kerken niet meer mogelijk was door een virus en dat daardoor de toewijding aan religie naar een nulpunt zakte, wat ervoor zorgde dat communisme de kop opstak? Want een aanleiding voor het uitgangspunt is er niet. Wat ik net omschreef, zou heel mooi uitgewerkt kunnen worden.

Maar nee, hoor. De christelijke makers kruipen in een slachtofferrol. Om zieltjes te winnen? Wie 't weet mag het zeggen. De totalitaire overheid legt iedereen hun wil op en maakt actief jacht op gelovigen, maar ook de beweegredenen van dit regime blijven onverklaard. Dus, sorry voor de megaspoiler, maar ga niet naar logica zoeken. Je komt geheid van een kouwe kermis thuis.

Wie deze over digitale video uitgesmeerde vlek kots wil verdedigen, zou kunnen beargumenteren dat zo'n dictatoriale, Orwelliaanse overheid ook weelde onderdrukt en dat daarom alle sets en locaties er zo somber uitzien. Maar dat staat gelijk aan je blind staren naar een excuus om te verbloemen dat het budget gelijk stond aan de hoeveelheid fantasie die de gebroeders Wesely tot hun beschikking hadden. Nul komma nul, om maar even alle cryptische onderdelen van deze analyse naast me neer te leggen.

Ik kan niet spreken voor mensen die het geloof van de schrijver/regisseur/hoofdrolspeler delen. Als atheïst/agnost is het voor mij onmogelijk om voor welk onderdeel van dit project dan ook sympathie op te roepen. Het script, het spel, de uitvoering, de locaties, alles is compleet belachelijk en roept tranen van het lachen dan wel van ergernis op. De incompetentie van deze aspirant filmmakers steekt met kop en schouders overal bovenuit, die zich vooral kenmerkt omdat ik geen idee heb wat hun boodschap is. Laat staan tot wie ze die willen richten.

Ik ben het met bovenstaande twee commentaren eens. Ze hebben wel geprobeerd dezelfde sfeer te hanteren in het vervolg maar daar is alweer iets meer gevestigde orde, wat zou kunnen verklaren waarom de visuele stijl daarin dus wat strakker is.

Dat hadden ze in deze voorganger absoluut niet moeten flikken! Want afgezien van het acteerwerk van Megan Burns af en toe kan ik geen enkele reden zien dat mijn spijt dat ik 28 Days Later... nooit in de bios zag zwaar overdreven is.

Ik denk dat het deze film is geweest die geboorte gaf aan mijn smaak voor post-apocalyptische verhalen. De wereld zoals je die kent is aan haar einde gekomen... wat nu? En ik wil niet moralistisch zijn maar misschien is het omdat we met z'n allen zo heerlijk bezig zijn deze aardkloot om zeep te helpen dat ik hou van vertellingen die wellicht een antwoord op deze vraag kunnen helpen formuleren. Het zou me namelijk ergens niet verbazen als een een ecologische ramp zal gaan plaatsvinden in de niet al te verre toekomst waardoor mensen niet meer kunnen rekenen op de voorzieningen die we nu voor lief nemen. Wat zullen de Derde Wereldvolkeren dan lachen, zeg !

Alex Garland, de scenarist van de film, staat erom bekend dat hij elementen uit andere verhalen overneemt in zijn scripts en romans maar daar hoor je mij niet over klagen. Dat het begin -evenals een aantal latere intwikkelingen- van 28 Days Later... erg doet denken aan John Wyndham's The Day of the Triffids doet de ervaring veel goed want voor zover ik heb waargenomen is vriend en vijans het erover eens dat de eerste scène fenomenaal is. Die sfeer! Heel London verlaten! En dan East Hastings van Godspeed You! Black Emperor eronder. Wauw! Hoe vaak ik de film ook zie, dat grijpt me toch altijd naar de keel.

Verder is de thematiek gefocust op de vraag hoe goed je je kunt aanpassen aan deze nieuwe wereld. Jim is een voorbeeld van iemand die probeert alles menselijk te houden en de laatste is om zich te doen vervallen tot barbaarse toestanden -iets wat uiteindelijk, logischerwijze, toch gebeurt- terwijl Selena de situatie allang heeft geaccepteerd en voor haar is alleen overleven belangrijk. Dan hebben we nog Frank, de huisvader wiens enige prioriteit de veiligheid is van zijn dochter, Hannah. De situatie drijft deze vier karakters bij elkaar en samen moeten ze er in een krankzinnige omgeving het beste van zien te maken.

28 Days Later... is niet zomaar een horrorfilm, hij roept ook discussie op. Andere films laten ook ruimte open om lekker te gaan filosoferen maar hier wordt laten zien dat de makers hierover zelf ook hebben nagedacht. Ik blijf me nog steeds afvragen of ik het nou eens ben met Sergeant Farrell, die zegt dat de situatie weer normaal wordt als de mensheid door het virus compleet is uitgeroeid, of juist met Major Henry West, die de situatie, 'mensen doden mensen', heel erg normaal vindt met die van vóór de infectie begon. Mijn voorlopige conclusie is dat beide stellingen het bij het rechte eind hebben.

En ook andere thema's, die ik hier al enigszins belicht heb. Zoals: wat moet er aan de situatie gedaan worden? Er bestaat een alternatief einde van de film -in scenario+storyboards- waarin het hele gedeelte met de militairen wordt weggelaten en vervangen door een reddingspoging voor Frank. Op zich ook interessant maar de clou van 28 Days Later... maakt deze zo interessant. Het punt dat hier ter discussie wordt geroepen is ongeveer hetzelfde als in The Day of the Triffids; daarin was ook een ramp gebeurd en waren er twee groepen. De een stelde het helpen van de slachtoffers voorop terwijl de andere het voortzetten van de beschaving als hoofdprioriteit zag. Dat laatste is dus bij de militairen het geval, die laten zich leiden door hun seksuele driften met als excuus de herpopulatie van de wereld. Als deze thema's zouden worden weggelaten zou de film een heel stuk aan kracht moeten inboeten.

Goed, dan heb je een prima verhaal en een flinke dosis ideeën. En dan zo'n uitvoering! Allemaal korrelige DV-opnames, de meest onconventionele camerahoeken en zo'n flitsende montage! Met zijn psychedelische gevoel voor filmmaken had alleen Danny Boyle dit scenario op het witte doek kunnen brengen. Nou ja, misschien Lars von Trier ook wel, alleen is die nog minimalistischer qua stijl.

De sfeer, de thematiek, de prachtige score van John Murphy -bijgestaan door Godspeed You! Black Emperor, Blue State, Grandaddy en Brian Eno- en de stijl zorgen ervoor dat ik me met 28 Days Later... nooit of te nimmer zal vervelen!

Dat wil ik dus juist zeggen; meer actie maakt nog geen betere film.

Natuurlijk is dit deel minder dan zijn voorganger, omdat die zo bijzonder was. Hier laten de gebeurtenissen zich redelijk raden, maar sfeer zit er zeker in. Het einde, dat laatste shot, waarin de geïnfecteerden rondrennen in Parijs vond ik geweldig! Althans, dat was hetgeen er echt geweldig aan was, want verder vond ik het slot wel érg open; ik wil wel graag weten wat er in die vier weken met Flynn, Tammy en Andy gebeurd is! Boyle wil een derde deel maken, dat hij weer zal regisseren en dat ook door Alex Garland geschreven zal worden; ik hoop dat dat een beetje een vervolg is op deze, met ook de karakters uit de eerste film. Maar dat zal wel niet, want volgens Boyle zal het derde deel zich afspelen in Rusland.

De film is onderhoudend en heeft een mooie sfeer. Maar hij blinkt nergens echt uit en op het moment dat je pas echt nieuwsgierig wordt, is de mooiigheid er wel af. En de climax? Waar is die?

REVIEW

Efkes voor alle duidelijkheid: m'n vriendin, onze vrienden en ik hadden de eerste film gezien vanwege alle controverse eromheen. En af en toe zetten we expres zwijnen op om de parelen extra te waarderen. Dus ik weet waar ik aan begin maar dan heb ik er alsnog een mening over. En ik bekijk zo'n film ondanks alles zo objectief mogelijk.

Serieus...? Ik heb juist het tegenovergestelde ervaren. Niet dat ik de voorganger van dit derderangskasteelromannetje nou enorm waardeer of zo. Maar die ging wel ergens over, had een bepaald uitgangspunt. Mijn grootste probleem met dit vervolg vat ik gaarne als volgt samen:

ER

GE

BEURT

GEEN

E

NE

REET

En dat is niet overdreven! In het eerste halfuur, bijvoorbeeld, wordt er getrouwd en ruziegemaakt. Verder kijk je alleen maar van die lifestyle magazine, toerisme-, auto-, mode en/of parfumreclame en videoclip beelden van overvloedige rijkdom en de prachtigste locaties in Sicilië - een goeie vriend refereerde aan deze scènes als Hallmark Moments. Oh, en daar tussendoor natuurlijk stomende stoftporno. Joepie.

Maar dat het plot ook maar op enig moment vooruit komt? Dacht 't niet. Nou heb ik al geen sympathie voor welk personage in heel deze reeks dan ook, maar omdat het véééééééél te lang duurt voordat er ook maar iets noemenswaardigs gebeurt, gaat iedereen me nog sneller op de zenuwen werken.

Er hoort een bepaalde structuur in een film te zitten, of in welke vorm van storytelling dan ook. En die speelt hier in een gruwelijke, hemeltergende mate de Grote Afwezige! Met groot gemak had je 75% of meer van de film kunnen wegknippen zonder dat je iets miste qua verhaal. In principe is het helemaal niet gek om af en toe een montage te gebruiken wanneer je een verhaal wilt vertellen. Maar in dit prul doen de makers niet anders! Ze maken er hun volledige stijl van, wat betekent dat er - zoals ik al heb benadrukt - geen ene derrière plaatsvindt.

Het is wel héél erg meta-meta-meta allemaal: Białowąs, Mandes en Lipińska proberen hun bordkartonnen en compleet uitgeholde personages te verhullen met een totaal uitgehold plot en dat dan weer met een volledig uitgeholde aaneenrijging van 'scènes'. Laura, Massimo en wie dan ook zijn absoluut niet interessant, laat staan sympathiek. Ze moeten aaneen lopend laten zien hoe groot hun fotomodellenfactor is met hun perfecte huid, tanden, kleding, haar, etc. en pronken met hoe rijk en verveeld ze zijn. Uitgebreid dineren in een zeventiensterren restaurant, rondtoeren in de duurste wagens en meest luxueuze jachten, op maat gemaakte kleding shoppen, surfen op de maagdelijkste stranden en de achtergrond ziet er te allen tijde perfect uit - met uitzondering van die karige kamer in 't begin waar de huwelijksnacht werd gevierd. Die zag er ter vergelijking - om de woorden van m'n vriendin te gebruiken - uit als een kelderbox in Rotterdam.

Oh ja, en we zien ze continu met mekaar batsen, batsen en nog 's batsen. Hieperdekuthoera.

En voor zover er al iets gaat gebeuren, zie je dat al van mijlenver aankomen: een opbloeiende romance tussen Laura en Nacho, de tuinman. De fokking TUINMAN die natuurlijk direct ter plaatse is wanneer Laura Massimo schijnbaar betrapt op vreemdgaan. Er gaat bij haar niet stante pede een belletje rinkelen? Extra reden om geen enkel medeleven voor haar op te kunnen brengen.

Echt, een lager niveau dan het eerste hoofdstuk kon ik me niet voorstellen. Maar ik zat er flink naast. En dan die cliffhanger uit het eerste deel, die al nauwelijks impact maakte maar toch compleet teniet wordt gedaan in de eerste scènes van deze film? Die doen ze nog 's dunnetjes over. Serieus, 't is net de afsluiter van de eerste helft uit een sixties Batman tweeluik: Zal ze het halen? Kijk volgende week/volgend jaar weer! Toegegeven, dit is een grove belediging aan het adres van wijlen Adam West. Maar toch is die associatie gemakkelijk gemaakt.

Een oninteressant verhaal vertellen is al een doodzonde. Wanneer je dat dan ook nog eens op de meest oninteressante manier doet? Dat is pas écht onvergeeflijk.

P.S.: Dan heb ik het nog niet eens gehad over die ontzettend gladjakkerige, zeikerige soundtrack. Het is niet mijn bedoeling om de muzieksmaak van wie dan ook te beledigen, maar al die overgeproduceerde popmeuk die je hier om de oren vliegt geeft je extra 't gevoel dat je alleen maar naar een aaneenschakeling van videoclips zit te kijken dan dat er zich daadwerkelijk een film afspeelt. En aangezien ieder nummer zo'n beetje hetzelfde klinkt, wordt er nog meer benadrukt dat - en hoe - we telkens en telkens en telkens en telkens en telkens en telkens in herhaling vallen. Afgrijselijk!

Damn! Deze film moet nog effe op me inwerken, maar het was een positieve ervaring, mijn tweede Winterbottom (24 Hour Party People was de eerste). Het is toch bijzonder hoe je twee mensen op een heel onconventionele wijze leert kennen, en ook hun liefde voor elkaar en dan heb ik het nog niet eens over de seks.

En dan de muziek; alles stond zowel los van elkaar als dat het met elkaar verbonden was, ofwel weet ik nog niet goed welke van de twee het geval was.

En ook gaaf is het feit dat Black Rebel Motorcycle Club twee songs mocht uitvoeren !

Anyway, voorlopig vier punten.