Meningen

OK. Het klopt. Er horen twee schijfjes in te zitten. Die goochems van de videotheek hier ook! Vorig jaar kreeg ik Zebraman voor Sinterklaas, zat er een schijfje van Ladder 49 in! Gelukkig kon ik die zonder problemen ruilen.

Anyway, Donkerwoud? Ja, humor is denk ik wel cultureel bepaald. Dat wil niet zeggen dat de humor van andere culturen door mij niet grappig gevonden kan worden. Allerminst, ik ben bijvoorbeeld naast Nederlandse ook dol op Britse humor en ook de Vlamingen kunnen er wat van! Dit was echter mijn eerste aanraking met het gebruikelijke recept voor de Turkse lachspieren.

Nogmaals terug naar Donkerwoud; ik ben het met je eens dat de film te lang duurde. De herhaling van grappen was niet zoeer het probleem, die vond ik juist wel goed getimed. Neem bijvoorbeeld die dwerg met telkens:
- Commandant Logar! Er komt een object recht op ons af!
- Wie ben jij?!
- Wegwezen jij! Weg, wég, WEG!!!
Serieus, die vond ik altijd hilarisch!

Echter, het personage van Arif vond ik niet altijd even gemakkelijk om naar te kijken en luisteren. Ik durf er mijn leven op te verwedden dat, als hier een Amerikaanse remake van komt, Jack Black in zijn rol wordt gecast. Die speelt namelijk ook altijd de luidruchtige betweter. Voor de rest was het plot heel erg knurfterig maar dat maakte het juist weer hartstikke leuk. Allemaal verwijzingen naar bekende films zoals The Matrix, Star Wars, 2001: A Space Odyssey en The Fifth Element; die laatste wordt zelfs ronduit gekopieerd en de makers geven dat nog toe ook! Gewaagd .

Verder, die grappen over en verwijzingen naar homoseksualiteit; in een Turkse film?! OK, het is een Islamitisch land en wat dat betreft best gematigd, goed. Maar dan nog! Dit had ik niet verwacht! Misschien is bovenstaande assumptie van Turkije niet helemaal correct; in dat geval, excuses voor mijn onwetendheid, het is niet mijn bedoeling om het land te stereotyperen of iets dergelijks.

Visueel was de G.O.R.A. ook een stuk beter dan ik had verwacht. Voor een film met een dergelijk plot waren de VFX misschien wel iets té goed; een beetje knurfterigheid had hier wel gepast, zoals ze deden in die flashback-scène naar 1789, waarin na de landing van het ruimteschip van Logar's voorvader die robot wordt verkracht door een schapenherder; man, je kon me opvegen !

Lekker onzinnig plot, Bijpassende personages, leuke VFX maar de grapdichtheid en de lengte werken het geheel helaas tegen. Ik heb me goed vermaakt maar heel gauw nog eens zien? Nee. Misschien onder invloed, maar dat ben ik nooit .

Origineel is het verhaal niet, zeker niet. Wel mooi

uitgevoerd! Goed geacteerd, goeie sfeer, prachtige

muziek met ook van die ontroerende Ierse liederen er

doorheen.

Daniel Day-Lewis speelt een prachtige rol. Leonardo DiCaprio vond ik geweldig in "The Beach", ook hier zet ie een degelijk goeie rol neer. Gaaf dat ie ook daadwerkelijk een -hoewel niet heel erg zwaar- Iers accent gebruikt! Zelfde geldt voor Cameron Diaz.

De sfeer was dus erg goed, de gebeurtenissen ook daadwerkelijk dramatisch. Zijn alle taferelen die 't verhaal omringen ook daadwerkelijk gebeurd, deze bloedige veldslagen? Leek me op de een of andere manier van wel, in dat geval is 't prachtig in beeld gezet!

Ik geef de Film 'n vier, omdat het wraakverhaaltje niet erg origineel is, maar de uitwerking ervan heel weinig te wensen overlaat!

Ik heb gisteravond eindelijk een film gezien die te vergelijken is met "Lost In Translation!" Deze, dus . Maar ik moet toegeven, eerstgenoemde is wel genialer.

Maar ik heb me zeer vermaakt met "Garden Sate!" De film nam zijn tijd om op gang te komen en liet net als in "Lost In Translation" het begin zien van een zeer onconventionele vriendschap. Ik wist eerst niet zo goed wat ik ermee aan moest, ik had iets meer een komedie verwacht. De film was ook vaak erg grappig, maar het was over het algemeen geen dijenkletser.

Heel goed werd, zonder al teveel woorden de vervreemding van een thuisomgeving weergegeven. En ook hoe er opnieuw een vreemde vorm van gewenning ontstaat.

Ik wil wel meer woorden vuil maken aan deze geslaagde film, maar daarmee geef ik teveel weg.

Goed acteerwerk, goed script (dat je in het begin doet afvragen wat je ermee aan moet), lekkere maffe karakters en ondanks dat er in de film zoals in zovelen een romance voorkomt, is hij zeker niet te clichématig.

Ik geef een vier en 'n half !

Jarmusch flikt 't 'm weer! Zo ingetogen dat het enorm intens wordt, zo knap vind ik dat!

En leuk hoe hij net als bij Dead Man een bepaald genre neemt -de Samuraifilm, in Dead Man de western- en deze kneedt en uit proportie trekt en er iets heel eigens van maakt. Andere films die ik van hem zag waren eigenlijk 'gewone' genres, maar dan vanuit een andere hoek, maar deze twee films zijn veel innovatiever wat dat betreft .

Heerlijk hoe iemand films kan maken die opmerkelijk traag, maar oh zo boeiend zijn! En daar je deze film overal ziet liggen, zou je denken dat het een behoorlijk commerciële film zou zijn. Viel enorm mee! Niet dat ik het erg vind om een wat toegankelijker film van Jarmusch te zien. Hoewel, dan zou het geen Jarmusch meer zijn, dus dat zou rampzalig uitpakken.

Geweldige karakters; niet alleen Ghost Dog, maar ook natuurlijk Raymond. In eerste instantie is de relatie tussen de twee lachwekkend, vanwege de taalbarrière, maar het feit dat ze elkaar ondanks dat alles toch lijken te begrijpen maakt deze alleen maar mooi en bijzonder. Tevens de boekfragmenten uit Ghost Dogs Samurai-manual voegen veel toe aan de film. Bewijst maar weer dat Jarmusch's films allesbehalve inhoudsloos zijn. Ook de maffe gangsterfamilie was geweldig, de rappende Sonny Valerio, 't stijve lijk Ray Vargo en die dove 'Old Consigliere' maakten een prachtig trio, vooral als Louie met ze moest praten ! En natuurlijk leuk om Nobody, uit DeadMan terug te zien!

Ik hou helemaal niet van hip-hop, maar hier had de muziek een functie, die ook nog eens de sfeer versterkte! En er zaten hele mooie stukken tussen, heeft me geen moment gestoord.

Een perfecte Jarmusch, weer een film die zich vooral richt op kleine details die in andere films voor 't gemak achterwege worden gelaten. Nou ja, dat is hier niet eens zo het geal, maar je krijgt wel het gevoel de karakters door en door te kennen en ziet ze die kleine dingetjes zo uitvoeren, heel mooi is dat.

Wat ik me goed kan voorstellen, John. Grappig dat jij films kijkt, daar jouw poëtische naamgenoot blind was .

Anyway, de boel verzandt inderdaad erg. De focus lijkt te dwalen, het loopt niet echt ergens naartoe. Jammer, want de sfeer was goed, de cast ook, het kon heel wat worden, maar nee.

Een uitgebreide recensie lees je hier.

Gebrek aan rendement, hoge risico's, geen tijd; zo zijn er veel meer redenen te bedenken om je droom niet na te jaren. Rogier doet dat wel, en hij toont hoe door een documentaire over het najagen van zijn ambities. Het is een aandoenlijk en aanstekelijk zelfportret geworden. Lees mijn recensie hier.

Misschien krik ik mijn score nog wat op voor de bij vlagen aangename eighties throwback soundtrack, maar dit was me een bloedeloze ravage, zeg. Geen enkele scène wist ook maar een enkele emotie bij me los te krijgen dan ergernis. Ik kon me aan geen enkel personage binden en het conflict boeide me allemaal nog minder. De hele opbouw vond ik strontvervelend. Wanneer je ook maar een deel van Michael Bay's Transformers hebt gezien, weet je precies wat je kunt verwachten. Misschien zijn de karakters hier wat minder irritant, maar dat is het enige noemenswaardige verschil. Oh ja, Kong en Zilla spreken niet, noch kunnen ze in voertuigen veranderen. Dat dan ook nog.

My God, wat een boutfilm! Na een halve minuut kun je heel de film al voorspellen! EIgenlijk kun je dat al als ie nog niet eens begonnen isen je wacht tot iedereen van de WC weer terug naar de huiskamer is gekomen om waarna de film gestart kan worden.

Tip: Start de film niet!

Hmmm, ik weet niet goed wat ik van deze film moet vinden. Ik ben wel erg blij dat ie in zwart-wit is, daar hou ik sowieso wel van. Maar ik vond niet dat ik als kijker werd ondergedompeld in de politiek gevoelige situatie omtrent het Communisme in de jaren vijftig. En inderdaad, zoals Jeauhan al zegt is deze film nog steeds actueel, maar toch vond ik dit niet echt een film, meer een verslag van een verslag.

Al bij al krijgt de film wel een voldoende.

Gezien op het Noordelijk Film Festival. En gelukkig maar! Heerlijke muzikale feelgoodfilm! Niet heel bijzonder, maar wel superaanstekelijk en een prachtig tijdsbeeld.

Lees meer hier.

Eindelijk het tweede boek uit en nu ook deze miniserie gezien. Ik ben toch echt niet zo enthousiast als Heinonlein. De sfeer mist! Het kasteel hoort te druipen van de melancholie, somberheid en vergankelijkheid maar dat doet het niet. Titus wil ontsnappen aan de beklemmende wereld vol tradities, ceremoniën en rituelen, maar zijn wereld komt niet als zodanig over.

Het kasteel ziet er wel mooi uit en is niet te plaatsen, maar dat is niet genoeg. Bovendien worden veel dialogen veel te overdreven uitgesproken, wat de personages geen goed doet. Sommigen komen ook erg slecht overeen met het boek, zoals Nannie Slagg. Die hoort, ondanks haar arrogantie, ook iets aandoenlijks over zich te hebben. Dat mist ze hier. Ik was echt blij dat ze doodging in deze serie, terwijl ik dat best zielig vond in het boek. Steerpike toonde mij iets teveel emotie. Titus kreeg in de laatste twee episoden niet genoeg tijd om zich te ontwikkelen. Fuchsia werd nooit volwassen en dat zie je juist wel in deze serie terug. Flay was goed gecast, maar ik had hem minder oud geschat. The Prunesquallors voldeden ook, evenals Countess Gertrude. Maar goed, de serie zelf;

In de boeken zitten een boel subplots die eigenlijk weinig relevant zijn voor het verhaal. Enkele daarvan zitten ook in deze miniserie. In het boek worden ze denk ik gebruikt om de wereld te vergroten, als het ware. Laten zien hoeveel verschillende 'levensvormen' er in en om het kasteel plaatsvinden. Ik doel nu vooral op the Professors en the Prunesquallors. Maar hoe komisch soms ook, ik vind dat ze in deze serie teveel aandacht krijgen. Omdat ze deze er ook nog in proberen te proppen, krijgt het hoofdplot minder tijd en aandacht. Dat is ook het probleem met deze serie; hij is oppervlakkig en gaat veel te snel. Niet dat hij niet te volgen is, maar het verband tussen gebeurtenissen lijkt minder logisch. OK, de boeken zullen moeilijk verfilmbaar zijn, maar toch moet het mogelijk zijn dichterbij het bronmateriaal te blijven. Alleen de sfeer al. Het kasteel hoort uit te wasemen dat het voor de inwoners beknellend is om daar te leven, maar het lijkt meer op een sprookjeskasteel.

Jammer. Goed dat de romans hiermee meer aandacht krijgen, maar echt geslaagd kan ik de poging niet noemen.

Een verhaal dat op me over wordt gebracht door iemand die eigenlijk helemaal geen zin heeft om 't te vertellen. Dat is mijn indruk van Gotti. Oké, hij spreekt ons direct aan en deelt met ons de wetenschap dat ie stierf in de gevangenis. Dat had nog leuk kunnen worden maar het verzandt in een vaag samenraapsel van de belangrijkste momenten uit Gotti's carrière, zonder dat je werkelijk ook maar iets voor – of tegen – hem of iemand anders voelt. Toch probeert de film hem blijkbaar nog te verheerlijken ook!

Ik snap hier echt helemaal niks van. Zelden zag ik een film die zo weinig boeide. Bovendien zag John Junior er veel ouwer uit dan vijftien in '79 en geen dag verouderd sindsdien in '99! Nog zo'n mooi voorbeeld van waar de film faalt is die knokpartij waar zoonlief bij betrokken was. Wat was nou eigenlijk de aanleiding, waarom had ie zo'n kort lontje en wie was überhaupt die gozer die hem en z'n gevolg een drankje aanbood? Er zit helemaal geen enkel gewicht aan welke scène dan ook in Gotti, emotioneel of anderzijds. Zit John Sr. in 't begin maar te blaten over dat ie niemand vertrouwt en meer van die gesprekken die kop nog staart lijken te hebben en de film springt vervolgens over naar heel iets anders. Bovendien vertelt ie tegen 't einde van 't verhaal dat z'n zoon Peter de hele tijd aan z'n sterfbed heeft gezeten... terwijl je die gast de hele film alleen maar als klein jochie op de achtergrond hebt meegemaakt! Dat ie nog andere (levende) kinderen heeft naast John Jr., daar word je verder nagenoeg niet aan herinnerd.

Er is geen opbouw, niks. Blijkbaar heeft die Kevin Connolly ergens via eBay of 't dark web de kringspier van de echte Gotti gekocht of zelf opgegraven en daar z'n harses doorheen gestoken, zodat ie toch nog z'n kop in de reet van de gangster die ie blijkbaar zo adoreert kon begraven. Ook al weet de film stiekem zelf ook niet wat ie van z'n titelfiguur moet vinden.

Verbazingwekkend da'k niet in slaap ben gevallen.

Als ik het kort wil zeggen, doe ik het zo. Niks mis met de lengte van dit bericht, overigens. Integendeel, ik vind het eigenlijk wel een goed idee om hier zo weinig mogelijk woorden aan vuil te maken.

Was het resultaat van deze productie dan tegen alle verwachtingen in? Ja en nee.

Nee, want met stripverfilmingen wil men gewoon incashen. Veel visueel geweld, een emotioneel verhaaltje -deze film heeft mij echt veel teveel Daddy Issues- en een 'moraal' -volgens mij weet Hollywood niet eens hoe je dat woord spelt.

Ja, want ik had van een regisseur als Martin Campbell -wiens Casino Royale ik briljant vind- wel wat beters verwacht. De cast bestaat grotendeels uit gerenommeerde acteurs en ze maken er allemaal een potje van. Natuurlijk zitten er vermakelijke stukjes in maar dat betekent niet meteen dat we een goeie film voorgeschoteld hebben gekregen.

En bovendien, zoals ik al zei, zitten hier veel teveel Daddy Issues in; al die verwijzingen naar Hal's overleden vader: Was ik maar zoals m'n vader/Was jij maar zoals je vader/had je vader dit gewild?/mijn vader was nooit bang/ik ben m'n vader niet/ik ben niet zoals m'n vader/blablablablablaaaaaa. Daar heb ik ecvht zo'n gore rothekel aan! Vier op de vijf keer maakt dit een film namelijk helemaal knudde, als aan zoiets continu gerefereerd wordt. Bah!

En ook de hele discussie over bang zijn en wel of niet weglopen voor je verantwoordelijkheden en al die meuk deed m'n tenen kromtrekken. Evenals de training waaruit aanvankelijk blijkt dat de ring zich zou moeten hebben vergist omdat Hal niet opgewassen is tegen de taak om een Lantern te zijn; wij als kijker denken dan natuurlijk meteen dat de wereld ten dode opgeschreven is omdat Sinestro en Kilowog het ONMOGELIJK FOUT KUNNEN HEBBEN!!!!!!! Oh nee wacht, Hal blijkt het WEL te kunnen, wie had DAT nou gedacht?!?!?! Nee, dan is zo'n film mij volledig kwijt. Meeleven is dan echt niet meer mogelijk.

Oh, en wie had gedacht dat Sinestro uiteindelijk voor het Kwaad/de Angst/Duisternis zou gaan kiezen?? Ik bedoel, met zo'n uiterlijk en naam alleen al, echt onmogelijk om voor je te zien, toch??

OK, paar keer gelachen maar verder is dit compleet prut. Zonde van m'n tijd.

Ik zit al een tijdje helemaal in de Britse films uit deze periode - jaren '50 en '60. Aanvankelijk gewoon om te genieten van de oubolligheid, maar de charme straalt er in veel gevallen rijkelijk van af. Zo ook hier.

Het wordt al vermeld, maar de chemie tussen Jill Adams en George Cole is fenomenaal! Ik mag eenieder die dit leest verheugen met de boodschap dat dit lang niet het enige element is waardoor The Green Man zo goed werkt. Die zorgt echter wel dat je aan de film gebonden wordt. En blijft.

Normaal ben ik absoluut geen fan van een zogeheten 'comedy of errors', waarin onschuldige situaties compleet verkeerd geïnterpreteerd worden, wat vervolgens een kettingreactie veroorzaakt. Maar het spel van Alastair Sim, Jill Adams, George Cole en Colin Gordon wist me oprecht te vermaken. Enerzijds is de film een niemendalletje, maar toch een hele aantrekkelijke. Wat ook helpt is dat je als kijker precies weet hoe de vork in de steel zit. Ik houd ook erg van puzzelen, hoor. Maar wanneer je als toeschouwer minstens twee stappen op ieder personage voorloopt, is het heerlijk om te zien hoe zoiets zich ontknoopt. Althans, in dit geval was het verhaal zo geconstrueerd dat het nergens saai werd. Integendeel.

En dan komt ook die geweldige gladjakker van een Terry-Thomas nog 's voorbij in een fijne bijrol.

Ben je nou van plan om meerdere films op één avond te gaan zien en heb je The Green Man reeds genomineerd? Dan lees je in dit artikel hoe je deze deel laat uitmaken van de perfecte Double Feature!

Daar ben ik het deels mee eens. Hollywood en Netflix gezamenlijk dan wel afzonderlijk zeggen niks over de kwaliteit van een eindproduct. Maar het is wel fijn dat lokale initiatieven kunnen leiden tot een volledige speelfilm!

Natuurlijk had ik liever dat het resultaat dan ook nog eens te pruimen was, maar je kunt niet alles hebben. Edoch, liever geen pruimen dan van die zure waar achteraf schimmel aan bleek te zitten. Ik heb nu een doktersrekening van hier tot Tokyo.Mijn verwachtingen waren nogal laag vanwege de titel, de poster, de omschrijving en de trailer. En die bleken juist. De productiewaarden behoorden mijns inziens tot één van de eerste valkuilen.

Ja, er waren kostuums en rekwisieten die goed pasten bij midden jaren 40. Maar wegens een grandioos gebrek aan beeld nabewerking werd ik helemaal niet die tijd in gesleept. Het beeld was scherp en strak, maar wel saai. Daarmee bedoel ik dat ik niet met behulp van manipulatie van licht, scherpte, kleuren, contrasten of een combinatie daarvan naar het einde van de Tweede Wereldoorlog werd getransporteerd, iets wat Spielberg en Tarantino en hun teams voor Saving Private Ryan en Inglourious Basterds wel goed deden. Naar ik me kan herinneren had ik een dergelijk gebrek aan inleving ook niet bij het zien van Zwartboek, ook al ben ik helemaal geen fan van die film. Maar aan Grenzeloos Verraad kan ik niet anders dan zien dat het recentelijk geschoten is, waardoor ik volledig veroordeeld ben tot de rol van toeschouwer in plaats van participant. Soms werkt zoiets, bijvoorbeeld in 24 Hour Party People, die geschoten is als een documentaire en waardoor je het gevoel krijgt dat je erbij bent omdat het je zo toegankelijk wordt gemaakt. Echter, dat verhaal wordt verteld met een knipoog, terwijl Grenzeloos Verraad serieus bedoeld is. Althans, dat neem ik aan.

Ook de inluidende voice-over werkt absoluut niet mee. Zowel de tekst als hoe die wordt voorgedragen klinkt verschrikkelijk. Was mijn vertrouwen al gezakt tot een dieptepunt, bleek de ton een brakke bodem te hebben waar ik nog tot meters ver doorheen kon zakken. Ludwig, de hoofdpersoon, wordt in deze hemeltergende introductie neergezet als een held, de beste persoon die ooit geleefd heeft. Dat wil ik betwisten, maar daar kom ik zo op.

We beginnen met een belangrijke veldslag aan het Oostfront, die, na een onuitstaanbaar sentimentele toespraak van de sovjet commandant, iedere vorm van logica tart. Wie ook maar een beetje verstand heeft van oorlogvoering, weet dat het je reinste zelfmoord is om op een verdedigde stelling af te rennen en maar wat lukraak te gaan schieten. Er worden moedige pogingen gedaan om dit enigszins spannend in beeld te brengen, maar afgezien van de vogelperspectief shots van de bossen waarin deze openingsscène zich afspeelt, laat alles wat er gebeurt me behoorlijk koud.

Iedere verdere vorm van immersie wordt volledig geblokkeerd door de tenenkrommende en overmatig uitleggerige dialogen die overduidelijk geschreven zijn vanuit een hedendaags perspectief, het saaie verhaal, de niet boeiende personages, hun kromme en/of gebrekkige motivaties en het belabberde acteerwerk. Peter Nilessen's vertolking van Mengelberg was bij tijd en wijle nog wel degelijk, maar wist als personage ook helemaal niet te beklijven. Dat voorkomt het smeden van een band met de kijker en is daarmee niet minder dan een doodzonde. Een extra obstakel hierin is dat ik Mengelberg meemaak als een pure opportunist. Volgens Schoonma was zijn volledige en voorbeeldige toewijding aan het nationaalsocialisme onwankelbaar – dat bleek overigens uit een godsgruwelijk irritante expositie dialoog. Maar goed, pas wanneer hij een persoonlijke tragedie te verwerken krijgt, draait 'ie om. O ja, en hij moet voor het eerst in de vijf jaren die de oorlog al duurt een bevel uitvoeren dat tegen zijn principes indruist. Werkelijk...? Mij bekroop het gevoel dat hij de onderduikers alleen maar wil helpen om genadig behandeld te worden bij een onvermijdelijk tribunaal. Kortom, de motivaties van de protagonist trekken mij niet over de streep.

Een interessante antagonist kunnen we ook wel vergeten. Schoonma is er zo eentje die slecht is om het slecht zijn en verder niet het minste greintje persoonlijkheid heeft. Daarnaast heeft dit personage de taak om – ik stipte het al kort aan – de kijker te bombarderen met feiten over Ludwig, in plaats van dat we van die overtuigingen daadwerkelijk getuige zijn. Pogingen om hem via Schoonma sympathiek te maken, werken dan ook averechts. En over laatstgenoemde is niet verder nagedacht dan hij is een door-en-door nazi want het publiek moet hem haten en dan is 't verder wel mooi zo. En nee, van de tegenspeler verwacht ik niet dat die per se een verpletterende indruk maakt à la Hans Landa, maar wel dat 'ie boeit. In dat opzicht kwam ik van een Siberische kermis thuis.

Het hilarische aan de rest van de cast is dat boeren stereotyperend worden neergezet als stoïcijnse mensen. Maar m'n vriendin merkte terecht op dat het echtpaar Wesseling nog wel de meeste emoties vertoonde. Van de joodse gezinnen moeten we het ook niet hebben. Dan gaat zo'n vrouw die al ruim vijf jaar wordt onderdrukt – waarschijnlijk zelfs veel langer – zich nog eens mak als een schaap hardop afvragen waarom er zo op hen wordt gejaagd, want ze hebben toch niks gedaan?

Echt? Daar kom je nu nog mee? Oké. O, en de moeder van één van de meest zouteloze vertellers die mijn oorballen hebben bevuild snapte ik ook niet. Ze weet dat Ludwig na het verliezen van zijn gezin graag dood wil, maar wanneer hij daar bloedend ligt te sterven is ze helemaal niet aangedaan. Zelfs niet wanneer die verzetsman met z'n irritant jeukende trekker vinger hem nog wat blauwe bonen toestopt. Het eerste dat pal daarna op haar smoelwerk verschijnt is... een aandoenlijke glimlach? Kom op! De toedracht boeit me niet, maar die getoonde emoties slaan in deze context als een tang op een varken.

Dan zijn er nog verdere schermutselingen tussen de bezetters en geallieerden/verzetsmensen die met een zeer geringe mate van succes naar beeld vertaald worden.Dat was ook hoe ik dit ervoer, ja. Maar goed, ik had ook niet verwacht dat de film op dit moment nog enorme sprongen in kwaliteit zou gaan maken.

En wat blijkt, na de slotconfrontatie? De vertelster aan het begin is, zoals ik al vermoedde, de joodse ondergedoken dochter. Ze staat aan een lessenaar en spreekt de overlevende onderduikers, verzetsmensen en leden van het boerengezin toe die alle gebeurtenissen hebben overleefd. Prijst Ludwig verder de hemel in, omdat ze van hem geleerd heeft dat je mensen moet helpen en daarom is ze dokter geworden. Nou, joepie. Dat is echt een verhaal waar ik op zat te wachten.

O ja, in de openingsscènes viel de muziek me op. De score mag dan verkwanseld zijn aan en zwaar teleurstellende film – om me zacht uit te drukken –, maar die gaf me héél af en toe nog een klein beetje houvast.

Grenzeloos Verraad heb ik ervaren als een enorm saaie bedoening. De kwaliteit van de belangrijkste ingrediënten – personages, verhaal en plot, visualisatie, acteerwerk, etc. – was diep, diep beneden de maat en die 87 minuten krijg ik niet meer terug. Meer dan het minimale kan ik hier daarom ook niet aan geven.

Er zijn tig van dit soort komedies gemaakt eind jaren tachtig en begin jaren negentig. Geen enkele film van dit kaliber ben ik ooit tegengekomen in de Top-250 (maar misschien zijn ze er wel), behalve deze. En met recht !

Ik heb veel goeds gehoord over deze film, en het klopt allemaal! En ook zet deze film aan tot nadenken; wat zou ìk doen in deze situatie?

Mijn antwoord is; ongeveer hetzelfde . Veel anders zou ik niet kunnen bedenken, behalve echt gek worden. Veel lol maken, als ik tenminste zelf zo zeker zou zijn dat ik er een dag later geen spijt van zou krijgen . Je zou bijvoorbeeld maar een oorlog beginnen tegen een heel invloedrijk iemand in de wetenschap dat deze dag zich zal herhalen, maar uiteindelijk word je de volgende morgen tòch op een nieuwe dag wakker en heb je een groot probleem !

Wat me ook opviel aan deze film is dat ik Andy MacDowell geen moment irritant vond. Vooral dankzij die L'Oreal reclames kon ik haar niet uitstaan, maar na het zien van deze film geef ik haar nog een kans.

Wat Bill Murray betreft; wel een beetje type-casting, maar natuurlijk niet misplaatst. Niemand had het beter kunnen doen. Tom Hanks had er ook iets van kunnen maken, weet ik zeker, maar ik zou ook voor Murray zijn gegaan. Die man is voor mij zo'n beetje heilig na het zien van "Lost In Translation."

De montage van sommige scènes waarin Phil met extra wetenschap over mensen (meestal Rita) zijn aanpak steeds opnieuw probeert is dan wel simpel, maar toch ijzersterk!

En af en toe kon ik een lijstje maken met dingen die konden gaan gebeuren en het goeie antwoord zat er dan tussen, maar de film kwam ook vaak genoeg ècht onverwacht uit de hoek. Niet dat de verrassing dan adembenemend was, maar wel aangenaam .

Ik weet alleen niet goed wat ik aanmoet met het feit dat niet wordt uitgelegd waarom Phil 2 februari constant opnieuw beleeft en waarom het aan het einde van de film toch nog 3 februari wordt; ergens vind ik het leuk om in het ongewisse te worden gelaten, anderzijds wil ik echt weten hoe dit zit!

Een erg goed verhaal voor dit type film, en goed uitgevoerd! Zoals ik al zei staat deze film met recht in de Top-250, en op de juiste plaats; hij mag in deze regionen rond blijven zweven .

Ik zelf geef een vier, minder kan ik hiervoor gewoonweg niet geven!

EDIT: Ik vind deze poster niet bij de film passen. Ik weet niet wat ik wèl had willen zien, maar dit vind ik niks.

Actie is niet nodig en 'sterke scènes', daar is de film van opgebouwd. Dit is zwarte humor en het moet je gewoon liggen.

Eigenlijk deed de film me in een bepaald opzicht aan Pulp Fiction denken. 'Doodgewone' situaties slaan om in de grootste rampen. OK, dat gebeurt natuurlijk wel vaker, maar mijn brein legde zomaar die link, vandaar.

De film ving mij met haar over-the-top personages, zoals de neuroot Svend (Mikkelsen) en de aanvankelijk zielloze Bjarne en diens tweelingbroer Eigil, een prachtige dubbelrol van Nikolaj Lie Kaas. Ook Ole Thestrup, een andere vaste Jensen-acteur, maakt zijn opwachting als de sadistische Holger.

Beeld je eens in dat je een feestje organiseert. Maar hoe goed je ook je best hebt gedaan de boel te decoreren, er valt niet te ontkennen dat het gewoon een afgedankt sportzaaltje is waarin de bijeenkomst wordt gehouden. Ook doet de koelkast het niet, valt de elektriciteit om de haverklap uit, heeft de eregast een ontiegelijke vertraging en wil het feest maar niet gezellig worden.

Hou dat beeld vast en je hebt een goed referentiepunt welk gevoel deze film weergeeft.

Sommige ontwikkelingen zag ik al wel aankomen. Maar in tegenstelling tot Adams Æbler moet deze film het denk ik ook niet hebben van diens originaliteit. Wel van diens verkniptheid, dat is één ding dat zeker is!

P.S.: De vergelijking met Delicatessen is inderdaad gauw gemaakt. Maar dan wel effe heel anders!