Awaydays (2009)

Aardige film, vandaag gezien op het IFFR.

In de film zit heel veel muziek van Joy Division en Ultravox (ik ken Ultravox niet echt, maar die kwamen wel erg vaak voorbij bij de aftiteling), dus voor mensen die daarvan houden is dit sowieso wel een aanrader, denk ik. Sommige dialogen en terugkerende zinnen zijn nota bene letterlijk gekopieerd uit Joy Division-nummers (Where will it end"). De film speelt zich dan ook af in het grauwe Engeland van '79 en het is ook wel leuk om te zien tegen welke maatschappelijke achtergrond dit soort muziek gemaakt werd. Eigenlijk zit je naar allemaal Ian Curtisjes te kijken...

Zowel Paul als Elvis (de twee hoofdfiguren uit de film) zijn erg interessant, maar helaas worden hun karakters niet echt uitgediept en blijft het een beetje gissen naar hun motieven en achtergronden. Da's jammer, er had eigenlijk wel meer ingezeten. In het genre 'hooligan'-film vond ik I.D. van een jaar of 15 geleden wel een stuk beter.

Weet jij ook welk nummer dat één-na-laatste nummer was, dat over machines ging (zeg maar voor de aftiteling met Joy Division)? Kwam geloof ik eerder ook nog langs.

Erg veel nieuws zien we niet. De grauwe Thatcher-jaren zijn al vaker decor geweest voor Britse drama's. Het is niet bepaald de eerste film met een soundtrack vol postpunk. En films met hooligans zijn er ook wel meer.

Neemt niet weg dat het toch best een meeslepende film was en dat de film de grens tussen je rol in de maatschappij en de kick van geweld best goed aanpakt. Een sterke cast, fascinerende hoofdkarakters en toch die muziek (die toch vrij aardig in mijn smaak past) doen de rest. En voor ik het wist was de film om.

3.5*

Pakkende film met een heerlijk afwisselend tempo. Prima vertelvaart hoe het een gast vergaat in een donkere periode.

Mijn Favo op het afgelopen IFFR, that's for sure!!

De muziek, het verhaal en de sfeer het was gewoon helemaal top!!

4,5 is wel op z'n plaats dacht ik zo.

Helemaal gelijk.

Redelijk positieve reacties hier tot dusver, maar daar kan ik me niet echt in vinden. Hoewel Pat Holden (gek genoeg ook de maker van het uit 2005 stammende The Long Weekend - een compléét andere prent) zijn uiterste best heeft gedaan alles zo authentiek mogelijk te houden, doet Awaydays in mijn ogen erg fake aan. De kapsels, kleren en decors mogen dan nog zo goed getroffen zijn, nergens voélde ik de troosteloosheid, iets waar vergelijkbare films als This Is England en Control wel in slaagden. Daarvoor mist Awaydays namelijk subtiliteit en nergens vind ik de ontwikkelingen geloofwaardig.

Misschien dat de acteurs er wel voor iets tussen zitten: zo'n Liam Boyle is op zich een talent maar hier een miscast, om nog maar van Nicky Bell als Carty te zwijgen. Dat de jongens met elkaar converseren alsof ze in een middeleeuws schouwspel zijn terechtgekomen, doet de zaken ook al geen goed.

Wel erg geslaagd vond ik de muziek, hoewel je het met songs uit die periode al erg onhandig moet aanpakken om een film niét met de nodige sfeer te injecteren. Leuk trouwens om Miles Kane (The Rascals, The Last Shadow Puppets) in een klein rolletje te zien opduiken.

Geen strontvervelende cinema, maar er bestaan wat mij betreft veel betere portretten van de moeilijke Thatcher-jaren.

redelijke film in de stijl van Greenstreet Hooligans, hoewel de laatste mij meer wist te boeien. in tegenstelling tot eerdere reacties vindt ik de muziek dermate slecht en dramatisch, dat het voor mij de film helaas enigszins verpest. de film kent een abrupt einde.

Vermakelijke hooligan film met een aantal onwaarschijnlijkheden.

Muziek en sfeer vond ik zeer geslaagd in deze film. Flink wat geweld, wat toch onmisbaar is in een hooligan film en een redelijk verhaal.

Wat ik minder vond was dat gedoe van Elvis, de maat van Carty dat hij de hele tijd zo moeilijk zat te doen en ja behoorlijk gay aan het doen was. Ik dacht even dat ik naar brokeback hooligan aan het kijken was maar gelukkig ontwikkelde het niet helemaal zo.

Een aantal momenten die de film behoorlijk ongeloofwaardig maken, zoals dat het een groepje was met behoorlijk jonge jongens die de hele tijd beren van kerels in elkaar aan het trimmen waren zonder problemen. En politie was nooit een probleem of zelfs een dreiging.

Dat drankje wat ze telkens in de trein drinken voordat ze gaan knokken is volgens mij buckfast wat allang verboden is in Engeland. Drankje dat bomvol zit met chemicaliën, cafeïne en alcohol waarbij je alleen nog maar zin hebt om mensen volledig de grond in te slaan. vandaar de slogan Buckfast make you fuck fast make you fight fast. Maar hun hadden een eigen gebrouwde versie lijkt me.

Al met al heb ik me de hele film vermaakt en er zaten zeker originele dingen in, acteerwerk, sfeer, muziek en verhaal allemaal wel de moeite waard.

3.5

Ik vond dit een bijzonder matige soort van hooligan-film. Het enige wat wel een beetje uit de verf komt is het eind jaren zeventig sfeertje, maar wat een ongeloofwaardig verhaal. De vriendschap tussen de twee hoofdpersonen komt mij erg vreemd, nep en gemaakt over. Het einde vond ik helmaal niks, alsof ze nog even snel de boodschap "het is het allemaal niet waard" er doorheen willen rammen. Mede-lid van de firm die eigenlijk zonder reden twee van zijn vrienden met een stanleymes steekt. Ja logisch dat het het dan niet waard is, maar mij iets te ongeloofwaardig. Kijk uit naar the firm(2009), misschien dat dat weer eens een goede is, want sinds football factory was het erg pover in mijn ogen.

Tuurlijk gewoon een Britse revival, met genoeg Joy Division en The Cure is het een klein meesterwerkje.

Heb deze film nog niet gezien maar het verhaal lijkt nogal op dat van The Firm die in hetzelfde jaar op het doek verscheen.

Wat een ontzettend foute hoes (en alternatieve titel) heeft de Nederlandse DVD trouwens gekregen.

Slechte film!

Ik ben helemaal weg van Hooligan films maar deze was het echt niet waard!

Terwijl ik de film aan kijken was begon het nog wel redelijk leuk! Je ziet dat die der graag bij wil horen! Maar de rest van de film was totaal niks in mijn inzien! Wat hier al beschreven stond leek het wel of ik naar Brockback Hooligan aan kijken was! Want die Elvis speelde een soort van Homoachtige rol erin! Voor de rest! zie je 2 a 3 gevechten waar een groep van 15 gasten van rond de 18 jaar en er zit zelfs een knulletje van jaartje of 10 in hun firm die het dan opnemen tegen mannen van in de 30! en dan is de tegenstander binnen minuut allemaal neer en hun lopen zonder verwondingen ( inclusief de 10 jarige ) weg!

Dit maakt het voor mij echt geen leuke hooligan film omdat het gewoon niet realistisch is!

Tevens de scene waar hij in de groep staat en maar 7 agenten iedereen tegenhoudt en dat de hoofdpersoon er alleen doorheen gaat ze stanley mes pakt de tegensander doodsteekt en de Politie nog steeds de pack tegenhoudt en dat hij zonder problemen weer door politie heen kan om vervolgens weer uit te breken! Beetje dom allemaal!

Daarom dit slechte cijfer! Zware Zware ONVOLDOENDE!

Deze film heeft mij niet kunnen verrassen. Dit zal mede komen door de titel .

Je gaat de film dan toch kijken met een andere gedachten....

Wel was het acteerwerk in orde en de muziek ook, maar helaas was dit niet mijn soort film zoals de andere/overige "voetbal/hooligans" films.

Ik heb helemaal niet zoveel met hooligans -ik vond The Football Factory echter wel erg cool- maar vanwege de soundtrack moet ik deze film toch zien! The Cure, Joy Division -m'n favoriete band!- en zelfs mijn meest geliefde song van Wire, I Am The Fly staan erop! Woohoo!

Dit maakt het voor mij echt geen leuke hooligan film omdat het gewoon niet realistisch is!

Deze film heeft ook nooit de intentie om realistisch te zijn het is naar een gelijkmatig boek verfilmd.

Voor de rest is het wel een origineel verhaal over hooligans want anders zou het een soort kopie worden van Green Street.

Want op hoeveel verschillende manieren kan je hooligan film maken zonder dat het op elkaar begint te lijken niet zo heel veel dat zie je wel aan green street 2 die ik overigens niet gezien heb.

Muziek is gewoon nice in deze film.

Ik vond hem slecht.. Heb denk ik alle hooli-films wel gezien, met erg veel plezier (behalve greenstreet 2) maar deze is echt bagger.. Het kwam allemaal erg nep en gemaakt over.. Vond de casting zwaar beroerd, de acteerprestaties nog beroerder en kon niet geloven dat deze "firm" ook maar een beetje gevaarlijk kan zijn tussen de andere engelse "firms"

Absoluut zonde van de 6 euro's...

Helemaal eens met helderheid.

Wat een brakke kutfilm. Slaat echt helemaal nergens op dit....

Ik heb hem btw na een half uur uitgezet, dus mijn mening is eigenlijk niet heel betrouwbaar. Maar ik heb zelden zo'n dramatische film gezien.

ik begrijp de slechte reacties hier niet.. Dit is een van de beste films die ik ooit heb gezien eigenlijk, en ja de gevechten waren niet echt geloofwaardig, maar ging het in de film wel om de gevechten? De personage's vond ik zeer interessant, vooral die van Elvis (nee ik ben niet gay). Ik geef zelden 5*, maar deze film verdient het gewoon

En ik snap ook niet dat iedereen roept dat dit de slechtste Hooliganfilm is die ze ooit zagen, want daar DRAAIT 't gewoon niet om, zoals llectrofish al aangeeft, hoewel ik wel weer snap dat de DVD-cover de verwachtingen van een pure knokfilm schept.

Ik pakte deze maanden geleden dus uit de DVD-bak; ik had de cover al vaker gezien [die zwart-wit-rooie, een andere dan hier staat afgebeeld] en die boeide me totaal niet. Op een gegeven moment, ik was nog steeds niet onder de indruk, had ik 'm in m'n handen en achterop stond: 'Met een spetterende soundtrack! Muziek van o.a. Joy Division, The Cure, Magazine, Echo & The Bunnymen en Ultravox.' Laten Joy Division en The Cure nou net twee van m'n favoriete bands zijn! En een soundtrack vind ik erg belangrijk voor de sfeer en daarom moest deze wel goed zitten.

Voor mij persoonlijk is dit een hele toffe film; deze bevat niet alleen een heleboel goeie muziek uit eind jaren zeventig/begin tachtig maar speelt zich ook nog eens af aan het begin van de post-punk era, een van mijn favoriete muziekgenres. Dat heeft veel meer meerwaarde dan wanneer een film zich later afspeelt en alsnog die muziek gebruikt. En ik moet toegeven dat ik het verhaal op een gegeven moment nergens heen vond gaan, dat er niet echt een bevredigende afsluiting in zit maar mijn God, die sfeer! Die muziek! Just For a Moment van Ultravox, bijvoorbeeld, is dankzij de film voor mij onsterfelijk geworden. Die moet op mijn uitvaart gedraaid worden!

Geweldig om een verhaal mee te maken dat echt uit de periode stamt waarin Joy Division en The Cure opkwamen. Vooral ben ik bekend met Joy Division, die een redelijk korte oeuvre hebben, doch is er niet gekozen voor de bekendste tracks uit hun repertoire, daar was ik wel blij om. En verder heb ik dus kennis gemaakt met Ultravox, ook heerlijk.

De personages blijven redelijk oppervlakkig. Carty is een 'Angry Young Man' die geen doel in het leven ziet en bij een grotere groep wil horen, terwijl Elvis dat stadium allang voorbij is. Maar hun oppervlakkigheid past goed in het sfeer- en tijdsbeeld van de film, dus hoor je mij niet klagen.

Het is een film die het vooral van de sfeer moet hebben dus en die vond ik dan ook ijzersterk, greep me naar de strot!

Intrigerende, wat broeierige film die op mij overkomt als een soort 'Kunstacademie versie' van Hooligans: veel gevoel voor sfeer, stijl, detail en verdieping van personages met zowel tedere als rauwe en heftige momenten waarbij je in feite een heel scala aan emoties en gevoelens ziet langskomen. De film staat in het teken van de relatie en gevoelswereld van de getormenteerde zielen van Carty en Elvis, erg fraai hoe zich dit ontwikkeld in deze film, ondersteund door de even donkere als toepasselijke muziek van groepen zoals Joy Division, The Cure, The Simple Minds, Cabaret Voltaire en Ultravox, van mij hadden The Stranglers er ook bij gemogen! Hoewel er redelijk wat heftig geweld en 'sex voor de kick' in voorkomt, vervalt Awaydays geen moment in banaliteit, dit is zonder meer een klein juweeltje met een sterk einde dat past bij de waanzin van de 'Hooligans team spirit'!

Tja, al met al een zeer matige film. De pluspunten waren de muziek en de jaren zeventig-sfeer. Maar de minpunten overheersen; Niet realistisch, (te) weinig actie, erg vervelende rol van Elvis (vaag). Vanaf vrij vroeg in de film was het al duidelijk dat Elvis de Pelvis de film niet ging overleven. En wat het punt is van die messensteker, ik weet het nog niet...
We hebben er weer één gezien, maar een 'drama-hooli-film' is niet voor mij weg gelegd, geef mij maar de echte actie.

Dat je de cliché's volgt en denkt dat elke hooliganfilm om actie draait is nog tot daaraan toe. Maar voor spoilers bestaan zulke dingen als tags, die je eromheen kunt zetten, zodat alleen de mensen die de film nog NIET gezien hebben die kunnen lezen.

ik vond het maar een matige hooligan film,
ik ging hem met hoop kijken maar die hoop was snel weg..
vond hem maar saai, ik vond dat het ook meer over punk en drugs ging dan over voetbal.
en dat vond ik jammer.
ook vond ik de weinige vechtscene's die erin zaten maar matig.

ik snap ook niet dat 10 volwasse mannen verliezen tegen een stel opgepepte 15-18 jarige...
ik zou niet weten waarom ''The Packs'' zo'n groot probleem zou moeten zijn...

voor de rest ben ik het helemaal eens met dwid:

Ik had ook enige moeite met het kijken van deze film.

Daarmee zeg ik niet dat hij slecht is, maar een totaal positief beeld van deze film heb ik niet.

De film speelt zich te simpel af met hier en daar wat slordigheid.

Spanning is er totaal niet aanwezig, wel wat wrede knock partijen die aardig in beeld gebracht zijn.

Wat betreft agressie is er goed te zien hoe een bende zijn dagen in het leven doorkomt.

Het acteren en de sfeer van de film waren gewoon niet zo aantrekkelijk.

In ieder geval is dit voor mij één van de mindere bende-hooligan films die ik gezien heb.

2,5 ster.

is volgens mij niet bedoeld als een hooligan film

precies!

ik zou het eerder beschrijven als een social drama dat afspeelt in en rond Liverpool eind jaren 70. Dus veel muziek, drugs, en gefrustreerde tieners die ook een keer per week naar de voetbal gaan en deze volgen Tranmere Rovers, een club net buiten Liverpool

een redelijk film. zeker niet slecht maar ook niet geweldig. Sommige hier hebben het ook over die Thatcher periode maar dat klopt niet helemaal want deze film speelt af net voor Thatcher, en hoogwaarschijnlijk in de voorjaar van 1978.

Waarom 1978? In de achtergrond zie je o.a. posters van Eric's club, dat toen veel post-punk bands op hun concert programma hadden staan, zoals Joy Division, OMD, Teardrop Explodes, Stranglers, Ultravox, en Big In Japan.

Big In Japan speelde hun allerlaatste concert in Eric's in Augustus 1978, en het voetbal en hooligans op hun awaydays moest nog van de 1977-1978 seizoen geweest zijn.

En Thatcher? Die werd pas premier in begin 1979

Ik zie tegenwoordig wel erg veel van die Awaydays shirts bij voetbalsupporters.

deze dus:

FootballCulture - Awaydays - Black - Sportus.nl

ik denk dat je dit anders moet bekijken. De film en boek Awaydays heeft de titel gebruikt of gejat van die hooligan culture.

Kevin Sampson, de schrijver van Awaydays bracht zijn boek uit in 1998, en was zelf een bezoeker van Eric's club eind jaren 70. In de mid jaren 90 was het weer cool in GB om voetbal en muziek te mengen, met o.a. de Britpop scene en bands zoals Oasis.

Zal ook geen toeval zijn dat de producer van deze film vroeger bij OMD zat, een band uit de periode dat deze film in afspeelt.

In die post-punk periode van eind jaren 70 kwamen veel bands in Eric's Club live optreden.

Je zou kunnen zeggen dat de makers van Awaydays hebben veel nostalgia gebruikt om een film te maken dat maar gedeeltelijk is gelukt.

years - ericsclub.co.uk