Awaydays (2009)

zeer zwakke film..

vind hooligan films normaal altijd wel te doen.

maar deze vond ik slecht... een groep 14-jarige jongetjes die even een groep volwassen mannen in elkaar slaan, en dit was nog maar een van de weinige dingen die nergens op sloegen.

bar slechte film

wazige film, duf en slaapwekkend. Jammer 1,5 punt is voor de muziek

De moeite waard van een avondje nachtbraken.

Geen hooligan-film zoals je wel vaker ziet, eigenlijk is het een portret van twee jongens in de UK in 1979.

Jongens, die luisteren naar Joy Division, The Cure, Ultravox, Magazine, Simple Minds en elkaar leren kennen bij een concert van Echo & the Bunnymen, maar beiden behoren ook tot een groep working class voetbal-hooligans die met Stanley-messen en onder invloed van drank en drugs vechten tegen rivaliserende bendes.

Meer kitchen-sink-drama dan voor de liefhebbers van stevige actie en met zelfs wat homo-erotische ondertonen.

Mooie film met ijzersterke soundtrack....prachtige vechtscene vergezeld van "The Light Poors Out of Me" (Magazine).

Lekkere punk en wave in de soundtrack. Ook overige muziek vind ik mooi in deze film.
Liverpools gesproken is ook een voordeel bij mij, vanwege de sfeer die erbij hoort. En ik zag prachtige beelden van de locaties en van het landschap.

Het hele vechtgebeuren snap ik niet, het zal wel met overmatige testosteron- en adrenalineproductie te maken hebben. Maar dit is slechts een piepklein gedeelte van de film. Voor het overige is het de uitbeelding van het leven van de jongens, onderling en met meisjes. Het besef van de zinloosheid van het verlangen naar geweld door de hoofdpersoon wordt trouwens als moraal getoond aan het eind.

Een sfeervolle en mooi gemaakte film. Ik zou graag de soundtrack hebben.

Onderhoudende film met een geweldige soundtrack .

Ik heb me niet echt vermaakt met deze film. De hoofdpersoon vond ik duf, saai, irritant en gewoon en sukkel. Erg weinig actie voor een 'hooliganfilm'. Je ziet ook niet echt de voetbalsfeer die je bij Green Street Hooligans en Football Factory wel zag. Deze film gaat eigenlijk meer over het leven van twee jongens die toevallig samen met een groep wat rellen. En ja, zoals hierboven ook al een keer genoemd is. Een groep niet afgetrainde tieners die een groep volwassen kerels keer op keer in elkaar slaan is niet erg realistisch. 2.0 daarom.

Scum.

Vorige week op de BBC gezien. Ik was verrast, want wist helemaal niet van het bestaan van deze film af. Het onderwerp vond ik de moeite al waard om te blijven kijken. Helaas werd ik wel wat teleurgesteld, want deze groep jongetjes kun je geen firm meer noemen. De rivaliserende groepen hadden echte kerels ertussen staan en keer op keer verloren ze van de koorknaapjes.

Wat vreemde hoofdpersonen en de zwevende, homoseksuele Elvis spant de kroon wat dat betreft. Dat is nou wel de laatste die lid is van zo'n firm.

Gelukkig zitten er hier dan daar wel wat mooie stukken in. Ook komt Liverpool lekker mistroostig over. Jammer dat je geen voetbal voorbij ziet komen. Meestal is het toch wel knokken voor een wedstrijd ipv alleen maar ergens afspreken op zomaar een dag.

Wat ik verder sterk vond is dat je het in zo'n firm heel snel kan maken, maar ook heel snel weer laag op de ladder kan komen te staan. Vrienden kan ik ze dus ook niet noemen. Ze voorzien zichzelf in een behoefte. De behoefte om al hun frustraties er even uit te rammen.

Had zeker een topper kunnen zijn, wanneer er wat meer identiteit te zien was geweest in de verschillende firms. Nu had ik geen flauw idee voor wie de verschillende groepen waren.

Einde is wat vreemd, maar gaf ook wel een naar gevoel ergens. Goed om eens gezien te hebben. Was er zelf nooit op gekomen.

Wat hooliganfilms betreft, zijn er makkelijk zomaar een handjevol op te noemen die in principe beter zijn, maar dan ook beter scoren qua actie. Wat voor velen een luchtig tussendoortje is, maakt voor mij Awaydays toch tot een aparte maar bijzonder vermakelijke film die ik gisteren al voor de 7e keer heb gezien.

Het is een combinatie van aaneenschakeling van leuke momenten en deze film herbergt de beste soundtrack die ik ooit bij een film heb gehoord.

Ik ben het eens dat "The Pack" met voornamelijk kinderen, groepen met grote kerels niet kan verslaan en velen noemen de film een tikje "gay". Dat laatste is een opvallende keuze, iets dat ook niet in het boek voorkwam. Het boek is sowieso een stuk rauwer.

Het zijn de sfeer, locaties, geweldige muziek op de juiste momenten en de manier waarop Carty bij The Pack komt en daar hoogtepunten en dieptepunten kent.

Deze film doet het gewoon goed bij mij. Al voor de zevende keer met veel plezier gezien. En de soundtrack zijn de kersen op de taart en maken het 5* voor mij.