Het water is als de liefde, beiden kunnen je meesleuren naar de diepte

Gedreven worden door passie is prachtig, maar het is dan wel zaak dat je jezelf niet verliest. Je fysieke en mentale gezondheid kunnen zwaar te lijden krijgen onder het voortzetten van een onmogelijke koers. Boekverfilming Hokwerda's Kind onderzoekt hoe vurige ambitie hetzelfde kan zijn als het afvuren van een pistool. Die kogel gaat hoe dan ook doel treffen...

Oud-winnares van Olympisch Goud voor zwemmen Lin Hokwerda (Sanne Samina Hanssen) is al jaren aan het trainen om het 36 kilometerlange kanaal tussen Calais en Dover in recordtijd over te kunnen steken. Ze wordt in haar voorbereiding bijgestaan door haar coach Marcus (Nabil Mallat). In de tussentijd werkt ze in een kledingwinkel, waar op een dag Henri (Kevin Janssens) binnenwandelt en haar met een list uit haar tent lokt.

Lees ook: Eén van de best beoordeelde series van 2024 is ineens gewoon te streamen: 'Een ware explosie'

Geïntrigeerd hapt ze toe, wat het begin wordt van een vurige relatie. De twee trekken elkaar evenveel aan als dat ze malkander afstoten, gebaseerd op hun passie voor elkaar en een stalen wil - die enkel smelt wanneer een breuk in het vooruitzicht ligt. Liefde verandert in passie en die evolueert weer naar obsessie. Intussen vergt Lin ook het uiterste van zichzelf in haar trainingen voor de grote oversteek.

Hoge golven

Zwijgzaamheid is wel troef in deze film. De personages geven weinig over zichzelf weg en vertellen toch alles. Of in ieder geval genoeg om geboeid te blijven zitten kijken voor de volledige twee uur die deze film duurt. Duidelijk wordt wel waar de passie voor het water vandaan komt, met flashbacks naar Lins kindertijd waarin haar vader haar leert zwemmen; telkens wanneer ze weer op de kant wil komen, strekt ze haar armpje naar hem uit.

Sinds de scheiding van haar ouders toen ze tien was, zag ze hem niet meer. Wellicht kan ze niet zonder Henri wegens het gemis van een mannelijke figuur in haar leven. Die heeft ze wel in Marcus, met wie haar relatie puur professioneel is. Maar de mysteriën in het leven en de zucht naar gevaar vindt ze in haar nieuwe vlam, die eveneens graag de grenzen opzoekt. Dat gaat zelfs zo ver dat in dezelfde kamer zijn als Henri voor Lin al een gigantisch risico lijkt te vormen.

Rustige slagen

Op cinematografisch gebied is Hokwerda's Kind, naar de gelijknamige roman van Oek de Jong, een meer waarin je maar wat graag verdrinkt. Althans, zeker aanvankelijk. Regisseur Boudewijn Koole heeft zijn vaste cinematograaf Melle van Essen aangesteld, wat prachtige resultaten opleverde. Zelfs iets als zwemmen wordt een genot om naar te kijken. De rustige slagen die Lins coach wil zien en niet krijgt, zijn daarin tekenend; Lin bepaalt zelf haar eigen ritme wel. En ook dat van het verhaal.

Daarover gesproken; hoe mooi de vertelling ook is, hetgeen verteld wordt blijft enigszins karig. Eenzaamheid, zoektocht naar verbinding, de grilligheid van de natuur, passie, obsessie, het zijn allemaal mooie thema's. De twee geliefden hebben ieder hun eigen demonen in de vorm van hun individuele verledens met hun vaders. Dit maakt ze boeiende spiegels alsook tegenpolen.

Maar dit alles wordt iets te ver uitgerekt over de speelduur. Plotselinge dramatische gebeurtenissen doen het verhaal enigszins opleven, maar komen wel heel vreemd om de hoek kijken. Het bevestigt Henri en Lin alleen maar in de figuren van wie we al weten wie en hoe ze zijn. Hoe jammer ook voor de boeiende opbouw en het ontzettend sterke spel van Hanssen en Janssens, Hokwerda's Kind verliest na verloop van tijd wel momentum.

Hokwerda's Kind

Het is niet erg om in een draaikolk te worden gezogen die je na een tijd weer veilig naar de kant drijft. Maar dan moet je wel weten waarvoor je het hebt gedaan. Hokwerda's Kind is in dat geval een achtbaan die net wat te lang duurt. De grote hoogten, de diepe dalen, na een tijdje weet je het wel. En dat is heel spijtig, want de personages en de manier waarop de camera en de montage ze vastleggen is uiterst boeiend.

Vreemd genoeg ben je je tijdens de film niet eens zozeer aan het vervelen. Maar achteraf kan de gedachte ontstaan: Waar heb ik nou precies naar gekeken en waarom kon dat niet een halfuur korter zijn geweest? Dat staat gelijk aan een al dan niet genode gast die bovendien ook nog eens langer blijft dan wenselijk kan worden geacht. Hij of zij bracht misschien een bijzondere draai aan het feest, maar de geleverde bijdrage is uiteindelijk een 3/5 waard.

Bekeken in de Groene Zaal van Slieker Film in Leeuwarden. Hier en in diverse andere filmzalen in Nederland kun je Hokwerda's Kind gaan zien. De trailer hieronder geeft alvast een indruk.