Laat twee fans het leven van hun idool verfilmen, en je krijgt een misbaksel als dit

Wie meer dan duizend liedjes schreef voor zichzelf en anderen, er 1200 opnam in diverse talen en daarmee miljoenen in vervoering bracht, is automatisch een perfect onderwerp voor een speelfilm. Beslaat de carrière van die persoon bovendien zeventig jaar, dan zit daar absoluut een verhaal in. De makers van Monsieur Aznavour hebben dat alleen niet weten te vinden.

De film neemt ons mee door het leven van de in Parijs geboren Armeense zanger, liedschrijver en acteur Charles Aznavour (Tahar Rahim). Waar zijn moeder (Nadine Grigoryan) nog enigszins van praktische aard is, leeft zijn vader (Tigran Mekhitarian) met zijn hoofd in de wolken, waardoor ze het financieel niet breed hebben. De kleine Charles krijgt echter al vroeg de smaak van het optreden te pakken en blijkt hiervoor behoorlijk wat aanleg te hebben.

Lees ook: Eén van de best beoordeelde psychologische thrillers ooit is eindelijk weer te streamen: 'Zelden zo gegrepen'

De eerste helft van de jaren veertig is op alle fronten zwaar en daarna kan de opbloeiende zanger zich volledig op zijn carrière storten. Wanneer zijn vaste songwriters zich willen storten op groter talent, neemt Aznavour zelf de pen ter hand. Aanvankelijk poogt hij zichzelf op de kaart te zetten met zijn partner Pierre Roche (Bastien Bouillon), maar onder de hoede van Édith Piaf (Marie-Julie Baup) beginnen zijn ambities verder te reiken. De weg naar de top is lang en bikkelhard. Gaandeweg moet hij voor het succes waarnaar hij streeft ook behoorlijk veel opgeven.

Het perfecte plaatje

Het is de makers gelukt om Tahar Rahim – eerder dit jaar nog te zien als Ezekiel Sims in het door de mangel gehaalde Madame Web – volledig te verbergen en om te smelten tot de gevierde zanger. De make-up – compleet met valse neus –, de hese stem, de bewegingen en de uitstraling veranderen de acteur in de artiest die zijn publiek onderdompelt in melancholie en tal van onbekende emoties weet los te weken.

Bovendien speelt de film zich af over meerdere decennia, van de jaren 30 tot en met 70 van de vorige eeuw. Qua kostuums, set design en algehele esthetiek zijn kosten noch moeite gespaard om de kijker naar die specifieke periodes (terug) te brengen. De gebeurtenissen in het leven van Aznavour geven bovendien weer waar hij enkele van zijn grootste hits op baseerde, waardoor die liederen de nodige context krijgen.

Lijstjes afvinken

Regieduo Mehdi Idir en Grand Corps Malade kunnen rekenen op een zeer getalenteerde cast, en ook de rest van hun crew mag louter lof ten deel vallen. Dat Monsieur Aznavour dan toch volledig uit elkaar valt, hebben ze puur aan zichzelf te danken. Veel biografische films hebben wel een bepaald element waar de makers hun verhaal aan kunnen ophangen. Een bepaald aspect van de persoonlijkheid of specifieke eigenschap van het onderwerp, een dramatische gebeurtenis, etc.

Kortom, een duidelijke rode draad die door de narratief is gespannen en het begin op een natuurlijke wijze aan het einde koppelt. Dergelijke elementen zijn deze regisseurs echter volledig vreemd. Waar de eerste scènes van deze biopic uitblonken in vakkundigheid en hopelijk de aanloop boden naar een interessant plot, bleek het eindresultaat niet meer dan een aaneenrijging van sleutelmomenten uit het leven van Aznavour. Hebben we dit deel van zijn leven behandeld? Mooi, dan hebben we het er niet meer over en gaan we verder.

Monsieur Aznavour

Alsof de erfgenamen van de bejubelde entertainer over de schouders van de cineasten mee stonden te kijken en geen enkele uitbundige vorm van kritiek toestonden. Beter hadden ze één bepaalde periode uit zijn leven gepakt om uit te lichten in plaats van een verhaal dat nergens heengaat. Vrouwen komen en gaan uit zijn leven zonder dat het je als toeschouwer ook maar iets boeit, het verlies van een dierbare krijgt geen enkele toelichting en hoe de mogelijke controversiële tekst van 'Comme ils Disent' uitpakt, komen we gewoonweg niet te weten.

O ja, en blijkbaar speelde hij ook in films, van onder anderen François Truffaut, wat in één scène wordt getoond en daarna op geen enkele wijze meer aandacht krijgt. Monsieur Aznavour toont puur en alleen hoeveel talent de titelfiguur had en... tja, is gevuld met anekdotes over zijn leven. Opgevuld met de muziek die hem groot maakte – en andersom. Dat is het wel zo'n beetje. Deze paint-by-numbers biopic lijkt vaak eerder op een visueel verlengstuk van een Greatest Hits-album.

Het is geen enkel probleem om de persoon wiens leven je tot een film bewerkt enigszins op afstand houdt, maar vertel dan tenminste wel een boeiend verhaal. Daar is in dit geval genoeg materiaal voor, maar deze halfslachtige poging tot hagiografie voldoet allerminst. Aznavour lijkt te heilig te zijn om bekritiseerd te mogen worden. Dit icoon verdient beter. Aan deze aaneenschakeling van losse fragmenten uit het leven van de zanger kunnen we niet meer dan een 1,5/5 geven.

Bekeken tijdens de persvoorstelling in Slieker Film te Leeuwarden. Monsieur Aznavour draait nu in een theater bij jou in de buurt. Bekijk de trailer hieronder.