Meningen

Ik ben zelf niet gelovig. Ik weet van de controverse. Ik had eerder een zes gegeven nadat ik de film zag met vrienden, hoewel niet vanaf het begin. Echter, de film speelde slechts op de achtergrond en we keken er niet naar met heel veel aandacht en in de tussentijd hadden we geweldige en hilarische discussies, die vaak wel met het onderwerp van The Passion of the Christ van doen hadden.

Ik geloof zelf niet. Laat ik dat voorop stellen. Ik vind religie echter wel machtig interessant. En nu ik de film toch eens aandachtig van begin tot eind aanschouwd heb, kan ik er niet omheen dat ik het aloude verhaal prachtig verteld vind.

Ik geef nu de volle mep, kan nog iets dalen maar minder dan een acht verdient deze productie in mijn ogen en oren niet. Ik weet hoezeer de film de predikaten anti-semitisch en torture porn heeft verworven maar ondanks dat op de martelingen het lijden zo zeer de nadruk wordt gelegd, haalt het niet de aandacht weg van het verhaal. Ik heb me op geen enkel moment zitten ergeren of vervelen. Mede vanwege de toegepaste talen werd ik helemaal meegesleept. Ook de narratief vond ik mooi, de flashbacks kwamen precies op de juiste momenten. Ik kan me vaag herinneren dat ik daar menig wenkbrauw over op trok tijdens de eerste keer dat ik de film half zag maar nee, dit keer werkten ze.

In de meeste verhalen wordt verteld hoe genadig en meelevend Pilatus wel niet was. Hier handelt hij echter om praktische redenen, hoewel hij wel zichtbaar aangedaan is door 't lot van Christus en schrikt van de massale haat jegens slechts één man.

Twee minpuntjes aan de film:

#1: Liever had ik gezien dat ze van Judas een sympathieker figuur hadden gemaakt. Modernere interpretaties van zijn verraad vertellen dat hij deed wat Jezus hem opdroegen dat zijn daden dus een heel ander karakter hadden dan wat de meeste mensen nu denken. Bovendien worden zijn beweegredenen mijns inziens niet genoeg uit de doeken gedaan.

#2: Aan het einde van de film staat Jezus op uit de dood. Zijn lichaam is geheel genezen, afgezien van de gaten in zijn handen. Zijn hele lijf had echter één groot litteken moeten zijn! Waarom die gaten wel maar d erest niet? Heel raar.

De film was perfect gecast, meeslepend wegens acteerprestaties, cinematografie en de implementatie van de oorspronkelijke talen. Ook de muziek speelt in de overtuigingskracht een enorme rol -ik ben echter niet gaan geloven, sorry .

Het blijft me verbazen dat een ongelovige als ik zo meegesleept kan worden door dit verhaal. Nou ja, dat dit gebeurt is één ding maar de manier waarop vind ik wonderbaarlijk. Dus in principe krijgt The Passion of the Christ een acht maar wegens bovenstaande bijzondere uitwerking op mij één puntje hoger.

Een nieuwe omgeving, gepaard met nieuwe mensen, laat je extra scherp naar jezelf kijken. Peak Season gaat over jezelf en je doelen (her)ontdekken en het is vooral de vertelling die inspireert. Daar komen nog de adembenemende beelden bij van Jackson, Wyoming en de bijbehorende omgeving, een boeiende cast, een ontzettend aangename soundtrack en je zit gebeiteld.

Lees hier mijn volledige recensie.

Er zijn een aantal delen uitgehaald zoals dat wanneer Jean-Baptiste die kuur van die ene malloot ondergaat, wat de periode is waarin hij leert zich met een mensengeur onder de mensen te begeven. Dit is het enige belangrijke stuk dat ze eruit gelaten hebben.

Verder zijn er een aantal dingen die niet verteld worden, maar die je wel ziet als je het boek gelezen hebt, kleine dingetjes. Verder is de film visueel een plaatje! Het boek is niet, zoals Kubrick zei, onverfilmbaar; de basis is in ieder geval goed naar het doek te vertalen, alleen weet ik niet of Kubrick het eens zou zijn geweest met deze samenvatting; meer zou het in zijn ogen denk ik niet geweest zijn.

Ergens heb ik wel het idee dat als ik het boek niet zou kennen, ik de film veel minder mooi zou vinden. Want zonder het boek zou Jean-Baptiste in deze film maar een heel vlak karakter zijn, denk ik. Wat er echt in hem omgaat, weet je dankzij de film slechts in hoofdlijnen, maar hierop reken ik de film niet af, omdat ik niet weet hoe hij opme over zou komen, zou ik het boek niet hebben gelezen. Verder zitten er namelijk ook enorme vondsten in en stukken die verschilden van het boek op een positieve wijze (ga ik nu niet op in). Niet dat deze in het boek ontbraken en nodig waren, maar ze gaven wel aanvulling.

Ik geef deze film het voordeel van de twijfel en geef hem een vier en 'n half. Dit is de Top-250 toch veel meer waard dan zo'n slappe piratenfilm vol met cliché's en een verhaal dat je in duizenden andere films kunt terugzien?

Welnu, je hebt mensen die teveel in films willen stoppen. Dat merkte ik ook aan Rodriguez' Once Upon A Time In Mexico. De film was te volgen, maar hij wilde teveel in één keer, wat de narratief zeer uit balans bracht. De timing van de presentatie van karakters en situaties was in die film ook redelijk dramatisch. Erg jammer.

Maar dit is iets anders. Zombie-horror. Zoals eerder gezegd -bijna- altijd leuk. Eigenlijk komen deze films in twee gradaties -corrigeer me als het nodig is, want hoe in ik er ook voor ben, er zijn er zat die ik nog moet zien; de ene schetst een complete situatie en gaat er diep op in, durft soms zelfs te filosoferen. De andere dompelt de kijker onder in gore en is eigenlijk nergens anders goed voor dan dat -klik hier voor een voorbeeld. Het gaat in ieder geval meestal nauwelijks om de oorzaak, alleen om het gevolg.

Deze film is een vreemde, maar toch prettige mix tussen de twee. Complete situatieschets is niet aanwezig, noch wordt er gefilosofeerd, maar daar alles zo expres over-the-top is en duidelijk een hommage aan het genre, is de film een stuk minder breinloos dan allerlei andere pogingen om in het World Guinness Book Of Records te komen voor Meeste Ranzigheden Binnen 90 Minuten.

Maar toch probeert de film er wel een verhaal in te gooien.Achtergrondinfo over het virus. Niet dat dat echt nodig is of heel erg veel aan de film toevoegt, maar toch is het leuk.

Enorm toffe rollen van Rose McGowan en ook Mary Shelton; ik had een zekere ommekeer verwacht, maar niet deze, zeker niet na de neurotische trekjes die ze vertoont in trailers en op posters.

Verder moet ik zeggen dat Planet Terror nergens echt weet te verbazen; het is allemaal erg leuk en onderhoudend en bovendien leren we dat Stacy Ferguson helemaal niet zo irritant is zolang ze maar niet zingt. Maar mijn mond viel nooit open van verbazing. Dat had ik weer wel met Death Proof, die door velen als het mislukte broertje van deze helft van de Grindhouse anthologie wordt beschouwd. Nee, ik vind Death Proof echt stukken beter; Planet Terror ziet er strak uit, is een prachtig gorefest en bij vlagen komisch, de film blijft altijd boeien maar ik werd nooit spreekwoordelijk met stomheid geslagen.

Ook leuk om Michael Biehn weer 's mee te maken .

Het spijt me, maar de film kon me niet boeien. Zo keihard als op de DVDhoes was aangegeven was de film helemaal niet en de film wist me allesbehalve mee te trekken. Choreografie is aardig, maar niks aan deze hele titel is super bijzonder, oid. Een uitgebreidere review vind je hier.

Ik kan me erg vinden in jouw mening. Ik had geen flauw benul dat Nolan het in zich had om zo'n sterke thriller te maken als deze en dan ook nog met een heel magisch sfeertje wegens het feit dat de film over twee rivaliserende illusionisten gaat.

Wat ik ervan begrepen had was dat het slechts zou gaan over twee toneelmagiërs die elkaar proberen te overtroeven, maar de strijd is een stuk bitterder dan ik had verwacht. De uitersten die de beide mannen gaan om elkaar een hak te zetten drijft de spanning enorm op.

Wel jammer dat ik vrijwel meteen doorhad dat Fallon ook gespeeld werd door Bale; in de eerste plaats kon ik door diens vermomming heen kijken en ten tweede kregen we nauwelijks iets van hem te zien, wat ik direct verdacht vond en zo ontstond meteen het vermoeden dat hij de spil was van de teleportatie-truc.

Nolan heeft een buiskluisterende film gemaakt die tot het einde bleef boeien, desondanks. De laatste tijd ben ik iets minder gecharmeerd door Christian Bale, omdat ik het vaak moeilijk vind naar een door hem gespeeld karakter te kijken, ik zie altijd hém. Hieraan kon ik me tijdens The Prestige echter niet storen.

De perfecte tegenspeler werd gevonden in Hugh Jackman, een acteur die juist steeds hoger in mijn persoonlijk aanzien komt te staan. De door hem neergezette Angier, die bergen wil verzetten om de grootste truc van Borden te ontfutselen en verbeteren maken het moeilijk om met hem mee te leven, maar de tragedie die wellicht door Borden is veroorzaakt en die Angier in een groot zwart gat heeft gegooid doet dat weer wél. Dat is ook het heerlijke aan de film; partij kiezen is zo moeilijk!

Verder heeft de film een perfecte supporting cast en de production design/art direction zorgen voor een adembenemende sfeer die me helemaal opzoog. Daar ik helemaal geen verwachtingen had -behalve het woord van mijn broer dat de film een aangename verrassing was- werden deze zeer gemakkelijk overtroffen, maar wel met een zwaar offensief!

Een uitgebreide reactie volgt nog, maar ik vond dit om te kotsen! Maar ja, Bruckheimer hè? Die score op IMDb vind ik ook niet terecht, mag veel lager zijn.

De trailer had zo'n goeie sfeer, maar dit is werkelijk NIKS!! Geen enkele appeal, behalve wat leuke stunts. Verhaal dat nergens op slaat, enkele banale regeltjes rond die dolk om alles lekker 'mystiek' te doen ogen en voila! Prince of Persia: The Sands of Time. Als ik zo'n dolk had, zou ik hem gebruiken om voor een andere film te kiezen!

Vanochtend werden mijn ogen gestreeld door excessieve knok-, schiet- en martelpartijen terwijl mijn oortjes werden verwarmd door het geluid van krakende botten, geschreeuw, geweervuur en explosies .

Helaas werd de film geregisseerd door Lexi Alexander, die audiovisueel best goed bezig is, maar verhaaltechnisch nooit ergens een focus weet te leggen. In de trailers zagen we vooral veel -nagenoeg alle- brute actie die de film te bieden heeft, maar Frank Castle is in deze film niet de gewetenloze killer die we in de vorige poging, gewaagd door Thomas Jane, ook al niet kregen. Het schuldgevoel om de dood van FBI-agent Donatelli en de continue bemoeienis met diens weduwe en dochter maken hem helaas te soft.

Leuke toevoegingen zijn de verstrooide Martin Soap en Microchip. Het schijnt dat Jonathan Hensleigh, de regisseur van The Punisher (2004), zo'n intense hekel had aan dat personage, dat ie 't uit zijn eigen script geschreven had. Verder was het acteerwerk vaak erg over-the-top, waren veel reacties niet erg plausibel, bijvoorbeeld hoe Angela op 't einde Frank min of meer vergaf, in plaats van daarvoor te zwaar getraumatiseerd te zijn en Grace die hem veel te vlug vertrouwde. Ook Jigsaw en Loony Bin Jim hielden zich teveel aan de badguy-routine door zoals altijd degenen te ontvoeren die door de 'held' beschermd moeten worden en hem voor een gruwelijke keuze te stellen. Oh ja, en natuurlijk ging daar ook het nodige schiet- en sterfwerk aan vooraf.

Pluspunten? Ray Stevenson heeft het perfecte uiterlijk en gezicht voor The Punisher. Dolph Ludgren keek te slaperig -zijn kostuum bevatte bovendien geen schedel- en Thomas Jane's gezicht was gewoonweg niet ruw genoeg. Daarnaast was de ]recruteringsscène fenomenaal! De aangedikte clichématige speech, het patriottische muziekje eronder en die Star-Spangled Banner op de achtergrond, waarvan het aantal sterren steeds groeide kwam als beste uit de verf ! Jammer van de rest van de film, zou je bijna willen zeggen.

Want hoewel de actie vermakelijk is, is Frank gewoonweg niet bruut genoeg. Het geweld dat wordt toegepast is dat wel, maar dat is niet voldoende. Vanwege de wisseling van emoties van The Punisher kon ik mezelf niet aan hem noch enkel ander karakter relateren op emotioneel vlak. Ik keek deze film dus vooral vanwege de actie en de recruteringsscène !

Of 't nou een vervolg op deze film wordt of iets anders, erg benieuwd naar Alexanders volgende film ben ik niet.