Meningen

Gôh, datdeze in de Top-250 staat! Niet dat ik de film zo slecht vind, of zo, maar verwacht had ik het niet.

Subtiele film, dit. Ik had een klein stukkie gemist omdat ik werd gebeld door Riddick (MM-user), maar ik heb het wel meegekregen, allemaal. Misschien had ik me er iets meer op moeten instellen, want een film als deze had ik niet verwacht, eigenlijk. Bovendien deed de DVD raar en dan heb je al nergens meer zin in, Maar de film was mooi, om echt een goed oordeel te vormen wil ik hem nog weleens zien. Ik heb denk ik nog nooit iets dergelijks gezien, hier zou je een pracht van een toneelstuk van kunnen maken! Meestal heb ik er een hekel aan als mensen zo preuts zijn in een film, maar hier vond ik het wel mooi en zou ik het ook niet preuts willen noemen.

Ik geef een vier, met de wens deze film nogmaals te aanschouwen.

Wwelover omschrijft al hoe er meerdere verhalen in deze film zitten. Het maakt de personages om Fanny en Alexander heen wel interessant, maar daardoor mist de film een beetje focus. Het geheel heeft wel een prachtig filosofisch en vooral poëtisch tintje -wat wil je ook met een theatrale familie- iets wat me erg aanstaat.

Hoe dan ook, het gebrek aan een richtpunt maakt deze film alleen maar vreemder -in positieve zin; mensen spreken met de geesten van overledenen alsof het de normaalste zaak van de wereld is, een jongen laat zijn droomwraak op zijn stiefvader uitkomen, hoe werden de kinderen verwisseld daar ze in de kist zaten maar tegelijk op de vloer van hun kamer lagen en wie/wat is nou eigenlijk die Ismael? Vragen waar ik nou niet direct een antwoord op kreeg, maar daarvoor gun ik de film graag nog een kijkbeurt. Niet zeer binnenkort, maar toch.

Bovengenoemde elementen had ik ook totaal niet verwacht in deze film; ik ging uit van een 'gewoon' familiedrama, waar je eigenlijk gewoon met een verstand op nul en blik op oneindig naar kunt kijken, de film spoelt vanzelf wel over je heen. Toch leuk als je verwachtingen zo worden omgegooid !

Ik lees ook commentaren terug over langdradigheid; ik vond de film best snel voorbij vliegen. Hij zakte voor mij nergens echt in, daar ik razend benieuwd was naar hoe de hele zaak zou eindigen. Het slot vond ik overigens ook geweldig; eigenlijk is het heel erg open, maar wel op een manier die je zelf lekker in kunt vullen. Maar toch heeft het, waar het mijn verwachtingspatroon betreft, een beetje een bittere nasmaak achtergelaten, daar er al zoveel andere vreemde elementen in de film zitten dat een klein beetje verklaring nooit weg is. Of een hint ernaar. Maar ook weer niet alles voorkauwen, dat is weer 't andere uiterste.

Afgezien van niet voorziene elementen is het ook een prachtig familiedrama. Een beetje in een strakke en compromisloze vorm gegoten, maar ik kon me goed inleven in het verhaal. Voor mijn definitieve oordeel zal ik de film nogmaals moeten bekijken.

Niet heel serieus? Ik ga altijd op gevoel af. Net als met stemmen: wat was mijn algemene gevoel toen ik de film zag? Hoe goed een titel op technisch vlak ook kan zijn, wanneer ik me kapot erger dan krijgt-ie het laagste van het laagste.

Edoch, Met films als deze vind ik dat lastig. Neem nou Chainsaw, die geeft er de volle mep aan maar sluit zijn tekst en uitleg af met juist de minimale score. Wanneer je een beetje thuis bent in het afvoerputje van de cinema, snap je dat die keuze niet altijd heel gemakkelijk is. Ik snap Chainsaw heel goed maar ben persoonlijk geneigd om andersom te redeneren. Ik ga echter toch steeds twijfelen...

Hoe het ook zij, ik bekijk Breens werk wel. En ja, ik weet dan waaraan ik begin. Zijn filmografie moet gezien worden om te kunnen geloven wat er gebeurt op je oogballen - en in je oorballen. Fateful Findings vormt daarop geen uitzondering. Uit het boek The Bad Movie Bible van Rob Hill blijkt dat Breen niet door de auteur geïnterviewd wilde worden. Dat zag hij zelfs als een belediging omdat-ie Fateful Findings als een meesterwerk beschouwt! Klara Landrat, die Dylans echtgenote Emily speelt, was wel bereid om deel te nemen aan een vraaggesprek. Erg kort, maar het biedt wel enige inzichten.

Deze film, joh. 't Is zo bijzonder dat-ie überhaupt bestaat. En dat mensen die ernaar kijken dat kunnen navertellen. De afschuwelijk gekozen locaties, het houterige acteren, de stompzinnige dialogen, de opvulling met scènes die helemaal nergens heengaan, de onvolledigheid van het geheel... Er is haast geen element dat je kunt bedenken dat er niet amateuristisch uitziet. Incompetentie is het levensbloed van Fateful Findings. Ernaar kijken is bijna ramptoerisme te noemen.

Nou, daar heb ik me dan maar schuldig aan gemaakt. Hierboven kun je al een beetje lezen wat de film met je doet. Maar voor uitgebreidere info klik je vooral hier.

Ik kan me gewoonweg niet herinneren wat ik hier vroeger van vond, maar het lijkt erop dat animatiestudio's kinderen dom proberen te houden. Net zo ergerlijk als A Troll In Central Park. Althans, ik kan me herinneren dat ik de liedjes in die film heel verschrikkelijk vond.

Bij de weg; deze film liet me onverschillig, dát is 't! Toen al! De naam is me lang bijgebleven, maar toen vond ik 'm maar zo zo. Overdonderend clichématig en nu ik er beelden van heb teruggezien in de review van The Nostalgia Critic, spatten het gebrek aan logica en de debiele clichés echt van het scherm -maar die konden mijn ogen toen nog niet waarnemen. Misschien moet ik dergelijke films niet zo serieus nemen en me meer in het kind in mij verplaatsen, maar dat vind ik wel héél erg moeilijk.

Na 't Boek te hebben gelezen en de Film te hebben herzien, kan ik zeggen dat 't Boek tot zekere hoogte erg nauwgezet is verFilmd. Er zitten een heleboel details uit 't Boek in de Film, maar ja, met 'n Boek van tweehonderdenacht bladzijden is dat ook niet zo moeilijk, natuurlijk.

Neemt niet weg dat David Ficher en zijn team ontzettend goed werk hebben geleverd! De sfeer van de Film sluit perfect aan op 't Boek, hoewel ik natuurlijk eerst de Film heb gezien, wat mijn beeld van zowel 't Boek als daarna weer de Film 'n beetje opkleurt. Daarom wil ik in principe ook altijd graag eerst 't Boek lezen, maar dat komt maar weinig voor.

De muziek is geweldig, de muziek in de openings credits ook, briljant! Ik wil die soundtrack! En ik wil de 2-Disc DVD van de Film, ook al heeft mijn broer die al, ik wil 'm ook! En wel nu!!

Maar goed, de manier van vertellen is in 't Boek natuurlijk iets uitgebreider, de voice-over van de 'Narrator', zoals Edward Norton in de credits staat, vertelt de kijker precies genoeg en het beeld vertelt de rest. Ik vond de scène waarin hij een aantal dingen over Tyler verteld, over zijn werk en zo, echt briljant! Ik hou er sowieso wel van als karakters in Films dingen recht in de camera vertellen, daar heb je ook nog 'n aantal voorbeelden van in "Trainspotting" (Francis Begbie & Tommy). Ik ben rouwens ook blij dat Edward Norton als Narrator in de credits staat, want zowel in de Film als in 't Boek wordt zijn echte naam niet genoemd.

Voor zover er details zijn veranderd in verhouding tot 't Boek, is dat niet erg. Het gaat erom dat de boodschap steeds overkomt, ook al zijn 't in de Film en 't Boek soms verschillende mensen die 'm overbrengen.

Het einde is wel een beetje anders: de Film heeft een gesloten einde, maar dat kan ik van die van 't Boek toch echt niet zeggen!

De cast doet 't dus echt geweldig, de sfeer is zoals ik al zei goed, de score van The Dust Brothers ook en ook Tom Waits komt nog effe voorbij met het fantastische "Goin' Out West"!

Zodra ik de 2-Disc DVD heb, ga ik deze Film in mijn Top-10 plaatsen. Dat is nu eenmaal een regel bij mij: wil 'n Film in mijn Top-10 staan, dan moet ik 'm eerst hebben. Tenzij ie nog in de bioscoop draait, dan zou ik eventueel nog wel 'n uitzondering willen maken.

En Brad Pitt heeft eens te meer zijn talent bewezen, maar goed, dat hebben Edward Norton, Helena Bonham Carter en Marvin Lee Aday (AKA Meat Loaf) ook. Jammer dat de rol van Jared Leto niet iets groter was, want hem vind ik ook geweldig goed! Maar goed, zijn rol is in ieder geval wel iets groter dan degene die zijn karakter (Angel Face) heeft in het Boek.

Oké, ik verhoog mijn waardering naar 'n vijf. Oh nee, shit, daar stond ie al!!

Trouwens, als een Film een Oscar kan krijgen voor mooiste DVDhoes, dan wint de 2-Disc van "Fight Club" het zelfs van de Special Extended DVD Editions van "The Lord Of The Rings".

Het humorniveau was ontzettend hoog, wat ik niet had verwacht na destijds 't eerste kwartier op TV te hebben gezien. Ik had op dat moment geen zin om een film continu onderbroken te zien door reclames, dus ging ik wat anders doen. M'n broer heeft 'm op DVD en schotelde hem me gisteravond voor en man wat heb ik gelachen! Heel standaard en flinterdun verhaaltje, maar de verpakking is erg leuk ! Echt een film voor het hele gezin!

Films kunnen gemakkelijk ten onder gaan, ook al zit er nog zo'n sublieme cast aan vast. Maar zeker dankzij die cast kon het in dit geval gewoon niet misgaan! Perfect gekozen, elke stem klopte perfect met het karakter. Ik had die van Kate Winslet en Hugh Jackman eigenlijk helemaal niet herkend; ik wist alleen dat de stem van Roddy door Jackman gedaan moest zijn omdat ie in het begin moeite had met kiezen tussen een Elviskostuum en dat van Wolverine, een niet mis te verstane in-joke. Daarvan zaten er nog veel meer in de film.

Ondanks dat de titel slaat op iemand die is weggespoeld, is de humor heerlijk droog en garandeert de kijker op lachstuipen. Ik wil specifieker zijn, maar daarmee geef ik veel teveel weg en een bericht waarvan driekwart uit spoilers bestaat is ook niks . Ik laat het hierbij en geef vier punten aan deze heerlijke animatiefilm !

Euhm... je hebt me een beetje verkeerd begrepen, zoals anderen misschien ook wel, niet onterecht !

Ja, ik heb een hekel aan sentimentele Amerikaanse films. Soms stoort het me niet, maarmeestal wordt het er zó dik bovenop gelegd dat ik er niet naar kan kijken, groot voorbeeld is "The Legend Of Bagger Vance," dat was ook écht een BÁGGER-film!!!

Deze film heeft dat echter niet, dat alles er zo dik bovenop ligt. Hij is emotioneel, zeker! Maar wat ik bedoelde met het feit dat het zo beschamend is dat ik hem ooit een vier gaf, is het feit dat ie gewoon een vijf hoort te hebben, en die gaf ik hem gisteren ook! Misschien zet ik hem in mijn top-10, weet ik nog niet.

Overigens, veel mensen roemen de film "Trainspotting" (terecht!!) om diens geweldige soundtrack. Dat soort dingen hoor/lees ik níet zo vaak over die van déze film, wat me wel verbaast, eigenlijk! Misschien omdat de soundtrack bestaat uit klassiekers die we allemaal wel kennen, wat bij "Trainspotting" grotendeels niet het geval is, maar toch, ik hoop dat de music supervisor wel wat prijzen in de wacht heeft mogen slepen ! Ik vind de muziek, zowel die van Alan Silvestri als die van alle artiesten uit de jaren zestig/zeventig echt geweldig!

Maar Waidman, nogmaals, om alle misverstanden de wereld uit te helpen: deze film is FANTÁSTISCH, echt waar !! Ik heb gisteren, toen ik hem voor de tweede maal voledig zag (eerste keer is alweer wat jaren terug) zitten huilen, serieus! Heerlijk was dat!

En bovendien, de neutraliteit die de film uitsraalt over alle gebeurtenissen die in en rond de film plaatsvinden, inderdaad! Meestal zit er een subtiele hint achter (vind ik!) dat de makers de Amerikanen met hun neus op de feiten willendrukken, maar in theorie is er inderdaad geen mening, en is de houding van zowel de makers als van Forrest zelf, neutraal.

Dat vind ik wel knap: kritisch zijn zonder er echt op gepakt te kunnen worden !

Ja, erg hè?? Snapik nou ook nooit!

Anyway, ik heb de film gezien. Moest al heel lang van mijn broer, maar als je 's wist welke films hij van mij allemaal nog moet zien...!

Goed, mijn broer is helemaal weg van de film. Als reactie op mijn uitspraak dat ik hem minstens een vierenhalf gaf, kreeg ik een pantoffel naar m'n harses gesmeten! Ik ben dol op de metaforische manier waarop deze film wordt verteld en elk plaatje is prachtig. Het thema vind ik mooi en dit is de enige film die me het gevoel geeft dat alle locaties zo dicht bij elkaar liggen (afgezien van Mexico, dan), iets wat me altijd erg irriteert, maar hier werkte het zó goed! Terwijl het denk ik niet eens de bedoeling van Aronofsky was, of iets waaraan hij heeft gedacht. De score, daar begin ik niet over. Het acteerwerk, daar begik ik óók niet over. die waren niet aanwezig. Zo goed was het! Ik bedoel dus dat het niet opviel en dat het geheel één grote belevenis werd!

Desondanks had ik blijkbaar andere verwachtingen van het verhaal, of zo. Ik bleef een beetje vreemd achter, maar wel met de wetenschap dat ik een prachtige film heb gezien! En snappen deed ik hem ook wel, dus ook daar geen problemen.

Maar wel een vierenhalf!

Helemaal mee eens. Ik verwachtte dat er nog van alles interessants zou gebeuren, een bijzonder plot werd verteld ondanks - of zelfs wegens - de schietpartij. Maar het is een aanzet tot een loodfestijn en... niet meer dan dat. Oké, grappige sfeer, dat wel. Je blijft je zowel afvragen wie het gaat redden maar anderzijds ook waarom je hiernaar blijft kijken. Ik vond 't een grote teleurstelling.

Daar vel ik geen oordeel over ! Maar na de opbouw bleef er eigenlijk helemaal niks over, vond ik.Nee hoor, ik ben zelf dol op oudere films, dus dat is absoluut het probleem niet. Geef mij iets uit de prilste beginjaren van de cinema en je hebt geen kind aan me!En dat had mijns inziens wel gemoeten. In het begin vraag je je nog af waar Helen en Jim nou precies op zinspelen, maar dat wordt al veel te snel opgehelderd. Jammer, want het leek er kort op dat ze Amanda met opzet in een val hadden gelokt en dat had me wel interessant geleken. Waarom dan precies? Wat voor baat hebben ze hierbij? Is ze soms een maagden/bloedoff- oh. Nee. Niks dus. Jammer.

Dankzij de kleur van de jas van Brian, die je buiten al ziet, weet je vanaf het begin al dat hij degene is die vergezeld door Chris letterlijk en figuurlijk met de deur in huis komt vallen. Had ons als kijker dan daar tenminste nog aan laten twijfelen. Het enige wat je je afvraagt is wie hier nou gaat sterven maar die kwestie is compleet oninteressant om je mee bezig te houden. Alle suspense is al veel te vroeg weggevallen om nog geboeid te blijven en die incompetente politie maakt hier haast een komedie van: die stoere agent met die snor laadt heel zelfverzekerd zijn revolver - zo zo! - en eenmaal daar heeft ie er geen ene reet aan wegens duisternis en gebrek aan precisie van dat wapen. En hoe komt Amanda opeens aan dat ding om Brian mee dood te schieten? Daarmee eindigt het verhaal ook zo plotseling en liet me, los van mijn oordeel over al hetgeen ervoor was gebeurd, ontzettend onbevredigd achter. Bovendien boeiden de hoofdpersonages me toch al te weinig.

Om al deze redenen kon Fright mij absoluut niet bekoren. Eigenlijk had een film over een mogelijke rechtszaak om de moord/doodslag van Brian door Amanda me veel interessanter geleken dan dit.

Ik ben erg blij dat jij er wel van genoten hebt, hoor! Ik nam jouw bericht als leidraad wegens de interessante vraag die je stelde.

Oh ja, de montage vond ik ook zo belabberd: dat hyperactieve heen-en-weer springen, bijvoorbeeld van een verschrikte Amanda naar de deur die opent, waarna blijkt dat het ophef is om niks: 't was Tara maar. De manier waarop Fright onder andere hiermee zowel Amanda als de kijker in een vals gevoel van veiligheid lokt, zorgde er voor mij mede voor dat de film doodsloeg. 't Haalde alle mogelijke spanning weg.

Dus, leuk om 's gezien te hebben - ik keek 'm voornamelijk wegens George Cole - maar overtuigen deed 'ie me niet.

Ik lees hier enkele berichten over de realiteitszin van deze film, hoe echt dit alles overkomt.

Nou is dat eigenlijk bij elke goeie film die ik echt waardeer wel zo (als dat de bedoeling is van de makers, tenminste), maar hier valt het op! Na het zien van de film valt het écht op. De film bleef de hele dag hangen in mijn hoofd. Allereerst moet ik wel zeggen: ik zag de hele film al aankomen hoe deze af zou lopen. Maar dat kan me ZO NIET boeien!!!

Ik hou van Lukas Moodysson's werk! Ik heb zijn eerste drie films nu gezien, en hopelijk blijft het daar niet bij! Ook al ben ik van het mannelijk geslacht, ik leefde helemaal mee met de personages. Niet iedereen is even sympathiek, maar dat geeft niet; ik hou van kaakters in films die niet sympathiek zijn, terwijl ze toch de protagonisten zijn ! Achteraf kun je dan lekker zelf bepalen wat je van ze vindt . Verder had de film ook een sfeer die je liet smeken om meer! Zoals het verhaal eindigt is goed, hoor; je kunt verder zelf wel een beetje invullen hoe het de karakters verder zal vergaan. Maar Moodysson weet gewoon een sfeer te creëeren die je naar meer doet verlangen, en daar hou ik van!

Ik gaf net een vierenhalf, maar dat vind ik ook weer een beetje onzin; ik deel teveel vijfen uit, maar dan moet ik daar maar een ANDERE keer mee ophouwen . Deze krijgt er namelijk ook een !

Ik hou het voorlopig op een vier. Ik had er namelijk meer van verwacht, maar dat is ook het gevaar van het bekijken van een Film met te hoge verwachtingen. Je zit op een vreemde, maar ook slimme manier ín deze Film. Je bent iets beter bij de personages betrokken dan bijvoorbeeld "Platoon." Het feit dat de training van de mannen hier wordt gevolgd draagt alleen maar bij aan de kracht van de Film.

Verder niet echt iets wat ik niet in "Platoon" heb gezien, maar daarom niet minder mooi! En inderdaad Pieter, hoe kun je een Film nou beter afsluiten dan met "Paint It Black" van The Rolling Stones ?